Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2011

Από το:  Bank’s News

Wednesday, 28 September 2011 23:45

Στην ετήσια σύνοδο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μαζεύτηκαν πολλοί άνθρωποι γεμάτοι φόβο και θυμό. Η χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε τον Αύγουστο του 2007 έχει εισέλθει σε νέα και πολύ πιο επικίνδυνη φάση. Αναδύεται πλέον ο φαύλος κύκλος ανατροφοδότησης της κρίσης μεταξύ τραπεζών και αδύναμων κρατών με εν δυνάμει καταστροφικές επιπτώσεις στην Ευρωζώνη και στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό που καθιστά τη συγκεκριμένη διαδικασία ιδιαίτερα επίφοβη είναι ότι τα αδύναμα κράτη δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους ενώ η Ευρωζώνη δεν διαθέτει ηγεσία. Έχουμε σκεφτεί ότι η Ευρωζώνη μπορεί να μην έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει την κρίση;

Ο βασικός κίνδυνος υπογραμμίζεται στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα: «Το ήμισυ των κρατικών τίτλων ύψους 6.5 τρις ευρώ που έχουν εκδώσει οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης εμφανίζει σημάδια υψηλού πιστωτικού ρίσκου, κατά συνέπεια οι τράπεζες που διαθέτουν υψηλή έκθεση σε αυτό το πολύ επικίνδυνο και με υψηλή μεταβλητότητα δημόσιο χρέος αντιμετωπίζουν σημαντικές πιέσεις στις αγορές».

Ο Κένεθ Ρογκόφ και η Κάρμεν Ράινχαρτ έχουν δείξει ότι οι μεγάλες χρηματοπιστωτικές κρίσεις οδηγούν συχνά σε κρίσεις δημόσιου χρέος. Σε αυτό το στάδιο βρίσκεται ο κόσμος σήμερα και ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο τις μικρές περιφερειακές χώρες της Ευρωζώνης αλλά και την Ισπανία και την Ιταλία. Οι αμφιβολίες για τη δυνατότητα των κρατών να διαχειριστούν το χρέος τους υπονομεύει τις εκτιμήσεις για την ευρωστία των τραπεζών, και ευθέως επειδή οι τράπεζες έχουν υψηλή έκθεση σε επικίνδυνους κρατικούς τίτλους και εμμέσως επειδή μειώνεται η αξία των εγγυήσεων των κρατών.

Στη χειρότερη περίπτωση ο κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη κρίση. Γι’ αυτό ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών Τίμοθι Γκάιντερ και η νέα διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ ασκούν συντονισμένες πιέσεις στους αξιωματούχους της Ευρωζώνης να αναλάβουν επιτέλους δράση. Οι μέρες του ‘πολύ λίγο, πολύ αργά’, τελείωσαν. Τυχόν αδυναμία για σωστή δράση τώρα θα είναι καταστροφική.

Τι ζητούν; Δύο πράγματα: την αποκατάσταση της κεφαλαιακής βάσης των αδύναμων τραπεζών σε αξιόπιστη βάση και την παροχή επαρκούς ρευστότητας προκειμένου ο πανικός των αγορών να μην καταλήξει σε κατάρρευση των τραπεζών και των ευάλωτων κρατών. Ακούγονται διάφορες εκτιμήσεις για τα απαιτούμενα ποσά. Οι Αμερικανοί, έχοντας κατά νου τη δική τους εμπειρία των ετών 2008-09 συνιστούν ‘σοκ και δέος’. Με δεδομένες τις χρηματοδοτικές ανάγκες των τραπεζών και των κρατών της Ευρωζώνης, αυτό μεταφράζεται σε κονδύλια που θα ξεπερνούν κατά πολύ το 1 τρις ευρώ, πιθανόν θα είναι πολλαπλάσια αυτού. Τέτοια νούμερα κάνουν όμως τους επιφυλακτικούς Γερμανούς να τρέμουν.

Πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Καταρχήν μέσα στον Οκτώβριο η Ευρωζώνη – με λίγη καλή τύχη – θα έχει επικυρώσει την επέκταση των αρμοδιοτήτων του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ύψους 440 δις ευρώ. Ο μηχανισμός θα είναι στη συνέχεια σε θέση να παράσχει κεφάλαια σε τράπεζες και να αγοράσει κρατικά ομόλογα από τις δευτερογενείς αγορές. Αλλά τα κεφάλαιά του δεν φτάνουν. Η Ευρωζώνη χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη δύναμη πυρός.

Κι εδώ έχουμε πέντε διαφορετικά σχέδια υπό συζήτηση. Όλα τους ενέχουν την μόχλευση των κονδυλίων του ευρωπαϊκού μηχανισμού είτε με έκδοση εγγυήσεων, είτε με δανεισμό από την ΕΚΤ, είτε με δανεισμό από τις αγορές. Αλλά από τη στιγμή που η Ευρώπη πρέπει να δράσει εδώ και τώρα, η μόνη οντότητα που μπορεί άμεσα να χορηγήσει τα απαιτούμενα κονδύλια είναι η ΕΚΤ.

Θα αποδώσει όλο αυτό; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει επτά κομμάτια. Καταρχήν, αν επιτευχθεί επιτέλους συμφωνία για δράση στην απαιτούμενη κλίμακα, ο πανικός θα σταματήσει. Δεύτερον, μπορεί να είναι αδύνατο να επιτευχθεί μια τέτοια συμφωνία, ιδίως αν η χρηματοδότηση εξαρτάται πρωτίστως από την ΕΚΤ, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Ο Μάριο Ντράγκι που θα αναλάβει την προεδρία της στις αρχές Νοεμβρίου είναι Ιταλός και θα βρεθεί στην πολύ δύσκολη θέση να πρέπει να σώσει τη δική του χώρα εν μέσω των διαμαρτυριών των Γερμανών που θα φωνάζουν για τις εκτροπές της κεντρικής τους τράπεζας.

Τρίτον, από τη στιγμή που οι τράπεζες και τα κράτη θα εξαρτηθούν από επίσημη χρηματοδότηση, μπορεί να δυσκολευτούν να επιστρέψουν στις αγορές. Τέταρτον, όλες αυτές οι ενέργειες δεν μπορούν να επιλύσουν τις βαθύτερες δυσκολίες του πράγματος: ότι δηλαδή τα κράτη που σήμερα αντιμετωπίζουν ισχυρά προβλήματα ανταγωνιστικότητας θα χρειαστούν σημαντικές εισροές κεφαλαίων από το εξωτερικό για πολύ καιρό – και δεν μπορούν να ελπίζουν σε πολλά από τον φοβισμένο ιδιωτικό τομέα.

Πέμπτον, είναι πολύ πιθανό ότι μετά από μια τέτοια διάσωση οι σπάταλες κυβερνήσεις θα επιστρέψουν στις παλιές κακές τους συνήθειες, κι αυτό θα απαιτήσει νέα εγχειρήματα διάσωσης. Έκτον, για να σταματήσουν οι εσωτερικές μεταβιβάσεις, θα πρέπει να υπάρξει μια διαδικασία προσαρμογής μέσα στην Ευρωζώνη η οποία θα συμπεριλαμβάνει και τις πλεονασματικές χώρες – αλλά ελάχιστες ενδείξεις έχουμε ότι θα γίνει κάτι τέτοιο. Κατά συνέπεια η Ευρωζώνη κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια ένωση μη νόμιμων μεταβιβάσεων. Τέλος, υπάρχει ο κίνδυνος ένα φιλόδοξο πρόγραμμα να υπονομεύσει την ανώτατη πιστοληπτική αξιολόγηση των ισχυρών οικονομιών της Ευρωζώνης αν και το ίδιο θα συμβεί και σε περίπτωση κατάρρευσης.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι καμιά καλή επιλογή δεν απομένει στην Ευρωζώνη. Οι κίνδυνοι που ενέχονται σε καθεμία από τις προτεινόμενες δράσεις είναι μεγάλοι. Αλλά ο εναλλακτικός δρόμος της χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης και των κρίσεων δημόσιου χρέους που θα πλήξουν ολόκληρο τον κόσμο είναι πολύ χειρότερος. Υπάρχει ανάγκη για μια τέτοια διάσωση και θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ως το κόστος που πρέπει να καταβάλλει η Ευρώπη για την πολύ βιαστική της εμπλοκή σε ένα νομισματικό γάμο που δεν λύνεται, για την ανοχή της στην ανάδυση μεγάλων ανισορροπιών, για της αδυναμία να πειθαρχήσει τις τράπεζες της και για τις ανεπάρκειες της στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Η Ευρωζώνη πρέπει να αποφασίσει τι θα γίνει όταν ενηλικιωθεί. Αλλά καταρχήν πρέπει να θα φτάσει αυτό το στάδιο. Το κόστος της διάλυσης είναι πολύ μεγάλο και μόνο για να το σκεφτούμε. Τα κράτη μέλη απλά πρέπει να το αποτρέψουν, δεν έχουν καμία άλλη εύλογη εναλλακτική λύση

Advertisements

Οι Γερμανοί κατά του ευρώ-άντε γεια…

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί σε πολλά ιστολόγια. Αξίζει να το διαβάσετε και να το συνδυάσετε με τον EFSF!_K.K.

Για να φτιάξουμε τις Τεχνικές Εκδόσεις και τα περιοδικά τους η  γυναίκα μου, εγώ και κάποιοι άνθρωποι που ακόμα είναι κοντά μας δουλεύαμε 30 ώρες την ημέρα, 40 μέρες το μήνα, 30 μήνες το χρόνο . Για 36 χρόνια (τόσα η Εταιρία ανήκε σε ‘μάς), δεν καθυστερήσαμε ούτε μία ώρα την πληρωμή των μισθών των εργαζόμενων. Ακόμα… Δεν καθυστερήσαμε ούτε μία ώρα τις εισφορές στα ασφαλιστικά τους ταμεία (πρέπει να έχουμε καταβάλει πάνω από 22-24 εκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2010. Δεν γνωρίζω το ακριβές ποσό γιατί, η νέα ιδιοκτησία δεν μου δίνει τα  στοιχεία).

Για να αισθάνονται ασφαλείς οι εργαζόμενοι, παρακολουθούσα (κάθε μέρα), το «ταμείο», ήλεγχα τα έσοδα και τα έξοδα. Με την Σοφία δεν κάναμε «μεγάλη ζωή», δεν παρασυρθήκαμε απ’ το χυδαίο lifestyle, τα «ακριβά» αυτοκίνητα, τις βίλες σε νησιά ανέμων και καταιγίδων αισθητικής του κώλου, δεν κάναμε όσα, οι  επιτυχημένοι τσόγλανοι της μεταπολίτευσης, έκαναν σημαία για να κολομπαρίσουν τη χώρα και τη νεολαία. Η αντίθεση μου σ΄ αυτή, την λούμπεν μεγαλοαστική τάξη ήταν (και είναι), 100% πολιτική. Τη συχαίνομαι, εύχομαι να ψοφήσει αύριο, και να απαλλάξει τη χώρα απ’ την δυσωδία που εκπέμπει

Χτες, η ιδιοκτήσια, κάλεσε τους εργαζόμενους και  ανακοίνωσε ότι, από τη 1/10 ισχύει εβδομάδα 4 ημερών και ανάλογη μείωση μισθών. Απ’ ότι καταλαβαίνω όλοι το δέχτηκαν παρά τις δικές μου, καταγεγραμμένες στα Δ.Σ αντιρρήσεις και προτάσεις για την αντιμετώπισή της κρίσης.

Ξέρω όιτι τα πράγματα είναι δύσκολα  (πρόβλεψα από το 2006 την δομική κρίση του αρπακτικού καπιταλισμού) και κατάθεσα γραπώς τις απόψεις μου στο ΔΣ χωρίς να εισακουσθώ. Ξέρω ότι, οι εργαζόμενοι έχουν υποχρεώσεις και, ίσως, δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Επιτρέψτε μου όμως να πω ότι, στα 41 χρόνια που είμαι στις ΤΕ, πολλοί επιφανείς με έχουν «μαμήσει»  επειδή δεν αναγνώρισα το …ταλέντο τοιυς και δεν τους έκανα τις (χυδαίες) αυξήσεις που ζητούσαν για να μη «πάνε σε άλλα περιοδιόά αυτοκινήτου». Επιτρέψτε μου επίσης να πω ότι, τα πρώτα 8 χρόνια των Τ.Ε το 50% των κερδών της εταιρίας «μοιράζονταν» τους εργαζόμενους αλλά, σταμάτησε όταν είδα ότι «κυνηγούσε» ο ένας τον άλλον για το ύψος του bonus.

Γι’ αυτό (και για άλλα που θα γράψω εν καιρώ), πιιστεύω  πως, τουλάχιστον οι αναγνώστες του ιστολόγιου πρέπει να γνωρίζουν ότι, ήμουν/είμαι κάθετα αντίθετος στις περικοπές μισθών αφού υπάρχουν  άλλοι τρόποι εξοικονόμησης πριν φτάσεις εκεί. Όμως…. Το λάθος που έκανα λαβαίνοντας μέρος (με 40%), στην ίδρυση του λιθογραφείου της Άλφα Πρες, η κακή επιλογή συνεργατών και η στημένη από δικηγόρους-φιγουρίνα, λωποδύτες με τρανταχτά ονόματα, οργανισμούς χάρτου, χαρτόμαζας και σκατόμαζας και, βέβαια, από τραπεζικούς τοκογλύφους και λοιπούς οικονομικούς «δολοφόνους» , οδήγησε τις Τ.Ε στην  απαξία και στην εξαγορά από άλλο εκδοτικό οργανισμό. Ο οποίος και, όπως ο νόμος ορίζει, αποφασίζει για τα οικονομικά.

Υ.Γ Αυτό τιο σημείωμα ίσως εξηγεί και τα αίτια της βαριάς μορφής δηλητιριάση που υποφέρω

Στιγμιότυπο από παλαιότερη συνάντηση των δύο πρωθυπουργών.

Στιγμιότυπο από παλαιότερη συνάντηση των δύο πρωθυπουργών.
Αθήνα: Την κατηγορηματική διάψευση εκ μέρους του Έλληνα κυβερνητικού εκπροσώπου Ηλία Μόσιαλου και την οργή του ίδιου του πρωθυπουργού προκάλεσαν οι ισχυρισμοί του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς ότι στην πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ταγίπ Ερντογάν ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε ότι, εφόσον η Λευκωσία κάνει έρευνες για υδρογονάνθρακες, τότε έχει ανάλογο δικαίωμα και η Τουρκία.
«Μπορείτε κι εσείς να κάνετε έρευνες αρκεί να μην προκληθεί ένταση» ήταν η δήλωση που αποδόθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου από τον Μπουλέντ Αρίντς.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Βήματος, ο κ. Παπανδρέου έδωσε εντολή στον Έλληνα πρέσβη στην Αγκυρα να προβεί σε αυστηρότατο διάβημα προς το γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού και να ζητήσει την άμεση επανόρθωση των δηλώσεων.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος, αναφερόμενος επίσης στη δήλωση του Μπουλέντ Αρίντς ότι οι δύο πρωθυπουργοί συμφώνησαν να πραγματοποιηθεί στην Τουρκία η συνεδρίαση του Ελληνοτουρκικού Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας τον προσεχή Νοέμβριο, τόνισε ότι η κοινή συνεδρίαση θα γίνει όταν υφίστανται οι κατάλληλες προυποθέσεις.
Οι δηλώσεις του Μπουλέντ Αρίντς, οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως προβοκάτσια, έγιναν σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Προύσας. Ο Τούρκος αντιπρόεδρος είπε ότι στην τηλεφωνική συνομιλία των δύο ανδρών περιεστράφη γύρω από δύο ζητήματα. Το ένα ήταν η ημερομηνία διεξαγωγής του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας. Οι δύο άνδρες φέρονται, κατά τον κ. Αρίντς, να είπαν ότι το σημερινό κλίμα δεν ευνοεί την πραγματοποίηση του Συμβουλίου εντός Οκτωβρίου, όπως προγραμματιζόταν, και ενδεχομένως να πρέπει να μετακινηθεί για τον Νοέμβριο.
Η «βόμβα» του κ. Αρίντς ήρθε όμως σχετικά με το δεύτερο θέμα συζήτησης των Παπανδρέου-Ερντογάν που δεν ήταν άλλο από την ένταση που προκλήθηκε με τις κυπριακές γεωτρήσεις. Ο Τούρκος αντιπρόεδρος εμφανίζεται να δηλώνει ότι ο κ. Παπανδρέου είπε στον Τούρκο ομόλογό του ότι δεν επιθυμεί να υπάρξει ένταση εξαιτίας των κυπριακών γεωτρήσεων.
Από την πλευρά του, ο κ. Ερντογάν τού απάντησε ότι το πρώτο βήμα για να δημιουργηθεί η σημερινή κατάσταση έγινε από τους Ελληνοκυπρίους και ότι η Τουρκία δεν μπορεί παρά να απαντήσει. Ο κ. Αρίντς όμως στο σημείο αυτό λέει ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός αναγνώρισε το δίκαιο των τουρκικών θέσεων και είπε ότι εφόσον η ελληνοκυπριακή πλευρά κάνει έρευνες εντός της ΑΟΖ της μπορείτε να κάνει το ίδιο και η Αγκυρα. Και επέμεινε στο να μην κορυφωθεί η ένταση.Τη Δευτέρα ολοκληρώνονται οι έρευνες του Πίρι Ρέις
Το απόγευμα της Δευτέρας θα έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες του τουρκικού ερευνητικού πλοίου Πίρι Ρέις, σύμφωνα με τον διευθυντή του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Επιστημών του Πανεπιστημίου 9ης Σεπτεμβρίου της Σμύρνης Χουσεΐν Αβνί Μπενλί, ο οποίος τόνισε ότι οι τουρκικές έρευνες «συνεχίζονται βόρεια, από το σημείο όπου βρίσκεται η κυπριακή πλατφόρμα γεωτρήσεων».
Σε δηλώσεις του προς το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, ο Αβνί Μπενλί ανέφερε ότι οι έρευνες του Πίρι Ρέις «συνεχίζονται δίχως προβλήματα» και ότι «έχει ολοκληρωθεί η έρευνα κατά το ήμισύ της».
Είπε επίσης ότι το πλοίο θα μεταβεί σε λιμάνι στα κατεχόμενα για ανεφοδιασμό, τονίζοντας ότι «τίθεται θέμα να ζητηθεί να κάνουμε έρευνες και σε άλλες περιοχές».
Ρίκα Κ. είπε…
Aπό το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη :«ΗΡΘΑΝ
Ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν
το Σοφό, τον οικιστή και το Γεωμέτρη,
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών,
την πάσα Υποταγή και Δύναμη,
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινίσει παιχνίδι•
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμελείωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα και αλλα πλεούμενα,
τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα,
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.
Ούτε καν ενα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε•
ούτε καν ενα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέρεγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.»———————————-ΑΥΤΟΣ
ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας

«ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ θα δεις την ερημιά και θα της δώσεις το δικό σου νόημα, είπε
Πριν από την καρδιά σου ‘θα ‘ναι αυτή
και μετά πάλι αυτή θ’ ακολουθήσει
Τούτο μόνο να ξέρεις:
Ότι σώσεις μες στην αστραπή καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει»

——————————-

Αυτοί που αντικρύζουν το παμπάλαιο Φως και τσαλαπατούν το παμπάλαιο χώμα χωρίς ντροπή, χωρίς σεβασμό, δεν μπορούν να έχουν διάρκεια. Ξένα σώματα σε αποσύνθεση ήταν, είναι και θα παραμείνουν, είτε είναι ελληνόφωνοι είτε όχι, είτε παριστάνουν τους Έλληνες είτε όχι, είτε είναι προδότες εντός είτε εκτός των θυρών αυτής της Πατρίδας. Ψυχή Ελληνική δεν έχουν ούτε και θα αποκτήσουν ποτέ. Γι’ αυτό και θα τους ξεβράσει η Ιστορία, και μια μέρα ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ.

Εμείς αυτό να μην ξεχνάμε :
«ΟΤΙ ΣΩΣΕΙΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΚΑΘΑΡΟ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΘΑ ΔΙΑΡΚΕΣΕΙ.»

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ είναι να δώσουμε το δικό μας νόημα στην ερημιά που ζούμε, να την καταλάβουμε, να την δούμε καθαρά, να αναγνωρίσουμε την συμμετοχή, την ευθύνη άρα και την Δύναμή μας απέναντί της, και τελικά να την ξορκίσουμε, επιστρέφοντάς την στους νόμιμους ιδιοκτήτες και αποστολείς της.

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ είναι να ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΟΡΘΙΟΙ, ούτε μας ταιριάζει ούτε μας επιτρέπεται να αφήσουμε να λυγίσει η καρδιά μας, η Ψυχή μας και το σώμα μας μπροστά ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ!

30 Σεπτεμβρίου 2011 6:14 π.μ.

Λυπάμαι αλλά, ακόμα δεν κατάφερα να βρω ένα μεταφραστή που να αποδίδει τουλάχιστον κατά 80%. Ζήτησα και άλλη φορά από τους αναγνώστες που ξέρουν να με βοηθήσουν αλλά δεν πήρα απάντηση. Τόνισα με bold τα σημεία που μας ενδιοαφέρουν

ΣΗΜΕΙΙΩΣΗ: Θυμηθείτε τι έγραφα. Η «Ε.Ε θα ρίξει στην αγορά εκατοντάδες δισεκατομμύρια (πληθωρικά) ευρώ. Κανείς δεν έδωσε σημασία προφανώς επειδή δεν είμαι ειδικός… Δείτε τώρα πόσα δις θα πέσουν στο κεφάλι μας προκειμένου να μπορεί η Ελλάδα να ψωνίζει BMW, Mercedes και Renault Bice GT  και, τα τσογλάνια που τρέφονται με τις σάρκες των εργαζόμενων (ξέρω ένα από δαύτα για το οποίο θα σας μιλήσω), να μπορούν να συνεχίζουν το ¨θεάρεστο» έργο τους._Κ.Κ.

␣ A1 – What is the EFSF?
The European Financial Stability Facility (EFSF) is a company which was agreed by the 16 countries that share the euro on May 9th 2010 and incorporated in Luxembourg under Luxembourgish law on June 7th 20101. The EFSF’s objective is to preserve financial stability of Europe’s monetary union by providing temporary financial assistance to euro area Member States in difficulty. In order to reach its objective the EFSF can with the support of the German Debt Management Office (DMO) issue bonds or other debt instruments on the market to raise the funds needed to provide loans to countries in financial difficulties. Issues would be backed by guarantees given by euro area Member States of up to € 440 billion on a pro rata basis, in accordance with their share in the paid-up capital of the European Central Bank (ECB) (see table below).
Country
Kingdom of Belgium Federal Republic of Germany Ireland Kingdom of Spain French Republic Italian Republic Republic of Cyprus Grand Duchy of Luxembourg Republic of Malta Kingdom of the Netherlands Republic of Austria Portuguese Republic Republic of Slovenia Slovak Republic Republic of Finland Hellenic Republic Total Guarantee Commitments
Guarantee Commitments EUR (millions)
15,292.18 119,390.07 7,002.40 52,352.51 89,657.45 78,784.72 863.09 1,101.39 398.44 25,143.58 12,241.43 11,035.38 2,072.92 4,371.54 7,905.20 12,387.70 440,000.00
1 See http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_Data/docs/pressdata/en/misc/114977.pdf
␣ A2 – Where is the EFSF headquartered? The EFSF is located at 43 Avenue John F. Kennedy, L-1855 Luxembourg.
␣ A3 – Will the EFSF be a big institution?
The EFSF is a very lean organisation. It will have a maximum staff of about a dozen people. The lean structure is possible because the German DMO (front office) and the European Investment Bank (back office) provide support to the EFSF. Additionally, the European Commission will ensure consistency between EFSF operations and other assistance to euro area Member States.
␣ A4 – Who manages the EFSF?
The Chief Executive Officer is Klaus Regling, a former Director General of the European Commission’s Directorate General for Economic and Financial Affairs who also worked at the International Monetary Fund (IMF) and the German Ministry of Finance and has professional experience of working in financial markets.
␣ A5 – Who will oversee the EFSF?
The board of the EFSF comprises high level representatives of the 16 euro area Member States i.e. Deputy Ministers or Secretaries of State or director generals of national treasuries. The European Commission and the European Central Bank (ECB) each have observers on the EFSF board. The EFSF board is headed by the Chairman of the EU’s Economic and Financial Committee.
␣ A6 – Does the European Parliament have an oversight role? Although there is no specific statutory requirement for accountability to the European
Parliament the EFSF will have a close relationship with the relevant committees.
␣ A7 – Is the EFSF a stand alone solution to support euro area countries?
The European Financial Stability Facility is part of a wider safety net to preserve financial stability within Europe. The means of the EFSF would be combined with loans of up to € 60 billion coming from the European Financial Stabilisation Mechanism (EFSM), i.e. funds raised by the European Commission and guaranteed by the EU budget, and up to € 250 billion from the International Monetary Fund for a financial safety net up to € 750 billion.
A8 – What makes potential EFSF support different from aid for Greece?
The EFSF would provide loans by issuing bonds or other debt instruments guaranteed by euro area Member States. In the Greek package euro area Member States provide bilateral loans which are pooled by the European Commission and then paid out in
tranches to the Greek government. Together with financial aid from the IMF the support for Greece reaches €110 billion.
␣ A9 – Is the EFSF operational?
Yes. All euro area Member States have signed the EFSF Framework Agreement2. Furthermore the EFSF has received 13 commitment confirmations from euro area Member States. Excluding Greece, such confirmations represent 94.9 % of the total guarantee commitments (minimum necessary 90 %). Therefore, according to the Framework Agreement, the obligation of euro area Member States to issue guarantees entered into force on August 4th 20103.
␣ A10 – Will the EFSF be a preferred creditor?
No. Unlike the IMF the EFSF will have the same standing as any other sovereign claim on the country (pari passu). Private investors would be reluctant to provide loans to the country concerned if there were too many preferred creditors.
␣ A11 – Will EFSF bonds be eligible for ECB repo facilities? Yes, in case of issuance EFSF bonds would be eligible as collateral to the ECB.
␣ A12 – What rating does the EFSF have?
All three major credit rating agencies assigned the best possible credit rating – Standard & Poor’s “AAA”; Moody’s “Aaa”; Fitch Ratings “AAA” – to the EFSF. According to the CRAs, the long-term issuer rating as well as the top rating for EFSF’s possible future individual debt issues reflect the strong shareholder support and credit enhancements such as an over-guarantee of the amount borrowed by 120 % and cash buffer which will be deducted from the cash amount remitted to a borrower from each loan. The rating outlook was qualified as stable.
␣ A13 – How would a downgrade of a member country affect EFSF?
There are various credit enhancements used under the Framework Agreement which constitutes the EFSF. Therefore a downgrade of a member country would not necessarily lead to a downgrade of EFSF securities.
2 See http://www.efsf.europa.eu/documents/efsf-framework-agreement.htm 3 See http://www.efsf.europa.eu/press/2010/2010-002-efsf-becomes-fully-operational.htm
␣ A14 – Would the EFSF default if one of its member countries defaults?
The credit enhancement mechanisms under the Framework Agreement are designed to avoid such a situation. If a country were to default on its payments, guarantees would be called in from the guarantors and payments could be made from the cash buffer. If a guarantor did not live up to its obligations, guarantees from others could be called in to cover the shortfall.
␣ A15 – What will happen if several countries ask for assistance? The volume of the EFSF, together with the EFSM and the IMF, is large enough to provide temporary liquidity assistance to several Member States of the euro area.

␣ A16 – Will the EFSF bail out banks?
The EFSF provides loans to countries in financial difficulties. But it could be agreed with a Member State that receives funds to use them partially for financial support to banks in accordance with the agreed country programme.
␣ A17 – What happens if there is no financial operation by the EFSF?
Then the EFSF would close down after three years, on June 30th 2013. If there is a financial operation then the EFSF would exist until its last obligation has been fully repaid.
Section B – questions related to funding
␣ B1 – Will the EFSF do its own funding?
No, the funding will be done by the German DMO (Bundesrepublik Deutschland – Finanzagentur GmbH), but the EFSF is the issuer. The funding strategy is still under discussion and will be decided soon. Funding instruments shall however have in general the same profile as the related loans to the country in difficulty.
␣ B2 – Can EFSF and EFSM be in the market at the same time?
The funding strategy will be closely coordinated between EFSF and EFSM under each country programme which will be agreed upfront by finance ministers. While it is accepted that the EFSM will be in the market first, both mechanisms could raise money at the same time
␣ B3 – Will the EFSF only issue in euro?
Unlike the EFSM which only issues in euro the EFSF does not have any currency limitation for its funding activities. However, it is expected that the majority of funds would be raised in euro.
␣ B4 – Can the EFSF pre-fund? There has been a clear political decision by finance ministers not to access markets
until a euro member has submitted a request for support.
␣ B5 – Will EFSF’s funding reduce liquidity for other borrowers? No. If the EFSF borrows, the country that receives the funds will borrow less. Therefore, net funding needs in the euro area would not go up.

␣ B6 – Can the EFSF invest proceeds to manage excess liquidity?
Funds raised by the EFSF will be provided as loans to the euro area Member States which requested financial support. However the cash buffer, which is retained by the EFSF, will be invested in very safe and liquid assets. Some asset-liability management will therefore be necessary and will be conducted by the German Debt Management Office.
Section C – questions related to lending
␣ C1 – What will activate the lending by EFSF?
The facility can only act after a support request is made by a euro area Member State and a country programme has been negotiated with the European Commission and the IMF and after such a programme has been accepted by the euro area finance ministers and a Memorandum of Understanding (MoU) is signed. This would only occur when the country is unable to borrow on markets at acceptable rates.
␣ C2 – How fast can the EFSF provide financial support?
If there is a request from a euro area Member State for financial assistance, it will take three to four weeks to draw up a support programme including sending experts from the Commission, the IMF and the ECB to the country in difficulty. Once euro area finance ministers have approved the country programme, the EFSF would need several working days to raise the necessary funds and disburse the loan.
␣ C3 – Will EFSF’s support be linked to conditions?
Yes, any financial assistance to a country in need would be linked to very strict policy conditions which would be set out in a Memorandum of Understanding (MoU) between the country in need and the European Commission. Decisions about the maximum amount of a loan, its price and duration, and the number of instalments to be disbursed would have to be taken by the finance ministers of the 16 euro area Member States unanimously.
␣ C4 – What happens if a country in difficulty fails to meet the conditions?
The loan disbursements and the country programme could be interrupted until the review of the country programme and the MoU is renegotiated. In such cases the conditionality still exists.
␣ C5 – What will be the lending capacity of the EFSF?
The EFSF has received the best possible credit rating off all major rating agencies (Standard & Poor’s “AAA”; Moody’s “Aaa”; Fitch Ratings “AAA”). This was achieved through credit enhancements foreseen in the agreement between the participants (framework agreement): an over-guarantee of 120 per cent on each bond. an up-front cash reserve which equals the net present value of the margin of the EFSF loan. a loan specific cash buffer
Together these credit enhancements ensure that all loans provided by the EFSF are backed by guarantees of the highest quality and sufficient liquid resource buffers. The available liquidity will be invested in securities of the best quality.
The extent to which such credit enhancements affect the maximum lending capacity depends on a number of variables, and cannot be exactly calculated up front. The structure of guarantors, interest rates, maturities and other loan conditions will determine the lending capacity. Further options of credit enhancement, which could expand the margin of available lending, are currently discussed and could be specified for individual loans. Calculations of lending capacity and specific credit enhancements will be fully transparent to investors and markets once a country programme is concluded and loan terms and conditions for each country will be defined.
Euro area Member States will provide guarantees for EFSF issuances up to a total of € 440 billion allocated pro rata according to their participation in the capital of the ECB. The available amounts under the EFSF will be complemented by those of the European Financial Stability Mechanism (€ 60 billion) and of the IMF. They are sufficient to deal with possible needs.
␣ C6 – What will be the maturity of EFSF loans and bonds?
The Framework Agreement does not contain any maturity limitations for the loans nor for the funding instruments. However, in line with the experience under the Greek program, loans and bonds are envisaged to have an average maturity of three to five years.
␣ C7 – What would be the interest rate of EFSF loans?
The blueprint for EFSF support – although not binding – is the financial aid package to Greece where, for variable-rate loans, the basis is three-month Euribor, while fixed- rate loans are based upon the rates corresponding to swap rates for the relevant maturities. In addition there is a charge of 300 basis points for maturities up to three years and an extra 100 basis points per year for loans longer than three years. A one time service fee of 50 basis points is charged to cover operational costs.
␣ C8 – Will non-euro area Member States participate in EFSF support activities?
There is no binding agreement with Member States outside the euro area. However two non-euro Member States, Poland and Sweden, have indicated that they are prepared to consider to contribute additional financial resources on a voluntary basis, in parallel to the EFSF.
␣ C9 – Will the EFSF support countries outside the euro area?
No. For Member States outside the euro area other European Union support mechanisms exist. For Member States that are not members of the euro area there is the Balance of Payments facility4; for countries outside the EU there is the Macro- Financial Assistance programme5. Furthermore, the EFSM could support all European Union Member States.
␣ C10 – Can the EFSF enter into precautionary standby arrangements?
No. The concept of precautionary credit lines does not fit with the approach of the EFSF. Finance ministers decided that the EFSF will only provide financial support if a euro area member loses access to markets.
␣ C11 – Would Greece be eligible to draw money from the EFSF? Greece has its own rescue package. Therefore it is not envisaged that Greece could expect support by the EFSF.
4 See http://ec.europa.eu/economy_finance/financial_operations/balance/index_en.htm. 5 See http://ec.europa.eu/economy_finance/financial_operations/market/third_countries/index_en.htm.

Εξαιρετικό!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κόσμος του Επενδυτή, 24.9.2011
Konstnatakopoulos.blogspot.com

Απερίγραπτη κακοφωνία και πολυλογία, διαρκείς αντιθέσεις, εμβαλωματικές λύσεις που καθιστούν δυσκολότερη την αντιμετώπιση των θεμελιωδών προβλημάτων της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ. Το επισημαίνει όλο και πιο έντονα το «κόμμα των συνταξιούχων», από τον πατριάρχη της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας Χέλμουτ Κολ, που λέει ότι η Γερμανία δεν ξέρει τι θέλει και που πάει, έως τον Ντομινίκ Στρως-Καν, εκ των αρχιτεκτόνων πέρυσι του σχεδίου σκληρότατης λιτότητας στην Ελλάδα για τη σωτηρία της, που υποστηρίζει σήμερα ότι πρέπει να διαγραφούν τα ελληνικά χρέη. Ντελόρ, Σμιτ, Σοάρες, Ζοσπέν, όλοι οι βετεράνοι σχεδόν έχουν βγει στα κάγκελλα και φωνάζουν στους διαδόχους τους «τι είναι αυτά που κάνετε». Ο πολιτικός τους λόγος όμως μένει χωρίς συνέπειες, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πολιτικές προσωπικότητες να αμφισβητήσουν την ορθοδοξία, αλλά και γιατί είναι, αυτός που είναι, ο βαθμός άμεσης εξάρτησης της τρέχουσας πολιτικής ελίτ από το χρήμα. Μόνο όταν σταματήσει αυτή η εξάρτηση, όταν δηλαδή συνταξιοδοτηθούν οι πολιτικοί, λένε ορισμένα από τα πράγματα που σκέφτονται, είναι όμως πια αργά.

Αγορές κατά κρατών και δημοσίου, αυτοκρατορία κατά Ευρώπης

Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σύγχυση, που εξασφαλίζει νέες και μεγαλύτερες κρίσεις, υπάρχουν ορισμένοι που όχι μόνο ξέρουν καλά τι θέλουν, αλλά και επιχαίρουν για την πορεία των πραγμάτων. «Πίσω από το ευρώ κρύβεται το ανιστόρητο όνειρο μιας ευρωπαϊκής υπερδύναμης…Το ευρωπαϊκό «υπερ-έθνος» είναι νεκρό, παρόλο που δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το κοινό νόμισμα». Τάδε έφη η Wall Street Journal, κύριος εκφραστής της πιο ακραίας τάσης του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, αλλά και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, οπαδός της ακραίας νεοφιλελεύθερης-νεοσυντηρητικής ορθοδοξίας. Που δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να αποκαλύψει το υποβόσκον αντιευρωπαϊκό μένος της προκειμένου να γιορτάσει, ίσως κάπως πρόωρα, τον θρίαμβο των δυνάμεων που εκπροσωπεί επί της Ευρώπης. Δυνάμεις που προφανώς πολύ θα ήθελαν να θάψουν για πάντα οποιαδήποτε ιδέα ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης και να δουν τα 27 σημερινά μέλη της ΕΕ, είτε απολύτως εγκλωβισμένα σε μια “φυλακή των αγορών”, είτε απομονωμένα και αλληλοανταγωνιζόμενα, Το «τέλος της Ευρώπης» συναγωνίζεται τώρα τη «χρεωκοπία της Ελλάδας», ως θέμα του συνεχιζόμενου «ψυχοδράματος» των διεθνών ΜΜΕ.

Αλλά οι φιλοδοξίες της Wall Street Journal δεν περιορίζονται στο θέμα της Ευρώπης, επεκτείνονται σε όλο τον δυτικό κόσμο. Αν ορισμένοι υπερπλούσιοι, σε ΗΠΑ και Ευρώπη, όπως ο Γουώρεν Μπάφετ, ανήσυχοι ίσως για εξελίξεις που μπορεί μακροχρόνια να τους απειλήσουν ως τάξη, ζητούν να φορολογούνται περισσότερο, για το όργανο της Wall Street και των τραπεζών, οι επερχόμενες κρίσεις και καταστροφές, όχι μόνο δεν συνιστούν πρόβλημα, αλλά αντίθετα, αποτελούν μια ιστορική ευκαιρία. Πιστό στο πνεύμα των “λενινιστών της αγοράς”, που τόσο εύστοχα συμβόλισε ο Μίλτον Φρήντμαν και τόσο εύγλωττα αποτυπώνει στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ» η Ναόμι Κλάιν, η Wall Street Journal προχωράει ένα βήμα παραπέρα, επιχαίροντας για τα σοκ και τις καταστροφές που θα έρθουν. Γιατί, όπως γράφει, «μόνο μετά από μια σειρά κρίσεων και ξεσπασμάτων πανικού…θα μπορέσει ο πολιτικός κόσμος να ασχοληθεί σοβαρά με το κοινωνικό κράτος που έχει καταστεί μη βιώσιμο με τη σημερινή του μορφή».

Αν για τη Wall Street Journal, η κρίση είναι μεγάλη ευκαιρία για την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού κοινωνικού κράτους, για τον βρετανικό Economist, είναι επίσης μια ιστορική ευκαιρία για να πληγεί διεθνώς το κράτος, το δημόσιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι και το συνδικαλιστικό τους κίνημα – και στην «ανάγκη» αυτή αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος του. Ακόμα πιο άμεσες, οι μεγάλες διεθνείς υπερτράπεζες, που κρύβονται πίσω από τον ευφημισμό του όρου “αγορές”, οργανώνουν κερδοσκοπικές επιθέσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι θα ικανοποιηθούν στο ακέραιο, ή τουλάχιστο στο μεγαλύτερο μέρος τους οι αξιώσεις τους από τα κράτη. «Πώς να σώσουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες», τιτλοφορεί η γαλλική Monde στην πρώτη της σελίδα, που εξηγεί τις επιθέσεις ως εξής: «οι χρηματιστικές αγορές επιχειρούν να σπρώξουν στα άκρα τα κράτη της ευρωζώνης, για να δώσουν επιτέλους μια αξιόπιστη λύση στην κρίση του κρατικού χρέους». Για τη Φιγκαρό, ίσως πρέπει να πάμε από την ιδέα της σωτηρίας των κρατών στην ιδέα της σωτηρίας των τραπεζών.

Δεν είναι μόνο η πίστη στο αντικρατικό, αντεργατικό, αντικοινωνικό credo του νεοφιλελευθερισμού που εξηγεί την αντεπίθεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος». Οι υπερτράπεζες ξέρουν πόσο τρωτές έχουν γίνει οι ίδιες, ακριβώς ως αποτέλεσμα της … επιτυχίας τους! Κατάφεραν να πετύχουν θεμελιώδεις απορρυθμίσεις την τελευταία δεκαετία, όπως την κατάργηση του διαχωρισμού επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών και την πλήρη απελευθέρωση της απολύτως αδιαφανούς αγοράς των παραγώγων. Μπόρεσαν έτσι να δημιουργήσουν την κολοσσιαία παγκόσμια φούσκα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, από την οποία άντλησαν τα τεράστια υπερκέρδη τους, υφαρπάζοντας ουσιαστικά από τα κράτη μέρος του εκδοτικού προνομίου χρήματος και στο κέντρο της τη φούσκα των ασφαλιστηρίων συμβολαίων, των παραγώγων προϊόντων. Τώρα η φούσκα σκάει και αν δεν σκάσει εις βάρος των κρατών και των κοινωνιών, θα σκάσει εις βάρος τους και θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξή τους. Τον 2008 σέρνονταν στα πόδια κρατών και κρατικών τραπεζών για να σωθούν. Τώρα, αφού σώθηκαν, απειλούν να κατασπαράξουν αυτούς που τους έσωσαν. Το 2009 και το 2010 οι εκπρόσωποί τους πήγαιναν σαν «βρεγμένες γάτες» στο ετήσιο Φόρουμ του Νταβός.Το 2011 κύτταζαν αφ’ υψηλού τους πολιτικούς. Θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ταυτόχρονα ως πειραματόζωο, ως αποδιοπομπαίο τράγο και ως «σφάγιο» προς επίδειξη.

Και οι ανεπαρκείς αντιδράσεις

Η δράση φέρνει βέβαια και αντίδραση. Κυρίως από τις πιο παραγωγικές δυνάμεις του κεφαλαίου, που δεν είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν τον ριζοσπαστισμό της «σχολής του Σικάγου», δεν επιθυμούν να εξοντώσουν οικονομικά τους αγοραστές των προϊόντων τους και δεν θέλουν να μπουν στην περιπέτεια των απερίγραπτων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών που, αναπόφευκτα εγκυμονεί η επίθεση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αν θέλετε να έχουμε εμφυλίους πολέμους στην καρδιά της Ευρώπης, τότε διώξτε την Ελλάδα από το ευρώ, «κραύγασε» προ ημερών ο πρόεδρος της επιτροπής κεφαλαιαγοράς της Γαλλίας. Πριν από μερικούς μήνες, όλοι οι σημαντικοί οικονομολόγοι επέμεναν στην ανάγκη και πρωταρχική προτεραιότητα της καταπολέμησης της κρίσης χρέους. Σήμερα, φιλελεύθεροι και νεοκεϋνσιανοί συμφωνούν στην προτεραιότητα τόνωσης της ζήτησης, έστω και αν αυτή η συμφωνία δεν οδηγεί μέχρι τώρα σε αλλαγή πολιτικής. Βεβαίως όμως, όπως κανείς δεν τετραγώνισε τον κύκλο, έτσι και κανείς δεν μπόρεσε να πατάει ταυτόχρονα γκάζι και φρένο. Οι κρατικές και κοινωνικές δαπάνες παραμένουν το κυριότερο αντικυκλικό και αναπτυξιακό μέτρο, τα ευρωπαϊκά κράτη και η ΕΕ επιμένουν όμως στην περικοπή τους, αδιαφορώντας για την παγκόσμια ύφεση που ήδη προκαλείται, επιβραδύνοντας ακόμα και τους δύο παγκόσμιους «πρωταθλητές», Γερμανία και Κίνα.

Οι ΗΠΑ δια του Τιμ Γκάιτνερ, ζητούν από τους Ευρωπαίους να ανοίξουν το πουγγί τους, χρηματοδοτώντας την ανάπτυξη. Η Γερμανία όμως δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει τα πλεονάσματά της – ο κεϋνσιανισμός, αντίθετα με ότι πιστεύουν πολλοί οπαδοί του στις ΗΠΑ, προϋποθέτει και κάποια μορφή προστατευτισμού, αλλοιώς κινδυνεύει να δει κανείς τη ζήτηση που προσφέρει στην οικονομία του να μεταναστεύει, όπως και η παραγωγή. ‘Οσο για τη Γαλλία, πολύ θάθελε νάναι κεϋνσιανή, τρέμει όμως για τις τράπεζές της και φοβάται το κόστος δανεισμού, που θα χρειαζόταν για χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Ο Κρούγκμαν ζητάει επείγουσα αλλαγή προσανατολισμού οικονομικής πολιτικής με πλήρη αντιστροφή της λιτότητας από τις στήλες των Νιου Γιορκ Τάιμς, που, σε μια ανάλυσή τους για τη συμφωνία της 21 Ιουλίου υπογραμμίζουν ότι είναι πολύ καλύτερη για τις τράπεζες απότι για την Ελλάδα. Και γιατί, υποστηρίζουν, το κούρεμα είναι μηδαμινό, αλλά και κυρίως, γιατί το ελληνικό χρέος θα υπόκειται πλέον στο αγγλικό ή αμερικανικό δίκαιο, αφαιρώντας από την Ελλάδα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της χαρτί. Πάντως, από την ανάλυση του ξένου τύπου εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η Αθήνα διαθέτει μια τρομερή ικανότητα ενόχλησης της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της γεωπολιτικής. Οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης στάσης πληρωμών θα ήταν τόσο σημαντικές, για να μη μιλήσουμε για έξοδο από το ευρώ θα ήταν παγκόσμιες και απολύτως δυσβάστακτες. Αυτό, θεωρητικά, δίνει τεράστιο περιθώριο στην Αθήνα να ζητήσει διορθώσεις, εφ’ όσον όμως απειλήσει αξιόπιστα. Αν δεν το πράξει, αναλαμβάνοντας βεβαίως και τα ρίσκα που αυτό συνεπάγεται, η τόσο θεωρητικά πλεονεκτική θέση της μετατρέπεται σε αφόρητα μειονεκτική. ‘Όπως όμως είπε ο κ. Σόιμπλε θα πάει η Αθήνα σε αναδιάρθρωση και κούρεμα είναι απόφαση της ίδιας.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Πως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μετά τα καταστροφικά αποτελέσματα του Μνημονίου, που παρουσιάστηκε πριν ένα χρόνο ως η “σωτηρία” της χώρας από την κυβέρνησή της, τώρα έχουμε δύο ακόμα προγράμματα “σωτηρίας”, που, αν εφαρμοσθούν, δεν θα υπάρχει τίποτα για να σωθεί! Πρόκειται αφενός για το μεσοπρόθεσμο, αφετέρου για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Η τελευταία παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως η λύση στο ελληνικό πρόβλημα, δυστυχώς όμως τα στοιχεία που σταδιακά έρχονται στο φως αποκαλύπτουν ότι πρόκειται μάλλον για το τέλος της Ελλάδας!

Υπερβολές, θα πείτε ίσως. Εδώ και δύο χρόνια όμως, όσοι γράφουμε αυτές τις “υπερβολές”, ελπίζοντας ενδόμυχα να έχουμε άδικο και να διαψευσθούμε, όχι μόνο δεν διαψευδόμαστε, αλλά, δυστυχώς, δικαιωνόμαστε πανηγυρικά. ‘Αναυδοι και συγχυσμένοι όλοι οι ‘Ελληνες παρακολουθούν σήμερα την επιταχυνόμενη καταστροφή της πατρίδας τους, ενώ όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι διεθνώς και όλα τα μεγάλα έντυπα, του διεθνούς κατεστημένου όχι τίποτα επαναστατικά, από τον Εκόνομιστ ως την Χάντελσμπλαντ και από τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς έως τους Νιου Γιορκ Τάιμς, θεωρούν ως κατεξοχήν παράδειγμα εξ ορισμού αποτυχημένης πολιτικής το μείγμα άγριας λιτότητας και απορρύθμισης που επιβλήθηκε στην Ελλάδα με το Μνημόνιο ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ και Γιώργου Παπανδρέου και που κλιμακώνεται τώρα με τον ακρωτηριασμό του κράτους, τις μαζικές απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις. Δεν είναι η μία ή η άλλη λεπτομέρεια, αλλά η ίδια η ουσία του προγράμματος που πάσχει, είναι οι βασικές του παραδοχές που έχουν εγκλωβίσει αναπότρεπτα την ελληνική κυβέρνηση, την Ελλάδα και την ΕΕ, σε μια αυτοκαταστροφική, “χαοτική” σε μαθηματικούς όρους, τροχιά αποσύνθεσης.

Mια συμφωνία από τις τράπεζες για τις τράπεζες

Το ίδιο μοντέλο ακολουθήθηκε δυστυχώς και με τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, η οποία κινδυνεύει όχι μόνο να έχει άμεσες καταστρεπτικές συνέπειες, αλλά είναι επιπλέον έτσι φτιαγμένη, ώστε να εξασθενεί ριζικά τα διαπραγματευτικά χαρτιά της χώρας και, υπό αυτή την έννοια, να καθιστά περισσότερο ανεπίστρεπτη την κάθοδό της στα Τάρταρα. Πολύ φυσικό άλλωστε, αφού, όπως και όλα τα υπόλοιπα κείμενα (Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο), δεν συνιστά αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης και ελληνικών προτάσεων, αλλά εισαγωγής λύσεων που άλλοι επεξεργάζονται προς δικό τους και όχι προς το συμφέρον της Ελλάδας και εφαρμόζουν στη συνέχεια με την ενθουσιώδη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης. Εν προκειμένω, ο αρχιτέκτων της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου είναι το International Institute of Finance, κύριο συμβουλευτικό σώμα των μεγάλων παγκόσμιων τραπεζών, που, πολύ φυσικά, κύτταξε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία έχει κυριολεκτικά αφεθεί, από τους κυβερνήτες της, στην διάθεση των διεθνών τοκογλύφων.

Είναι γεγονός ότι η συμφωνία της 21ης Ιουλίου περιέχει ορισμένους όρους ελάφρυνσης των επιτοκίων και των περιόδων αποπληρωμής. Σε αντάλλαγμα όμως, και μακροπρόθεσμα, επιδεινώνονται σοβαρά οι όροι δανεισμού της Ελλάδας και καθίσταται η χώρα πολύ περισσότερο όμηρος των πιστωτών της από όσο είναι σήμερα. ‘Όπως σημειώνουν σχετικά οι Νιου Γιορκ Τάιμς, η συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων είναι “πολύ καλύτερη για τις τράπεζες, απόσο για τους ‘Ελληνες που υποτίθεται ότι βοηθά. Οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων θα πάρουν πολύ καλύτερες τιμές από όσες θα μπορούσαν να αποσπάσουν στην αγορά, ενώ η Ελλάδα θα εξακολουθούσε να χρωστάει πολλά λεφτά. Και, επιπλέον, η Ελλάδα θα παρέδιδε μεγάλο τμήμα της διαπραγματευτικής της ισχύος, στην περίπτωση που θα αναγκαζόταν, στο μέλλον, να ξαναπάει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης διάσωσης». Η συμφωνία μοιάζει μια αρκετά φτωχή λύση για την Ελλάδα και μια καλύτερη λύση για τους ιδιώτες πιστωτές της, είναι το συμπέρασμα των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Η συμφωνία προβλέπει ένα κούρεμα 21%. Αυτό φαίνεται ως απώλεια για τους κατόχους ελληνικών ομολόγων, στην πραγματικότητα όμως μόνο απώλεια δεν είναι. Τα ομόλογα αυτά συχνά δεν πιάνουν σήμερα στην αγορά παρά το 50% της αξίας τους. Και προφανώς, αν παρουσιαζόντουσαν όλα προς πώληση, δεν θα έπιαναν ούτε αυτό το ποσό. Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς, η πραγματική αξία τους είναι στο 20-35% της ονομαστικής τους τιμής. Οι τράπεζες, τα διάφορα funds και τα ασφαλιστικά ιδρύματα που έχουν σήμερα αυτά τα ομόλογα θα έπαιρναν σε αντάλλαγμα τίτλους με αξιολόγηση ΑΑΑ. Ποιος τραπεζίτης δεν θα έτρεχε να λάβει μέρος σε μια τέτοια συναλλαγή;

Αφοπλίζουν την Ελλάδα

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το στοιχείο που κάνει λεόντεια, υπέρ των τραπεζών, τη συμφωνία. Η Ελλάδα, όπως υπογραμμίζουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, έχει σήμερα ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί, που δεν διέθεταν χώρες όπως η Αργεντινή, η Ουρουγουάη ή η Ρωσία. Το χρέος αυτών των χωρών ήταν υπό το καθεστώς του αμερικανικού ή βρετανικού δικαίου. Αντίθετα, άνω του 90% του ελληνικού χρέους υπόκειται στην ελληνική νομοθεσία. Αυτό, υποστηρίζουν διεθνείς νομικοί εμπειρογνώμονες, μπορεί να δώσει στην Ελλάδα τη δυνατότητα, αν το αποφασίσει, να μεταβάλλει τους όρους των δανειακών συμβάσεων, επιβάλλοντας στους ξένους πιστωτές ευνοϊκότερους όρους αναδιάρθρωσης. Για παράδειγμα, το ελληνικό κοινοβούλιο θα μπορούσε να ψηφίσει μια διάταξη που να επιβάλλει τον υποχρεωτικό χαρακτήρα μιας αναδιάρθρωσης, αν συμφωνήσει το 51% των πιστωτών. ‘Η, ακόμα πιο δραστικά, η Αθήνα θα μπορούσε να αρνηθεί παντελώς να πληρώσει, στέλνοντας τους πιστωτές στα ελληνικά δικαστήρια να βρουν το δίκηο τους. Η κατάσταση αυτή δίνει μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία διαπραγματευτικό χαρτί στην Ελλάδα, σημειώνουν διεθνείς ειδικοί στο ζήτημα του χρέους που επικαλούνται, επαναλαμβάνουμε, όχι ο … Ριζοσπάστης ή η Κόκκινη Σημαία, αλλά οι Νιού Γιορκ Τάιμς!

Συνοψίζοντας, η συμφωνία της 21ης Ιουλίου είναι όχι μόνο μια εξαιρετικά επικερδής συμφωνία για τους πιστωτές της χώρας, αλλά και, επιπλέον, “κλειδώνει” τη χώρα σε μια κατάσταση αποικίας από την οποία πολύ πιο δύσκολα θα μπορέσει να ξεφύγει και στο μέλλον, «κλειδώνει», κατ’ ελάχιστον, τη μετάπτωσή της από χώρα του πρώτου σε χώρα του τρίτου κόσμου, ολοκληρώνει την αφαίρεση εθνικής κυριαρχίας που ξεκίνησε με το Μνημόνιο. Η επιδίωξη των διεθνών τραπεζιτών που συνέταξαν τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου είναι να απασφαλίσουν το τελευταίο όπλο που διαθέτει η Ελλάδα, δηλαδή το όπλο της στάσης πληρωμών. Και βεβαίως, να χρησιμοποιήσουν άλλη μια φορά την κυβέρνηση Παπανδρέου και την Ελλάδα για να δημιουργήσουν προηγούμενο για το χρέος όλης της ευρωζώνης.

Aπό την προδοσία στην καταστροφή

Ασφαλώς, το όπλο της στάσης πληρωμών είναι το οικονομικό αντίστοιχο ενός ατομικού όπλου. Είναι καλύτερα να μην το χρησιμοποιείς ποτέ, είναι όμως πολύ αποτελεσματικό ως απειλή. Και στην κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα δεν μπορεί να αφήσει να της το πάρουν, γιατί είναι η τελευταία οικονομική γραμμή άμυνας που διαθέτει. Η χώρα έχει βρεθεί σήμερα στην κατάσταση ασθενούς που τον έχουν βάλει στην εντατική και του βγάζουν ένα ένα τα όργανα. Δεν είναι πολύ καλή λύση να πετάξει τα σωληνάκια και να τρέξει να σωθεί, η εναλλακτική όμως που διαθέτει είναι ο θάνατος, ίσως αργός, αλλά σίγουρος, μέσα στην εντατική.

Ο ελληνικός λαός τελεί ακόμη σε μεγάλη σύγχυση, υπό το κράτος ισχυρότατου σοκ που έχει υποστεί. Τα κόμματα της αριστερής και δεξιάς αντιπολίτευσης, παρά τις κριτικές που ασκούν, μοιάζουν έμφοβα από την προοπτική να αναλάβουν ευθύνες. Αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση από τη διακοπή της σημερινής πορείας υποταγής και την αναζήτηση εναλλακτικών με κάθε τίμημα και ρίσκο και ασφαλώς, με τη δέουσα φρόνηση και προετοιμασία, για τις οποίες όμως καθημερινά εξαντλούνται τα περιθώρια. Θα έρθει ασφαλώς το πλήρωμα του χρόνου για να ελεγχθούν οι πράξεις της σημερινής κυβέρνησης και, ιδίως, να ερευνηθεί η ύπαρξη ή μη συνωμοσίας για την ένταξη της Ελλάδας στο καθεστώς μνημονίου, πράξη που συνιστά, αν αποδειχθεί, πράξη εσχάτης προδοσίας – και τέτοια αναμφισβήτητα θα θεωρηθεί, σε περιβάλλον βιούμενης εθνικής καταστροφής. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι τόσο η εκ των υστέρων κάθαρση, όσο να αποτραπεί, έστω και την υστάτη, η ολοκλήρωση της εθνικής καταστροφής. Ευθύνη για αυτό δεν έχουν μόνο η ηγεσία της κυβέρνησης, αλλά όλα τα στελέχη και οι βουλευτές του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ, η αντιπολίτευση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η δικαιοσύνη και οι ‘Ελληνες πολίτες, στον πατριωτισμό των οποίων αναθέτει σε τελική ανάλυση τη φύλαξη του Συντάγματος ο συντακτικός νομοθέτης.

Επίκαιρα, 22.9.2011
Konstantakopoulos.blogspot.com

Μόλις γύρισα απ’ το σινεμά όπου, μαζί με άλλους τέσσερις θεατές, είδα το ντοκιμαντέρ του Ρίτσαρντ ντε Αραγκές για το Tourist Trophy, που γίνεται κάθε χρόνο στο Isle of Man. Δεν σκοπεύω να γράψω «κριτική». Το μόνο που θέλω να πω είναι πως, αν είσαστε άντρες (και γυναίκες) παλαιάς κοπής, μη το χάσετε (μία υπέροχη κούκλα τρέχει μαζί με τους «πυροβολημένους»).  Εκεί θα δείτε τι σημαίνει κάποιος/α να είναι φτιαγμένος απ’ το υλικό των ηρώων. Πήγα το 1960 (;) και είδα τον Σέρτις να κερδίζει στον αγώνα των 500cc. Γιατί το ερωτηματικό στην ημερομηνία; Διότι, τα χρόνια που πέρασαν διαλύονται σε ένα σύννεφο αβάσταχτης νοσταλγίας που κανέναν δεν ενδιαφέρει.

Υ.Γ. Είδα και το “DRIVE”. Ενδιαφέρον από κινηματογραφικής πλευράς αλλά nothing to write home about
1. Για περισσότερα από 30 χρόνια ξεροστάλισζα σε γραφεία υπουργών προσπαθώντας να τους πείσω ότι, πρέπει να γίνει μία πίστα στην Ελλάδα ή έστω, να αναβιώσουν οι αγώνες ταχύτητας στα νησιά και οι αναβάσεις στα Βουνά. Εισέπραξα εξευτελισμούς, ειρωνίες, αστειάκια για το πάθος μου με «τ’ αυτοκινητάκια». Όταν οργάνωσα το 1ο ΜΟΤΟ ΚΡΟΣ στην Ανάβυσσο με συνέλαβαν και πέρασα τη νύχτα στο Τμήμα. Κανείς (μέχρι τον περασμένο μήνα με άρθρο του Κ. Λούβαρη στους νέους 4Τ) δεν αναφέρθηκε σ’ αυτό όπως κανείς (ή 1-2) δεν αναφέρθηκε στις δεκάδες πρωτοβουλίες των (παλαιών) 4Τ.
Βαρέθηκα, σιχάθηκα, οι παλιοί φίλοι έφυγαν ή φεύγουν ένας-ένας και έχω βαθιά χεσμένους εκείνους που, αν δεν υπήρχαν τα περιοδικά των (παλαιών) Τεχνικών Εκδόσεων δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους.

Πρώτο ΘΕΜΝΑ, 25.09.11

«…100 και ανοιχτή δεξιά, 50 και κλειστή αριστερή, κρατήσου δεξιά και 200, και χάνεται και κατηφορική αριστερή, και 6η που κλείνει σε κλειστή αριστερή και γεφυράκι…»
Η γλώσσα που οι συνοδηγοί κατευθύνουν τους οδηγούς στις ειδικές διαδρομές των μεγάλων και μικρών ράλλυ. Απ’ τα παλιά «Ράλλυ Ακρόπολις των 3.500 χιλιομέτρων χωρίς διακοπή μέχρι τα σύγχρονα «ράλλυ για την τηλεόραση» που ο Μιχάλης αποκαλούσε ράλλυ Μίκι Μάους. Δεμένος με ζώνες έξη σημείων στο δεξί κάθισμα ο Μιχάλης μιλούσε μέσα απ’ την ενδοσυνεννόηση στον οδηγό του και αγαπημένο φίλο Κώστα Αποστόλου τρέχοντας σε δεκάδες αγώνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τι σημαίνει αυτό; ‘Ότι ο Μιχάλης διέθετε ένα σπάνιο χάρισμα: τον αυτοέλεγχο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να διαβάζει τον δρόμο όταν η Λάντσια Ιντεγκράλε κατηφορίζει με 160 χ.α.ω τον χωματόδρομο και ο γκρεμός δεξιά μπορεί να είναι και 600 μέτρα. Το ίδιο χάρισμα τον διέκρινε και στην επιχειρηματική του ζωή. Τηρούσε ευλαβικά τους νόμους γνωρίζοντας ότι, ο «λαμπερός» κόσμος που έβλεπε γύρω ζούσε με «μαύρα» η κλεμμένα. «Άφριζε» με τα καμώματα της λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης, ειρωνεύονταν το ξευτιλισμένο life style, ζούσε σεμνά και διακριτικά με την σύντροφό του Ισμήνη και την αγαπημένη του κόρη -που εργάζεται στην Vitamin. Δεν θέλω να ξοδέψω τις 300 λέξεις που ζήτησε ο κ. Διευθυντής για να αναφερθώ στην επιχειρηματική του ιστορία. Άλλωστε, όταν συναντιόμαστε στα σπίτια μας ή στο «Μπέρδεμα» του Λάκη του Φωτιάδη δεν μιλούσαμε παρά ελάχιστα για τα όσα είχαμε περάσει. Είναι γνωστό πως ο Γιώργος Μοσχούς πέθανε από στενοχώρια. Το ίδιο και Χρήστος ο Δαμάσκος, ο Παύλος ο Μοσχούτης, ο Μιχάλης. Ο μόνος που την έχει γλιτώσει (μέχρι σήμερα) είμαι εγώ ίσως επειδή, στον δικό μου Γολγοθά, με στήριξαν και αυτοί που έφυγαν.
Όπως οι ψαράδες έτσι και οι παλιοί οδηγοί αγώνων, μιλούσαμε για πραγματικά και φανταστικά κατορθώματα, για πλάκες στους συναθλητές μας και στιγμές που, ο θάνατος μας προσπερνούσε με ένα χαμόγελο που έλεγε «που θα μου πάτε;». Την Τετάρτη το πρωί ο Μιχάλης πήγε στο γραφείο και πήδηξε στο κενό. Κάπου διάβασα ότι, η εταιρία (στην οποία είχε 30%) χρωστούσε 350-400.000 ευρώ και διάφορες γνωστές φάτσες της χρωστούσαν μερικά εκατομμύρια.
Γιατί, τελειώνοντας τις 381 μου λέξεις, αισθάνομαι ότι δεν αυτοκτόνησε για αυτά που όφειλε αλλά, γι’ αυτά που, κάποιοι, τον πίεζαν να κάνει;
_Κώστας Καββαθάς

Υ.Γ. Μία περίεργη, ανεξήγητη σιωπή ακολούθησε την αυτοκτονία του Μιχάλη Κριάδη. Λες και όλοι΄, για κάποιο λόγο, «έραψαν» τα στόματα τους. Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα 1. ότι εγώ έκανα κάποιο τεράστιο λάθος στις εκτιμήσΕις μιας ολόκληρης ζωής και υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζω 2. κάποιοι επέβαλαν την σιωπή.
Για μένα η υπόθεση λήγει εδώ





Αρέσει σε %d bloggers: