Πολιτική θανάτωση στους επονείδιστους «ηγέτες» χωρίς ελαφρυντικά

του Ρούσου Βρανά (από ντα ΝΕΑ μέσω «Άγρυπνου Φρουρού»
Ο Μιλτιάδης πέθανε στη φυλακή. Ο Θεµιστοκλής αυτοκτόνησε στην εξορία. Ο Παυσανίας «χτίστηκε» σεέναν ναό. Ο Αριστείδης πήγε σαν κακό σκυλί από την πείνα. Ποτέ δεν ήταν στρωµένος µε ρόδα ο δρόµος της πολιτικής. Αν ακόµη και οι καλύτεροι ηγέτες είχαν τέτοιο τέλος, τότε τι µπορεί να περιµένουν οι χειρότεροι;
Σε κρίση συνειδήσεως προφανώς, στη δύση του πολιτικού του βίου, ο Γκόρντον Μπράουν λέει για τους σύγχρονους πολιτικούς πως οι ιστορικοί του µέλλοντος θα πουν ότι η µεγάλη οικονοµική κατάρρευση πριν από τρία χρόνια ήταν απλώς ο προάγγελος µιας σειράς κρίσεων που θα µπορούσαν να αποφευχθούν. Και εξοµολογείται στο αµερικανικό περιοδικό «Νιούσγουικ»: «Οσοι πιστεύουν ότι µάθαµε από τα λάθη που οδήγησαν στην κατάρρευση, πέφτουν έξω». Σε αυτά τα«λάθη» συνέβαλε και ο ίδιος, όσο ήταν πρωθυπουργός της Βρετανίας, όπως συµβάλλουν σήµερα και οι ευρωπαίοι συνάδελφοί του, που δείχνουν να µην έχουν διδαχτεί τίποτα. Επαναλαµβάνουν ξανά και ξανά την ίδια συνταγή. 
 Η συσσώρευση χρεών επί χρεών στους ώµους των περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης είναι πια φανερό πως καταλήγει σε αποτυχία. Κι ωστόσο, η απάντησησε αυτή την αποτυχία είναι µία από τα ίδια. Βυθισµένες στη λιτότητα και την ανεργία, αυτές οι χώρες καλούνται να αναπτυχθούν. Οµως, δεν υπάρχει τίποτα πια σε αυτές για να αναπτυχθεί. Οι ευρωπαίοι συνάδελφοι του Γκόρντον Μπράουν βάζουν τους απλούς ανθρώπους να πληρώνουν το τίµηµα, ενώ ανταµείβουν εκείνους που προκάλεσαν την κρίση µε µια πρωτοφανή µεταβίβαση δηµόσιου χρήµατος. Τα κέρδη των µεγαλοστελεχών των 100 µεγαλύτερων εταιρειών του Χρηµατιστηρίου του Λονδίνου είναι σήµερα 147 φορές υψηλότερα από τον µέσο όρο και αυξάνονται συνεχώς, ενώ όλα τα άλλα εισοδήµατα πέφτουν, γράφει ο Ιαν Μπελστη «Χέραλντ της Σκωτίας». Η λιτότητα δεν τους άγγιξε. Το αντίθετο. Ούτε τους αγγίζουν οι προειδοποιήσεις του Γκόρντον Μπράουν. Επειδή όταν είχε τη δυνατότητα να τους τραβήξει τα λουριά, αυτός τους κανάκευε. Από τον διάδοχό του δεν περιµένουν τίποτα διαφορετικό.
Μια ψευδαίσθηση σκοτίζει τον τρόπο που ο λαός αντιλαµβάνεται τη σύγχρονη δηµοκρατία, µια κληρονοµηµένη εντύπωση οστρακισµού από την εποχή της κλασικής ελληνικής δηµοκρατίας, τη λέει ο Τζον Κιν στο δοκίµιό του «Η ζωή µετά τον πολιτικό θάνατο»: «Μια εικασία πως οι ηγέτες που παραιτούνται ή εκδιώκονται από την εξουσία, καταδικάζονται σε αιώνια εξορία στη Χώρα της Λήθης, όπως ακριβώς συνέβαινε στις αρχαίες ελληνικές δηµοκρατίες». Αποσυνάγωγοι; Χαµένοι; Λησµονηµένοι; Κάθε άλλο. Για πολλούς ηγέτες, ακόµη και ηπιο επονείδιστη αποχώρησή τους από την εξουσία σηµαίνει την απαρχή µιας νέας καριέρας, κάτι σανανταµοιβή για «παρασχεθείσες υπηρεσίες». Η Θάτσερ έγινε σύµβουλος στην καπνοβιοµηχανία Φίλιπ Μόρις. Ο καγκελάριος Σρέντερ στέλεχος της ρωσικής Γκαζπρόµ. Και ο Τόνι Μπλερ τραπεζίτης για πολύ πλούσιους.
Τέτοιοι ηγέτες χειρίζονται σήµερα τις τύχες των λαών στην οικονοµική κρίση. Γι’ αυτό στην πολιτική θανάτωσή τους δεν χωρούν ελαφρυντικά για «λάθη» ή «παραλείψεις

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

One thought on “Πολιτική θανάτωση στους επονείδιστους «ηγέτες» χωρίς ελαφρυντικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: