Melancholia…

foto: Melancholia

Όπως ήλθαν τα πράγματα η μόνη «διασκέδαση» μου είναι ο κινηματογράφος. Όταν διαβάζω πως, μία ταινία είναι ¨καλή» βρίσκω το χρόνο να την δω. Σε αυτό πολλά οφείλω στην …μοτοσικλέτα μου που επιτρέπει να σταθμεύω …έξω απ’ το σινεμά να βλέπω την ταινία και να φεύγω! Με λίγα λόγια, εδώ και χρόνια, δεν έχω το μαρτύριο του παρκαρίσματος εκτός αν, μαζί μου είναι η Σοφία που τρέμει τις μοτό! Το τελευταίο καιρό είδα το καταπληκτικό (για μένα) ιρλανδέζικο φιλμ «Guard» και, χτες, το εσχατολογικό, σκοτεινό  αριστούργημα του Λαρς φον Τρίερ «Melancholia». Eίδα ακόμα  το «Beginners» και μία-δύο ταινίες ακόμα που πρέπει πρώτα να τις σημειώσω σε χαρτί και μετά να γράψω δυο λέξεις μια και το …emμental διευρύνεται. Δυό λόγια για την «Μελαγχολία» που είναι το όνομα ενός πλανήτη που πλησιάζει συνεχώς και. τελικά, συγρκούεται με τη Γη αφανίζοντας την. Κάτι σαν τον Nibiru δηλαδή που συχνά αναφέρω χιουμοριστικά στα κείμενα μου που, υποτίθεται, ότι θα διασχίσει την τροχιά της Γης με τρόπο που θα οδηγήσει ακόμα και στην αντιστροφή των πόλων! Όμως πίσω στον  Τρίερς. Από την αρχή μέχρι το τέλος (της ταινίας και του κόσμου), ο θεατής μένει έκθαμβος από την φωτογραφία και την ατμόσφαιρα. Όπως και στον «Αντίχριστο», την προηγούμενη μεγάλη ταινία, ο θεατής συναντάει την μούσα του Τρίερς Charlotte Gainsburg, την  (εκπληκτική) Kirsten Dunst και, κυριολεκτικά απ’ το πουθενά, τον Keafer Sutherland ο οποίος, ευτυχώς, «πεθαίνει» νωρίς! Οι αναγνώστες πρέπει να έχουν καταλάβει το, επίσης χιουμοριστικό  «πάθος» μου για τα μεγάλα φιλοσοφικά και επιστημονικά ερωτήματα. Αν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν, που πάμε όταν πεθαίνουμε, πόσες διαστάσεις έει το σύμπαν (μία κατ’ εμέ: αυτή που εμείς δημιουργούμε κάθε μικροδευτερόλεπτο) και άλλες ανοησίες που, καμία σχέση δεν έχουν με την  παρούσα κατάσταση της Ελληνίτσας. Στη «μελαγχολία»  ο  Τρίερς λέει ότι είμαστε μόνοι και, να σας πω την (δική μου) μαύρη αλήθεια, μάλλον συντάσομαι με τη θέση του. Όπως ίσως θυμάστε ο Τρίερς έκανα στις Κάννες δηλώσεις για τον Χίτλερ και τους Ναζί που ανάγκασε τις …παρθένες του φεστιβάλ να τον κηρύξουν persona non grata ενώ,, ας πούμε, οι Tony Blair και George Bush είναι …καλοδεχούμενοι! Ποίο το μύημα του ποιητή; Ότι, οι λιγομίλητοι, «αντικοινωνικοί» και κλισμένοι στον εαυτό τους χαρακτήρες (K. Dunst), είναι σε θέση να  αντιμετώσουν καλύτερα καταστάσεις όπως το τέλος του κόσμου! Θα μπορούσα να γράψω 1000 πράγματα αλλά, μη όντας κριτικικός του μεγέθους ενός Δανίκα, Θεοδωρόπουλου ή Μικελίδη σταματάω εδώ. Όχι όμως πριν πω πόσο πολύ μου έρσε η ιρλανδέζικη «Guard| όχι τόσο για το σενάριο ή την φωτογραφία όσο για το ότι με βοήθησε να βελτιώσω την προφορά μου όταν μιλάω αγγλικά. Να φανταστείτε πως, μόλις βγήκαμε από το cinema Raradiso που λέγεται «Ρία» και είναι στη Βάρκιζα είπα στην Σοφία: Where is the harsh (horse) woman

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

11 σκέψεις σχετικά με το “Melancholia…

  1. @Ότι, οι λιγομίλητοι, “αντικοινωνικοι” και κλισμ΄νοι στον εαυτό τους χαρακτήρες (K. Dunst) είναι σε θέση να αντιμετώσουν καλύτερα δύσκολες καταστάσεις όπως το τέλος του κόσμου!

    Κώστα γνωρίζω ένα συνονοματό σου, που δεν ξέρω αν είναι αντικοινωνικός, αλλά σίγουρα είναι λιγομίλητος και κλεισμένος στον εαυτό του, και κατοικεί στην Ραφήνα
    Λες να μας σώσει??????

    Μου αρέσει!

    1. χα χα χα!!!!!!!!!!! πιο πιθανο ειναι να μας σωσει ο….θειος του………ο καταλληλοτερος ειναι κουρασμενος ακομα….

      Μου αρέσει!

  2. Έχοντας μεγαλώσει με τους 4Τ & την ΠΤΗΣΗ, νομίζω πως έχω επηρεαστεί από σένα σε μεγάλο βαθμό. Παρακολουθώ την τρέχουσα πορεία σου μέσα από το blog, πλην όμως θα΄θελα μια εκτενέστερη ανάλυση του τι έγινε με την ιστορία του λιθογραφείου.

    Μου αρέσει!

    1. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο από μία συνεργασία λαμόγιων και golden boys που είχ3ε σαν αποτέλεσμα την οικονομική εξόντωση των Τεχνικών Εκδόσεων και την σημερινή τους κατάντια.. Το δικό μου (μέγα) λάθος σε αυτή την ιστορία είναι ότι, επέτρεψα σε λάθος ανθρώπους να εκμεταλλευτούν το καλό όνομα των ΤΕ (και αν θέλετε και το δικό μου) και να χορέψουν τον χορά του θανάτου πάνω στα έντερα μου -αφού πρώτα τα έβγαλαν και τα άπλωσαν στο δρόμο. Ας πρόσεχα

      Μου αρέσει!

      1. ΚΑΒ, πρεπει καποια στιγμη να αναφερθεις σε ονοματα, μικρη χωρα ειμαστε, δεν ειναι κακο να ξερουμε who is who, αν και ολοι λιγο ως πολυ, καποιους εχουμε κατα νου……..

        Μου αρέσει!

  3. Δεν είναι τόσο απλό κ. Καββαθά. Κι εγώ με τα ίδια περιοδικά μεγάλωσα και επηρεάστηκα και πίστεψα ότι ο άνθρωπος που δουλεύει τίμια, εντατικά, προσηλωμένος στο στόχο του, με στηρήσεις και θυσίες, τελικά ανταμοίβεται! Μπράβο στον Κ. δίνει το παράδειγμα έλεγα, αγωνίζεται και επιβιώνει απέναντι στους σκυλάδες φιγουρατζήδες. Η κατάληξη των ΤΕ ήταν μεγάλη απογοήτευση για εμένα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: