Νενικήκαμεν!

Με βαριά καρδιά ψήφισα το πολυνομοσχέδιο. Το δήλωσα άλλοστε στην ολομέλεια με βαριά, αισθαντική φωνή. Κάτι σαν Μάρθα Βούρτση. «Ο Πρωθυπουργός μου είπε», είπα, «πως αν δεν ψηφιστεί δεν υπάρχει λόγος να πάει στη διάσκεψη κορυφής την Κυριακή» (ή την Τετάρτη. Παίζεται). Η Ελλάδα δεν θα έχει πια «φωνή» . «Θα είναι μία ρακένδυτη, αυτοκαταστροφική κοπελούδα που θα χρήζει άμεσης ψυχιατρικής παρακολούθησης και θεραπείας. Μπροστά στον κίνδυνο να βρεθεί στο δρόμο και, από καγιέ να πάρει τράμπαντ,  ακόμα κι’ εγώ, η σιδερένια κυρία, η μεγαλοκοπέλα από τα σπλάχνα του πασοκ, ένα είδος ντόρας της (παλαιάς) ΝΔ, iron lady όπως με αποκαλούσε ο μακαρίτης ο Σιδερένιος) λύγισα. Τι περιμένατε; Να ψηφίσω όχι σαν την θεία Λούκα; Αυτή έχει τον θείο Γεράσιμο που, με τη σειρά του έχει την ΜΚΟ «Κίνηση Δημοκρατικών Πολιτών για την Μελέτη των Φαινομένων Διαφθοράς στη Δημοκρατία του Δυτικού Ποτέ» και, κούτσα-κούτσα, τα βγάζει πέρα. Εγώ δεν έχω τίποτα άλλο απ’ τις αναμνήσεις μου.

Ε, λοιπόν ψήφισα ναι, oui, yes, da, ya. Η σοσιαλιστική μου καρδιά σκίστηκε στα δυό, όπως έκανε και του Μπένι όταν άκουσε τον Αλέξη να τον κατηγορεί για ομερτά. Ποιος είδε τον Γιαραμπή και δεν φοβήθηκε! «Τώρα» φώναζε  στη Βουλή, σαν παχουλό μωρό που του πήραν την Μιλούπα. «Να ανακαλέσετε ΤΩΡΑ» απαιτούσε, με τα μπιρμπιλωτά του μάτια να έχουν πεταχτεί απ’ τις κόγχες. Κι’ εκείνος ο Τσίπρας… Τι άτομο κι’ αυτός. «Ζητάω την προστασία σας κ. Πρόεδρε», είπε στον πρόεδρο της Βουλής που, ευτυχώς δεν ήταν ο ξενοδόχος του Γράμμου αλλά, ένας άλλος. Η λέξη δεν είναι άγνωστη στον ναό της Δημοκρατίας πρόσθεσε ο Πρόεδρος με αποτέλεσμα, ο Μπένι να περάσει σε κατάστση αμόκ. Μου θύμισε τον Τζιν Γουάϊλντερ στη ταινία «Producers» όταν, ο (μακαρίτης) ο Zero Mostel του ζήτησε να «φτιάξει τα βιβλία» (fix the books») της θεάτρου. Δράμα σου λέω παιδί μου. Ενδοπασοκικο. Και να μην υπάρχει και μία security blanket να την δώσει κάποιος στον Μπένι τον Τρομερό να ηρεμήσει. Τσ, τσ, τσ που έφτασε αυτή η χώρα και οι πολιτικοί της ταγοί.

Πάμε πάρα κάτω. Και που ψηφίστηκε τι; Αφού στις Μπρουσέλς γίνεται το «έλα να δεις». Η Άνγκελα πλακώθηκε με τον Σαρκό, ο Τρισέ με τον Όλι και η Λαγκάρντ με τον Γκάϊτνερ που ζητάει να τυπώσουν 2,5 τρισ και να τα «ρίξουν» στις «αγορές» για να χαρεί ο κάθε πικραμένος. Και, ενώ οι μισοί είναι εναντίον των άλλων μισών. πετάγεται η Μiss Λούλου ΙΙ της Μεγάλης (τρόπος του λέγειν) Βρετανίας και ορίστε ένα άνευ προηγουμένου μπέρδεμα. Μπροστά σ’ αυτό το δίλλημα ποία (ποιος δεν έχει σημασία) είμαι εγώ να μη πω το «ναι»; Ναι και πάλι ναι προκειμένου ο Γοδεφρείγος να σώσει την κοπελούδα που, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοκαταστράφηκε. Εκείπου καθόταν και κεντούσε τα προικιά της, μία μέρα άρχισε, εντελώς ξαφνικά, να δανείζεται τεράστια ποσά προκειμένου να ζήσει τη μεγάλη ζωή. Πήγε στη Ντόϊτσε Μπανκ, στην Ι Εφ Τζι Ούρομπανκ, στην Γκρεντί Αγκρικόλ, στη Γκόλντμαν ουντ Ζακς, στην Μπανκ οβ Αμέρικα, ακόμα και στην Φινάντς Μπανκ στη Τουρκία, και άρχισε να δενείζεται σαν να μην υπήρχε αύριο. Μόνη της. Εντελώς. Ούτε ένας από τους 5,5 πρωθυπ της Μεταπολίτευσης δεν κατάλαβε το παραμικρό. Η Ελληνίτσα δανείζονταν με ρυθμό πολυβόλου για να ψωνίσει λούσα και κοσμήματα και να κάνει μεγάλη ζωή. Δέκα δισ ευρώ για πόρσε, επτά δισ για μπέμπες, 20 για μερσεντέ κομπρέσορ, άλλα πέντε για ξαπλώστρα στη Ψαρού, 10 για διακποές στο Μπαλί και στο Σεν Μπάρτ, 20 για βίλες στο «νησί των ανέμων», 30 για Ολυμπιακούς, 300 για την Ζίμενς, ένα σκασμό για την άνοδο του Χρηματιστηρίου  κλπ.

Τρελάθηκε σας λέω η κοπελούδα και  ούτε εγώ, ούτε κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Ούτε οι Μπένι,  ΓΑΠ, Κώστας ντε Μπαϊρακτάρ ή ο άλλος, ο Kώστας de Bidet δεν μπόρεσαν να την σταματήσουν γιατί, όλοι βρε παιδάκι μου, έλλειπαν απ’ το σπίτι. Ο ένας έκανε μπάνια στη Ραφήνα, ο άλλος άκουγε Μότσαρτ στο Μέγαρο Μουσικής, ο τρίτος δίδασκε στο Πανεπιστήμιο στη Θεσσαλονίκη και ο ΓΑΠ έτρεχε από διάσκεψη σε διάσκεψη για την Αειφόρο Ανάπτυξη με τον αδελφό Νικόλαο -ή τον Αντρίκο δεν ενθυμούμαι ακριβώς, ξέρει η Μάρτζ. Αφήστε που έχω πάρει δύο λεξοτανίλ και τρία Prozac, τα οποία μου έφερε ο Γιώργος από τη Νέα Υόρκη όταν, τρεις μέρες πριν τις εκλογές, πήγε να συναντήσει τον Dr. Langley για το πρόβλημα που έχει μετά τη πτώση με το ποδήλατο του (κάποιοι λένε με το skateboard αλλά, δεν τους πιστεύω).. Είμαι και πολύ ταραγμένη σας λέω, που παραβίασα τις σοσιαλιστικές μου αρχές. Η μόνη που δεν γνώριζα τίποτα για το έγκλημα (εκτός απ’ αυτούς που ήδη ανέφερα) ήμουνα εγώ, moi, η Miss Piggy  ΙΙ  (η «I» απαγγέλει τις ειδήσεις στη κρατική τηλεόραση και δεν επιθυμώ να την ενοχλήσω).

Πάμε πιο κάτω -από το παρακάτω. Και τώρα τι, θα ερωτήσετε και μεγάλο το δίκιο σας. Τι θα γίνει με την άστατη και απρόσεκτη μεγαλοκοπέλα; Ποίος θα την φροντίσει, ποιος θα την περιθάλψει, θα την νυμφευθεί βρε αδερφε τώρα που χρωστάει τα «μαλιοκέφαλά» της; Ο Μπένι λέει θα την αναλάβω εγώ -αντ’ αυτού. Ο Αντ’ Αυτού λέει εγώ αντί του Μπένι. Ο Theo καραδοκεί για να σχηματίσει κυβέρνηση με την ντοραμπακ να ηγείται της αντιπολίτευσης. Ο Αγάς του Αϊδινίου Καρά Τζαφέρ απειλεί πως αυτός θα είναι ο επόμενος Πρωθυπ. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι κι’ ο Αδελφός Ταγίπ που ο Γιωργάκης έδωσε (σε μία στιγμή αδυναμίας), όρκους αιωνίας φιλίας και αγάπης, ο οποίος κατέβασε τις φρεγάτες του στο Οικόπεδο 12 που δεν εννοεί να φύγει. Μόλις την  περασμένη εβδομάδα τα μαχητικά του πέρασαν «σουβλάκι» το Αιγαίο και, η κοπελούδα αναγκάστηκε να τηλεφωνήσει στον Μπέντζαμιν ο οποίος, δεν σας το είπα, θέλει να της πάρει την …Κρήτη ο αθεόφοβος. Χρόνια τώρα κάνει γαιωλογικές «έρευνες» γύρω απ’ το νησί και ασκήσεις πάνω απ’ το πέλαγος. Χαμένα τα ‘χει η κοπελούδα και, αν πολιτικοί σαν εμένα και την ντόρα δεν της συμπαρασταθούμε, θα καταλήξει στο Δημόσιο Ψυχιατρείο. Έχω κι’ άλλα να σας πω γι’ αυτό

…Συνεχίζεται

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

3 σκέψεις σχετικά με το “Νενικήκαμεν!

  1. Σε όλα αυτά τα cartoon, ένα μόνο:
    «ότι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο»…
    Όσο για την κοπελούδα, δεν μπορεί κάποιος θα υπάρχει κάπου να νοιάζεται γι΄αυτήν, θα την προστατεύσει με τον τρόπο του…

    Μου αρέσει!

  2. Αγαπητέ
    ο έλληνας ως γνήσιο τέκνο της πατρίδας έχει δύο επιλογές:
    1. μαθαίνει σε μεγάλες ίσες δόσεις ιστορία, κοινωνιολογία, μαθηματικά και ηθική
    2. ημιμαθαίνει ότι κάτσει
    Στην πρώτη περίπτωση κατα κανόνα φεύγει απο την πατρίδα για να διαπρέψει αλλού, ή μένει εδώ και αναλώνεται σαν βορρά στο βωμό της συνείδησής του, Ενίοτε δε μπορεί λόγω συνθηκών να μετατραπεί μέχρι και σε ήρωα που απλά θα ειπράξει έναν πιο πλούσιο τάφο σε φάσκελα.
    Στην δεύτερη περίπτωση μπορεί κάλλιστα να γίνει μέλλος μιάς κοινοβουλευτικής ομάδας ή μιας συντεχνίας και να ζήσει πλουσιοπάροχα σε βάρος των άλλων ημιμαθών της χώρας.
    Αυτό σε απάντηση για την επιλογή του «ακολουθώ τον αρχηγό που λέει οτι αν δεν ακολουθήσω καταδικάζω τον νεκρό σε βέβαιο θάνατο.
    Αναρωτήσου μόνον αν όντως δεν υπάρχει άλλη λύση ..όπως βέβαια το σύστημα θέλει να διατρανώνει αποκλείοντας την οπτική του πολίτη απο κάθε άλλη διέξοδο..πχ.
    3. Κάποια μέρα γεννιέται ο Ελληνας που επιτέλους έχει το απίστευτο χάρισμα της συνύπαρξης της ηθικής ιδεολογίας και της ηγετικής δυναμικής, οπότε και θα ανθίσει το δέντρο της τιμής.
    Μετά αναρωτιέται κανείς, πώς διάβολε καταφέρνουν και έρχονται στην επιφάνεια καθεστώτα ακραίου ιδεολογικού περιεχομένου και ενίοτε παίρνουν και την εξουσία!
    Αφήστε το χαρακτηριστικό του ακόλουθου και επιτέλους αποχρωματισθείτε πολιτικά ώστε να μπορέσουμε να απεμπλακούμε απο το άρμα των συμφερόντων που ξεχνα την ύπαρξη των λαών που θεωρεί ως αναγκαίους μόνο για την υποστήριξη των δικών τους συμφερόντων.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: