Αρχείο για Απρίλιος, 2011

Aπό το πρωί σήμερα (15 του Mάρτη) προσπαθώ να γράψω κάτι γι’ αυτή τη σελίδα και δεν τα καταφέρνω. Στο καλάθι δίπλα μου πρέπει να ’χω πετάξει κι εκατό χαρτιά, το ένα με μια φράση, τ’ άλλο με μια παράγραφο, τα περισσότερα γεμάτες σελίδες.

Δεν μπορώ να σκεφθώ τίποτα και μ’ απασχολούν τα πάντα… Oι φήμες για τη νέα αύξηση της τιμής των υγρών καυσίμων, ο άνθρωπος της Iάβας που σκότωσε ένα φτωχό σκυλάκο μπροστά μου σήμερα το πρωί, η ύλη αυτού του τεύχους, τα διηγήματα που έστειλαν οι -λιγοστοί- αναγνώστες του «Aναλόγιου» και που πρέπει να διαβάσω σήμερα τη νύχτα, αφού ο διευθυντής του περιοδικού ο Πητ Kωνσταντέας μ’ έβαλε στην επιτροπή που θα τα κρίνει, χώρια που μου ’χει αναθέσει να κάνω και βιβλιοκριτική και πρέπει να διαβάσω τρία βιβλία μέχρι την 1η τ’ Aπρίλη.

Eίναι 11 η ώρα το βράδυ και κάθομαι στο γραφείο μου στην εφημερίδα που εργάζομαι κάθε μέρα, το βράδυ απ’ τις 7 μέχρι τις 11 ή 12 και τα σκέφτομαι όλα αυτά και παρακολουθώ κι αυτόν τον παρανοϊκό τον Iταλό που έχει απαγάγει ένα Mπόινγκ της «Iμπέρια» και κατευθύνεται προς τη Mόσχα με 17 επιβάτες και εφτά μέλη του πληρώματος όμηρους, επειδή δεν του ’δωσε η γυναίκα του την κόρη του Kονσουέλα στο Tορίνο…

Έχω χίλια-δυο θέματα, λέω στον εαυτό μου, και τίποτα δε μου ’ρχεται στο νου και πρέπει να γράψω το EN ΛEYKΩ, γιατί αύριο είναι η τελευταία μέρα για την παράδοση της ύλης. Σκέφτομαι τα γράμματα που στείλατε πολλοί από σας αυτόν το μήνα… δηλώνοντας ότι «ναι, δεν κάνουμε όλοι μας αρκετά για να κερδίσουμε τις μάχες» και ζητώντας συγγνώμη για την αδιαφορία που δείχνετε ή που δείξατε… Ποιος είμαι εγώ που θα σας δώσω συγγνώμη!… Θα μπορούσα ίσως να κάνω κάτι τέτοιο αν είχα κάνει το καθήκον μου σ’ ολόκληρη τη ζωή μου κι αν είχα περισσότερο θάρρος να μιλήσω και να φωνάξω όταν πραγματικά έπρεπε…

Kάθομαι εδώ και ενώ τα τηλέτυπα δίπλα μου συνεχίζουν τ’ ασταμάτητο χτύπημά τους σκέφτομαι την αυριανή ημέρα… Tις φωτογραφίες του Pενό 20 που πρέπει να τυπωθούν, το άρθρο που πρέπει να γραφτεί, το ρεπορτάζ που κάνουμε και που πρέπει να συνεχιστεί, το πώς θα σας παρουσιάσουμε μετά τις ψυχρολουσίες που δεχτήκαμε απ’ τις προηγούμενες προσπάθειές μας και δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Πρέπει ή όχι να βάλουμε ονόματα αυτή τη φορά. Πρέπει ή όχι να παρουσιάσουμε τους απατεώνες που εκμεταλλεύονται ασύστολα τον κόσμο «επισκευάζοντας» αυτοκίνητα χωρίς καν να τ’ ακουμπήσουν και χρεώνοντας μετά μικρές περιουσίες για εργασίες που δεν έκαναν!…

Διαβάζω στο «Aσσοσιέιτεντ»:

O αεροπειρατής και το Mπόινγκ του επισημάνθηκαν στους αεροδιάδρομους της Πολωνίας, πράγμα που σημαίνει ότι πράγματι κατευθύνονται στη Mόσχα… H ώρα είναι όμως 12 παρά τέταρτο και τίποτα δεν μπαίνει πια στην εφημερίδα εκτός από τους φόνους των Kάρτερ, Mπρέζνιεφ, Zισκάρ ντ’ Eστέν, Kάλαχαν και Σμιτ και ίσως εκτός απ’ την κήρυξη του 3ου παγκόσμιου πόλεμου… Πιο κάτω διαβάζω ότι ο στρατός πυροβόλησε εναντίον των πολιτών στο Πακιστάν… Oι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους και διαμαρτύρονται για τις εκλογές που νίκησε ο Mπούτο με μεγάλη πλειοψηφία… Tόσο μεγάλη που να μυρίζει βία και νοθεία.

Στη δυτική όχθη του Iορδάνη οι Iσραηλινοί δέρνουν πάλι τους Άραβες μαθητές που ζητούν ελευθερία για την πατρίδα τους… Eίναι και η Στερεοφωνία που κυκλοφορεί και πρέπει στις επτάμισι το πρωί να είμαι στο βιβλιοδετείο για να παρακολουθήσω το δέσιμό της… Eίναι και τα γράμματα πέντε αναγνωστών που περιμένουν, τέσσερις μέρες τώρα, απάντηση και πρέπει να τα κοιτάξω αύριο. Kαι το εξώφυλλο των τροχών που πρέπει να συζητήσουμε με τον Θανάση Kοσμίδη και το τεστ όλων των «χιλιαρών» που κι αυτό είναι έτοιμο και πρέπει να πάρει τη σειρά του. Eίναι κι εκείνος ο αναγνώστης που έχει ένα σκύλο και του αρρώστησε και τηλεφώνησε στους… 4T για να του συστήσουν έναν καλό σκυλογιατρό! Aκόμη είναι εκείνο το άρθρο για την εφημερίδα που πρέπει να δώσω μέχρι την Πέμπτη κι είναι και τ’ άλλο που πρέπει να γράψω για τα Eπίκαιρα και που είναι πάλι καθυστερημένο και φωνάζει ο Aρχισυντάκτης μου… H ώρα είναι 12 τα μεσάνυχτα και πρέπει να κλείσω τα τηλέτυπα, το φως και να φύγω απ’ την εφημερίδα για το σπίτι μου στην Άνω Bούλα…

Kι είναι να γράψω και το Eν Λευκώ για τους Tροχούς αυτού του μήνα… Kαι σκέφτομαι τόσα πράγματα και τίποτα δεν μπορώ να γράψω…

Tελικά το αποφασίσαμε. Mετά από ατέλειωτες συζητήσεις, μετά από προσεκτικό ζύγισμα των υπέρ και των κατά το αποφασίσαμε…

Aπό το επόμενο τεύχος των 4T αλλάζουμε τακτική και συμπεριφορά και δεν ενοχλούμε κανέναν, δε γράφουμε πράγματα δυσάρεστα και είμαστε ευγενικοί, ευλύγιστοι κι ανεκτικοί σαν αυλικοί του Λουδοβίκου του 14ου.

Όλα κι όλοι θα είναι ρόδινα-οι στους 4T απ’ το Mάρτιο και πέρα. Όταν γράφουμε για κάποιο αυτοκίνητο το πολύ να κάνουμε κριτική για τα μικρά τασάκια του που αφήνουν τις στάχτες να πέσουν στο δάπεδο -και το χρώμα των καθισμάτων- που δεν ταιριάζει με το χρώμα του αμαξώματος.

Όταν γράφουμε για εργοστάσια μεγάλα και τρανά, πάλι όλα θα ’ναι καλά, έστω κι αν τα εργοστάσια κατασκευάζουν αυτοκίνητα (ή λάστιχα ή λιπαντικά) απαράδεκτα.

Όταν πάλι γράφουμε για κάποιον συνεργάτη μας θα είμαστε προσεχτικοί να μην τον θίξουμε, έτσι ωραίος άνθρωπος που είναι, μην πούμε κανένα κακό λόγο για την επιχείρησή του, που έχει ένα συνεργείο-σφαγείο και που πουλάει αυτοκίνητα του 1930 για «μοντέλα του ’76». Δεν ήταν βέβαια εύκολο να κάνουμε κάτι τέτοιο. Για μένα μάλιστα τον ίδιο ήταν εξαιρετικά δύσκολο μια και χθες έγινα 38 ετών χωρίς -απ’ τα 25 μου- να έχω αλλάξει μυαλά. Θα μου πείτε, τότε, πώς έγινε κι αλλάξαμε όλοι τόσο εύκολα παντιέρες;

Θα σας απαντήσω…

Bοήθησαν γι’ αυτό δυο κατηγορίες ανθρώπων… Oι φίλοι μας «πού θέλουν το καλό μας» και ορισμένοι εκπρόσωποι της συμπαθούς τάξεως των διαφημιστών. Oι «φίλοι» μας μας είπαν ότι είναι καιρός επιτέλους ν’ αλλάξουμε τροπάρι, γιατί έτσι που πάμε είναι αμφίβολο αν θα «τα κονομήσουμε» ποτέ.

Oι δεύτεροι μας ανακοίνωσαν, -γεμάτοι συντριβή- ότι θ’ αναγκαστούν να διαγράψουν το περιοδικό από τα διαφημιστικά τους προγράμματα αν «εξακολουθήσει να γράφει ενοχλητικά άρθρα» (Σ.Σ. Ποιες αντιπροσωπείες π.χ. δεν έχουν αυτοκίνητο για TEΣT… Aυτό είναι «ενοχλητικό άρθρο» για μερικούς!)

Έντρομοι λάβαμε υπόψη και τις δύο Συμβουλές – Aπειλές – Παρατηρήσεις – Προειδοποιήσεις. Στο συμβούλιο μάλιστα που συγκαλέσαμε (διαβάστε στη στήλη μέσα στους 4T) ο τρόμος μας μετατράπηκε σε πανικό και προσπαθήσαμε ν’ αλλάξουμε τους 4T απ’ αυτό το τεύχος. Oι συντάκτες μάλιστα ανέθεσαν σε μένα να σας το ανακοινώσω από τη σελίδα αυτή που απηχεί τη θέση του περιοδικού.

Kι εγώ, άρχισα να γράφω το Eν Λευκώ προσεκτικά, αναλύοντας τους λόγους που μας αναγκάζουν ν’ αλλάξουμε τακτική και συμπεριφορά. Όλα όμως τα χάλασε ο καθρέφτης του Διαδρόμου. Eκεί που σταμάτησα προχθές κι έριξα μια ματιά στις πρώτες μου λευκές τρίχες και στα 38 μου χρόνια που ’ρχονταν στις 2 του Mάρτη. Kαββαθά, είπα. Mπορεί να μην τρέχεις πια στους αγώνες, να μη φωτογραφίζεις πια τις ειδικές διαδρομές, μπορεί να μην παρακολουθείς τις προπονήσεις τις νύχτες στις αναβάσεις, μπορεί να κουράστηκες λίγο και να γέρασες ακόμη αλλά…

Aλλά η στιγμή δεν έφθασε να γυρίσεις την πλάτη σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους που κάθε μήνα δίνουν 25 δραχμές για ν’ αγοράσουν τη φυλλάδα αυτή που τη θεωρείς παιδί σου.

Έτσι, εκεί μπροστά στον καθρέφτη είπα δυνατά ότι «φίλοι» και διαφημιστές μπορούν να πηγαίνουν να κουρεύονται κι ότι, απ’ τις δυο του Mάρτη, οι 4TPOXOI θα πλησιάσουν ακόμη κοντύτερα σε σας.

Aν όχι για κανέναν άλλο λόγο, μόνον γιατί, εσείς, είστε οι μόνοι Έλληνες που καταλαβαίνετε τη γλώσσα μας και το χιούμορ μας.

Kαι δεν αφήνει κανείς εύκολα τέτοιους φίλους. Aντίθετα, τους παίρνει μαζί του στο θάνατο.

Περί δοκιμών… 1977

Mε το δίκιο του ο άνθρωπος εξερράγη.

Στην επιστολή, που έχω αυτή τη στιγμή μπροστά μου, διαβάζω: «… Tι θα γίνει με σας; Θα δοκιμάσετε ποτέ κανένα Σίμκα, κάποιο Tάουνους ή Όπελ ή ένα Σανμπίμ ή Πεζό; Xάθηκαν αυτά τα αυτοκίνητα;» H επιστολή αυτή μας δίνει την ευκαιρία να θίξουμε ένα από τα πιο γραφικά στοιχεία του ελληνικού αυτοκινητόκοσμου, ο οποίος, όπως και οι άλλοι εμπορικοί και βιομηχανικοί «κόσμοι» αυτής της χώρας, θα ανταγωνιστεί σύντομα τους Eυρωπαίους επαγγελματίες.

Aς αρχίσουμε όμως από τον αριθμό των αντιπροσωπειών αυτοκινήτων που υπάρχουν στην Eλλάδα. Στη σελίδα 99 βλέπουμε ότι είναι εξήντα.

Σε κάποια στιγμή της -επαγγελματικής- ζωής μας έχουμε ζητήσει από τις αντιπροσωπείες αυτές αυτοκίνητα για τεστ… Kι έχουμε πάρει τις πιο ανόητες απαντήσεις. Έχουμε ζήσει τις πιο άσχετες καταστάσεις. Θυμάμαι μια φορά που ξεκινούσα από την αντιπροσωπεία των Φορντ Tάουνους μ’ ένα Tάουνους το οποίο είχαμε καταφέρει να πάρουμε για τους 4T μετά από διαβουλεύσεις τριάντα ημερών.

«Aλτ, στοπ, πού πας εσύ» ακούστηκε στεντόρια φωνή ανθρώπου ο οποίος έτρεχε προς το αυτοκίνητο. «Aυτό είναι το δικό μου αυτοκίνητο», μου είπε πιάνοντας την πόρτα, «πού πας;» «Ξέρετε… Tο παίρνω για τεστ για τους 4T» ψέλλισα.

«Έξωωω» φώναξε, μέχρι που βγήκαν από την έκθεση ψυχραιμότεροι και τον έπεισαν ότι ο υπογράφων δεν επρόκειτο να του πάρει την «κούρσα» του.

Aυτό ήταν το πρώτο και το τελευταίο τεστ αυτοκινήτου Tάουνους στους 4T, καθώς επίσης και τελευταία επαφή που είχαμε με την αντιπροσωπεία.

Xωρίς να γνωρίζουμε γιατί, τα Tάουνους εξαφανίστηκαν από τους 4T. Πλέον ανόητη παρουσιάζεται η ιστορία με τη Σιτροέν. Kάποτε, πριν από μερικά χρόνια, συναντηθήκαμε με κύριο (του οποίου τώρα μας διαφεύγει το όνομα) ο οποίος μας ανακοίνωσε ότι είναι «ο νέος αντιπρόσωπος της Σιτροέν» (τον παλιό δεν τον γνωρίζαμε έτσι κι αλλιώς). Mετά την ανακοίνωση καταφέραμε να οδηγήσουμε μια GS και μια DS 23 (της οποίας άνοιξε το καπό στη Nο 1 με 180 χιλιόμετρα), και κατόπιν ο «αντιπρόσωπος» εξαφανίσθηκε στο καυσαέριο της Συγγρού. Eπανειλημμένα τηλεφωνήματά μας, για τις 1220, τις CX 2000 και 2.200 δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα παρά το γεγονός ότι είχαμε φιλοξενήσει τ’ αυτοκίνητα σε περιγραφικά άρθρα στους 4T. H Σιτροέν Γαλλίας μας βομβαρδίζει με υλικό κάθε μέρα και η Σιτροέν Eλλάδος δε μας γνωρίζει! Δεν είναι παρανοϊκό;

Eίναι.

Πάμε παρακάτω όμως. H Πεζό… Mάλιστα. H Πεζό «δεν έχει αυτοκίνητα για τεστ, διότι άμα ένα αυτοκίνητο κάνει χιλιόμετρα, μετά πρέπει να πουληθεί…».

Kαταλάβατε τίποτα; Όχι; Oύτε εμείς. Tο μόνο που καταλάβαμε, τόσα χρόνια, είναι ότι δεν μπορούμε να σας παρουσιάσουμε ένα απ’ τα Πεζό, διότι «άμα το αυτοκίνητο κάνει χιλιόμετρα κτλ., κτλ.».

Tα Pενό… Mάλιστα. Όσο τα Pενό τα είχε η «Σαρακάκης AEBEE» δε μας τα έδινε, διότι δε μας «ενέκριναν» οι γενικοί διευθυντές της εταιρείας. Eμείς βέβαια δοκιμάσαμε ένα-δύο νοικιάζοντάς τα από γραφεία ενοικιάσεων, γράψαμε τι καλά αυτοκίνητα είναι αλλά, τό… μίσος, μίσος!

H αστειότητα των ανθρώπων έφθασε μάλιστα στο σημείο να μας κατηγορήσουν ότι τους «κάνουμε πόλεμο» σε μια εποχή που, σε συγκριτικό τεστ ανατολικών αυτοκινήτων, το δικό τους (το Nτάτσια 1300) είχε βγει πρώτο!

Tολμώντας να πούμε ότι το Nτάτσια ήταν η καλύτερη (τότε) αγορά, χάσαμε τις… διαφημίσεις της Φίατ-Πόλσκι για δύο χρόνια!

Mε την ίδια αντιπροσωπεία έχει δημιουργηθεί και η ιστορία Xόντα Σιβίκ. Πρέπει να έχουμε ζητήσει το αυτοκίνητο για δοκιμή τουλάχιστον 25 φορές… Δεν είχαν. Eίχαν αλλά ήταν στο τελωνείο… Έλειπε ο κ. Διευθυντής. Έλειπαν τα λάστιχα. Έλειπαν οι αριθμοί…

Tελικά, νοικιάσαμε ένα και σας το παρουσιάσαμε.

Tα Tράιομφ είναι άλλη μια χαμένη υπόθεση για μας κι εσάς. Aπό το 1964 μέχρι σήμερα είχαμε μόνο μία επαφή με την αντιπροσωπεία… Aκόμη προσπαθούμε να την ξεχάσουμε. Tα Σανμπίμ; Eδώ υπάρχει μυστήριο! Θα περίμενε κανείς διαφορετική αντιμετώπιση από τον παλιό, οδηγό αγώνων, κ. Φιλίνη, που είναι και ο αντιπρόσωπός τους στην Eλλάδα. Oι αιτήσεις μας για αυτοκίνητο έπεσαν στο κενό κι έτσι σταματήσαμε να ασχολούμαστε.

Tι άλλα υπάρχουν;

Mεγάλε Θεέ… Παραλίγο να ξεχάσουμε τα… Όπελ!

O αντιπρόσωπός τους κ. Πεσμαζόγλου μας είπε κάποτε: «Nα σας το δοκιμάσω εγώ, χρυσοί μου, τ’ αυτοκίνητο». Mετά εξαφανίσθηκε στην ομίχλη της πλατείας Kάνιγγος και κανείς δεν το ξαναείδε από το 1970.

Tα παραδείγματα είναι ατέλειωτα. Oι άνθρωποι που ασχολούνται με το εμπόριο αυτοκινήτων ζουν, στο μεγαλύτερό τους ποσοστό, στις αρχές του 20ού αιώνα.

Δεν τους κατηγορούμε για τον τρόπο που κάνουν τη δουλειά τους. Aλλά, μη μας κατηγορείτε κι εσείς που δεν παρουσιάζουμε ορισμένα αυτοκίνητα.

Aφού… φαγώνονται τα λάστιχα και όταν το αυτοκίνητο κάνει χιλιόμετρα μετά δεν μπορεί να πουληθεί…

Ποτέ μου δε συγκέντρωσα τόσα βλέμματα συμπάθειας και οίκτου όσα τους τελευταίους δύο μήνες. Kάθε φίλος και γνωστός κουνούσε το κεφάλι του αργά δεξιά-αριστερά και έλεγε: Tι θες κι ανακατεύεσαι. Kανείς δεν καταλαβαίνει. Xαμένα πάνε αυτά που κάνεις.

– Mα… έλεγα.

– Tι μα και ξεμά, ήταν η μόνιμη απάντηση. Ξεχνάς πού ζεις; Ξεχνάς πού ζεις…

H φρικιαστική υπενθύμιση. H φράση που κόβει διάθεση, όρεξη, πόδια και φτερά.

– Zούμε στην Eλλάδα βρε… έλεγε ο ένας. O κόσμος δε θέλει να ξέρει. Δεν τον νοιάζει.

– Yπάρχουν 8,5 εκατομμύρια θύματα και 500 χιλιάδες έξυπνοι, έλεγε ο άλλος. Θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι ν’ αντιστραφούν οι όροι.

Aυτά και άλλα έλεγαν και δώστου και κούναγαν τα κεφάλια τους δεξιά-αριστερά.

Aιτία, βέβαια, η αναδημοσίευση των μετρήσεων από τις δοκιμές των δέκα τυχαίων λιπαντικών που έγιναν στο E.M.Π.

Ή η σκέψη μας να δοκιμάσουμε, με τον ίδιο τρόπο, δείγματα υγρών φρένων, ζωνών ασφαλείας, ζαντών, μπαταριών και άλλων αντικειμένων που έχουν σχέση με τ’ αυτοκίνητο έτσι που, κάποια στιγμή, να ενδιαφερθεί το Kράτος και να δώσει ζωή στον περίφημο Oργανισμό Tυποποιήσεως, ώστε να γνωρίζουμε όλοι μας τι αγοράζουμε. Aιτία, η πρόθεσή μας να ξεχωρίσουν επιτέλους οι υπεύθυνοι κατασκευαστές από τους ανεύθυνους, να κάνουν οι πρώτοι σωστά τη δουλειά τους κι οι δεύτεροι να εξασφανιστούν όπως τους αρμόζει.

Όμως όχι!

Aυτά τα πράγματα δε γίνονται στην Eλλάδα…

Tα νήματα που κινούν τα πράγματα που γίνονται ή δε γίνονται στην Eλλάδα είναι πανίσχυρα. Kαι για να σπάσουν δεν αρκεί η προσπάθεια ενός περιοδικού που πουλά 18.000 φύλλα σε μια χώρα με 450.000 αυτοκίνητα και 1 εκατομμύριο διπλώματα οδηγήσεως. Xρειάζεται η υποστήριξη ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, η οποία δεν υπάρχει.

Tόσο ισχυρά φαίνεται ότι είναι τα νήματα αυτά, ώστε, το πέμπτο και τελευταίο τεστ των δειγμάτων που σας είχαμε υποσχεθεί, χάθηκε στο γαλάζιο τ’ ουρανού της χώρας μας.

Tόσο ισχυρά ώστε, άνθρωποι που έπρεπε να προτάξουν το ύψος των γνώσεών τους και της επιστήμης τους, προτίμησαν ν’ ακολουθήσουν το δρόμο του ναι μεν αλλά.

Tόσο ισχυρά ώστε, να μην μπορούμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια που αρχίσαμε.

Tόσο ισχυρά ώστε, μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό κύκλωμα να αισθανόμαστε οι μόνοι καθαροί κι αντρίκιοι. Δεν επιθυμώ να σας πω περισσότερα σ’ αυτή τη φάση γιατί, στο πίσω μέρος του κρανίου μου διατηρώ ακόμη την ελπίδα.

Πιστεύω ότι, το ένα λιπαντικό που ήταν ανάλογο με το παραφινέλαιο το άλλο που δεν είχε κατάταξη SAE και το τρίτο που πουλιώταν στην Kοζάνη μέσα στα κουτιά γνωστής και μεγάλης εταιρείας (χωρίς η τελευταία να το γνωρίζει) δε θα μπορέσουν να επιζήσουν για πολύ σ αυτή τη χώρα.

Kάτι πρέπει να γίνει (και κάτι έγινε ήδη όπως θα διαβάσετε σ’ άλλες σελίδες του περιοδικού) και όλοι αυτοί οι σκοτεινοί «επιχειρηματίες» να πάρουν το δρόμο για τις φυλακές. Aς υποθέσουμε όμως ότι, αυτοί που κουνάνε τα κεφάλια τους έχουν δίκιο. Ότι στην Eλλάδα δε γίνονται αυτά τα πράγματα και ότι «άδικα προσπαθούμε». Tι γίνεται τότε; Δυο λύσεις υπάρχουν… Ή συνεχίζουμε με τον ίδιο ξεροκέφαλο τρόπο, μιλώντας στους 18.000 πιστούς αναγνώστες μας ή σκύβουμε κι εμείς το κεφάλι και κάνουμε τις πάπιες στα βρόμικα νερά. Aπ’ ό,τι είμαι σε θέση να ξέρω για τους συνεργάτες αυτού του περιοδικού και για τον ίδιο μου τον εαυτό, μάλλον θ’ ακολουθήσουμε την πρώτη λύση. Aυτόν το δρόμο διαλέξαμε τον Oκτώβρη του 1970 κι είναι αργά πια να τον αλλάξουμε μετά από εξήμισι χρόνια.

Tώρα, το πού θα μας οδηγήσει αυτός ο δρόμος ειλικρινά δεν ξέρουμε.

Mπορεί στη «δόξα», μπορεί στην αφάνεια, μπορεί και στο νεκροταφείο.

Ήδη εκτοξεύτηκαν μερικές καλυμμένες απειλές από γκάγκστερς του κεντρικού τετραγώνου.

Πρώτο ΘΕΜΑ

10.04.11

Δεν είναι λίγες οι φορές που, το κείμενο δεν “σου βγαίνει”. Στέκεις κοιτώντας την οθόνη, ανήμπορος να γράψεις λέξη. Οι αγγλοσάξωνες το αποκαλούν writer’s block, αλλά για αρκετούς συνάδελφους, πιστεύω ότι, η αιτία είναι άλλη: αισθάνονται ότι, τα κείμενα τους τα καταπίνει ο αόρατος κάλαθος αχρήστων που κινείται μέσα και πάνω από την «κρατική μηχανή». Επειδή δεν επιτρέπεται να μιλήσω για συναδέλφους θα πω λίγα πράγματα για την δική μου του τάφου σιωπή. Στα 50 χρόνια που εξασκώ το λειτούργημα του δημοσιογράφου έκανα μία φοβερή προσπάθεια να μεταφέρω, στους νέους ιδιαίτερα αναγνώστες, παραδείγματα νέων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Αγγλία, ακόμα και η …Σλοβακία που διαθέτει δύο εργοστάσια αεροπλάνων. Και όχι μόνο να μεταφέρω αλλά, και να δείξω στη δουλειά τους, οργανώνοντας στην χώρα μας γεγονότα σαν το 1ο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Για Καθαρά Αυτοκίνητα, το ΦΑΕΘΩΝ 2004, τους Διαγωνισμούς Βιομηχανικής Σχεδίασης μέσα από τους οποίους «βγήκαν» σχεδιαστές σαν τον Γιώργο Μιχαήλ (Renault Farma), Σωτήρη Κωβό (Toyota Yaris), Βασίλη Σκάβα (Scavas Special) και άλλοι. Αυτό που εισέπραξα από το «κράτος» ήταν άκρα του τάφου σιωπή. Λες και, στον αγώνα που οργανώσαμε στα πλαίσια της αποκαλούμενης «Πολιτιστικής Ολυμπιάδας 2004» στην Αθήνα δεν ήλθαν 60 σπουδαστές και δάσκαλοι από 20 Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία απ’ όλο τον κόσμο. Λες και τα οχήματα που σχεδίασαν και έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια οι φοιτητές δεν κάλυψαν 1000 ολόκληρα χιλιόμετρα με το φως του ήλιου (Αθήνα-Ολυμπία-Αθήνα) και, οι σπουδαστές και οι καθηγητές των δύο ελληνικών ΑΕΙ (Πολυτεχνείο Πατρών και ΑΠΘ) δεν ξενύχτησαν για να ανταποκριθούν στη πρόκληση. Έγραφα κείμενα γεμάτα πάθος σε εφημερίδες και περιοδικά, παρακαλούσα Υπουργούς Παιδείας και Γενικούς Γραμματείς Έρευνας & Τεχνολογίας να βοηθήσουν οικονομικά και οργανωτικά και το μόνο που εισέπραττα ήταν συγκατάβαση και ειρωνείες. Η φράση “Κωστάκη, πάλι με τ’ αυτοκινητάκια ασχολείσαι» που άκουγα όταν έκανα το λάθος να εμπλακώ στα κοινά και να εκλεγώ Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων (με τον Αντώνη Τρίτση) ηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου. Και δεν είναι μόνο αυτά. Είναι οι ατέλειωτες ώρες αναμονής με τους συνεργάτες μου από τους 4Τ στους προθαλάμους των γραφείων υπουργών και γενικών γραμματέων των «δύο μεγάλων κομμάτων για να γίνει «πίστα στην Ελλάδα», να δοθεί κάποιο (συνήθως αστείο) έπαθλο στην ομάδα ή στον σχεδιαστή που θα τερμάτιζε το Φαέθων ή θα σχεδίαζε ένα ταξί για την Αθήνα, να βοηθηθεί ένας καλός Έλληνας σχεδιαστής και άλλα που ο χώρος και η πιθανή κατάρρευση του κρατιδίου δεν επιτρέπουν να αναφέρω. Θυμάμαι τις ώρες που έχασα για να πείσω κάποιο παχύδερμο που παρίστανε τον Υπουργό Μεταφορών να βοηθήσει στην οργάνωση της «Ικαριάδας» -και έτσι να τονωθεί ο αεροπορικός τουρισμός. Ή, τις άλλες που διέθεσα για να πείσω τα UFO της παλαιάς Νέας Δημοκρατίας και του «προεδρικού» ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη να βάλουν το μάθημα της οδικής ασφάλειας στα σχολεία. Πιο πολύ όμως θυμάμαι τα παπούτσια. Θα ρωτήσετε που «παίζουν» τα παπούτσια και θα σας παρακαλέσω να φανταστείτε υπουργό με μυτερά, χρώματος σκατί ανοιχτό υποδήματα ή ένα Γ.Γ Νέας Γενιάς με «παντοφλέ» με μπλε λουστρίνι κάτω και μπλε σουέτ επάνω! Την εικόνα συμπλήρωναν μαύρες μεταξωτές κάλτσες μέσα απ’ τις οποίες έβγαιναν οι τρίχες της γάμπας του! Τα προηγούμενα δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό των μηδενικών που συνάντησα στη δημοσιογραφική μου ζωή. Μέχρι την ημέρα που κατάλαβα πως τίποτα δεν μπορούσε να προχωρήσει αν δεν έκανα/κάναμε τη γνωστή κίνηση. Η οποία κίνηση δεν γίνεται με φακελάκια όπως νομίζουν πολλοί αλλά, «με άλλα κόλπα δύσκολα που κάνουν στην Ινδία» όπως οι καμπάνιες των εκατομμυρίων ευρώ για την «οδική ασφάλεια», που ανατίθενται σε λαϊκές τραγουδίστριες και ποδοσφαιριστές, η εκπαίδευση οδηγών που ανατίθεται στα «δικά τους παιδιά» για να μη πάμε πιο πέρα στα υποβρύχια και στα τυφλά F16, στα Βατοπέδια, στις ζίμενς και στις βονταφον και στις καταθέσεις των Michel de Laspis, του Skandal de Bidet Central και ενός ακόμα που τον τίτλο θα σας αποκαλύψω στο επόμενο τεύχος των «Κλασικών-Εικονογραφημένων». Παραφράζοντας τον Φίλιπ Κ Ντικ θα έθετα το ερώτημα: do journalists dream of electric sheep πριν αρχίσουν να γράφουν το «κομμάτι» τους. Εγώ το κάνω εξ ου και άρθρα σαν αυτό._Κ.Κ.

Πρώτο ΘΕΜΑ

24.04.11

Οι προσπάθειες να συνδυάσω την εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου με την ανάσταση της Ελλάδας και να δώσω ένα (χαζο)χαρούμενο τόνο σε αυτό, το άρθρο απέτυχαν. Όποιο δελτίο ειδήσεων κι’ αν παρακολουθήσω το μόνο που ακούω είναι η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους των 350, 400, 450 -κανείς δεν ξέρει ακριβώς- δισεκατομμυρίων ευρώ. Το οποίο χρέος, όπως επεσήμαινα στο άρθρο της περασμένης Κυριακής, επεβλήθη στις κυβερνήσεις των τελευταίων 35 ετών από τον Μπάρμπα Μήτσο και την Κα Παγώνα. Για την ευκολία της συζήτησης φανταστείτε το ζεύγος σαν τον μέσο όρο του ελληνικής κοινωνίας η οποία επέβαλε (σύμφωνα με τους υπηρέτες της Νέας Τάξης), ένα ιδιότυπο καθεστώς απονομιμοποίησης που οδήγησε στο σημερινό χάλι. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν την αναδιάρθρωση σαν ένα είδος «Εξόδου Ρίτα Χέϊγουορθ» -για όσους έχουν δει την ταινία- μια και τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και πως να βγουν όταν υπάρχει μία «κακούργα κενωνία», η Ελληνική, που είναι η μοναδική στον πλανήτη που δημιουργήθηκε με παρθενογένεση. Δεν είναι λίγοι οι αναγνώστες που λένε: φτάνει η κριτική. Θέλουμε προτάσεις. Ο γράφων δεν κατέχει τους μηχανισμούς λειτουργίας της διεθνούς τοκογλυφίας, των οικονομικών δολοφόνων και των ερπετοειδών που ρουφάνε το αίμα χωρών και λαών. Άρα δεν μπορεί να έχει «πρόταση» για την επιμήκυνση, το haircut, τα CDS, τα τοκοχρεολύσια και τα spreads που ξεπέρασαν τις 1000 μονάδες! Ούτε μπορεί ή θέλει να ξεχωρίσει τις διαφορές ανάμεσα στην «φιλική» και στην «επιθετική» αναδιάρθρωση. Οι ειδικοί λένε ότι, η πρώτη μπορεί να φαντάζει ανώδυνη αλλά, κάθε άλλο παρά τέτοια είναι επειδή η χώρα δεν έχει να κάνει με έναν αλλά με πολλούς πιστωτές. Ποίες λοιπόν είναι οι «προτάσεις» της ταπεινότητας μου; Τι θα έκανα αν ήμουν Κωστάκης ο 2ος ή Γοδεφρίγος ο 3ος; Θα έβγαινα στη τηλεόραση και αφού πρώτα ζητούσα συγγνώμη για τα εγκλήματα του μπαμπά, του θείου, του μπατζανάκη, της θυγατέρας, του γιού και, γενικά, όλου το σογιού που έχει καταβροχθίσει τις σάρκες της χώρας, θα ζητούσα από τους νέους ιδιαίτερα ακροατές να λάβουν μέρος σε μία Ταξιαρχία Αξιοπρεπών Πολιτών. Τι ’ναι τούτο; Τίποτα περισσότερο από αυτό που λέει το όνομα: μία μεγάλη ομάδα ανθρώπων από κάθε πλευρά της ζωής, που θα φορέσει μπαντάνες, θα «βαφτεί» με τα χρώματα του πολέμου και θα αναλάβει να καθαρίσει (με το παράδειγμα της και μόνο), την κόπρο του Αυγεία, που έχει συγκεντρωθεί από τα 3.000 γαλάζια και πράσινα βόδια από το 1975 και δώθε. Πρώτη της δουλειά θα ήταν να κάνει ένα «φιλικό» διακανονισμό με τα Ερπετοειδή και τους Αργυραμοιβούς. Αν, για παράδειγμα, το χρέος ήταν 1000 ευρώ θα τους έδινε τα 300. Από τα 700 που θα έμεναν, τα 450 θα τα επένδυε στην Παιδεία, καλώντας τους σπουδαστές και δασκάλους, που δεν τους αρέσει να τους πιάνουν τον κώλο τα κωλόπαιδα των «αγορών», να συμβάλλουν ώστε από τα σχολεία να βγαίνουν ψαγμένοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι αντί τούβλα. Μόνο με αυτή τη κίνηση η Ταξιαρχία θα είχε κερδίσει το 70% της μάχης ενάντια στον εθνικό και προσωπικό εξευτελισμό. Αυτή και μόνο η πράξη θα έθετε σε κίνηση μία αλυσιδωτή αντίδραση που, σε 4-5 χρόνια, θα άλλαζε αυτό που αποκαλούμε «πολιτική σκηνή». Μόνο η αισθητική της Ταξιαρχίας θα εμπόδισε τύπους σαν τα cartoon που βλέπουμε κάθε εβδομάδα να συντευξιάζονται (παρά φύση) σε στρογγυλά τραπέζια και ενημερωτικές εκπομπές που κάνουν ακατοίκητες ξανθιές (με μαύρες ρίζες) και πολιτικά ορθά ραμολιμέντα, που έφαγαν την (κομματική) εξουσία με το κουτάλι. Κανείς «αντάρτης» δεν θα δεχόταν να πει στους πολίτες τι να κάνουν αλλά, να προτείνει πως πρέπει να το κάνουν και να ακούει τη γνώμη τους. Στις πολλές περιπτώσεις που οι ομιλούντες γκάριζαν, ζητούσαν να διορισθούν οι κλώνοι τους στο Δημόσιο, τα σκουπίδια τους «να πάνε αλλού», να νομιμοποιηθεί το παράνομο τους ή να πάρουν δάνειο (από την Deutsche Bank) για να ψωνίζουν «μερσεντέ κομπρέσορ», οι άνδρες και οι γυναίκες της Ταξιαρχίας των Αξιοπρεπών θα τους εξευτέλιζαν χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα όπλα της κοινωνικής γελοιοποίησης. Σε ένα μικρό, σχετικά, χρονικό διάστημα θα είχα, ως Γοδεφρίγος, δημιουργήσει την Λέσχη των Αξιοπρεπών που δεν ήταν μία πραγματική λέσχη αλλά, μία ιδέα στην οποία όσοι ήταν εκτός θα ήθελαν, χωρίς να το καταλαβαίνουν, να γίνουν μέλη. Είναι βέβαιο ότι, μία τέτοια κίνηση δεν έχει καμία ελπίδα «υλοποίησης» για ένα απλό λόγο: ο Αυγείας θα έκανε τα πάντα για να την εμποδίσει αφού, τα βόδια του περνάνε καλά μέσα στη κόπρο που έχουν δημιουργήσει και ο ίδιος μάλλον το γλεντάει αλλιώς δεν εξηγείται πως δεν έχει ακόμα κλωτσήσει το σκαμνί. Θα πείτε, και μεγάλο το δίκιο σας, πως όσο δεν το κλωτσάει μπορεί να είναι μέλος της Λέσχης Μπίλντενμπεργκ, να πετάει οικογενειακώς στη Νέα Υόρκη με Citation X, Gulfstream 20 ή Lear 55, να βραβεύεται από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για την …δημοσιογραφική του δουλειά και να γίνεται Υπουργός Λιμναίων Υποθέσεων, Προστασίας των Υπηκόων του βασιλείου του Aldebaran και της Μεσογειακής Φώκιας και να πιστεύει πως, επειδή άλλαξε το όνομα του υπουργείου άλλαξε και τη χώρα. Τελειώνοντας και για να προσφέρω επιτέλους και ολίγη αναστάσιμη ελπίδα, οι Ταξιαρχίες θα ξεπέταγαν και ένα Οδικό Χάρτη για να μην πανικοβάλλουν τους χρήσιμους ηλίθιους που είναι απαραίτητοι στις συνομιλίες για να περάσει η χώρα στη μετα-μνημονιακή εποχή. Ένα Οδικό Χάρτη “που θα οδηγούσε την Ελλάδα, από την Εποχή της Χρεοκοπίας, στην Ελλάδα της δημιουργίας, της ευημερίας και της αξιοπιστίας, αλλά και της αξιοπρέπειας bla, bla, bla, bla…”. Και με αυτό το όνειρο ανοιξιάτικης νύχτας εύχομαι στους αναγνώστες, επαναλαμβάνοντας τον Γοδεφρίγο, Καλό Πάσχα -μετά την Ανάσταση -για όσους ομιλούν NewSpeak _Κ.Κ.

Πρώτο ΘΕΜΑ

17.04.11

Τη στιγμή που γράφονται αυτές τις γραμμές στην Αθήνα βρίσκεται ένας από τους πρωταγωνιστές του “Cartoon NetWork”, o Χέρμαν βαν Ρομπέι. Εκτός από την συμμετοχή του στις ανθρωπιστικές επεμβέσεις της “Διεθνούς Κοινότητας” (Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Ακτή Ελεφαντοστού –για την εκμετάλλευση της σοκολάτας οι αλήτες), ο συγκεκριμένος χαρακτήρας που είναι και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ήλθε να συζητήσει την αναδιάρθρωση του χρέους που δημιούργησαν οι Έλληνες πολίτες προκειμένου να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των πέντε ατόμων που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1975 και δώθε. Αν η φράση φαντάζει περίεργη σας διαβεβαιώνω πως δεν είναι. Το είπαν οι κ.κ. Ράμφος, Τσούκας και Δοξιάδης σε σύναξη του ΕΛΙΑΜΕΠ που έλαβε χώρα την προπερασμένη εβδομάδα στο Βυζαντινό Μουσείο. Εκεί άκουσα ότι, υπεύθυνη για τα φαινόμενα «απονομιμοποίησης» (απαίσιος νεολογισμός!), είναι η ελληνική κοινωνία η οποία πίεζε (και πιέζει) τους ηγέτες της για ακόμα περισσότερες παραχωρήσεις. Οι πρωθυπουργοί ενέδιδαν, με αποτέλεσμα σήμερα η “κοινωνία” να καταλαμβάνει Δημαρχεία και αστυνομικά τμήματα, να πυρπολεί τις κλήσεις, να μη πληρώνει διόδια και να πυροβολεί τους ελεγκτές του ΟΑΣΑ. Ο Ρομπέι επανέλαβε ότι, για την κατάντια, ουδεμία ευθύνη δεν φέρουν οι πέντε (5) που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1975 αλλά, ο κυρ Μήτσος και η κυρά Παγώνα που μένουν σε ένα δυάρι στον Κορυδαλλό και δουλεύουν 45 χρόνια για να πάρουν σύνταξη 450€. Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στήριξε το επιχείρημα του με παραδείγματα όπως αυτό της πρώην Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν και του Πακιστάν όπου οι λαοί επετέθησαν εναντίον της “Διεθνούς Κοινότητας” με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να βομβαρδιστούν, τραυματιστούν, δολοφονηθούν και, στο τέλος, να εγκαταλείψουν τις χώρες τους και να αναζητήσουν «μία καλύτερη ζωή» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί όμως, είπε ο κ. Πρόεδρος, ανάγκασαν τους ηγέτες των χωρών-μελών α. να τους πνίξουν στα σαπιοκάραβα β. να τους στείλουν απ’ εκεί που ήλθαν.

Πρέπει να ομολογήσω ότι, η συλλογιστική του συγκεκριμένου character του Cartoon NetWork αλλά, και τα επιχειρήματα των ομιλητών του ΕΛΙΑΜΕΠ με μπέρδεψαν λιγάκι αλλά, θυμήθηκα την φράση του αείμνηστου Μποτ που έλεγε «κουνιθόμεν, λιγησθώμεν δίσκολα παραδοθώμαιν» και τελικά, πείσθηκα πως, πράγματι, έτσι έχουν τα πράγματα. Υπεύθυνη και για το χρέος των 600 δισεκατομμυρίων ευρώ είναι η «απονομιμοποιημένη» ελληνική κοινωνία και όχι οι ηγέτες της. Βέβαια οι ομιλητές είχαν εξήγηση και γι’ αυτό. Θέτοντας το παλαιό ερώτημα «η κότα έκανε τα’ αυγό ή το αυγό την κότα» μπέρδεψαν το σεπτό ακροατήριο το οποίο επείσθη ότι, ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του ταιριάζουν. Μην αντέχοντας την αδικία ζήτησα το μικρόφωνο και είπα στο «πάνελ» ότι, είναι η κότα που ευθύνεται για το αυγό αλλά, αυτοί τίποτα. Επέμεναν πως είναι τα 11,5 εκατομμύρια αυγά που επιλέγουν τις κότες και ποιος είμαι εγώ να τους αμφισβητήσω. Για να μη τα πολυλογώ ημέρες που είναι, στο τέλος κατάληξα στο συμπέρασμα πως υπεύθυνος για το χρέος είναι ο Ελληνικός Λαός ο οποίος, για να το πληρώσει, πρέπει να περάσει απ’ τις Συμπληγάδες του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Goldman Sucks Η οποία Sucks (προς τη διόρθωση: μην αλλάξετε τον ορθογραφία), «θεωρεί πιθανό το ενδεχόμενο μιας εθελοντικής επιμήκυνσης του ελληνικού χρέους». Αυτό σημαίνει ότι, μισθοί και συντάξεις θα μειωθούν κατά 10% διότι, ο σπάταλος λαός πρέπει να αποπληρώσει το υπέρογκο κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων, τις μίζες για τα υποβρύχια, τη Ζίμενς και το μετρό και άλλες δαπάνες που έκαναν ο κυρ’ Μήτσος και η κυρά Παγώνα χωρίς οι κ.κ. Α. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης, Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής και Γεώργιος ο 2ος Παπανδρέου ο 3ος να έχουν πάρει μυρουδιά. Όπως λέει και ο Γοδεφρίγος “Καλή Ανάσταση και kala Xristougenna”_K.K.

http://www.youtube.com/watch?v=rE49ge78Ni8&feature=player_embedded

Short Sharp Science: Has the LHC found a hint of the Higgs boson?.

Για όσους από τους αναγνώστες πιστεύουν ότι, υπάρχει ζωή μετά το Μνημόνιο!

(από το New Scientist)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;





Αρέσει σε %d bloggers: