Αρχείο για Μαΐου, 2011

Αυτό που αντιλήφθηκε o Θ. Πάγκαλος από τις συγκεντρώσεις των “αγανακτισμένων”, αυτό που κόμισε θριαμβευτικά σαν γλαύκα εις Αθήνας,  ήταν το περί “μόδας του facebook”. Άλλωστε οι  ενοχές που κάποιοι, με επικεφαλής τον ίδιο προσπαθούν να εμφυσήσουν στον λαό [“κοπρίτες”, “διεφθαρμένοι”, “μαζί τα φάγαμε” κλπ.] έχουν χρησιμεύσει καιρό τώρα σαν ναρκωτικό, κατασταλτικό της οργής του.
Μοιάζει  να έχει έρθει η στιγμή που η προσπάθειές τους δεν αποδίδουν.
Η εικόνα ενός σιωπηλού πλήθους έχει κάτι απειλητικό. Ίσως η σιωπή του να οφείλεται στο ότι, αυτό το  πλήθος …δεν έχει τίποτα να πει. Αποτελεί όμως ενδιαφέρουσα εναλλακτική στις λαοθάλασσες των πλαστικών σημαιών και των αγοραίων συνθημάτων. Η εικόνα έχει κάτι από την υποβλητικότητα της ανοιχτής θάλασσας: ακόμα και ήρεμη, προκαλεί δέος για τις δυνάμεις που κρύβει μέσα της. Όσο για την καταιγίδα,  δεν αργεί ποτέ να ξεσπάσει. Η εικόνα του βουβού πλήθους λειτουργεί σαν πρόλογος εκείνου που έρχεται: Το επόμενο στάδιο δεν θα είναι, ίσως, τόσο ήρεμο.
Αντίθετα από αυτό που ισχυρίζεται ο ΘΠ, ότι το “κίνημα”  είναι απότοκο της μόδας των νέων τεχνολογιών, είναι ακριβώς αυτή η μόδα που ευθύνεται για την καθυστερημένη εμφάνιση του. Όμως αυτό δεν είναι το θέμα μας.
Μιλάμε για  συγκεντρώσεις που προμετωπίδα έχουν τη λέξη “αγανάκτηση”. Κι όμως, η συμπεριφορά που παραδοσιακά συνάδει με τo αίσθημα της αγανάκτησης απουσιάζει. Η  άρνηση των  “αγανακτισμένων” να υιοθετήσουν ως κλισέ την αναγνωρίσιμη συμπεριφορά, φαίνεται πιο διεισδυτική ως τηλεοπτικό μήνυμα. Από την άλλη, τι αγανάκτηση είναι αυτή που εκδηλώνεται με χαμόγελα και ανώδυνο εκκοινωνισμό;
Ο πολιτικός  λόγος είναι ουσιαστικά απών, πέρα από αοριστίες περί “κλεφτών” και “εξόδου από το μνημόνιο”. Η αποστροφή που εκδηλώνεται για τις παραδοσιακές μορφές πολιτικής οργάνωσης,  τα κόμματα, είναι συνολική. Κάποιος θα αντέτεινε πως, το να εμφανίζεσαι υπεράνω των μηχανισμών εξουσίας  συλλήβδην, ισοδυναμεί απλώς …με το να τους αφήνεις ανενόχλητους να κάνουν τη δουλειά τους. Όμως οι “απολιτίκ” εισβάλουν στο πολιτικό τοπίο επιχειρώντας την υπέρβαση: Οι περισσότεροι δεν φαίνονται να έχουν εγκαταλείψει την πάγια αδιαφορία τους για την πολιτική. Απλώς τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, περνούν στην επίθεση, με συνοπτικές διαδικασίες και εξακολουθώντας να αγνοούν τις λεπτομέρειες. Μήπως  το θράσος κάποιων πολιτικών δεν έχει τροφοδοτηθεί και από την δική τους αδιαφορία;
Αν όμως μέχρι χτες η αδιαφορία ήταν μια παθητική κατάσταση, σήμερα εκφράζεται «ιδεολογικά» φορτισμένη, με ήπιες,  lifestyle  αποχρώσεων εκδηλώσεις. Είναι,  όπως και να’ χει, ένα βήμα μπροστά. Και σίγουρα κάμποσα βήματα μπροστά από το κλίμα ηττοπάθειας, υστερίας και επαπειλούμενης αλληλοσφαγής των τελευταίων μηνών [όποιος κυκλοφορεί στους δρόμους κάποιας μεγαλούπολης, ξέρει πολύ καλά τι εννοώ].
Δεν αποκλείεται, και μακάρι, με την πρόοδο των εργασιών της «ανοιχτής συνέλευσης»,  κάτι να προκύψει, ένα αληθινό κίνημα ίσως που θα μπορούσε, χωρίς να χάσει [πολλή από] την αρχική ορμή του να αξιώσει θέση στο πολιτικό σκηνικό. Γιατί η πολιτική δεν αστειεύεται: αντίδραση με νόημα μπορεί να προέλθει μόνο από οργανωμένους φορείς  που διεκδικούν την εξουσία.
Προς το παρόν, η ολοκληρωτική απόρριψη του πολιτικού κόσμου, με την ενθάρρυνση των διαπλεκόμενων μεγαλοεργολάβων – ιδιοκτητών ΜΜΕ, δεν οδηγεί παρά στο ξαναμοίρασμα της τράπουλας, με προώθηση κάποιων από τα ίδια πρόσωπα σε νέους ρόλους, υπαγορευμένους υπό έκτακτες συνθήκες. Αληθινά  νέα, άφθαρτα πρόσωπα, δύσκολα μπορούν να υπάρξουν δίχως την υποστήριξη  “παραδοσιακών κέντρων”. Κι αν κάτι αλλάζει, είναι οι ελιγμοί  με τους οποίους τα “κέντρα” επανατοποθετούνται στην εκάστοτε νέα πραγματικότητα.

Σωκράτης Παπαχατζής

Εφ’ ω ετάχθη

Κ. Μπετινάκηςwww.styx.gr

 

 

Έχει σηκώσει πλέον το περίστροφο από το τραπέζι και το έχει στρέψει στην καρδιά του λαού. Ο απεσταλμένος τους, ΓΑΠ ο ελάσσων, αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων που του είχαν υποδείξει να διαχειριστεί.

 

Του τράβηξαν και το χαλί με την «επιχείρηση καμαριέρα» και τώρα ψάχνει να βρει σωσίβιο. Όχι για τον ίδιο – μια και είναι προδιαγεγραμμένη η τύχη των αναλώσιμων υποτακτικών του μεγάλου αδελφού – αλλά για το κόμμα που του δώρισαν – κληρονομικώ δικαιώματι – να ηγείται. Την έχει πατήσει ως ο πλέον αδύναμος κρίκος στην Ευρώπη.

Η επιχείρηση καμαριέρα, βέβαια δεν είχε αποκλειστικά στόχο τον ΓΑΠ τον ελάσσονα, αλλά το σύνολο της Ευρώπης. Και αυτό φαίνεται από τις άμεσα πληττόμενες χώρες. Πορτογαλία, Ιρλανδία, (μη ξεχνάμε την Ισπανία…). Χώρες με πολλαπλά προβλήματα (όχι μόνο οικονομικά) εσωτερικής φύσης που θα πρέπει να κληθεί να επιλύσει ο μεγάλος αδελφός. Που ωστόσο κάνει «φειδωλές» παρεμβάσεις, ώστε να τρώνε τη χλαπάτσα πρώτα οι Γερμαναράδες, που φύσει ορθολογιστές, δεν μασάνε τα λόγια τους.

Επειδή δεν είναι μόνο οι μίζες που αφειδώς μοίραζαν οι γερμανικές εταιρίες. Ουδείς μιλάει για τις μίζες που έχουν δοθεί για την υποχρεωτική αγορά αποκλειστικά αμερικανικού οπλισμού για τις ανάγκες του NATO… Είναι και η ατιμωρησία που ελέω «συναδελφικής αλληλεγγύης» έχουν προνοήσει συνταγματικά για παρόμοιες περιπτώσεις αγιάζοντας τα γένεια τους οι βουλευτές.

 

Αλλά μια και μιλάμε για απόλυτα ελεγχόμενη πολιτική υποταγής, σκεφτείτε μια ανεξάρτητη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Που να μην ελέγχεται από το ΝΑΤΟ. Ακόμα και την υπερήφανη Γαλλία του ντε Γκώλ, φρόντισε ο Σαρκοζί να επανεντάξει στο ΝΑΤΟ και να επιτεθεί πρώτος εναντίον της Λιβύης, ώστε να επιβραβευτεί με την «επιχείρηση καμαριέρα». Μια επιχείρηση με πολλαπλούς αποδέκτες.

Η παγκοσμιοποίηση έχει αναμείξει πάρα πολύ τα εσωτερικά με τα εξωτερικά. Με στόχο να καταργηθεί ο όρος έθνος-κράτος και να αντικατασταθεί με τον όρο πολυεθνική εταιρία.

 

Συναντήθηκαν λοιπόν, εκείνοι που έχει επιλέξει ο λαός να καθορίζουν την τύχη του, και αποφάσισαν να επιμείνουν στη μόνιμη διαφωνία τους. (Εδώ υπάρχει χάσμα επικοινωνίας σε παραπλήσια ιδεολογικά κόμματα. Θα υπάρξει συνεννόηση σε εντελώς αντίθετα…). Τους είχε καλέσει να συμφωνήσουν στην υπαγορευμένη πολιτική «ΠΟΥΛΑ- ΠΟΥΛΑ- ΞΕΠΟΥΛΑ».

Βγήκε ο Καρακαταφέρνης και μίλησε για καρέκλες. Λες κι ο ίδιος αγωνίζεται για το λαό και δεν έχει προκαθορισμένο ρόλο που παίζει. Αλλά κουνώντας τα κορδονάκια του, υποχρέωσαν τον ΓΑΠ τον ελάσσονα να αναζητήσει συνεργούς στο έγκλημα. Που δεν βρήκε ούτε στο πλέον συγγενικό του κόμμα τη ΝΔ. Επειδή το ΠαΣοΚ, τύποις διατηρεί εκείνο το «σοσιαλιστικό», που θα έπρεπε να το έχει αλλάξει από τότε που το ανέλαβε ο απεσταλμένος τους, σε «πολύ νεοφιλελεύθερο» – δεξιότερα και της Θάτσερ.

 

Και ουδείς μίλησε για εκλογές. Επειδή οι δημοσκόποι τους έχουν περάσει πως ο λαός δεν τις θέλει. Λάθος. Η τρόικα δεν τις θέλει. Κάποτε μας έλεγαν πως «λαός δίνει πάντα τη λύση». Τώρα όμως είναι μουδιασμένος και αποπροσανατολισμένος από τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Που τον στέλνουν –κατόπιν εντολής του facebook- στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθεί –λέει- σιωπηλά. Ποιος τον στέλνει και τίνος το συμφέρον εξυπηρετεί αυτού του είδους η αμερικανιά εκδήλωση; Ποιος έχει στοιχηματίσει να κερδίσει απ’ αυτήν; Ο φίλος του πρωθυπουργού Σόρος μήπως;

 

Πήγα κι εγώ για να καταλάβω τι συμβαίνει. Άκουσα τα γηπεδικά συνθήματα τύπου «ούουου» είδα τις μούντζες και τα κυρτωμένα μεσαία δάχτυλα με κατεύθυνση τη Βουλή. Διαπίστωσα από τα πρόσωπα, πως δεν επρόκειτο συνολικά για χρήστες του Διαδικτύου. Αλλά για πραγματικά αγανακτισμένους πολίτες, λαϊκών κυρίως συνοικιών, που συνήθως εύκολα πείθονται από τα παραμύθια που τους αραδιάζουν οι καινοφανείς λαϊκοί παπαγάλοι των περιθωριακών τηλεοπτικών εκπομπών. Ώσπου να αποφασίσουν κάποιοι να διαχειριστούν τη λαϊκή οργή. Ωστόσο δεν κατάλαβα ποιοι ακριβώς είναι και τι ακριβώς ζητούν. Απλώς αποδοκιμάζουν. Ε, και;

 

Δεν είδα νέους με μπλουζάκια-μάρκες, πράγμα που σημαίνει πως δεν το έχουν ενστερνισθεί ακόμα οι εγκέφαλοι της ΝΔ την εκδήλωση. Ούτε κουκουλοφόρους είδα. Ούτε του ΠΑΜΕ. Επειδή όλοι ψάχνονται να δουν τι γίνεται και που το πάει η «λαϊκή αποδοκιμασία με εντολή του facebook»…

 

Γεγονός είναι ένα: Η κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί μια θύελλα που μόνη της προκάλεσε. Αλλά ούτε υπάρχει σωστή καθοδήγηση στην λαϊκή αντίδραση.

 

Όσο για την κυβέρνηση διαπιστώνει καθημερινά, ότι βουλιάζει όλο και περισσότερο στο λάκκο που ίδια άνοιξε. Ο ΓΑΠ ψάχνει απεγνωσμένα σανίδα σωτηρίας όπου δει. Να χωθούν και άλλοι μέσα στα σκατά. Άσχετο αν τα αίτια ήταν βαθύτερα. Όταν ζητάς τη λαϊκή ψήφο πρέπει να γνωρίζεις και τις λύσεις. Και να λες ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ. Όχι να παραπλανάς τον κόσμο, να τους κλέβεις μόχθους ζωής επιτελώντας εκείνα εφ’ ω ετάχθης από τα ξένα κέντρα που σε όρισαν πρόεδρο της αποκαλούμενης Σοσιαλιστικής Διεθνούς, καπηλευόμενος όλα εκείνα, ώστε να τρίζουν τα κόκκαλα εκατομμυρίων που είχαν αγωνιστεί για μια ιδέα…

 

 

 

Πρώτο ΘΕΜΑ

29.05.11

Χρειάστηκε να καλύψω πολλά χιλιόμετρα με ποδήλατο και κανό, να περάσω χιλιάδες ώρες στο play station, να υποδυθώ το Gollum στο φιλμ «Η Μεταπολίτευση στην Ελλάδα» και, να οδηγήσω τον Γοδεφρίγο στη πρωθυπουργία αλλά, τελικά, το κατάφερα. Λίγα 24ωρα πριν η Δημοκρατία της Μέσης Γης χρεοκοπήσει και σταματήσει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, αποφάσισα να αλλάξω επίπεδο συναγερμού από «Επιτήρηση» σε «Επιτροπεία». Αυτό σημαίνει ότι, οι ευθύνες για το ξεπούλημα της χώρας φεύγουν από ’μένα και μεταφέρονται στους ώμους 3μελούς Επιτροπής που αποτελείται από τους Gay B. Ass, George K. Dick και Joseph D. Prick. Στόχος μου (και στόχος της Επιτροπείας) είναι οι οικονομικοί δολοφόνοι Θανάσης Φαταούλας και η σύζυγος του Μαρία, κάτοικοι Αθηνών, Περσεφόνης 10, Παγκράτι, με τους οποίους «μαζί τα φάγαμε». Περιττό να τονίσω ότι το ζεύγος αντιπροσωπεύει 10 εκατομμύρια Ελλήνων (οι υπόλοιποι είναι μετανάστες). Στα πλαίσια του 4ου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό που ακολούθησε την Επανίδρυση του Κράτους που ήλθε μετά τον Εκσυγχρονισμό που ακολούθησε τις Ακόμα καλλίτερες Μέρες, που ήλθε μετά την Αλλαγή αποφάσισα:

1. Την πώληση των ΟΤΕ, ΟΔΙΕ, Τ.Τ, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΒΟ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΣΕΚΑΠ, ΕΙΝΑΠ, ΠΟΔΑΠ, ΤΣΙΡΑΠ, EΑΣ αλλά και ΣΔΙΤ, ΣΙΤ, ΜΠΙΤ, ΓΑΙΟΣΕ, ΤΡΕΝΟΣΕ, ΚΑΖΙΝΟ, ΓΚΑΖΟΝ, ΠΛΟΝΖΟΝ, ΣΕΖΟΝ, ΣΕΖΛΟΝΓΚ, ΤΕΛΕ-ΒΙΖΙΟΝ και άλλες 4.036 που είχε δημιουργήσει προς ίδιον όφελος ο Θανάσης. Το 60% αυτών των Οργανισμών δεν ανήκει στον υπερήφανο και ανεξάρτητο Ελληνικό Λαό, όπως έλεγα στις γονιδιακές μου μεταμορφώσεις αλλά, στο ζεύγος Φαταούλα.

2. Την επιβολή έκτακτης εισφοράς στους κατόχους σκαφών αναψυχής, ιδιωτικών χώρων πλατσουρίσματος, πολυτελών «γιωταχί», ορολογιών Καρτιέ, Ρόλεξ, Πανεράϊ, Βασερόν Κονσταντεν καθώς και στους καπνιστές Κοχίμπα, Μοντεκρίστο, Ρομέο ι Τζούλιετ κλπ

3. Την κατάργηση φοροαπαλλαγών και, του φόρου κατανάλωσης στα αναψυκτικά και στο φυσικό αέριο –το οποίο πέρυσι πρότεινα ως συμφέρουσα λύση αλλά who cares

4. Την μετάταξη προϊόντων και υπηρεσιών από τον χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ 13% στο 23%

5. Τακτοποίηση αυθαιρέτων. Με τον νέο νόμο ενισχύεται η παράνομη δόμηση διότι, μόνο έτσι μπορώ να επιβάλλω και εισπράξω φόρους απ’ το πανελλαδικό ζεύγος Φαταούλα. Τα συνθήματα είναι «Χτίσε κι’ εσύ ένα Πανωσήκωμα» που «Αν το Δηλώσεις Μπορείς να το Σώσεις».

6. Μείωση του αφορολόγητου ορίου στα επίπεδα των 8.000 ευρώ (από τα 12 που είναι σήμερα)

7. Αλλαγή του μέτρου των αποδείξεων και, βέβαια συνθήματος που θα αντικαταστήσει το πεπερασμένο «Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη». Πρόταση του «οικονομικού επιτελείου» μου είναι το «Μπάτε Σκύλοι Αλέστε κι’ Αλεστικά μη Δώκετε»

Τα παραπάνω αποτελούν μόνο ένα μικρό τμήμα των μέτρων που ετοίμασα με την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την Γκόλντμαν Σακς, την Τρόικα και την Επιτροπεία αλλά, ο χώρος που διατίθεται από την εφημερίδα δεν μου επιτρέπει να τα παραθέσω. Καθήκον μου ως εκλεγμένου πρωθυπουργού και ηγέτη του ΚΕΕΠ (Κόμμα Ενισχυμένης Εικονικής Πραγματικότητας- Augmented Reality Party) είναι να υπενθυμίσω για μία ακόμα φορά στους πολίτες της Μέσης Γης ότι, τα μέτρα λαμβάνονται για να αποφύγουμε την χρεοκοπία και την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας (υπενθυμίζω το λογύδριο της Προέδρου της Βουλής Κας Μπενάκη στον ορκωμοσία του Προέδρου Κάρολου). Η διαχείριση της, έως προχτές, δημόσιας περιουσίας θα ανατεθεί σε ανεξάρτητο οργανισμό που θα λογοδοτεί μόνο στη τρόικα. Όπως δήλωσε την περασμένη Δευτερα στο “Spiegel” ο (πρώην) φίλος μου και Πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ “θα ήταν καλή ιδέα ο οργανισμός που θα διαχειρισθεί τις αποκρατικοποιήσεις να λειτουργήσει με βάση τα πρότυπα της ανατολικογερμανικής ανεξάρτητης αρχής ιδιωτικοποιήσεων “Treuhandanstalt”, η οποία από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 λειτούργησε σαν μια «ανεξάρτητη κυβέρνηση», με απόλυτη εξουσία σε θέματα εκποίησης της περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας”.

Ηθικόν Συμπέρασμα: Ενενήντα τέσσερα meta-σοσιαλισμό, meta-καπιταλισμό, meta-κομμουνισμό, που διέφυγε της προσοχής των Γιόζεφ Στάλιν, Προέδρου Μάο, Τσαουσέσκο, Χότζα και, βέβαια, Χόνεκερ για να μην αναφερθώ στον Αδελφό Γκαντάφι μέλος του Ιδρύματος του οποίου είμαι/δεν είμαι/δεν περνάς κυρά Μαρία κι’ εγώ. Για να επιτύχω το mega-σχέδιο της mega-σωτήριας της mini-επικράτειας της Μέσης Γης απαιτείται Συναίνεση που θα δώσει ένα Ισχυρό Μήνυμα στην Ευρώπη. Να είστε όλοι καλά…_Κ.Κ.

 

 

Σπεύσατε! Αυτή τη στιγμή στο Mega to dongle fires

του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως – Φιλολόγου – Ιστορικού (και για 12 χρόνια συνεργάτη των -παλαιών- 4Τ_Κ.Κ.)

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η …εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές…

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε… Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη καί στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις καί ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής καί χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά καί μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ’ όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής καί δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα καί το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας καί η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία καί την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης καί των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό καί πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.

Καί τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική καί τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα καί στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί καί μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές καί δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη καί του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική καί την αγροτική τάξη. Στήν πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής καί φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Καί που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες καί θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ’ έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» καί οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στίς οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σέ λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν… Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» καί πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα…

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Μόλις γύρισα απ’ τη πλατεία,.. Πολύς ο κόσμος. Πάνω από 15.000, 80% μέχρι 30, οι υπόλοιποοι μέχρι και ΄70! Ωραίοι άνθρωποι, ήρεμοι, απλοί με καλή αισθητική για μένα σημαντικό γιατί, απ’ εκεί αρχίζουν όλα ακόμα και οι επαναστάσεις. Έχει σημασία ο τρόπος που τιμωρείς τα λαμόγια. Άλλο να να πυροβολείς ανάμεσα στα μάτια και άλλο να τα βάζεις σε οικίσκους από γυαλί και ο κόσμος να τους πετάει φιστίκια και μπανάνες. χωρις να αποκλείω και το Οθωμανικό για όσους επιθυμούν να «εκφραστούν¨όπως αυτοί εκφράστηκαν στην Ελλάδα.

Ωραία ληταν και η ανοιχτή συνέλευση όπου όποιος ήθελε μπορούσε να μιλήσει στους πολίτες παίρνωντας έναν αριθμό προτεραιότητας από ένα κουτί. Προσπάθησα να πάρω κι’ εγώ αλλά, ο κόσμος ήταν πολύς και η ζέστη αφόρητη. Ήθελα λοιπόν να τους πω ότι, αν μείνουν  στις συγκεντρώσεις σύντομα το Κίνημα α.θα ξεθυμάνει β. θα καπελώθεί από κανένα Σόρος γ. θα  διαλυθεί με γκλομπς και χηγμικά όπως στη Μαδρίτη που φαίνεται ότι ενόχλησε. Ποία η πρόταση; Αν έχουν δημιουργηθεί κάποιες επιτροπές ας καλέσουν 5-10 ανθρώπους που, αποδεδειγμένα, είναι έξω από το γαμωσύστημα και ας κάνουν μία πιο συγκεκριμένες προτάσεις όπως τη εθνιοκοποιήση των τραπεζών, την άμεση δημοκρατία, την ανάδειξη των τιμίων και των μαχητών της Χαμένης Αξιοπρέπειας (προσωπικής και εθνικής), την πληρωμή του χρέους κατά 70% με το 30% να «πηγαίνει» σ’ εκείνους που,  -αποδεδειγμένα- περνάνε δύσκολα… Πολλά τα πρέπει αλλά ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορεί να γίνει αν, απ’ το Κράτος δεν αποβληθούν τα παράσιτα που τα «πιάνουν» και δεν αφήνουν τίποτα να πάει μπροστά. Αυτό που χρειάζεται η χώρα δεν είναι περισσότερους νόμους αλλά περισσότερη Αξιοπρέπεια. Σήμερα είδα χιλιάδες αξιοπρεπείς ανθρώπους που, μπορεί και να κάνω λάθος, ανάγκασαν τα ΜΑΤ να τα μαζέψουν και να φύγουν νωρίς μια και δεν είχαν κανέναν να δείρουν.

Μ’ αρέσει το Κίνημα και είναι κρίμα, να αποδεχτεί ότι έχει δίκιο ο …Πάγκαλος και η Ντοραμπάκ η οποία, Χριστέ κι’ Απόστολε, καταφέρθηκε εναντίον των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων για το ένα από τα οποία η πτωχή δεν είχε …ιδέα!

της Ζέζας Ζήκου (Καθημερινή μέsv Infognomon)

«Κρατάμε στα χέρια μας έναν όμηρο, το ευρώ, γι’ αυτό πρέπει να δείξουμε πως έχουμε τα κότσια να απειλήσουμε ακόμη και με χρεοκοπία, προκειμένου να μη θυσιαστεί η Ιρλανδία»

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αποδεικνύεται η -έως τώρα- αντίδραση της κυβέρνησης και του νέου Ιρλανδού πρωθυπουργού Εντα Κένι με τους πρωταγωνιστές στην πολιτική σκηνή της Ε.Ε. Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί σε αγαστή συνεργασία με τη Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ τού έχουν ζητήσει εις μάτην να αυξήσει τον φορολογικό συντελεστή των επιχειρήσεων, ούτως ώστε να εξασφαλίσει μια μείωση της τάξης του 1% στο επιτόκιο του δανείου διάσωσης της χώρας του που έχει επιβληθεί με το Μνημόνιο.

Ομως, ο Εντα Κένι, αν και έκανε πρόσφατα το ντεμπούτο του στις Βρυξέλλες, απέδειξε πως είναι σκληρός διαπραγματευτής. «Δεν θα μπορούσα να διανοηθώ ότι θα αλλάξουμε τον φορολογικό συντελεστή του 12,5% επί των κερδών των επιχειρήσεων», δήλωσε, χωρίς να κρύψει τη δυσαρέσκειά του για τις πιέσεις. Γερμανία και Γαλλία θεωρούν ότι η αύξηση του συντελεστή αποτελεί «κλειδί», προκειμένου να υπάρξουν διορθώσεις στους όρους του πακέτου διάσωσης ύψους 85 δισ. ευρώ. Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός έχει ξεκινήσει την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου, όπως απαιτεί και ο Αντώνης Σαμαράς.

Ωστόσο, σε μια περίοδο ιδιαίτερα αντίξοη για την ιρλανδική οικονομία, η οποία χρειάζεται επειγόντως αναπτυξιακά κίνητρα, μια επιβάρυνση των υφιστάμενων εταιρειών θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις. Οι εξαγωγές πολυεθνικών όπως οι Ιntel, Pfizer και μικρότερων εταιρειών αυξάνονται όσο οι μισθοί γίνονται πιο ανταγωνιστικοί και βοηθούν στη μείωση του κόστους παραγωγής, εγείροντας ελπίδες μελλοντικής ανάπτυξης.

Η ιρλανδική κυβέρνηση δεν πρόκειται να αυξήσει τον πάρα πολύ χαμηλό φόρο που επιβάλλει στις επιχειρήσεις παρά τις γαλλικές και γερμανικές πιέσεις, ακόμα κι αν αυτό τελικά σημαίνει ότι θα παραμείνουν στο υψηλό επίπεδο του 5,9% τα επιτόκια του δανεισμού που έχουν επιβάλει με το Μνημόνιο στο Δουβλίνο η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό δήλωσε, προχθές Πέμπτη, ο υπουργός των Οικονομικών της Ιρλανδίας Μάικλ Νούναν. «Δεν θα αλλάξουμε άποψη για το συγκεκριμένο θέμα. Είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα», υπογράμμισε ο κ. Νούναν, ο οποίος στο περιθώριο των εκδηλώσεων στο Παρίσι για τα 50 έτη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) συνομίλησε με τη Γαλλίδα συνάδελφό του -και κορυφαία υποψήφια για την ηγεσία του ΔΝΤ- Κριστίν Λαγκάρντ.

Στην ερώτηση, τι σημασία αποδίδει στις προειδοποιήσεις των οίκων αξιολόγησης, όπως η Moody’s, για το ενδεχόμενο μιας κάποιας μορφής χρεοκοπίας της Ελλάδας, ακόμα και με τη μορφή της εθελούσιας επιμήκυνσης των ληξιπρόθεσμων ελληνικών ομολόγων, μπορεί να υπονομεύσει το αξιόχρεο άλλων μελών της Ευρωζώνης με δημοσιονομικά προβλήματα, ο κ. Νούναν απάντησε:

«Οτιδήποτε συμβεί στην Ελλάδα, δεν πιστεύω ότι εγκυμονεί συστημικό κίνδυνο για την Ιρλανδία». Να επισημανθεί ότι οι φωνές που καλούν σε ένα νέο δημοψήφισμα πληθαίνουν πάλι στην Ιρλανδία. Ανάμεσα στις φωνές που ξεχωρίζουν είναι του οικονομολόγου Ντέιβιντ Μακ Ουίλιαμς, ο οποίος επικαλείται το ιρλανδικό Σύνταγμα. Και του επιχειρηματία Ντέκλαν Γκάνλεϊ, που είχε ηγηθεί του κινήματος για την καταψήφιση της Συνθήκης της Λισσαβώνας το 2008. «Κρατάμε στα χέρια μας έναν όμηρο, το ευρώ, γι’ αυτό πρέπει να δείξουμε πως έχουμε τα κότσια να απειλήσουμε ακόμη και με χρεοκοπία, προκειμένου να μη θυσιαστεί η Ιρλανδία», λέει, την ίδια ώρα που οι κυβερνώντες σε άλλες χώρες μπερδεύουν τον θύτη με το θύμα.

Οι ιδρυτικοί αναγνώστες του ιστολογίου ίσως θυμούνται τη πρόβλεψη του Μάντη Κάλχα ότι, πρωθυπουργός θα είναι ο ΓΑΠ και αρχηγός της αντιπολίτευσης η Ντοραμπάκ. Τότε πολλοί χαμογέλασςαν λέγοντας πως «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται». Να όμως που ο κύριο Καχριμάκης αρχέτυπος χαρακτήρας της βαθιάς Δεξιάς του βαθέως ΠΑΣΟΚ μίλησε στο συνέδριο της «Δημοκρατικής Συμμαχίας» ανοίγοντας το δρόμο για την επόμενη μέρα. Ο Γιώργος πρωθύπ και η Ντοραμπάκ στη θέση του Αντώνη!

Λες κουταμάρες Μάντη, είπε ένας συνάδελφος στο πηγαδάκι στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ. Περίμενε λίγο και θ δεις απάντησε ο Κάλχας που βλέπει το μέλλον. Το οποίο μέλλον (με τη προϋπόθεση ότι, οι ουσίες που εισέπνευσε ο Κάλχας είναι αποτελεσματικές) θα είναι Benny στη θέση του Γοδεφρίγου και Ντόρα στη θέση του Αντουάν. Εσείς πως το βλέπετε; Ας παίξοιυμε λίγο με τα permutations & combinations

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Εξαιρετικό

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Konstantakopoulos.blogspot.com Επίκαιρα, 26.5.2011

“Δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε, αν δεν μας αφήσετε να ονειρευτούμε”. “Νομίζαμε ότι είμαστε μόνοι, αλλά είμαστε πολλοί”. “Eυρωπαίοι ξεσηκωθείτε”, “Eίμαστε ζωντανοί”. “Δεν θα γίνουμε δούλοι των αγορών”. “H νεολαία μας δείχνει το δρόμο”.

Κυττάω τους νέους της Ισπανίας, τα λιγοστά πλάνα που μας δείχνει, με το σταγονόμετρο, η τηλεόραση του λαμογιστάν. Ζηλεύω τη Μαδρίτη, που οι νέοι της έκαναν πρωτεύουσα της ευρωπαϊκής αξιοπρέπειας. Αναπνέω λεύτερα, ξεχνάω μια στιγμή την Αθήνα των ραγιάδων, τη “θανατίλα” που σε πνίγει, στη δουλοπρεπή Ελλάδα αυτής της κυβέρνησης, των Μητσοτάκηδων, των Προβόπουλων, των Δασκαλόπουλων, των Παπαδόπουλων και δε συμμαζεύεται (*). Που, αν μπορούσαν, θα εισήγαγαν και τον θεσμό της δουλείας στη χώρα και που την εξευτελίζουν διεθνώς, εδώ και ενάμισυ χρόνο. Τη “σοσιαλιστική” Ελλάδα, που έγινε ο πανευρωπαϊκός Δούρειος ‘Iππος ΔΝΤ και Goldman Sachs.

Ο Θαπατέρο, ο Σόκρατες, ο Παπανδρέου πληρώνουν τώρα το τίμημα της δειλίας τους και της παράδοσής τους στις αγορές, κι ακόμα είμαστε στην πολύ αρχή. Η ευρωπαϊκή ιστορία θα τους γράψει στα πιο μαύρα κατάστιχα, για τον ρόλο που έπαιξαν όταν η μεγάλη παγκόσμια κρίση χτύπησε τις πιο αδύνατες χώρες της ευρωζώνης. Κάποτε, οι (ψευτο)επαναστάτες του ΠΑΣΟΚ βρίσκανε πολύ δεξιό τον Μάριο Σοάρες. Σήμερα, ο βετεράνος σοσιαλιστής οικτίρει τους συντρόφους του, που κυβερνούν τρεις χώρες της Νότιας Ευρώπης, γιατί δεν έκαναν μέτωπο αντίστασης στη Μέρκελ.

To διορθωτικό βήμα του Βερολίνου

Το 2009-10, η Γερμανία συμμάχησε με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να πειθαρχήσει την ευρωζώνη. Επρόκειτο για βαρύ στρατηγικό σφάλμα του Βερολίνου, από τα τόσο συνήθη στη γερμανική ιστορία. Τώρα, οι Γερμανοί αρχίζουν να ψυχανεμίζονται ότι, ενώ αυτοί νόμιζαν ότι έσπρωχναν στην παγίδα τους τους απείθαρχους εταίρους τους στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα έπεφταν οι ίδιοι στην παγίδα του Λόιντ Μπλακφέιν και της τράπεζάς του, του Σόρος, του Πόλσον και των άλλων μεγάλων εγκληματιών του «καπιταλισμού της καταστροφής». Βλέπουν ότι, αντί να κάνουν την περιφέρεια αποικία της Γερμανίας, κινδυνεύουν να κάνουν την Ευρώπη αποικία της Γκόλντμαν. Βλέπουν, ένα χρόνο μετά το ελληνικό μνημόνιο-μνημόσυνο, την κρίση να βαθαίνει, το χρέος να αυξάνεται, την Ελλάδα πιο κοντά στη χρεωκοπία, την ¨Ενωση πιο κοντά στη διάλυση.

Επιπλέον οι Γερμανοί τρομοκρατούνται από τη δύναμη που απέκτησε στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας το τέρας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Εμείς σκεφτόμαστε ακόμα με τα εργαλεία του παρελθόντος, νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κράτη και μεγάλες δυνάμεις, με τις αυτοκρατορίες και τους ανταγωνισμούς τους. Δύσκολα καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό εικονικά, ότι πίσω τους διαγράφεται η σκιά ενός παγκόσμιου υπερκράτους, μιας Αριστοκρατίας του Χρήματος, απέναντι στις βλέψεις της οποίας προσπαθούν να προβάλλουν κάποια αντίσταση ότι απέμεινε από ανεξάρτητα κράτη στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Κίνα.

Δέσμιοι των αγορών, του νεοφιλελευθερισμού και του Μάαστριχτ, οι Γερμανοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να αναπτύξουν, ακόμα τουλάχιστο, τη ριζικά διαφορετική στρατηγική που απαιτεί η αντιμετώπιση της οικονομικής και της ευρωπαϊκής κρίσης, της κρίσης χρέους και του έρποντος ολοκληρωτισμού των αγορών. Αρχίζει όμως μια μερίδα τους να κάνει τα πρώτα δειλά, αλλά σημαντικά διορθωτικά βήματα, και τα βήματα είναι υπέρ της Αθήνας. Ποιόν βρίσκουν απέναντι; Την ελληνική κυβέρνηση (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά), που δεν θέλει να δυσαρεστήσει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και ιδίως την πιο ριζοσπαστική, αμερικανοεβραϊκή του “φράξια”! Σε αυτό το εξωφρενικό σημείο βρισκόμαστε, ο εχθρός εντός να είναι πολύ φοβερότερος από τον εχθρό εκτός των πυλών!

Η Ελλάδα στο πλευρό των τραπεζών

Oι Γερμανοί διαπιστώνουν το προφανές, αυτό δηλαδή που καταλαβαίνει και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών. Αν ήταν δύσκολο να πληρωθεί το ελληνικό χρέος πριν από το Μνημόνιο, είναι αδύνατο να πληρωθεί ένα χρόνο μετά. Το χρέος αυξήθηκε, η οικονομία βυθίστηκε σε πρωτοφανή ύφεση. Τα μόνο που κατάφερε το Μνημόνιο είναι, πρώτον, να αυξήσει το χρέος, δεύτερον να εξασφαλίσει με το δάνειο την τροφοδοσία από τα κράτη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όχι της ελληνικής οικονομίας αλλά των διεθνών τραπεζών, με λίαν επικερδή μάλιστα τοκογλυφικά επιτόκια, τρίτον να επιτείνει την ελληνική αδυναμία και άρα, την πιθανότητα να δεχθεί η Αθήνα νέα μέτρα εθνικού αυτοχειριασμού, σαν αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση. Το ελληνικό χρέος αυξάνεται, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στη χρεωκοπία, η Ευρώπη πιο κοντά στη διάλυση, οι αγορές κάνουν πάρτυ και ετοιμάζονται να κατασπαράξουν την ελληνική δημόσια περιουσία, δηλαδή την περιουσία του ελληνικού λαού, όπως κάποτε οι τσιφλικάδες έπνιγαν στα δάνεια τους κολλήγους και τους έκαναν δουλοπάροικους. Μια κατεστραμμένη, ημιθανής Ελλάδα θα μείνει εσαεί στο έλεος των αγορών και μαζί της η Ευρώπη, που οι αγορές μπορούν να την κρατάνε κι αυτή όμηρο της απειλής να “χρεωκοπήσουν” ένα μέλος της.

Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, ο Σόιμπλε έριξε την ιδέα της αναδιάρθρωσης, της διαγραφής μέρους του χρέους, πιο υπαινικτικά στις δημόσιες τοποθετήσεις του, πιο ανοιχτά στο παρασκήνιο. Να απαλλάξουμε τους ¨Ελληνες από ένα σημαντικό μέρος του χρέους, το μισό π.χ.. Να βάλουμε τις τράπεζες, που με τις απάτες τους άλλωστε ξεκίνησαν την οικονομική κρίση, να πληρώσουν κι αυτές, να συμμετάσχουν στα ρίσκα των επενδυτικών τους επιλογών. Δεν μπορεί να κινητοποιούνται οι προϋπολογισμοί για να σώζονται οι τράπεζες και να αφήνουμε τα κράτη να χρεωκοπούν. Αυτή ήταν η λογική του Σόιμπλε και μιας σημαντικής μερίδας του γερμανικού πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου.

Η ιδέα ξεσήκωσε, όπως ήταν φυσικό, θύελλα αντιδράσεων από τους τραπεζίτες, ακόμα και την Ντώυτσε Μπανκ που, για πρώτη φορά στη γερμανική ιστορία, συγκρούεται τώρα με τη Μέρκελ. Ο Γαλλοεβραίος Πρόεδρος της ΕΚΤ Τρισέ απειλεί θεούς και δαίμονες, το ίδιο και το ΔΝΤ. Θα περίμενε όμως κανείς τουλάχιστο τον Γιώργο Παπανδρέου να αρπάξει σαν τρελλός την ευκαιρία, γιατί βέβαια τέτοιες ευκαιρίες παρουσιάζονται σπάνια και διαρκούν λίγο. Αντί γι¨αυτό, η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε διαρρήδην την πρόταση, πιστή στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που την ελέγχει και άφησε στο κενό τους Γερμανούς οπαδούς της αναδιάρθρωσης. Ο Σόιμπλε αναδιπλώνεται. Αν τα θύματα των τοκογλύφων επιμένουν να τους πληρώσουν στο ακέραιο, οι τρίτοι δεν μπορούν να έχουν αντιρρήσεις!

Περίπου τρελλαμένος με όσα γίνονται, ο αρχισυντάκτης της μεγαλύτερης οικονομικής εφημερίδας της Γερμανίας, της “Χάντελσμπλατ”, δημοσιεύει μια ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, πολύ ευγενική και κολακευτική, που, αφού τον επαινεί για το “θάρρος” του, για τα μέτρα που πήρε κλπ. του λέει “σταμάτα πια”, τον εκλιπαρεί κυριολεκτικά να παραδεχτεί την πραγματικότητα, ότι δεν θα πληρωθεί το χρέος με όσα κάνει και να σταματήσει μια αδιέξοδη πολιτική προτού οδηγήσει οριστικά την Ελλάδα στον γκρεμό (απειλώντας και όλη την ΕΕ).

Στου κουφού την πόρτα όμως όσο θέλεις βρόντα. Τουλάχιστο μετά τον Φεβρουάριο 2010, η ελληνική κυβέρνηση, τρομοκρατημένη από την πιθανότητα πολιτικής χρεωκοπίας και αντιμέτωπη με προκλήσεις πολύ υπέρτερες των δυνατοτήτων και προσόντων της, παραδόθηκε ψυχί τε και σώματι στις αγορές, δείχνει μάλιστα πολύ ευτυχής στην υποτιθέμενη “ασφάλεια” της ζωής υπό την κηδεμονία των Αμερικανοεβραίων τραπεζιτών και των Ευρωπαίων υπαλλήλων τους. ‘Iσως και να πιστεύει όντως ότι “σώζει” τη χώρα.

Το Βερολίνο προσαρμόζεται εξ ανάγκης στις αγορές, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούν να είναι οι Γερμανοί πιο ¨Ελληνες από τους ¨Ελληνες! Σήμερα, έχουμε φτάσει στο σημείο Σπήγκελ και Χάντελσμπλατ να υπερασπίζονται τον ελληνικό λαό απέναντι στις κατηγορίες της τεμπελιάς και των προνομίων, που διατυπώνει η Μέρκελ, ακολουθώντας στο ζήτημα αυτό τους Έλληνες Υπουργούς και πολιτικούς και τον ΣΕΒ. Τέτοια ξεφτίλα! Φτάσαμε επίσης στο σημείο, όχι τυχαία, να είναι το Σπήγκελ που να μιλάει για τα 600 δισεκατομμύρια που έχουν στην Ελβετία οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες της ελληνικής “συμφοράς”, οι πολιτικοί και οι κρατικοί αξιωματούχοι που επέβλεψαν και επέτρεψαν τη λεηλασία και καταστροφή της χώρας μας. Και που είναι πάντα στη Βουλή και τις θέσεις τους, όχι στη φυλακή όπως πρέπει!

Αθήνα: πορεία προς καταστροφή

Η παρούσα κυβέρνηση είναι έξοχη στο σερβίρισμα του φαγητού που μαγειρεύουν οι μάγειροι των αγορών και που έρχεται ως πακέτο, μαζί με την ΅επικοινωνία΅κλπ., μέσω της Διεθνούς των Συμβούλων του Πρωθυπουργού. Δεν πρόκειται όμως περί φαγητού, αλλά περί δηλητηρίου. Το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει επιλέξει όχι την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά τη χρήση της για να επιτύχει τις πολιτικο-οικονομικές του επιδιώξεις. Θέλει να κάνει τη Βουλγαρία Κίνα, την Ελλάδα και τη Νότια Ευρώπη Βουλγαρία και θέλει να το κάνει χωρίς κραδασμούς.

Αμφιβάλλουμε πολύ ότι θα πετύχει αυτό το τελευταίο. Αν ο ελληνικός λαός δεν ανατρέψει αυτές τις πολιτικές, η παρούσα κυβέρνηση θα έχει προσφέρει, πριν από την αναπόφευκτη πτώση της, μια τελευταία, σπουδαία υπηρεσία στους διεθνείς τραπεζίτες, με τα μέτρα που παίρνει, βάζοντας όμως τα θεμέλια για έναν εμφύλιο πόλεμο ή μια εθνική καταστροφή στην Ελλάδα. ¨Όπως και το μνημόνιο, έτσι και τα μέτρα που προτείνει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, κατ¨εντολήν των ξένων, δεν έχουν φτιαχτεί για να πετύχουν. ¨Εχουν φτιαχτεί για να αποτύχουν, φέροντας σε χειρότερη θέση τη χώρα, αφού προηγουμένως της αρπάξουν ότι έχει και δεν έχει.

(*) Το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν από την ιστορική εξέγερση της ελληνικής νεολαίας και το κύμα διαδηλώσεων, απεργιών και καταλήψεων κατά των “αποκρατικοποιήσεων”

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ: 21ος αιώνας

του Γιάννη Ντρενογιάννη

Δεν μπορεί να μην την αναγνωρίσατε…μα είναι τόσο διάσημη. Δηλαδή αν βλέπατε την Άννα Βίσση πρωϊ-πρωϊ να σηκώνεται απ΄το κρεββάτι θα την αναγνωρίζατε ή όχι; Και επειδή το δεύτερο είναι πιό πιθανό σας λέμε ότι η εικονιζόμενη… παραλία, είναι από τις διασημότερες στον πλανήτη.  Εδώ χτυπιούνται μέχρι και 7.000 φραπόγαλα και φρέντο κάθε μέρα (χάι σίζον πάντα), αλλά τον Απρίλη μήνα… έχει τα χάλια της. Κι όμως έρχονται οι μπουλντόζες και τα φορτηγά και της κάνουν ένα λίφτινγκ περικέτι.Έτσι το φτιασιδωμένο προϊόν πωλείται παγκοσμίως και ασταμάτητα χτυπούν τα κινητά των αλβανών που κάνουν κρατήσεις για  ξαπλώστρες!

Ελάτε βάλτε τα δυνατά σας. Αν τη βρείτε ό Καββαθάς μου υποσχέθηκε ότι κάτι θα δώσει σε στυλ έπαθλο… μια θέση στον παράδεισο σίγουρα!





Αρέσει σε %d bloggers: