Η μετατροπή του έθνους κράτους σε πολυεθνική εταιρία

Εφ’ ω ετάχθη

Κ. Μπετινάκηςwww.styx.gr

 

 

Έχει σηκώσει πλέον το περίστροφο από το τραπέζι και το έχει στρέψει στην καρδιά του λαού. Ο απεσταλμένος τους, ΓΑΠ ο ελάσσων, αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων που του είχαν υποδείξει να διαχειριστεί.

 

Του τράβηξαν και το χαλί με την «επιχείρηση καμαριέρα» και τώρα ψάχνει να βρει σωσίβιο. Όχι για τον ίδιο – μια και είναι προδιαγεγραμμένη η τύχη των αναλώσιμων υποτακτικών του μεγάλου αδελφού – αλλά για το κόμμα που του δώρισαν – κληρονομικώ δικαιώματι – να ηγείται. Την έχει πατήσει ως ο πλέον αδύναμος κρίκος στην Ευρώπη.

Η επιχείρηση καμαριέρα, βέβαια δεν είχε αποκλειστικά στόχο τον ΓΑΠ τον ελάσσονα, αλλά το σύνολο της Ευρώπης. Και αυτό φαίνεται από τις άμεσα πληττόμενες χώρες. Πορτογαλία, Ιρλανδία, (μη ξεχνάμε την Ισπανία…). Χώρες με πολλαπλά προβλήματα (όχι μόνο οικονομικά) εσωτερικής φύσης που θα πρέπει να κληθεί να επιλύσει ο μεγάλος αδελφός. Που ωστόσο κάνει «φειδωλές» παρεμβάσεις, ώστε να τρώνε τη χλαπάτσα πρώτα οι Γερμαναράδες, που φύσει ορθολογιστές, δεν μασάνε τα λόγια τους.

Επειδή δεν είναι μόνο οι μίζες που αφειδώς μοίραζαν οι γερμανικές εταιρίες. Ουδείς μιλάει για τις μίζες που έχουν δοθεί για την υποχρεωτική αγορά αποκλειστικά αμερικανικού οπλισμού για τις ανάγκες του NATO… Είναι και η ατιμωρησία που ελέω «συναδελφικής αλληλεγγύης» έχουν προνοήσει συνταγματικά για παρόμοιες περιπτώσεις αγιάζοντας τα γένεια τους οι βουλευτές.

 

Αλλά μια και μιλάμε για απόλυτα ελεγχόμενη πολιτική υποταγής, σκεφτείτε μια ανεξάρτητη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Που να μην ελέγχεται από το ΝΑΤΟ. Ακόμα και την υπερήφανη Γαλλία του ντε Γκώλ, φρόντισε ο Σαρκοζί να επανεντάξει στο ΝΑΤΟ και να επιτεθεί πρώτος εναντίον της Λιβύης, ώστε να επιβραβευτεί με την «επιχείρηση καμαριέρα». Μια επιχείρηση με πολλαπλούς αποδέκτες.

Η παγκοσμιοποίηση έχει αναμείξει πάρα πολύ τα εσωτερικά με τα εξωτερικά. Με στόχο να καταργηθεί ο όρος έθνος-κράτος και να αντικατασταθεί με τον όρο πολυεθνική εταιρία.

 

Συναντήθηκαν λοιπόν, εκείνοι που έχει επιλέξει ο λαός να καθορίζουν την τύχη του, και αποφάσισαν να επιμείνουν στη μόνιμη διαφωνία τους. (Εδώ υπάρχει χάσμα επικοινωνίας σε παραπλήσια ιδεολογικά κόμματα. Θα υπάρξει συνεννόηση σε εντελώς αντίθετα…). Τους είχε καλέσει να συμφωνήσουν στην υπαγορευμένη πολιτική «ΠΟΥΛΑ- ΠΟΥΛΑ- ΞΕΠΟΥΛΑ».

Βγήκε ο Καρακαταφέρνης και μίλησε για καρέκλες. Λες κι ο ίδιος αγωνίζεται για το λαό και δεν έχει προκαθορισμένο ρόλο που παίζει. Αλλά κουνώντας τα κορδονάκια του, υποχρέωσαν τον ΓΑΠ τον ελάσσονα να αναζητήσει συνεργούς στο έγκλημα. Που δεν βρήκε ούτε στο πλέον συγγενικό του κόμμα τη ΝΔ. Επειδή το ΠαΣοΚ, τύποις διατηρεί εκείνο το «σοσιαλιστικό», που θα έπρεπε να το έχει αλλάξει από τότε που το ανέλαβε ο απεσταλμένος τους, σε «πολύ νεοφιλελεύθερο» – δεξιότερα και της Θάτσερ.

 

Και ουδείς μίλησε για εκλογές. Επειδή οι δημοσκόποι τους έχουν περάσει πως ο λαός δεν τις θέλει. Λάθος. Η τρόικα δεν τις θέλει. Κάποτε μας έλεγαν πως «λαός δίνει πάντα τη λύση». Τώρα όμως είναι μουδιασμένος και αποπροσανατολισμένος από τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Που τον στέλνουν –κατόπιν εντολής του facebook- στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθεί –λέει- σιωπηλά. Ποιος τον στέλνει και τίνος το συμφέρον εξυπηρετεί αυτού του είδους η αμερικανιά εκδήλωση; Ποιος έχει στοιχηματίσει να κερδίσει απ’ αυτήν; Ο φίλος του πρωθυπουργού Σόρος μήπως;

 

Πήγα κι εγώ για να καταλάβω τι συμβαίνει. Άκουσα τα γηπεδικά συνθήματα τύπου «ούουου» είδα τις μούντζες και τα κυρτωμένα μεσαία δάχτυλα με κατεύθυνση τη Βουλή. Διαπίστωσα από τα πρόσωπα, πως δεν επρόκειτο συνολικά για χρήστες του Διαδικτύου. Αλλά για πραγματικά αγανακτισμένους πολίτες, λαϊκών κυρίως συνοικιών, που συνήθως εύκολα πείθονται από τα παραμύθια που τους αραδιάζουν οι καινοφανείς λαϊκοί παπαγάλοι των περιθωριακών τηλεοπτικών εκπομπών. Ώσπου να αποφασίσουν κάποιοι να διαχειριστούν τη λαϊκή οργή. Ωστόσο δεν κατάλαβα ποιοι ακριβώς είναι και τι ακριβώς ζητούν. Απλώς αποδοκιμάζουν. Ε, και;

 

Δεν είδα νέους με μπλουζάκια-μάρκες, πράγμα που σημαίνει πως δεν το έχουν ενστερνισθεί ακόμα οι εγκέφαλοι της ΝΔ την εκδήλωση. Ούτε κουκουλοφόρους είδα. Ούτε του ΠΑΜΕ. Επειδή όλοι ψάχνονται να δουν τι γίνεται και που το πάει η «λαϊκή αποδοκιμασία με εντολή του facebook»…

 

Γεγονός είναι ένα: Η κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί μια θύελλα που μόνη της προκάλεσε. Αλλά ούτε υπάρχει σωστή καθοδήγηση στην λαϊκή αντίδραση.

 

Όσο για την κυβέρνηση διαπιστώνει καθημερινά, ότι βουλιάζει όλο και περισσότερο στο λάκκο που ίδια άνοιξε. Ο ΓΑΠ ψάχνει απεγνωσμένα σανίδα σωτηρίας όπου δει. Να χωθούν και άλλοι μέσα στα σκατά. Άσχετο αν τα αίτια ήταν βαθύτερα. Όταν ζητάς τη λαϊκή ψήφο πρέπει να γνωρίζεις και τις λύσεις. Και να λες ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ. Όχι να παραπλανάς τον κόσμο, να τους κλέβεις μόχθους ζωής επιτελώντας εκείνα εφ’ ω ετάχθης από τα ξένα κέντρα που σε όρισαν πρόεδρο της αποκαλούμενης Σοσιαλιστικής Διεθνούς, καπηλευόμενος όλα εκείνα, ώστε να τρίζουν τα κόκκαλα εκατομμυρίων που είχαν αγωνιστεί για μια ιδέα…

 

 

 

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

2 σκέψεις σχετικά με το “Η μετατροπή του έθνους κράτους σε πολυεθνική εταιρία

  1. Να δείτε τελικά που θα κερδίσει άθελά της η Παπαρήγα, καθώς το όραμα των νεολαμογιών για μια παγκόσμια κοινωνία χωρίς σύνορα, όπου όλοι θα συζούν με «αγάπη, ειρήνη, τάξη και ασφάλεια» (και παραβλέποντας το γεγονός ότι θα κυκλοφορούμε με 10 κάμερες ανά υπήκοο και ένα τσιπάκι εμφυτευμένο με όλα τα προσωπικά μας δεδομένα, αφού όλα για την ασφάλεια μας γίνονται βρε κουτά γιατί πάει ο νους σας στη συνωμοσιολογία…..), δε διαφέρει και πολύ από την κοινωνία που είχε διαμορφώσει ο «πατερούλης».
    Οι πληβείοι να έχουν μετά βίας τα προς το ζειν και απλά να εργάζονται για να επιβιώνουν και η ολιγάριθμη νομενκλατούρα να περνάει ζωή βασιλιά. Στερώντας περαιτέρω και τη στοιχειώδη δυνατότητα που δίνει ο καπιταλισμός για την δημιουργία και καταξίωση ακόμα και σε μη ανήκοντες στους «ημέτερους». Ελπίζω ότι έστω και την ύστατη στιγμή θα αποτρέψουμε την επιστροφή στο φεουδαρχικό, μεσαιωνικό καθεστώς.

    Μου αρέσει!

    1. Βλέποντας το σχόλιό σου, μου φάνηκε σα να βρήκα στην ακτή την μποτίλια με το μήνυμα, που έκανε δεκαετίες να την ξεβράσει η θάλασσα!
      Σήμερα, όλα αυτά που λες τα κατάφεραν ήδη ο καπιταλισμός και τα νεολαμόγια χωρίς την Παπαρήγα σε θέση κυβερνήτη.
      Κατάφεραν ογδόντα χρόνια τώρα να παίξπυν τόσα παιχνίδια με δοτές ηγεσίες στο ΚΚΕ, με εμφύλιους και δικτατορίες, με ανθρωποφάγους που μετά τους ξεφούρνισαν «εθνάρχες» και «γέρους της δημοκρατίας», με καπηλείες της Αριστεράς από Αντρίκους και Μιμίκους, και τελικά τον σκοπό τους τον πέτυχαν.
      Και να σου φέρουν «στημένο» το κορώνα-γράμματα από την όψη του Θείου Σαμ κι όχι του «πατερούλη», και το ΚΚΕ να έχει δουλέψει γι’ αυτό μέσα στη μαύρη τύφλα του αγκαλιά με τον ασύρματο που δεν κουδούνισε, και εσύ άλλα να βλέπεις (Παπαρήγες) κι άλλα να φοβάσαι (αντικαπιταλιστικά συστήματα), και να εδραιώσουν στυγνό σύστημα δουλείας που πατάει ήδη σε πτώματα «δημιουργημένων» και «καταξιωμένων»…

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: