Μιχάλης Κριάδης: Η Ειδική του Διαδρομή

Πρώτο ΘΕΜΝΑ, 25.09.11

«…100 και ανοιχτή δεξιά, 50 και κλειστή αριστερή, κρατήσου δεξιά και 200, και χάνεται και κατηφορική αριστερή, και 6η που κλείνει σε κλειστή αριστερή και γεφυράκι…»
Η γλώσσα που οι συνοδηγοί κατευθύνουν τους οδηγούς στις ειδικές διαδρομές των μεγάλων και μικρών ράλλυ. Απ’ τα παλιά «Ράλλυ Ακρόπολις των 3.500 χιλιομέτρων χωρίς διακοπή μέχρι τα σύγχρονα «ράλλυ για την τηλεόραση» που ο Μιχάλης αποκαλούσε ράλλυ Μίκι Μάους. Δεμένος με ζώνες έξη σημείων στο δεξί κάθισμα ο Μιχάλης μιλούσε μέσα απ’ την ενδοσυνεννόηση στον οδηγό του και αγαπημένο φίλο Κώστα Αποστόλου τρέχοντας σε δεκάδες αγώνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τι σημαίνει αυτό; ‘Ότι ο Μιχάλης διέθετε ένα σπάνιο χάρισμα: τον αυτοέλεγχο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να διαβάζει τον δρόμο όταν η Λάντσια Ιντεγκράλε κατηφορίζει με 160 χ.α.ω τον χωματόδρομο και ο γκρεμός δεξιά μπορεί να είναι και 600 μέτρα. Το ίδιο χάρισμα τον διέκρινε και στην επιχειρηματική του ζωή. Τηρούσε ευλαβικά τους νόμους γνωρίζοντας ότι, ο «λαμπερός» κόσμος που έβλεπε γύρω ζούσε με «μαύρα» η κλεμμένα. «Άφριζε» με τα καμώματα της λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης, ειρωνεύονταν το ξευτιλισμένο life style, ζούσε σεμνά και διακριτικά με την σύντροφό του Ισμήνη και την αγαπημένη του κόρη -που εργάζεται στην Vitamin. Δεν θέλω να ξοδέψω τις 300 λέξεις που ζήτησε ο κ. Διευθυντής για να αναφερθώ στην επιχειρηματική του ιστορία. Άλλωστε, όταν συναντιόμαστε στα σπίτια μας ή στο «Μπέρδεμα» του Λάκη του Φωτιάδη δεν μιλούσαμε παρά ελάχιστα για τα όσα είχαμε περάσει. Είναι γνωστό πως ο Γιώργος Μοσχούς πέθανε από στενοχώρια. Το ίδιο και Χρήστος ο Δαμάσκος, ο Παύλος ο Μοσχούτης, ο Μιχάλης. Ο μόνος που την έχει γλιτώσει (μέχρι σήμερα) είμαι εγώ ίσως επειδή, στον δικό μου Γολγοθά, με στήριξαν και αυτοί που έφυγαν.
Όπως οι ψαράδες έτσι και οι παλιοί οδηγοί αγώνων, μιλούσαμε για πραγματικά και φανταστικά κατορθώματα, για πλάκες στους συναθλητές μας και στιγμές που, ο θάνατος μας προσπερνούσε με ένα χαμόγελο που έλεγε «που θα μου πάτε;». Την Τετάρτη το πρωί ο Μιχάλης πήγε στο γραφείο και πήδηξε στο κενό. Κάπου διάβασα ότι, η εταιρία (στην οποία είχε 30%) χρωστούσε 350-400.000 ευρώ και διάφορες γνωστές φάτσες της χρωστούσαν μερικά εκατομμύρια.
Γιατί, τελειώνοντας τις 381 μου λέξεις, αισθάνομαι ότι δεν αυτοκτόνησε για αυτά που όφειλε αλλά, γι’ αυτά που, κάποιοι, τον πίεζαν να κάνει;
_Κώστας Καββαθάς

Υ.Γ. Μία περίεργη, ανεξήγητη σιωπή ακολούθησε την αυτοκτονία του Μιχάλη Κριάδη. Λες και όλοι΄, για κάποιο λόγο, «έραψαν» τα στόματα τους. Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα 1. ότι εγώ έκανα κάποιο τεράστιο λάθος στις εκτιμήσΕις μιας ολόκληρης ζωής και υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζω 2. κάποιοι επέβαλαν την σιωπή.
Για μένα η υπόθεση λήγει εδώ

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

4 σκέψεις σχετικά με το “Μιχάλης Κριάδης: Η Ειδική του Διαδρομή

  1. Γιατί, τελειώνοντας τις 381 μου λέξεις, αισθάνομαι ότι δεν αυτοκτόνησε για αυτά που όφειλε αλλά, γι’ αυτά που, κάποιοι, τον πίεζαν να κάνει;
    —————————

    Τι παραπάνω μπορεί να κάνει κάποιος από το να λειτουργήσει ως αναμεταδότης αυτού του ερωτήματος; Η απάντηση δεν ξέρω που είναι, αν και, the answer my friend is blowing in the wind θαρρώ.

    Για το υστερόγραφο θέλω να ελπίζω πως την ένοχη σιωπή την επέβαλλε κατά κάποιον τρόπο το ήθος του Κριάδη.

    Μου αρέσει!

    1. Καταρχάς ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με τον ωραίο σας τρόπο περιγράψατε τον φίλο μου τον Μιχάλη.
      Ναι υπάρχει μια ένοχη σιωπή. Ακόμα και εγώ την νιώθω.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: