Αρχείο για Ιουλίου, 2011

του Σωκράτη Παπαχατζή

Βλέποντας / ακούγοντας στην TV στιγμιότυπα από την παρουσίαση του The Wall εν Ελλάδι, σκέφτομαι ότι το χιλιοτραγουδισμένο σλόγκαν του [«We don’t need no education» κλπ.] είναι προφητικό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της διαδικτυακής κουλτούρας.
Η υπόθεση ότι η όποια αυθεντία μας είναι άχρηστη, ισοδυναμεί με ακύρωση ενός πολιτισμού που βασίσθηκε πάντα στις αυθεντίες του, τις δημιουργικές του εξαιρέσεις.  Κι αυτό που συντελείται σήμερα είναι η εξαφάνιση του ειδικού μέσα σε ένα πλήθος ερασιτεχνών και ασχέτων, «εξομοιωμένων» μ’ εκείνον.
Όμως, αν ο έλεγχος των μαζών μέσω της παιδείας υπήρξε, όχι διαπίστωση διανοουμένων, αλλά διακηρυγμένος στόχος της εξουσίας ανά τους αιώνες [thanks for nothing, mr. Waters] το καινοφανές σήμερα  είναι ο έλεγχος του κόσμου μέσω μιας άνωθεν εκπορευόμενης κουλτούρας της αμάθειας, της «ασυδοσίας» και της «παραβατικότητας». Βασικό εργαλείο της, ένα καλοσχεδιασμένο νεανικό lifestyle που συμπαρασύρει με την ορμητικότητά του εκείνο των ενηλίκων. Σ’ αυτό περιλαμβάνεται φυσικά η άλογη πίστη στην «λυτρωτική» δύναμη του διαδικτύου, λες και, κατ’ αρχήν αυτό μας προέκυψε ως ανιδιοτελής προσφορά κάποιας  …αυτοδιαχειριζόμενης  κοινότητας και όχι ως «παραχώρηση» συγκεκριμένων κέντρων εξουσίας.
Με την διαδραστική κουλτούρα κυρίαρχη παντού, ο μέσος άνθρωπος ενθαρρύνεται να λειτουργεί με όρους μεγαλοφυίας [μόνον ο μεγαλοφυής μπορεί να πετύχει στόχους ως αυτοδίδακτος…] Κύρια μέριμνα, ως εκ τούτου, του δασκάλου, επιστήμονα, πολιτικού, καλλιτέχνη, είναι να «αυτοσαρκάζεται», να «γρατζουνίζει» την εικόνα της τεχνογνωσίας του, ώστε κανείς να μη νιώσει, προς Θεού, ότι …του κάνει μάθημα.
Όχι τυχαία, το ενδιαφέρον ακόμα και για την στοιχειώδη ενημέρωση με άποψη, βαίνει συρρικνούμενο. Οι τηλεοπτικές εικόνες νεαρών ακτιβιστών – διαδηλωτών ανά τον κόσμο είναι μάλλον διαστρεβλωτικές της πραγματικότητας. Γιατί οι αριθμοί  είναι αμείλικτοι: Περισσότερο από το 50% των digital natives [ανθρώπων που μεγάλωσαν σε συνθήκες διαδικτύου] απλώς δεν ενημερώνονται, ούτε καν από το Ίντερνετ, πόσο μάλλον από περιοδικά και εφημερίδες. Δηλώνουν ότι οι σοβαρές ειδήσεις τους προκαλούν στρες, ως εκ  τούτου προτιμούν την ασφάλεια του αέναου σέρφινγκ και των online games, ακολουθούμενοι από ορδές ενήλικων συνομηλίκων τους.


του Σωκράτη Παπαχατζή

«Επιτάχυνση» είναι, πιθανώς, η λέξη που θα ανακαλύπταμε ψάχνοντας για ένα κοινό παρονομαστή πίσω από τις εκδηλώσεις της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής μας. Στα 24 της χρόνια η Amy Winehouse, με μία όλη κι όλη διεθνή δισκογραφική επιτυχία, άφθονο όμως υλικό σχετικό με τη ζωή της στα σκανδαλοθηρικά έντυπα, είχε «ευτυχήσει» να δει δημοσιευμένη την πρώτη βιογραφία της [‘Amy Amy, Amy’ από τον Nick Johnstone].
Στα 27, πριν προλάβει να ολοκληρώσει το τρίτο της άλμπουμ θα βρισκόταν νεκρή από υπερβολική δόση. Ναρκωτικό της ήταν το κρακ, γνωστό για την …ταχύτητα με την οποία επενεργεί και για το σύντομο διάστημα που διαρκεί η επιρροή του.
To Back to Black του 2006, ένα όχι ακριβώς αυθεντικό από πλευράς ύφους άλμπουμ θα εγκαινίαζε την επιστροφή στην soul-pop των ‘50s και ‘60s που δέσποσε με χιλιάδες κλώνους της Amy στο υπόλοιπο της προηγούμενης δεκαετίας, ως ένα υβριδικό, εναλλακτικό του r&b είδος mainstream pop. Από μουσική άποψη η αναβίωση της Motown αποτελεί μια ακόμα πτυχή της virtual reality: φαινόμενο αναντίστοιχο οιασδήποτε κοινωνικής πραγματικότητας. Από θεματική άποψη όμως, αν αστέρες του r&b όπως η Beyonce ή η Lady Gaga έχουν ως αποστολή την συμπίεση του ηλικιακού ορίου αφύπνισης της σεξουαλικότητας στα …6  με 7 χρόνια, η Amy Winehouse, λαμβάνοντας τη σκυτάλη του παραδοσιακού rock star, απευθύνεται σε εφήβους, μιλώντας για «δαίμονες» με τη σκληρή γλώσσα του δρόμου.
Σε αντίθεση με την πλειονότητα των κλώνων της, το έλλειμμα σε ηχητική / στυλιστική αυθεντικότητα των [καλοφτιαγμένων] τραγουδιών της αναπληρωνόταν από μια ερμηνευτική δυναμική που οι σκοτεινές της αποχρώσεις αντανακλούσαν πτυχές της ζωής της. Και παρ’ όλο που υπήρξε η ίδια [συν-] συνθέτις του υλικού της, συγχωρείς για μια φορά την χοντροκοπιά των ΜΜΕ να αναφέρονται σ’ αυτήν [όπως και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις] σαν σε απλή «τραγουδίστρια». Γιατί αυτό ήταν  όντως το μεγάλο της ατού, το μαγικό της χάρισμα.
Όχι τυχαία, εμβληματικό τραγούδι και ουσιαστική παρακαταθήκη της στην ιστορία παραμένει το ‘Rehab’. Η φτωχή καλλιτεχνική συγκομιδή καθιστά τις δηλώσεις φανατικών που παρομοιάζουν την απώλειά της με εκείνη του …John Lennon, διαδικασία δύσκολη να την παρακολουθήσεις. Το αυτό και για την υπόπτων κινήτρων ένταξή της στο κλαμπ των μουσικών [Hendrix, Morrison, Joplin…] που «πέθαναν στα 27 τους».
Κάθε γενιά έχει δικαίωμα στο δικό της μάρτυρα. Και η επιλογή του, εν τη απουσία άλλων κριτηρίων [η ανάλυση επ’ αυτών θεωρείται στις μέρες μας ακατανόητη φλυαρία], γίνεται με βάση δυο δεδομένα: πρώτον, πόσους δίσκους έχει πουλήσει και, δεύτερον, πόσο «αυθεντικός» υπήρξε ως άτομο.
Η  θανατολαγνική προσήλωση στη μνήμη των νεκρών σταρ από την άλλη, σχετίζεται με μια συντηρητική στάση, ιδεολογικοποιημένη και εκφρασμένη ως γενικευμένη δυσπιστία που δεν χαρίζεται σε κανένα. Το μόνο που μπορεί να την κάμψει, είναι η «αυθεντικότητα» που αναγνωρίζουμε σε κάποια πρόσωπα.
Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος να πείσει κανείς γι’ αυτή την αυθεντικότητα από το να …αφαιρέσει τη ζωή του, έμμεσα ή άμεσα.
Η originalite του κατεστραμμένου λαϊκού ήρωα είναι, ως πρότυπο, η άλλη όψη της «επιτυχίας» του κατακτητή, του ανθρώπου της δράσης.
Η συμπάθεια και η ταύτιση με τον πρώτο, αποτελεί επίτευγμα μιας «λαϊκής» κουλτούρας, σχεδιασμένης για να εμφυσεί στον ακροατή/θεατή νοοτροπία ηττημένου, ανθρώπου που δεν συμμετέχει σε κανένα κέντρο αποφάσεων. Ανίκανου να ελέγξει τον περίγυρο, στραμμένου ως εκ τούτου προς τα μέσα, για να βρεθεί και πάλι δούλος,  αυτή τη φορά των «ανεξέλεγκτων» ορμέμφυτών του. Το ότι «είναι» ανεξέλεγκτα σημαίνει ότι δεν μπορεί να τα αναστείλει, ούτε όμως και να τα κινητοποιήσει κατά βούληση: οι μέρες της «αυθεντικής» επαφής μαζί τους ήταν εξ αρχής μετρημένες…

Τι περιμένετε μωρέ και δεν τους στέλνετε στα  Τάρταρα; Διακοπές είσαστε; Και αν ναι πότε έχετε σκοπό να επιστρέψετε; Πριν η  μετά  την πληρη υποταγη στους Αργυραμοιβους;

Μου το θύμισε ένας φίλος . Το (ξανα)δημοσιεύω μια και, λίγα έχουν αλλάξει…_Κ.Κ


Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα  -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ»

Της ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ, Ελευθεροτυπία

Απόφαση-φωτιά, από την οποία προκύπτει ότι ερευνάται σκάνδαλο υπεξαίρεσης 51 εκατ. ευρώ και στο οποίο εμπλέκονται μέλη της διοίκησης της Proton Bank, εξέδωσε την Τετάρτη 27/7 η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες.

Πρόεδρος στο Δ.Σ. είναι ο D. Speckhard, τέως πρέσβης των ΗΠΑ, ο οποίος παραμένει, ως μη εκτελεστικός Με την απόφαση αυτή ζητείται να παγώσει η κίνηση όλων των τραπεζικών λογαριασμών του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, βασικού μετόχου της Proton Bank και για ένα διάστημα και προέδρου του Δ.Σ., αλλά και ακόμη επτά προσώπων, που έχουν περάσει από το Διοικητικό Συμβούλιο της τράπεζας.

Πρόκειται για τέως εκτελεστικά μέλη του Δ.Σ. της Proton Bank, όπως ο Α. Αθανάσογλου, μέχρι προχθές διευθύνων σύμβουλος, ο Τρύφων Κολίντζας (παραιτήθηκε για προσωπικούς λόγους τον Αύγουστο του 2010), ο Αθ. Παπασπηλιού, ο Δημ. Σαραμαντής, η Σμαράγδα Λιαρμακοπούλου, η Γραμματική Αρβανίτη και ο Διον. Μπιθάρης.

Στην απόφαση της Αρχής, ο πρόεδρός της, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Π. Νικολούδης, αναφέρει ότι από έρευνα που διεξάγεται και από πόρισμα ελέγχου, που ήδη έχει συντάξει η Α’ Μονάδα της Αρχής, «συντρέχει νόμιμος λόγος και κατεπείγουσα ανάγκη για απαγόρευση κίνησης των τραπεζικών λογαριασμών του Λ. Λαυρεντιάδη και άλλων 7 μελών του Δ.Σ. της Proton Bank».

Το σοκαριστικό είναι ότι στην ίδια απόφαση που διαβιβάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος και στην Ενωση Ελληνικών Τραπεζών γράφεται ότι στους λογαριασμούς του Λ. Λαυρεντιάδη και των επτά τέως μελών του Δ.Σ. της Proton «περιέχονται προϊόντα εγκληματικής δραστηριότητας και σε κάθε περίπτωση (και αν δηλαδή αποτελούν νόμιμη περιουσία) υπάρχει ανάγκη δέσμευσής τους ως αντίκρισμα και ισάξιο του εγκληματικού προϊόντος υπεξαίρεσης ύψους 51.000.000 ευρώ, το οποίο αποκρύβεται».

Εκτός, πάντως, από την απαγόρευση κίνησης των λογαριασμών του Λ. Λαυρεντιάδη και των υπολοίπων επτά, μπλόκο τίθεται στην πώληση μετοχών από μέρους τους, στη ρευστοποίηση χρηματοπιστωτικών-επενδυτικών προϊόντων, καθώς και στο άνοιγμα θυρίδων με δικαιούχο ή συνδικαιούχο τους ίδιους.

Οι τράπεζες θα πρέπει να εκτελέσουν την παραγγελία αυτή, η οποία φαίνεται ότι έχει φτάσει ώς και τα υποθηκοφυλακεία, καθώς «απαγορεύει την εκποίηση ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο μεταβίβαση» οκτώ ακινήτων που ανήκουν στον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

Η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες ερευνά υπόθεση υπεξαίρεσης -ίσως και πλυντηρίου μαύρου χρήματος-, ενώ το πόρισμα ελέγχου οδεύει προς τον εισαγγελέα Ποινικής Δίωξης, οπότε και θα γίνουν γνωστές οι ακριβείς πτυχές της υπόθεσης, το περιεχόμενο της καταγγελίας, η έκταση της διαφθοράς κ.ά.

Πληροφορίες της «Ε» αναφέρουν ότι οι χθεσινές αλλαγές στο Δ.Σ. της Proton Bank και ειδικότερα η αντικατάσταση του κ. Αθανάσογλου από τον κ. Γ. Τανισκίδη (τέως διευθύνοντα σύμβουλο της Millennium) συναρτώνται ευθέως με το έγγραφο της Αρχής και τις επικείμενες διώξεις. Βεβαίως αμετακίνητος στη θέση του προέδρου της Proton παραμένει ο τέως πρέσβης των ΗΠΑ Daniel vem Speckhard.

Αξιόπιστες πηγές φέρουν θορυβημένη την ΤτΕ από τα όσα αποκαλύπτει το πόρισμα της Αρχής κατά του μαύρου χρήματος για την υπόθεση υπεξαίρεσης στην Proton Bank και αναμένονται από μέρους της αποφάσεις διοικητικών μέτρων και εποπτείας.

Πάντως, στην αγορά χθες διακινούνταν το σενάριο ενδεχόμενου γάμου της Proton με τη Millennium, με αφορμή την έλευση στην πρώτη του κ. Τανισκίδη, επικρατούσε χρηματιστηριακή ευφορία, όμως στην αντίθετη κατεύθυνση έβαιναν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Proton. *

 

Το κτήριο της τηλεόρασης της Λιβύης στη Τρίπολη βομβάρδισαν οι …ήρωες του ΝΑΤΟ για να «σταματήσουν τον Γκαντάφι να επηρεάζει με τις εκπομπές του τους πολίτες». Από τη μία ένας, σαφώς μεγαλομανής δικτάτορας ο οποίος όμως έχει εξασφαλίσει ένα μίνιμουμ ποιότητας ζωής για τον λαό τοτ και απ’ την άλλη οι Κλειδοκράτορες (μαζί κι΄ ο Γοδεφρείγος) που βομβαρίζουν όποιον δεν τους «κάθεται». Άντε και στα δικά μας αν, πρωθυπουργός γίνει κάποιος που δεν τους κάνει όλα τα χατήρια…

Εξαιρετικό!

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου από τα «ΝΕΑ»

Κατά καιρούς, όπως επιστρέφουμε στους αρχαίους, στους ευρωπαίους κλασικούς, καλό είναι να ξαναγυρίζουμε και στους πιο κοντινούς μας συγγραφείς, που εκτός των άλλων έχουν και την εμπειρία γεγονότων, καταστάσεων και ιδεολογικών συνδρόμων, σύμφυτων με τις δικές μας συχνά αιματηρές και οδυνηρές πληγές. Ετσι βρίσκω διδακτικό (με την έννοια που πήρε αυτός ο όρος στη θεατρική ιστορία του Μεσοπολέμου) να καταφύγω στα από σκηνής μαθήματα που μας έδωσε ο Μπρεχτ.
Στη «Μάνα κουράγιο και τα παιδιά της» η κεντρική θέση που υπερασπίζεται σκηνικά είναι πως στις μεγάλες κρίσεις και όχι μόνο στους πολέμους οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Το πρόβλημα της επιβίωσης για έναν φτωχό είναι να εκμεταλλευτεί, πέρα από τα όρια όποιας ηθικής, τις συνθήκες. Ετσι εξηγεί την αλλοτριωτική μηχανή που καθιστά συχνά τον άνθρωπο μέσα στην κρίση θηρίο ανελέητο, αναίσθητο και ηθικά κυνικό. Μια μάνα – ακραία εκδοχή – που ζει πουλώντας τα αναγκαία στον στρατό, όταν της φέρνουν νεκρό τον γιο της που έχει γίνει μισθοφόρος του εχθρού, αρνείται ότι τον γνωρίζει για να διασώσει την πραμάτεια της και το ψωμί των άλλων παιδιών της.
Στον «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» ο Μπρεχτ θέτει το άτεγκτο ερώτημα στο κοινό, όλων των εποχών: «Μπορεί μέσα σε μια κοινωνία διαφθοράς, διαπλοκής, ασυδοσίας, ανομίας, κλοπής, εγκληματικότητας, ένας άνθρωπος να είναι καλός, άμεμπτος, αγνός, αδωροδόκητος, έντιμος;». Πηγαίνοντας πιο πέρα από τον Ντοστογιέφσκι του «Ηλίθιου», ο Μπρεχτ θεωρεί πως ο υποτιθέμενος καλός άνθρωπος μέσα στην κοινωνία των λύκων μετατρέπεται σε λεία, θύμα και άθυρμα. Για να στηριχθεί η μαρξιστική διατύπωση πως για να αλλάξει ο άνθρωπος πρέπει να αλλάξει η κοινωνία ολόκληρη. Στο έργο του Μπρεχτ «Ο άνδρας είναι άνδρας» ένας παρίας, ένας περιθωριακός, ένας άνεργος από αφέλεια ή από απόλυτη ανάγκη εντάσσεται σε μια δομή εξουσίας και από ρακένδυτος, αποσυνάγωγος, φορώντας στολή μεταστοιχειώνεται σε γρανάζι του εξουσιαστικού μηχανισμού για να καταστεί εντέλει τύραννος, αφοσιωμένος υπηρέτης του συστήματος. Γνωρίζουμε εξάλλου και στον τόπο μας πως οι βασανιστές Αστυνομίας και ΕΣΑ αλιεύονταν από λαϊκές τάξεις, αγράμματα και άνεργα παιδιά που ασκώντας εξουσία μεταποιούνταν σε τυφλά όργανα, φανατικά στελέχη της τυραννίας. Στον «Βίο του Γαλιλαίου» ο Μπρεχτ ασχολείται με τα προβλήματα και τα αδιέξοδα των διανοούμενων, των επιστημόνων κ.τ.λ. Σε μια κοινωνία εμπορευματική, κερδοσκοπική και τοκογλυφική ένας επιστήμονας ή ένας στοχαστής θα μείνει στο περιθώριο και πιθανόν θα πεθάνει από την πείνα, αν δεν αποφασίσει να γίνει χρήσιμος στο σύστημα προσφέροντας πρακτικές εφαρμογές που θα βελτιώνουν τις παραγωγικές μηχανές, την ασφάλεια και τη χρηστική διάρκεια των εργαλείων. Από την άλλη, αν ενταχθεί σε ιδεολογικές ομάδες, ακόμη και εχθρικές προς το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα, οι ιδέες του και οι θεωρίες του οφείλουν να προσαρμόζονται στο πολιτικό, θρησκευτικό ή ηθικό δόγμα που διέπει την ομάδα ή τη φράξια. Αλλιώς, στην καλύτερη περίπτωση, απορρίπτεται ή εξορίζεται και, στη χειρότερη, ανεβαίνει στο ικρίωμα ή στην πυρά. Θυμηθείτε τον Σωκράτη, τον Τζορντάνο Μπρούνο, τον Ζαχάροφ.
Στην «Οπερα της δεκάρας» ο Μπρεχτ, πέρα από τη σκηνική απόδειξη του προσοσιαλιστικού στοχασμού «το τραπεζικό σύστημα είναι νόμιμη κλοπή», θεμελιώνει σκηνικά την άποψη πως «η κλοπή μιας τράπεζας είναι πταίσμα μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας».
Σε αυτή την ανελέητη σάτιρα του αστικού συστήματος ο Μπρεχτ διαπιστώνει πως το παράνομο εμπόριο, η πορνεία, η διακίνηση ναρκωτικών ευδοκιμούν χάρη στην υποστήριξη της αστυνομίας και πως η σύγκρουση συμφερόντων ωθεί ανθρώπινες ομάδες στην οργανωμένη επαιτεία, στην εκμετάλλευση της μικροαστικής υποκρισίας για φιλανθρωπία και το κουκούλωμα από την ανώτατη εξουσία του εγκλήματος αλλά και στον συμβιβασμό της Δικαιοσύνης με την παρανομία.
Στον «Κύκλο με την κιμωλία» θέτει το καίριο ερώτημα σε ποιον ανήκουν τα παραγωγικά εργαλεία ή η εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών φυσικών πηγών. Και η απάντηση που δίνει είναι πως τα παραγωγικά εργαλεία, οι μηχανές, οι μέθοδοι, οι διαδικασίες ανήκουν σε αυτούς που τα εργάζονται και όχι σε αυτούς που τα άρπαξαν και πλουτίζουν με την υπεραξία του εργατικού μόχθου.
Αυτά. Και αν τα αξιολογήσει κανείς, ίσως φανούν χρήσιμα στους δύσκολους καιρούς που μας περιμένουν.

Από factorx και Antinews

Πριν 40 ημέρες αναρωτιόμασταν αν ο από «μηχανής Νίκος έσωσε το σύστημα ΠΑΣΟΚ» http://www.antinews.gr/2011/06/17/107059/.

Ο Νίκος Παπανδρέου  ξαναχτυπά και υπογράφει άρθρο στην Οικονομική Επιθεώρηση, με το οποίο στρέφεται κατά του Αντώνη Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας, για τη στάση τους σε σχέση με την πολιτική συναίνεση, το Μνημόνιο Ι, αλλά και τη Συμφωνία των Βρυξελλών. Ο αδελφός του Πρωθυπουργού, κατηγορεί την Αξιωματική Αντιπολίτευση και τον Αρχηγό της, ότι έχουν επενδύσει στη χρεοκοπία της χώρας, προκειμένου να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, έστω κι αν στο μεταξύ έχουν παραλάβει από τη σημερινή Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καμένη γη, λόγω της στάσης πληρωμών.

Δεν γνωρίζει ο κύριος Νίκος ότι ο Σαμαράς θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και ότι ποντάρει στην αναγέννηση της χώρας και μόνο;

Ασφαλώς. Αλλά επειδή πολύ ποντάρουν στους παπανδρεϊκούς για να πλασαριστούν στην κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος δηλώνει παρών. Όλοι στο ΠΑΣΟΚ δείχνουν να σκέπτονται και να ενεργούν για την επόμενη μέρα.

Ο Νίκος ξέρει ότι η ώρα του είναι τώρα, γιατί αργότερα θα είναι του Αντρίκου: ο μικρότερος έχει και το σωστό όνομα.

Στην Ελλάδα του νεποτισμού, της οικογενειοκρατίας και των εναλλασσόμενων «συστημάτων εξουσίας» ποιος μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο;

Στηλιτεύει επίσης όλους τους βουλευτές που τάχθηκαν ενάντια στο Μνημόνιο. Συγκεκριμένα λέει ότι « όσοι διαμαρτύρονται στο Κοινοβούλιο καταγγέλλοντας το Μνημόνιο ζουν με τα χρήματα των δανειστών. Ζουν με δανεικά της Τρόικαςχωρίς να το πολυλένε εκείνοι που βγάζουν το ψωμί τους καταγγέλλοντάς την. Κι έρχονται τώρα που νομίζουν ότι αν «διώξουμε τους ξένους» ή αν «απορρίψουμε το Μνημόνιο» ξαφνικά θα λύσουμε ως διά μαγείας το πρόβλημά μας και τα πράγματα θα γυρίσουν όπως ήταν τότε». Στο άρθρο του αφήνει να εννοηθεί πως όσοι αντιδρούν το πράττουν για μικροκομματικούς σκοπούς. Και ότι «όλοι εκείνοι που νομίζουν ότι με τη δημαγωγία ή με την «εθνική αντίσταση» θα λύσουν το πρόβλημα σε ένα δύο χρόνια θα έχουν ταυτιστεί με την παρέα των αναξιόπιστων».

Δηλαδή για να το αντιληφθούμε ως γνήσιοι ιθαγενείς: οι μνημονιακοί είναι οι αξιόπιστοι και όσοι διαφωνούν και αντιστέκονται οι αναξιόπιστοι; Η μειοδοσία είχε πάντοτε ακαταμάχητη επιχειρηματολογία.


Επίσης υποστηρίζει πως για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν ευθύνεται μόνο η διαφθορά στο Δημόσιο αλλά και «ο τρόπος με τον οποίο… ζούσαν οι Έλληνες όλα αυτά τα χρόνια». Ορισμένοι από τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ, σύμφωνα με τον Νίκο Παπανδρέου, είναι «η ιδιοκτησία ακινήτων, τα ιδιαίτερα μαθήματα, τα μπουζούκια, τα γλέντια στα νησιά, οι χρηματοδοτήσεις αθλητικών συλλόγων, η λειτουργία παντού σχολείων και κέντρων υγείας, τα επιδοτούμενα εισιτήρια και άλλα. Τέλος, επιρρίπτει ευθύνες τόσο στα κόμματα όσο και στους συνδικαλιστές, που, όπως αναφέρει, εκμεταλλεύτηκαν την όλη κατάσταση.

Δηλαδή αν οι Έλληνες έμεναν στο ενοίκιο, δεν πήγαιναν φροντιστήριο, διασκέδαζαν μόνο με την τηλεόραση, γλεντούσαν μόνο στα βουνά και τα λαγκάδια, πλήρωναν για παιδεία και υγεία, δεν θα είχε χρεοκοπήσει η χώρα;

Δεν μας λέτε κάτι για τη διαπλοκή με τους μεγάλους, τα  δημόσια έργα και την τιμολόγηση τους, τους Ολυμπιακούς, τα ευρωπαϊκά πακέτα που κάποιοι τα έφαγαν σπίτι με τους κολλητούς τους; Για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος που έγινε θεσμός από το ΠΑΣΟΚ;

Δύσκολο όλα αυτά και ευρύτατα. Ας πάμε σε κάτι απλό και συγκεκριμένο:

ΜΚΟ: ποιοι, πόσα, πότε και γιατί….

Μικρός Οδυσσέας

από το e-Cynical

Το μακελειό που συνέβη στο Όσλο ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Θα μπορούσε να είχε συμβεί οπουδήποτε αλλού στο δυτικό κόσμο, όπως άλλωστε είχε ξανασυμβεί στην Οκλαχόμα τo 1995 με 168 νεκρούς, και αυτή τη χρονιά, τον Ιανουάριο, στο Tucson της Αριζόνα με έξι, και τον Απρίλιο, σε mall έξω από το Άμστερνταμ, με άλλους έξι επίσης. Πιστεύω ότι μια εξονυχιστική έρευνα στον τύπο θα αποκάλυπτε πολλά περισσότερα περιστατικά, τα οποία όμως δεν εντυπώθηκαν στη μνήμη ή πέρασαν απαρατήρητα εξ αιτίας του μικρότερου αριθμού θυμάτων, γεγονός τυχαίο κι αυτό.

Αυτό, όμως που δεν είναι καθόλου τυχαίο είναι η ακρο-δεξιά πολιτική ταυτότητα των θυτών. Μπορεί τα κίνητρα σε κάθε περίπτωση να διέφεραν, το ενοποιητικό όμως στοιχείο της δράσης όλων αυτών είναι η ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση που έχει στη δημόσια σφαίρα η εμπρηστική ακρο-δεξιά ρητορική και η ανοχή που επιδεικνύεται προς αυτήν.

Με τα μάτια στραμμένα μονίμως προς τους μουσουλμάνους εξτρεμιστές, πολύ λίγοι ήταν σε θέση να διαπιστώσουν ότι η πραγματική και μόνιμη απειλή στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες δεν ήταν το Ισλάμ αλλά, για μια ακόμα φορά, ο φασισμός και οι ρατσιστές.

Στην προκειμένη περίπτωση του Όσλο, η αρχική πεποίθηση ότι πίσω από την εγκληματική ενέργεια βρίσκονταν μουσουλμάνοι εξτρεμιστές ή η Αλ-Κάιντα αυτοπροσώπως, συντονίζεται πολύ αρμονικά με μια στρεβλή και στα όρια της υστερίας κατανόηση της δημογραφίας και της θρησκευτικής και φυλετικής δυναμικής των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη και την Αμερική.

Γενικά, το στόρι πάει ως εξής: Η Ευρώπη έχει κατακλυστεί από μουσουλμάνους και άλλους έγχρωμους μετανάστες, οι οποίοι υπερκεράζουν τους χριστιανούς γηγενείς με τρομακτικούς ρυθμούς. Απρόθυμοι να ενσωματωθούν πολιτισμικά, και ανίκανοι να ανταγωνιστούν τους λευκούς διανοητικά, (βλ. Τίλιο Ζαρατσίν, SPD), οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί έχουν μετατραπεί σε φυτώρια τρομοκρατικών πράξεων. Η παρουσία τους απειλεί όχι μόνο την ασφάλεια, αλλά και τις φιλελεύθερες κατακτήσεις σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλοφίλων, και ότι αυτό έχει φυσικά συμβεί, λόγω της υπεράσπισης του ιδεολογήματος της «πολυπολιτισμικότητας».

Τα προγνωστικά, για παράδειγμα, έλεγαν ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ευρώπη σχεδόν θα διπλασιαζόταν μέχρι το 2015 (Oner Taspiner, the Brookings Institution); θα διπλασιαζόταν ακριβώς μέχρι το 2020, (Don Melvin, the Associated Press); ή θα αποτελούσε το 20% του πληθυσμού της Ευρώπης ως το 2050,(Esther Pan, Council on Foreign Relations). Όλα τα προηγούμενα, είναι φανερό ότι δεν έχουν καμιά αληθοφάνεια και υπόσταση.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Όχι μόνο η γεννητικότητα δεν είναι μεγαλύτερη ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Ευρώπης, αλλά δείχνει και καθαρά σημάδια πτώσης. Μια μελέτη του ερευνητικού ινστιτούτου Pew, που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2011 προβλέπει αύξηση μέχρι το 2030 του μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ευρώπη από το 6% που είναι σήμερα, στο 8%. Στη Νορβηγία δε, δεν ξεπερνά το 3%, ποσοστό μικρότερο κι από το ποσοστό των αφροαμερικανών στην Αλάσκα.

Αλλά ακόμα κι αν όλες οι προβλέψεις αποδεικνύονταν αληθινές, για ποιο λόγο θα έπρεπε η Ευρώπη να παραμείνει χριστιανική και πάλευκη;

Σχετικά με την ενσωμάτωση των μεταναστών στη Βρετανία, μουσουλμάνοι, σιίτες και ινδουιστές συνηθίζουν να παντρεύονται έξω από τις δικές τους εθνικές ομάδες στα ίδια ποσοστά όπως και οι λευκοί. Για τις περισσότερες εθνικές μειονότητες, περίπου οι μισοί από τους φίλους τους είναι λευκοί, και μόνο το 20% περιορίζεται στην δική του ομάδα. Ενώ σύμφωνα με έρευνα του Pew, οι πιο σπουδαίες έγνοιες που έχουν οι μουσουλμάνοι, είναι η ανεργία και ο ισλαμικός εξτρεμισμός.

Από την άλλη μεριά, ούτε υπήρξαν ποτέ στην Ευρώπη ενεργές πολιτικές ενθάρρυνσης της πολυπολιτισμικότητας εις βάρος της κοινωνικής συνοχής. Στην πραγματικότητα, αυτό που υπήρχε ήταν η άρνηση του φαινομένου της μετανάστευσης και της διαφοράς. Ούτε συνιστούν τελικά οι μουσουλμάνοι τη μεγαλύτερη απειλή σχετικά με τρομοκρατικές πράξεις. Σύμφωνα με τη Europol, ανάμεσα στo 2006 και 2008, μόνο το 0.4% από αυτές είχε αποδοθεί σε ισλαμιστές. Η τεράστια πλειονότητα, 85% σχετιζόταν με αποσχιστικές ενέργειες.

Το σημερινό σκηνικό στην Ευρώπη, με την οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, την αβεβαιότητα, την παρακμή των θεσμών και το έλλειμμα δημοκρατίας εξ αιτίας του τρόπου λειτουργίας της Ε.Ε., είναι ό,τι καλύτερο για την άνοδο του φασισμού. Μια ματιά μόνο να ρίξει κανείς στα εθνικά κοινοβούλια πολλών ευρωπαϊκών χωρών είναι αρκετή για να πειστεί ότι ο φασισμός δεν είναι έξω από την πόρτα, αλλά στρογγυλοκάθεται στο σαλόνι.

Υ.Γ. Τα στοιχεία είναι από το «The Nation».





Αρέσει σε %d bloggers: