Μιά ζωή ΠΑΣΟΚ

Toυ ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

(…) Δέν ξέρω γιατί, ἀλλά ἀπό τήν πρώτη ἐμφάνιση τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στήν πολιτική (ἡ πρώτη μας προσέγγιση ἔγινε τόν Δεκέμβριο τοῦ 1962 ἤ τόν Ἰανουάριο τοῦ 1963, καί ἀπό μέρους μου ὑπῆρξε ἀρνητική), θεώρησα τόν ἄνθρωπο αὐτό καί τήν ὅποια πολιτική του κατασκευή ἤ συσκευή σάν πλαίσιο. Ἕνα πλαίσιο μέσα στό ὁποῖο θά ἔπρεπε νά ζοῦμε, νά ἐργαζόμαστε (κυρίως νά μήν ἐργαζόμαστε) καί νά δημιουργοῦμε ὄχι βέβαια κάτι ἐπωφελές καί παραγωγικό.  
Μετά τήν μεταπολίτευση εἶδα τό ΠΑΣΟΚ σάν ἕνα ἀποτύπωμα πίεσης πάνω στή συνείδησή μας. Σάν ἕνα εἶδος ἐπιδημίας. Πού δέν ἦταν μέσα μας· εἴμαστε μέσα του, ὅπως ὁ μεταξοσκώληκας στό κουκούλι του. Μπορεῖ νά ἔγιναν προσπάθειες ἀπεγκλωβισμοῦ, προσπάθειες ἀποτοξινώσεως, ἀλλ᾽ ὅλα ἀπέβησαν μάταια. Δέν μπορεῖ νά ἀποβληθεῖ ἀπό ἐσένα ὅ,τι εἶσαι ἐσύ ὁλικά ἤ μερικά.
Ὁ ἐκπασοκισμός ἔγινε πολιτικό πεπρωμένο μας· κάτι σάν κισμέτ. Τόν πρῶτο καιρό στίς «λαοσυνάξεις» του κυριαρχοῦσε ὡς μουσική ὑπόκρουση τό «Κάρμινα μπουράνα», ὅπως τό συνήθιζαν καί οἱ Χιτλερικοί σέ ἀνάλογες ἐκδηλώσεις. Λειτουργοῦσε σάν ἔνεση ὁμοψυχίας, ὁμορροπίας, ὁμοιομορφίας. Ἀκόμη καί τό ταχυπαλμικό ἄσμα «Θά τόν μεθύσουμε τόν ἥλιο» τοῦ γλυκύτατου Μάνου Λοΐζου, πού κυριαρχοῦσε κι αὐτό στίς πασοκικές συγκεντρώσεις, παρέπεμπε σ᾽ ἕνα εἶδος ἀπαγγελίας τοῦ Φάνεναϊντ, δηλαδή τή ναζιστική παραφθορά τοῦ ἀρχαίου ὅρκου αἵματος τῶν Τευτόνων ἱπποτῶν. Ἔτσι τευτονικά ἐπιβλήθηκε πολιτικά καί πνευματικά τό ΠΑΣΟΚ στή ζωή μας.

Ἔκτοτε, μετά τό 1981, τά πάντα μποροῦσαν νά συμβοῦν, καί τά πλέον ἠθοφθόρα καί ἐθνοφθόρα, ὄχι ἁπλῶς χωρίς ἀντίδραση ἀλλά καί μέ τή συναίνεσή μας. Παράδειγμα, ἡ καταστροφή τῆς γλώσσας καί τῆς γραφῆς. Μετά τό 1965 εἶχα λάβει τήν ἀπόφαση νά μήν ἀσχοληθῶ μέ τήν πολιτική συγγραφή. Μοῦ ἀρκοῦσε ἡ διδασκαλία καί ἡ συγγραφή διδακτικῶν βιβλίων. Μετά τό 1982 ἔνιωσα ἠθικό καί παιδαγωγικό χρέος νά ἐπανέλθω στήν πολιτική κειμενογραφία. Ὑπό τόν τίτλο «Προσεχῶς κατεδάφιση» ἔθεσα σέ κυκλοφορία μιά προσχηματική ποιητική συλλογή πού εἶχε ὡς ὑπότιτλο τή λέξη «παρα-ποίηση», διότι ἔθιγε τήν παραποίηση τῆς πολιτικῆς καί τοῦ ἑλληνικοῦ ἤθους. Ἀκολούθησαν τά βιβλία «Εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων» καί λίγο μετά «Τό πλοῖο τῶν τρελῶν καί ἡ ἄγονος πολιτική μας γραμμή». Μέ ἔβαλαν τότε ὅλοι οἱ «προοδευτικοί» στή γραμμή γιά πνευματική ἐκτέλεση. Ἄνθρωποι πού εἶχαν γνωρίσει καλά τήν τσέπη μου, τότε πού ἦταν γεμάτη, ἔκαναν ὅτι δέν μέ ξέρουν. Ὅταν μάλιστα ἔθεσα σέ κυκλοφορία τό βιβλίο «Ecce homo: Ὁ μυθολογικός μανδύας τοῦ κ. Ἀνδρέα Παπανδρέου» ὁ ἐκδότης πού εἶχε ἐκδώσει ἤδη 30 βιβλία μου, δέν ἐτόλμησε νά βάλει στό βιβλίο τή φίρμα του. Ὅλα αὐτά τά βιβλία μυστηριωδῶς ἐξαφανίστηκαν, ὅπως ἐξαφανίστηκε καί ἡ γλωσσική μου μελέτη «Ἀλεξία: Γλωσσικό δρᾶμα μέ πολλές πράξεις», ὅπου προέβλεπα τήν κυριαρχία τῶν «Γκρίνγκλις» καί τῆς ἀριθμογλώσσας τῶν φορητῶν τηλεφώνων καί ὑπολογιστῶν.
Ὅλα αὐτά δέν γράφονται ἐν εἴδει παραπόνου. Γνώριζα τό τίμημα. Γράφονται προειδοποιητικά γιατί οἱ μέρες πού ἔρχονται θά εἶναι «πολύ συφοριασμένες», γιά νά μιλήσω καβαφικά. Ἡ λύση δέν εἶναι νά φύγει τό ΠΑΣΟΚ ἀπό τήν ἐξουσία, ἀλλά νά φύγει ὁ πασοκισμός ἀπό τή ζωή μας. Τί νόημα ἔχει νά ξαναγίνει κυβέρνηση ἡ Ν.Δ. καί νά ξαναπολιτευθεῖ ὡς ΠΑΣΟΚ ὑπό γαλάζιο μανδύα;
Στήν πολιτική τό πρόβλημα δέν εἶναι τά προβλήματα, εἶναι ἡ λύση τῶν προβλημάτων. Καί ἡ πρωτίστη λύση τῶν περισσοτέρων προβλημάτων εἶναι ἡ ἀποπασοκοποίηση τῆς παιδείας. Ἐκ τῆς πασοκοποιημένης –καί μέ τεράστια συνευθύνη τῆς Ν.Δ.– παιδείας ἐρρύη πάντα τά φαῦλα.
Ἡ παιδεία μπορεῖ νά ὑπάρξει καί χωρίς κράτος. Ἀλλά κράτος δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς παιδεία. Αὐτό ὑπῆρξε ἡ δική μας τραγωδία. Ἀντί νά δημιουργήσουμε ἕνα πεπαιδευμένο κράτος, δημιουργήσαμε μιά ἀσφυκτικά κρατικοποιημένη παιδεία, ἡ ὁποία διαμόρφωνε –καί διαμορφώνει– στούς παιδεύοντες καί παιδευομένους μιά νοσηρή νοοτροπία.
Ἡ δική μου γενιά εἶχε σύνθημα τό «Ἐλευθερία στήν παιδεία». Μετά ἀπό μιά μακρά δοκιμασία ἀπογοητεύσεων σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στή λεγόμενη ἐλεύθερη (γράφε ἀσύδοτη) παιδεία, πρέπει νά κυριαρχήσει μία νέα παιδαγωγική ἀντίληψη: Ἐλευθερία μέ Παιδεία. Ἀλλιῶς, κάποιος μελλοντικός Ὅμηρος ἐνδέχεται νά ἀναφωνήσει γιά τό λαό καί τά χάλια του: «Σοί αἶσχος μετ᾽ ἀνθρώποισι πέλει» (σελ. 225). Δηλαδή, ἡ ντροπή ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους θά σέ συντροφεύει. 
ΠΗΓΗ ΕΣΤΙΑ

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

4 σκέψεις σχετικά με το “Μιά ζωή ΠΑΣΟΚ

  1. Εξαιρετικα αφιερωμενο – με ολη μου την εκτιμηση – στον ΚΚ, σαν συνεχεια της προ ημερων διαφορας μας σχετικα με την ελλειψη παιδειας και την εξ’ αυτης ευθυνη των πολιτων για την κοινωνικη κριση που βιωνουμε.
    Μαντη Καλχα, να εισαι παντα καλα, για να συνεχισουμε την παραγωγικη αυτη επικοινωνια (και για να τελειωσει καποτε και εκεινο το βιβλιο που εχει τον ατελειωτο!!!)

    Μου αρέσει!

  2. Δεν θα ξεχάσω την προσπάθεια στους 4Τ να έχετε τα κείμενα του Καργάκου σε πολυτονικό. Αυτός και η Ρέα Βιτάλη μου λείπουν περισσότερο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: