Θαύμα παιδί μου, θαύμα!

 

Ακούγοντας πριν λίγη ώρα στις ειδήσεις για την εμφάνιση της εικόνας του Χριστού σε εικόνα της Παναγίας στην εκκλησία κάποιου νησιού (ξέχασα τίνος), θυμήθηκα ένα άλλο «θαύμα» που είχε παρουσιαστεί πριν πολλά-πολλά χρόνια στα τζάμια της κουζίνας του πατρικού μου σπιτιού στη συνοικία του Νέου Κόσμου στην Αθήνα. Κάποια γιαγιούλα που βάδιζε στον χωματόδρομο της οδού Φωτομάρα είδε την εικόνα της Παναγίας στο δικό μας τζάμι! Πριν περάσει μία ώρα το νέο είχε διαδοθεί από στόμα σε στόμα και, στο δρόμο εμπρός απ’ το σπίτι είχαν συγκεντρωθεί πάνω από …1000 άτομα! Ήλθαν και οι ιερείς απ’ τις γύρω εκκλησίες κι’ έκαναν δεήσεις και ευχέλαια, έφτασαν κι’ οι μανάδες που είχαν χάσει παιδιά στο πόλεμο και στο Εμφύλιο και, για τρεις ολόκληρες μέρες ένα ατέλειωτο μοιρολόι ακουγόταν απ’ το «βουναλάκι» μέχρι το Δουργούτη και από τη Συγγρού μέχρι τις γειτονιές που, το Δεκέμβρη του 44 ήταν στον έλεγχο του ΕΑΜ.

Η μάνα μου η Ερασμία δεν σταματούσε τις προσευχές, ο πατέρας μου ο Δήμος έπλεε σε παλάγη ετυχία μια και ήταν «Επίτροπος» στον Άγιο Παντελεήμονα Ιλισού και εγώ, μια σταλιά πιτσιρικάς, παρακολουθούσα τα «δρώμενα» ανήμπορος, ο απαίσιος, να διακρίνω το πρόσωπο της μαμάς του Σωτήρα.

Καθισμένοι γύρω απ’ το μαγκάλι ή την ξυλόσομπα φίλοι μου κι’ εγώ προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε το «θαύμα». Οι «μαρξιστές» έλεγαν πως δεν ήταν παρά οι παραισθήσεις των τσακισμένων απ’ τους πολέμους γερόντων που ήθελαν να δουν ένα θαύμα. Οι ρομαντικοί, όπως ο Λευτέρης και η Αντωνίνη έλεγαν πως, θαύματα γίνονται παντού αρκεί να μπορείς να τα δεις. Οι ρεαλιστές όπως εγώ είπαν ότι, δεν ήταν τίποτα άλλο απ’ την άχνη του καμένου λαδιού απ’ τις τηγανητές πατάτες της Ερασμίας που «καθόταν» στα τζάμια. Καθώς φαίνεται μάλλον εγώ είχα δίκιο αν και, όπως πολλές φορές έχω πει, τα φαινόμενα που αποκαλούμε «θαύματα» δεν είναι τίποτα άλλο από διακυμάνσεις στο βαρυτικό πεδίο  σύμφωνα με την θεωρία της αβεβαιότητας του Χάϊζενμπεργκ.

Από μου «κατέβηκε»; Δεν σας είπα ότι, ο μακαρίτης ο πατέρας μου αγόραζε –σε τεύχη- την «Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου» την οποία κόντευα να μάθω απ’ έξω εξ ου και ο …ξερόλας που σας προέκυψε!

Για να σοβαρευτώ. Μακάρι να υπήρχε Θεός. Το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει είναι να σας απλάξει από …μένα!

 

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

5 σκέψεις σχετικά με το “Θαύμα παιδί μου, θαύμα!

  1. Ωρέ Κώστα !

    Τί είναι τούτα που λες στον Ύψιστο ;

    Χτύπα ξύλο αδερφέ μου.

    Την υγειά σου να έχεις μέχρι τα βαθιά γεράματα.

    Μου αρέσει!

  2. Φανταζεσαι να υπηρχε η βεβαιοτητα για την παρουσια Θεου.Τοτε θα βλεπες τι θα πει εθελουσια εξοδος.Σιγα μη καθοτανε στις ουρες του ΟΠΑΔ.Ολοι οι dead people με ενα χαμογελο ως τα αυτια να τους βλεπεις στη κασα και να τρελαινεσαι.
    Αυτοι στο παραδεισο και μεις με το δαχτυλο στο στομα(ειδες που εγινα ανθρωπος,αλλου δεν περιμενες το δαχτυλο),να κοιταμε σαν χανοι το τσουναμι.
    Ο Θεος θα ηταν οχι μια καποια,αλλα Η λυσις.Εν τω αμα και το θαμα αλλα και περι ορεξεως κολοκυθοπ..τσα(ουπς με ξεφυγε)…αλλο τιποτα παιζει???ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΤΑΚΗ(απο το Κωστακη).

    Φιλια και καλη ψαρια…εεεε…καρδια…Τακη.

    Μου αρέσει!

  3. Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα (και την «εσωτερική» εκδοχή του γνωστού του Θεωρήματος), οι δύο κάθετες πλευρές του ορθογωνίου τριγώνου αντιστοιχούν στην Ειμαρμένη (δηλ. στη μοίρα) και στην ανθρώπινη Θέληση (δηλ. στις πράξεις μας). Και οι δύο αυτές πλευρές, ενώνονται με την υποτείνουσα που συμβολίζει τη Θεία Πρόνοια, η οποία τις συνδέει και (εφ’ όσον χρειαστεί) παρεμβαίνει με τον δικό της, ιδιαίτερο τρόπο.
    Η απουσία ή το υπερβολικό μήκος κάποιας από αυτές αλλοιώνει πλήρως την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου-τριγώνου, οδηγώντας τον είτε στον υλισμό-ανηθικότητα, είτε στη θρησκοληψία, είτε τέλος στη μοιρολατρία (π.χ. εξάρτηση από την αστρολογία, τις καφετζούδες-χαρτομαντούδες, πελματομάντες κλπ.).

    Στα πλαίσια των παραπάνω, μην εκπλήσσεστε από την επιδεικνυόμενη βλακεία της μάζας. Μόνο και μόνο ότι έχουν εδώ και αιώνες μια ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΗ σχέση με το Θείο (για παράδειγμα κάνουν πανάκριβα τάματα στον τάδε Αγιο για να τους βοηθήσει λες και είναι ο κομματάρχης του χωριού τους και του ζητούν ρουσφέτι, αντί να δώσουν τα χρήματα για να βοηθήσουν κάποιον αδύναμο), δείχνει ότι το ανθρώπινο είδος δεν έχει βελτιωθεί σημαντικά τους τελευταίους αιώνες. Απλά οι εκδηλώσεις της νοητικής και ψυχολογικής του αδυναμίας αλλάζει κατά καιρούς μορφές, τεχνολογικά μέσα και «περιτύλιγμα».

    Είναι μονόδρομος ότι θα συνεχίσουμε να κολυμπάμε στην ίδια πισίνα και με τα άλλα ψαράκια. Ενίοτε δυσάρεστο, ενοχλητικό συναίσθημα που μας προκαλεί συχνά μοναξιά, ίσως και απελπισία όταν βρισκόμαστε εγγύτερα σε τέτοιες μικρόνοες εκδηλώσεις.
    Ας ευχόμαστε απλά, ότι το νερό δεν θα είναι πάντα κρύο φίλτατοι…

    Μου αρέσει!

      1. Επίσης οι ιερείς και οι ηγήτορες των Μονών, αποκτούν τεράστια προσωπική περιουσία, ζουν μέσα στη χλιδή, αγοράζουν πανάκριβα άμφια … α! και ενίοτε κάνουν κάποια δωρεά ευτελούς ποσού, η οποία συνήθως συνοδεύεται και από κάποιο «σεμνό» δελτίο τύπου.
        Σαφώς υπάρχουν και εξαιρέσεις ιερέων που επιτελούν σημαντικότατο έργο, εξαιρέσεις όμως που τονίζουν ακόμα περισσότερο την καταθλιπτική ανεπάρκεια, της πλειοψηφίας των ρασοφόρων.

        Αλήθεια, γιατί έχει σταματήσει άραγε η «μόδα» της αναγνώρισης ιερών μορφών στα σύννεφα τα τελευταία χρόνια (εν είδη ιερών simulacra?). Μήπως γιατί οι ίδιοι ιδεοληπτικοί όταν βλέπουν τροφαντά σύννεφα, πλέον νομίζουν ότι τους … ψεκάζουν και δεν δίνουν σημασία στο σχήμα τους?

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: