Ο άγνωστος Γκαγκάριν

Της ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ
ΤΑ ΝΕΑ

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Απρίλιος 12, 2011

Για τον υπόλοιπο πλανήτη ήταν ένας πρωτοπόρος, ήρωας για την ανθρωπότητα και το απόλυτο προπαγανδιστικό όπλο της ΕΣΣ∆. Οµως για την οικογένειά του ο Γιούρι Γκαγκάριν, ο πρώτος άνθρωπος που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, ακριβώς σαν σήµερα πριν από 50 χρόνια, ήταν µια ποιητική ψυχή που είχε πάθος για τα έργα του Πούσκιν και του Σεν Εξιπερί και λίγο πριν από την πτήση του έγραψε µια επιστολή στη σύζυγό του όπου την παρότρυνε να µη µείνει µόνη της εάν εκείνος δεν επέστρεφε από το ∆ιάστηµα.
Καθώς σε όλη τη Ρωσία γίνονται εκδηλώσεις µνήµης για τον πρώτο κοσµοναύτη, η µεγάλη κόρη του Ελένα µιλώντας στο ραδιόφωνο του BBC έδωσε µια συναρπαστική εικόνα για την προσωπικότητα του Γκαγκάριν ο οποίος δεν ήξερε τι σηµαίνει «εσωτερικός πόνος», ήταν τόσο πειθαρχηµένος σωµατικά και πνευµατικά που όταν έλεγε ότι θα κοιµηθεί για 40 λεπτά ξυπνούσε ακριβώς τη στιγµή που έπρεπε µόνος του, ενώ παρ’ ότι πέρασε πολλές δύσκολες στιγµές στη διάρκεια της ιστορικής του πτήσης, δεν τις αφηγήθηκε ποτέ στην οικογένειά του για να µην στεναχωρηθούν – τις έµαθαν πολύ αργότερα από τα ντοκουµέντα που ήρθαν στη δηµοσιότητα.
Το πιο σηµαντικό όµως είναι ότι ήθελε να επιστρέψει στο ∆ιάστηµα, να ξαναπετάξει επειδή «η πρώτη πτήση δεν του έφτασε, ήταν µόνο 108 λεπτά, του φάνηκε πολύ γρήγορη.
Ηθελε να συνεχίσει να πετά». Τον ενδιέφερε και η κατασκευή διαστηµοπλοίων, σπούδασε στην ακαδηµία Ζουκόφσκι και µάλιστα πρότεινε ένα είδος διαστηµικού λεωφορείου παρόµοιου µε εκείνου που έφτιαξαν αργότερα οι Αµερικάνοι. «Ηταν στεναχωρηµένος όµως που δεν τον διάλεξαν για άλλη διαστηµική πτήση».
Η Ελένα, που ήταν µόλις δύο χρονών όταν ο Γκαγκάριν εκτοξεύθηκε στο ∆ιάστηµα, περιγράφει πως το γεγονός ότι η περιοχή όπου έµενε µε τους γονείς του ως παιδί, το Σµολένσκ, ήταν από τις πρώτες που κατέλαβαν οι Γερµανοί στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο – οι οποίοι έδιωξαν την οικογένεια Γκαγκάριν από το σπίτι τους και εκείνοι αναγκάστηκαν να ζουν επί τρία χρόνια σε ένα παράπηγµα στον κήπο – οδήγησε τον Γιούρι να γίνει φανατικός αναγνώστης της Ιστορίας. «Ηταν περίεργος, τον ενδιέφεραν τα πάντα, ήξερε κάθε λεπτοµέρεια για µεγάλες µάχες όπως εκείνη του Μποροντίνο και πάντα µε εντυπωσίαζε µε τις γνώσεις του», θυµάται η Ελένα. Οµως τον µάγευε και η λογοτεχνία. «Ηξερε απ’ έξω σχεδόν όλα τα έργα του Πούσκιν, του Τβαρντόφσκι και του Ιβακόσφσκι – ποίηση συνδεδεµένη µε τον πόλεµο. Του άρεσε ο Λέρµαντοφ και ο Σεν Εξιπερί, µάλιστα όχι µόνο ο “Μικρός πρίγκιπας” αλλά ιδιαίτερα η “Νυχτερινή πτήση”. Μας διάβαζε τα βιβλία µε στεντόρεια φωνή».
Λίγο πριν επιβιβαστεί στο διαστηµόπλοιο «Βοστόκ» στις 12 Απριλίου 1961, είπε στη γυναίκα του ότι η πτήση θα γίνει µερικές ηµέρες αργότερα για να την προστατεύσει από την αγωνία, ενώ έγραψε και ένα αποχαιρετιστήριο γράµµα επειδή πίστευε ότι δεν θα επέστρεφε, όµως τελικά δεν της το έδωσε αλλά το βρήκε εκείνη έπειτα από χρόνια. Σε αυτό την προέτρεπε να ξαναπαντρευθεί και να προσέχει τα παιδιά». Στα επτά χρόνια που µεσολάβησαν από την επιστροφή του από το ∆ιάστηµα µέχρι τον θάνατό του σε αεροπορικό δυστύχηµα σε ηλικία 34 ετών, ο Γκαγκάριν κουράστηκε, σύµφωνα µε την κόρη του, να αφηγείται την ιστορία του – προτιµούσε να µιλά για τα παιδικά του χρόνια και τον πόλεµο…
«O Γιούρι επί 10 λεπτά πίστευε πως ήταν νεκρός»
Η ∆ΙΑΡΚΕΙΑΣ 108 λεπτών πρώτη πτήση του ανθρώπου στο ∆ιάστηµα, ακριβώς πριν από 50 χρόνια, άνοιξε νέους ορίζοντες για την ανθρωπότητα και µετέτρεψε εν µια νυκτί τον γιο ενός αγρότη, τον Γιούρι Γκαγκάριν, σε έναν από τους ήρωες του 20ού αιώνα. «Για µένα όλη η ζωή ήταν µια τέλεια στιγµή», έλεγε αρκετό καιρό µετά ο Γκαγκάριν, ο οποίος εκτοξεύθηκε µε το διαστηµόπλοιο Vostok από το κοσµοδρόµιο του Μπαϊκονούρ στις 12 Απριλίου 1961. Σήµερα απ’ άκρη σε άκρη της Ρωσίας πραγµατοποιούνται εκδηλώσεις µνήµης για εκείνη τη µεγάλη επιτυχία, ενώ το Κρεµλίνο έδωσε στη δηµοσιότητα άκρως απόρρητα έγγραφα προκειµένου να σταµατήσουν οι φήµες ότι ο Γιούρι δολοφονήθηκε επτά χρόνια αργότερα σε µυστηριώδες αεροπορικό δυστύχηµα.
Oι µεγαλύτεροι εορτασµοί όµως γίνονται σήµερα στο Σταρ Σίτι, την πόλη που δηµιουργήθηκε στα περίχωρα της Μόσχας για να φιλοξενήσει τα µέλη του σοβιετικού διαστηµικού προγράµµατος και όπου ακόµα εκπαιδεύονται κοσµοναύτες. Oπως θυµάται ο βετεράνος δηµοσιογράφος Βλαντίµιρ Γκουµπάρεφ από τις διηγήσεις τού κοσµοναύτη, «ο Γιούρι επί 10 λεπτά στη διάρκεια της πτήσης του νόµιζε ότι ήταν νεκρός. Η πτήση ήταν απίστευτα δύσκολη και απολύτως ηρωική. Τότε οι περισσότεροι πίστευαν ότι εάν ένας άνθρωπος πάει στο ∆ιάστηµα θα τρελαθεί». Το Vostok αντιµετώπισε προβλήµατα κατά την κάθοδό του και το σώµα του Γκαγκάριν δέχθηκε πολλά G – δύο µε τρεις φορές περισσότερα από αυτά που αισθάνονται οι σηµερινοί αστροναύτες. Στη δηµοσιότητα δόθηκε και ένα σηµείωµα προς την οικογένειά του που είχε αφήσει ο Γκαγκάριν σε περίπτωση που δεν επέστρεφε από την αποστολή.
«Εάν συµβεί κάποιο δυστύχηµα µην αναλωθείτε στο πένθος. Η ζωή είναι ζωή και κανείς δεν είναι ασφαλής – ανά πάσα στιγµή µπορεί να τον πατήσει ένα αυτοκίνητο» έγραφε.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

9 σκέψεις σχετικά με το “Ο άγνωστος Γκαγκάριν

  1. Στεγνωσαμε παγκοσμιως απο οραματα, ήθος, τσαγανο, ψυχη και σοφια ? ……………………… ζουμε βαθια οργουελικες εποχες?

    Μου αρέσει!

  2. Κάθε απολυταρχικό σύστημα (και όχι μόνο), έχει ανάγκη να δημιουργεί «ήρωες». Ετσι και το ΚΚΣΕ αποφάσισε να προβάλλει τον Γκαγκάριν ως αντιπροσωπευτικό ήρωα του Σοβιετικού λαού σε μία ψυχροπολεμική περίοδο.
    Η διαφορά όμως του Γκαγκάριν από άλλους ασήμαντους (ως προς την προσωπικότητά τους) «ήρωες του Λαού», εστιαζόταν στο ότι όντως ήταν ένα αξιολογότατο άτομο, καλλιεργημένο, σεμνό και ατρόμητο. Και αυτό το ακτινοβολούσε στο περιβάλλον του με τα λόγια όσο και τη λητή, προσεγμένη του συμπεριφορά – γι αυτό άλλωστε έγινε τόσο αγαπητός σε όλο τον πλανήτη και όχι μόνο στα «συνεργαζόμενα» καθεστώτα.
    Με άλλα λόγια, η περίπτωσή του είναι μία από τις λίγες της σύγχρονης ιστορίας, που μπορεί επάξια να αποτελέσει διαχρονικό ΠΡΟΤΥΠΟ για τις επόμενες γενιές.
    Αλήθεια, πόσοι νεαροί (κατά κύριο λόγο) κάτω των 20 ετών στη χώρα μας, γνωρίζουν σήμερα το ποιος ήταν ο Γκαγκάριν και τι έκανε? Και ακόμα χειρότερα, πόσοι από αυτούς που τελικά το μάθουν, θα ήθελαν να ακολουθήσουν τα βήματά του? Φοβάμαι ότι το πρότυπο του επιστήμονα-πιλότου-εξερευνητή, που ρισκάρει συνειδητά για χάρη της γνώσης και της ανθρωπότητας, έχει αντικατασταθεί από αυτό του μαλθακού παρασιτούντα δειλού, που απλά επιθυμεί να αγοράσει ένα καλό αυτοκίνητο και να μην ρισκάρει ποτέ και για τίποτα.
    Σημεία των καιρών φίλτατοι…

    Μου αρέσει!

    1. Δεν έχεις (100%) δίκιο! Η Σοβιετική Ένωση είχε 25 εκατομμύρια νεκρούς στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Δεν μπορεί όλοι αυτοί να ήταν «δημιουργήματα του συστήματος».

      Μου αρέσει!

      1. Με παρεξήγησες φίλτατε.
        Σαφώς και δεν εννούσα όσους τιμήθηκαν με το επίζηλο παράσημο του «Ηρωά του Λαού», ή γενικότερα τους νεκρούς του Σοβιετικού λαού κατά τον Β’ Π.Π., οι οποίοι έχουν τον αμέριστο σεβασμό μου.
        Αναφερόμουν αποκλειστικά στα μεταπολεμικά δημιουργήματα του «marketing» της ψυχροπολεμικής εποχής, όπως για παράδειγμα τους γεμάτους με αναβολικά αθλητές-ρομπότ στο στίβο, που τότε η CCCP παρήγαγε (και προήγαγε) και που … κανείς σχεδόν δεν θυμάται σήμερα.

        Μου αρέσει!

      2. Συμφωνώ και προσθέτω ότι, cyborg δεν κατασκεύαζε μόνο η ΕΣΣΔ αλλά. όλες οι χώρες που λαβαίνουν μέρος σε’ αυτό το θέατρο που λέγεται «Ολυμπιακοί Αγώνες». Ας ,η ξεχνάμε το …ζεύγος με το «ατύχημα» με την μοτό!

        Μου αρέσει!

  3. Καλημέρα σε όλους
    Σίγουρα όλες οι χώρες λίγο ως πολύ χρησιμοποίησαν (και χρησιμοποιούν) τέτοιες ανήθικες μεθόδους για να συλλέξουν μετάλλια και «αίγλη».
    Απλά οι χώρες του πάλαι πότε υπαρκτού Σοσιαλισμού, ομολογουμένως είχαν κάποια ιδιαίτερη «εξειδίκευση» (βλ. Ανατολική Γερμανία κλπ.).
    Οι δε ΗΠΑ, από τη δεκαετία του ’50 και μετά χρησιμοποίησαν (και) ένα άλλο, δολιότερο μέσο: το Hollywood και τα πρότυπα συμπεριφοράς, σκέψης και τελικά στάσης ζωής που ενστάλαξε αργά αλλά σταθερά, στο υποσυνείδητο των πολιτών του «ελεύθερου» κόσμου.
    Και μαντέψτε … τα κατάφεραν περίφημα.
    Για παράδειγμα, εμείς οι Ελληνες: Θεωρητικά είμαστε αντι-ιμπεριαλιστές και «αριστεροί» (my ass), όμως έχουμε την πλέον δυτικότροπη, υλιστική και «αμερικανική» νοοτροπία άκρατου πλουτισμού, απληστίας και ιδιοτέλειας. Οτι φοράμε, ακούμε, βλέπουμε στην TV είναι αμερικάνικο, ή έστω πηγάζει έστω και έμμεσα από εκεί.

    Y.Γ.: Μήπως ξέρει κανείς, που έχει το σουβλατζίδικό του ο Κος Τσέκος?

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: