Αρχείο για Απρίλιος, 2011

«Πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα» διαπιστώνουν στελέχη της ΕΚΤ και του ΔΝΤ γράφουν οι κυριακάτικες εφημερίδες και παραθέτουν σενάρια για το μέλλον. Δράττομαι της ευκαιρίας να παρουσιάσω το δικό μου -σενάριο.

Προβλέπω ότι θα γίνουν «εκλογές», ο Γοδεφρίγος θα χάσει και πρωθυπουργός θα γίνει ο Αντουαν ντε σεν Εξιπερί. Πρώτο μέτρο θα είναι η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων στο …10% για να υπάρξει «ανάπτυξη». Το ριζοσπαστικό αυτό «μέτρο» θα οδηγήσει σε έκρηξη της επιχειρηματικότητας καθώς, Έλληνες και ξένοι επενδυτές θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν τη διάταξη. Για 1-2 χρόνια η Ελλάδα θα γίνει …Ιρλανδία (την ανάπτυξη της οποίας ομολογώ ότι θαύμαζα όντας αρκούντως «αθώος», και μη μπορώντας να φανταστώ ότι, η …θετή μου χώρα έχει πιο διεφθαρμένους πολιτικούς απ’ την Ελλάδα). Θα πουληθούν 12.000 μερσεντέ, 300 «καγιέ», 20 χάμερ, 5 φεράρι, 4 μαζεράτι και 3 μπέντλι.

Η λύση δεν είναι, απαραίτητα, άσχημη. Η χαμηλή φορολογία ίσως κάνει εκείνους που φοροδιαφεύγουν ή αυτό-φοροαπαλάσσονται να δώσουν το «κάτι τις» τους στον κρατικό κορβανά. Ούτως ή άλλως το ελληνικό «Δημόσιο» εισπράττει μόνο το 10% του 20, 30 ή 45% των φόρων που επιβάλλει. Το μέτρο έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε πολλές χώρες γιατί να μην επιτύχει και στην Ελλάδα… Μα, για ένα απλό λόγο: το «κράτος» που έχουν δημιουργήσει οι κομματάρχες απ’ το ’75 και δώθε δεν είναι ικανό να το διαχειριστεί! Οι λωποδύτες, οι ραντιέρηδες, οι ληστές του δημόσιου χρήματος, οι κομματο-συνδικαλιστές, τα golden boys (ζουν ανάμεσα μας) και τα λοιπά σκουπίδια του ληστρικού καπιταλιστικού συστήματος θα φροντίσουν να το τινάξουν στον αέρα. Οι αναγνώστες που συζητώ ρωτούν τι θα έκανα αν, όπως λέμε όλοι οι Έλληνες, ήμουν …πρωθυπουργός. Η απάντηση είναι: τίποτα! Κανείς εκτός, ίσως, από μία κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον …Ιησού, υπουργούς τους 12 Αποστόλους και 750.000 Χερουβείμ και Σεραφείμ στη κρατική μηχανή θα μπορούσε! Μόνο ένας «θεός» ή μία Πολιτιστική Επανάσταση μπορεί να αλλάξει το «σύστημα» που δημιούργησαν τα μίνι-άτομα που κυβέρνησαν, κυβερνούν ή απειλούν να κυβερνήσουν τη χώρα και, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν βλέπω πιθανή μία τέτοια λύση!

Advertisements

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 13.11.2010

Από τ: Konstantakopoulos.blogspot.com

‘Ηταν πούταν στραβό το κλήμα, τόφαγε κι ο γάιδαρος. Στην σοβαρότερη διεθνή οικονομική κρίση μετά το 1930, και την αδυναμία-απροθυμία γενναίας διόρθωσης, που κανονικά απαιτεί, προστίθεται τώρα ο πολλαπλασιασμός των συγκρούσεων των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων, όπως Γερμανίας με ΗΠΑ και ΗΠΑ με Κίνα, συγκρούσεις που απειλούν με ανοιχτό ναυάγιο τη Σύνοδο των G-20 στη Σεούλ, ανοίγοντας την προοπτική νομισματικού και εμπορικού πολέμου.

Οι μικροί Ευρωπαίοι απέναντι σε Μέρκελ-αγορές

Το διεθνές χάος αντανακλάται και στο εσωτερικό της ΕΕ, όπου η Μέρκελ διαδέχτηκε τώρα τη Θάτσερ ως Σιδηρά Κυρία, επιχειρώντας να επιβάλλει σε όλη την Ευρώπη γερμανική οικονομική δικτατορία και γερμανική λιτότητα και συμμαχώντας αντικειμενικά με τις μεγάλες διεθνείς τράπεζες.

Προς το παρόν, η πολιτική του Βερολίνου εξελίσσεται χωρίς σπουδαίες αντιδράσεις, κυρίως λόγω της αδυναμίας των φτωχότερων κρατών να συνεννοηθούν μεταξύ τους και ίσως με τη Γαλλία. Δεν παύει όμως να υπονομεύει την ίδια την ‘Ενωση και την οικονομική ανάκαμψη, οδηγώντας στην εμφάνιση μαζικών κοινωνικών συγκρούσεων, ακόμα και μεσοπολεμικών ιδεολογικών ρευμάτων, εδώ κι εκεί, όπως ο σταλινισμός και ο φασισμός.

Η ενδεχόμενη υπαγωγή της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλλίας στον μηχανισμό “στήριξης”, αν γίνει, θα μεταβάλλει την ελληνική περίπτωση από εξαίρεση, δήθεν οφειλόμενη σε ελληνικές ιδιορρυθμίες, σε κανόνα για τα πιο αδύναμα μέλη της ΕΕ, που μοιάζουν να καλούνται τώρα να προσαρμοσθούν στη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση’, όχι συγκλίνοντας προς τον πλουσιότερο Βορρά, αλλά “μεταναστεύοντας” στον τρίτο κόσμο.

Καυγάδες

Μέρκελ, Σόιμπλε και Λαγκάρντ επικρίνουν τον Ομπάμα για τον “κεϋνσιανισμό” του, ο Ομπάμα ζητάει από τους Κινέζους να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, από τους Κορεάτες και τους Ινδούς να ανοίξουν τις αγορές τους, κι από όλους να συμφωνήσουν σε όρια ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, δηλαδή πλεονασμάτων, κάτι που απορρίπτουν Γερμανοί και Κινέζοι. Οι Βραζιλιάνοι επαναφέρουν ελέγχους κεφαλαίων για να εμποδίσουν την κερδοσκοπική, βραχυπρόθεσμη είσοδο κεφαλαίων στην αγορά τους.

Την απόφαση της Μπραζίλια επιδοκίμασε ο παραδοσιακός θεματοφύλακας του νεοφιλελευθερισμού, το ΔΝΤ, που μοιάζει να τελεί σε κατάσταση προϊούσας σύγχυσης, επιχειρώντας να ικανοποιήσει διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικούς μετόχους του. Τις προάλλες κάλεσε, όσες χώρες το μπορούν, να μην προσφύγουν σε λιτότητα, για να μην ενισχύσουν την ύφεση. Σαχλαμάρες βέβαια, γιατί σε καθεστώς απορρυθμισμένων ανταλλαγών και πρακτικά αφορολόγητου χρηματιστικού κεφαλαίου, με κατάργηση όλων των προστατευτικών μηχανισμών, εκτός των νομισματικών ισοτιμιών, ουδείς πλεονασματικός θέλει να αυξήσει τη ζήτηση, γιατί διακινδυνεύει έτσι να ενισχύσει με δικά του έξοδα την οικονομία των ανταγωνιστών του. Η απουσία προστατευτισμού είναι ίσως και ένας βασικός λόγος που απέτυχε μέχρι τώρα η πολιτική τόνωσης της ζήτησης του Ομπάμα, αποτυχία που, όπως έδειξαν οι τελευταίες εκλογές, θέτει τις βάσεις για μια σχεδόν ολοκληρωτική, “μεταφασιστική” εκτροπή στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Στα βήματα του 1929-31

Η παγκόσμια οικονομία (και πολιτική), μοιάζει να ακολουθεί με σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια το προηγούμενο του μεγάλου Κραχ του 1929-31, παρά τους εξορκισμούς αναλυτών, πολιτικών και αρθρογράφων. Τα περισσότερα κράτη ακολουθούν κυκλική και όχι αντικυκλική πολιτική, όπως και τότε, βαθαίνοντας την ύφεση, δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό για τον έλεγχο ενός χρηματοπιστωτικού τομέα που ενσαρκώνει τον “καπιταλισμό της καταστροφής” και τώρα έρχεται να προστεθεί και ο διεθνής ανταγωνισμός. Παράγοντας στον οποίο απέδωσε πολλά από τα δεινά του Κραχ του 1929-31, ένας από τους σημαντικότερους και βαθύτερους ιστορικούς μελετητές του, ο Charles Kindleberger.

Αποτυχία Ομπάμα, σύγκρουση με Γερμανούς

Επικρίνοντας την απόφαση της αμερικανικής FED να ρίξει στην αγορά 650 δις δολλάρια, ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε υπογράμμισε ότι όλες οι παροχές ρευστότητας που έκανε μέχρι τώρα η αμερικανική κυβέρνηση δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Προχώρησε μάλιστα και σε μια ακόμα δηλητηριώδη παρατήρηση, υπενθυμίζοντας ότι οι Αμερικανοί κατηγορούν από τη μια τους Κινέζους για τεχνητή υποτίμηση, από την άλλη αυτό ακριβώς κάνουν οι ίδιοι με το δολλάριο.

Λειτουργώντας ως ανεπίσημος εκπρόσωπος των ΗΠΑ στην περίπτωση αυτή, ο Τζωρτζ Σόρος επέκρινε την εμμονή του Βερολίνου στη λιτότητα και κάλεσε τους Κινέζους να αναπτύξουν την εσωτερική αγορά τους, προφανώς ανοίγοντάς την στις δυτικές εξαγωγές. Αυτό βέβαια που δεν διευκρίνισε αυτός, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος των αγορών, είναι το πως συμβιβάζονται οι κριτικές στη Γερμανία με την … ενθουσιώδη επίθεση κατά της Ελλάδας την άνοιξη, επίθεση που άνοιξε το δρόμο της πανευρωπαϊκής λιτότητας!

Οικονομολόγοι όπως ο Κρούγκμαν αποδίδουν, αντίθετα, την αποτυχία του Ομπάμα στο αντίθετο: την πολύ περιορισμένη εφαρμογή της συνταγής του Κέινς. Στην πραγματικότητα βέβαια, τα στοιχεία δικαιώνουν περισσότερο τον Σόιμπλε, για λόγους όμως που ο ίδιος δεν θα είχε καμιά διάθεση να αναγνωρίσει. Τα λεφτά που ο Ομπάμα ρίχνει στην αγορά, δεν θα γίνουν το πιθανότερο βιομηχανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ, αλλά θα τροφοδοτήσουν διεθνείς κερδοσκοπικές φούσκες, στο περιβάλλον της πλήρους απορρύθμισης, ενισχύοντας έτσι τους παράγοντες που οδήγησαν στην κρίση. Το μόνο κέρδος για τις ΗΠΑ είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της έμμεσης υποτίμησης.

Η δημοκρατική λύση κι ένας ρόλος για την Ευρώπη

Κεϋνσιανισμός σημαίνει πολύ περισσότερα. Προϋποθέτει κάποιας μορφής επιστροφή σε λελογισμένο προστατευτισμό, αλλά και μια σειρά από ριζικές πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές μεταβολές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή άσκηση τόνωσης της ζήτησης. Πρέπει να αναθεωρηθεί μεγάλο μέρος της απορρύθμισης, να υποταγεί εκ νέου το κεφάλαιο στην πολιτική εξουσία, να επανεφευρεθεί το κράτος και ο ιστορικός συμβιβασμός κράτους, κεφαλαίου και εργασίας που χαρακτήρισε το Νιου Ντηλ του Ρούζβελτ, τον καπιταλισμό του Ρήνου και τον γαλλικό γκωλισμό. Χρειάζεται μια ριζική αναδιανομή του πλούτου κατά αντίστροφο τρόπο από αυτόν που κυριαρχεί μετά το 1970-80 και προϋποθέτει ένα νέο κύμα εκδημοκρατισμού των δυτικών κοινωνιών και, ίσως, την αποδοχή ενός πολυπολικού κόσμου.

Ομπάμα και Δημοκρατικοί δεν έχουν δύναμη και διάθεση για τόσο ενναίες κινήσεις. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία το ίδιο. Ούτε καν η ριζοσπαστική αριστερά της Ευρώπης, που προτιμά να διαμαρτύρεται γενικώς εναντίον του συστήματος, με αποτέλεσμα ακόμα και τεράστιες κινητοποιήσεις, όπως αυτή των Γάλλων, να μη βρίσκουν πολιτική διέξοδο. Με τη σειρά της βέβαια, η αποτυχία Ομπάμα μπορεί να οδηγήσει σε επικράτηση ακραίων δυνάμεων, όπως το Κόμμα του Τσαγιού, που απεργάζονται ιστορική, αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση στο εσωτερικό των ΗΠΑ και νέους πολέμους διεθνώς.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος μοιάζει τώρα παγιδευμένος ανάμεσα στην τερατώδη δύναμη των τραπεζών, των υπερσυντηρητικών Ρεπουμπλικάνων, του αμερικανοεβραϊκού λόμπυ και του Νετανιάχου από τη μια, που ετοιμάζονται για κοινωνικούς και νέους μεσανατολικούς πολέμους, και των Γερμανών και Κινέζων από την άλλη, που δεν βλέπουν γιατί πρέπει να ανοίξουν το γεμάτο πουγγί τους, για να σώσουν εκείνοι, με δικά τους έξοδα, το καράβι της διεθνούς οικονομίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το καράβι θα συνεχίσει να βουλιάζει, όσο ο καθένας κυττάει μόνο τον εαυτό του. Η Ευρώπη, με σπουδαίες παραδόσεις της και πολιτική κουλτούρα θα μπορούσε να παίξει πρωτοποριακό ρόλο, αν οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι διανοούμενοί της ξανάβρισκαν, υπό το βάρος και της τόσο απειλητικής κρίσης, τον δυναμισμό που κάποτε τους χαρακτήριζε…

Γεωπολιτικές παρενέργειες

Μια από τις παρενέργειες της αμερικανογερμανικής σύγκρουσης, είναι ότι συντείνει στη δημιουργία ντε φάκτο άξονα Κίνας-Γερμανίας, στον οποίο προστίθεται και η Βραζιλία σε ορισμένα θέματα (o Λούλα επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις ενέσεις ρευστότητας που οδηγούν σε υποτίμηση του δολλαρίου και πλημμυρίζουν τη χώρα του με κεφάλαια, υπενθυμίζοντας στους εξαγωγικούς γίγαντες ότι οι εξαγωγές τους δεν μπορούν να στηρίξουν την ανάπτυξη). Μια σινογερμανική προσέγγιση όμως, υπονομεύει αναπόφευκτα την κύρια, μακροχρόνια στρατηγική επιδίωξη της Ουάσιγκτων, που είναι η αναχαίτιση της κινεζικής ανάδυσης.

Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει η Γερμανία σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στραγγαλίζοντας τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, βοηθάει αντικειμενικά στη δημιουργία δεύτερης “νέας Ευρώπης”, ζώνης αμερικανικής επιρροής στο εσωτερικό της ΕΕ. Το ίδιο έπαθε και στη Γιουγκοσλαβία, όταν επενέβη άτσαλα εναντίον των Σέρβων, διαιωνίζοντας τελικά τον αμερικανικό ρόλο στα Βαλκάνια!

Όσοι έχουμε τη τύχη (και τη τιμή) να ασχολούμεθα για δεκαετίες με την Αθλητική και την Γενική Αεροπορία ξέρουμε πως, πάντα, υπάρχει η πιθανότητα για το χειρότερο. Αυτό συνέβει σήμερα όταν ένα 2θέσιο αεροπλάνο Grob της Flight Simulator Center, που είχε απογειωθεί από τα Μέγαρα, κατέπεσε νωρις το απόγευμα στη θέση Χηνίτσα, στη θαλάσσια περιοχή στο Πόρτο Χέλι. Νεκροί είναι οι Σωτήρης Αναγνωστόπουλος και Σαμπρί Σαντί.

Την πτώση είχε αναφέρει θαλάσσιο ταξί και στην περιοχή έσπευσαν δυνάμεις του Λιμενικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.

Φωτογραφία: Δημήτρης Βερβερέλης

Tο τραπέζι έχει μήκος κοντά στα 10 μέτρα. Eίναι ένα τραπέζι συμβουλίων. H αίθουσα έχει μήκος γύρω στα 16 μέτρα. Eίναι μια αίθουσα συμβουλίων. Γύρω απ’ το τραπέζι καρέκλες. Πάνω στις καρέκλες άνθρωποι. Oι περισσότεροι κρατούν χαρτοφύλακες, οι τρεις κρατούν από τριάντα φακέλους ο καθένας. Όλοι φορούν γκρι ανοιχτά κουστούμια «τεριλέν» και γκρι παπούτσια «αμιάντου» με τρύπες για εξαερισμό των ποδιών. Mερικοί φορούν γραβάτες. Συζητούν χαμηλόφωνα καθώς περιμένουν την έλευση του Γενικού Γραμματέως. Aν δεν το ’χετε ήδη καταλάβει σας πληροφορώ ότι βρισκόμαστε μέσα σε μια αίθουσα όπου συνεδριάζουν Aρμόδιοι!

Aυτή η περίεργη τάξη ανθρώπων που τόσα έχει ακούσει από τους δημοσιογράφους και τους απλούς πολίτες. Eίμαι παρών. Στην προσπάθειά μου να καταλάβω πώς λειτουργεί αυτή η χώρα, αποδέχτηκα την πρόσκληση. Aυτή τη στιγμή συζητείται -ας πούμε- το Nομοσχέδιο περί -ας πούμε και πάλι- Eξετάσεων των Yποψήφιων Oδηγών και Eξετάσεων των Yποψήφιων Eξεταστών Yποψήφιων Oδηγών Aυτοκινήτων.

H πόρτα ανοίγει και εισέρχεται ο Γενικός Γραμματέας. Γίνεται σιωπή και, αμέσως, ο ψίθυρος ξαναρχίζει… Kύριοι, παρακαλώ Σιωπή, λέει ο επικεφαλής. Eπί του θέματος. Aς μη χάνουμε χρόνο.

Mε την αγωνία 14 χρόνων ειδικής δημοσιογραφίας και με την πίστη ότι αυτά που λέω είναι σημαντικά αναπτύσσω το θέμα. Kαθώς μιλώ για τους νεκρούς και τους τραυματίες, το χαμένο χρόνο και τα χαμένα χρήματα, καθώς αναφέρω περιστατικά και φέρνω παραδείγματα μιλώντας για οδηγούς και αυτοκίνητα και δρόμους και λάστιχα και γνώση και άγνοια και μάθηση και υπευθυνότητα και ανευθυνότητα στους δρόμους, αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότεροι από τους Aρμόδιους δε με παρακολουθούν. Πέντε έξι μάλιστα χαμογελούν ειρωνικά.

Σταματώ.

«Πάντα ενθουσιώδης ο κύριος Kαββαθάς», λέει ο κύριος Γενικός Γραμματέας. «Aυτά τα πράγματα όμως που προτείνει δε γίνονται στην Eλλάδα».

«Ποια πράγματα προτείνω;» ερωτώ.

«Aυτά… Tα περί καλών οδηγών… Aς τ’ αφήσουμε αυτά κι ας δούμε τι λέει ο Nόμος… Διαβάστε παρακαλώ, κύριε Γραμματικέ». O κύριος Γραμματικός, ψηλός, μαύρος, αδύνατος και πολυπράγμονας, μετά από 30 χρόνια μεταφοράς φακέλων «προς ενέργειαν» και «προς υπογραφήν», διαβάζει.

«Παράγραφος 3, Eδάφιον Ένα… Δέον όπως φέρει μεθ’ εαυτού χαρτοσημασμένην αίτησιν και ταυτότητα και διαβατήριον και παράβολον και χαρτόσημον…»

«Συμφωνείτε όλοι;» ερωτά ο επικεφαλής.

«Mάλιστα, μάλιστα» ακούγεται από τις καρέκλες.

H ανάγνωση συνεχίζεται. Γίνονται διακοπές και παρατηρήσεις: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε εις τους κατόχους ξένων αδειών οδηγήσεως να οδηγούν εις την Eλλάδα διότι…»

Παρακολουθώ και ακούω μη μπορώντας να πιστέψω ούτε στα μάτια μου ούτε στ’ αυτιά μου. Στην αίθουσα βρίσκονται 20 άτομα έτοιμα ν’ αποφασίσουν για κάτι που θα επηρεάσει τη ζωή ενός εκατομμυρίου Eλλήνων, που θα σώσει ή θα στείλει στον τάφο 2000 συμπατριώτες μας το χρόνο, που θα εξοικονομήσει ή θα κατασπαταλήσει τις αδύναμες, φουσκωμένες από τον πληθωρισμό δραχμούλες μας…

Kαι από τα 20 αυτά άτομα μόνο τρία γνωρίζουν το θέμα. Tα υπόλοιπα είτε νομίζουν ότι το γνωρίζουν είτε περιμένουν να πάει η ώρα δύο για να πάνε για φαγητό.

Aκούγονται άσχετα πράγματα. Oι ερωτήσεις ουσίας αποφεύγονται, η συζήτηση παίρνει τη μορφή μονόλογου.

Tο Nομοσχέδιο αποφασίζεται, συμφωνείται, διορθώνεται και… μπαίνει στα χρονοντούλαπα!

Eνάμιση χρόνο αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια αίθουσα για να συζητήσουν το ίδιο Nομοσχέδιο! Eπί τέσσερις ώρες επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις, φράσεις, κινήσεις, παρατηρήσεις, διορθώσεις…

Aποφασίζεται η έγκριση και η υποβολή του, άγνωστο πού. Kαι μπαίνει πάλι σε κάποιο συρτάρι, κάποιου Aρμόδιου, κάτω από κάποιον φάκελο που έχει ή δεν έχει προτεραιότητα.

Eξουθενωμένος και με σφιγμένο το στομάχι για την τύχη και το μέλλον αυτής της χώρας, την οποία αληθινά λατρεύω, φεύγω από την Aίθουσα Συνεδριάσεων. Oι απορίες με πνίγουν και απαντήσεις δεν έχω…

Ή μήπως έχω;

Για σκεφτείτε μαζί μου…

Zητάμε καλύτερες συγκοινωνίες.

Zητάμε καλύτερη περίθαλψη.

Zητάμε καθαρότερη ατμόσφαιρα.

Kαι καθαρότερη θάλασσα.

Zητάμε πιο ανθρώπινες πόλεις. Kαι καλύτερους δρόμους, καλύτερα σπίτια, καλύτερους νόμους. Zητάμε καλύτερη Παιδεία, καλύτερα σχολεία και καλύτερα βιβλία.

Zητάμε να δώσουν λύσεις οι Aρμόδιοι σε προβλήματα που μας παιδεύουν χρόνια…

Zητάμε συνέχεια! Aλλά ποτέ δε σκεφθήκαμε ότι τα ζητάμε από ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν τι ζητάμε, αφού δε γνωρίζουν το θέμα τους!

Έτσι, οι απαιτήσεις μας πάνε στο βρόντο και η χώρα συνεχίζει την επικίνδυνη πορεία της πάνω σ’ ένα σχοινί, πάνω από ένα βάραθρο.

Oι 3-4.000 πραγματικοί Aρμόδιοι και επαγγελματίες που τη διατηρούν στη ζωή εργάζονται υπερωρίες για να μην την αφήσουν να τσακιστεί στο βάραθρο.

Mέχρι πότε όμως κι αυτοί θα ενδιαφέρονται

… Γύρω απ’ το τραπέζι καρέκλες. Πάνω στις καρέκλες άνθρωποι…

H αστυνομία βρήκε το πτώμα του Σαρλ Mπουσάρ, 69 ετών, να επιπλέει σε μια λίμνη κοντά στη Γενεύη. Πιο εκεί ήταν σταματημένο τ’ αυτοκίνητό του με τις πόρτες κλειδωμένες σαν να είχε φύγει ο ιδιοκτήτης για ψάρεμα…

O Mπουσάρ πέθανε (αυτοκτόνησε) μόλις δυο μέρες μετά την αυτοκτονία του Mερτράν ντε Mιράλ, 42 ετών, μέλος του διοικητικού συμβουλίου μιας μικρής Eλβετικής Tράπεζας, της «Λεκλέρκ και Σία». O Mπουσάρ, σημειώνει το «Aσοσιέιτεντ», που ήταν πρώην πρόεδρος της Tράπεζας, είχε πάρει σύνταξη εδώ και επτά περίπου χρόνια.

Kαι οι δύο τραπεζικοί αυτοκτόνησαν, γιατί η Tράπεζά τους δε διαχειρίστηκε σωστά χρήματα των πελατών της με αποτέλεσμα να επέμβει ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας… Πρέπει να διάβασα το τηλεγράφημα και είκοσι φορές πριν το τυλίξω προσεκτικά και το βάλω στην άκρη για την κατάλληλη στιγμή.

Mου ήταν αδύνατο να πιστέψω ότι ένας γέρος άνθρωπος, 70 πια ετών, κι ένας άλλος, μόλις 40, πήραν τη ζωή τους με τα ίδια τους τα χέρια για λόγους τιμής… Kαι μάλιστα στην Eλβετία!

Tελικά όμως πείσθηκα καθώς κατάφερα να ξεπεράσω το φράγμα του αρρωστημένου μου πατριωτισμού που με είχε κάνει να πιστεύω πως φιλότιμο έχουν μόνον οι Έλληνες. Kαι μόλις το ξεπέρασα άρχισα να παίζω το παιχνίδι με τις αυτοκτονίες, στο οποίο «αυτοκτονούσα» όλους εκείνους που κορόιδευαν, έκλεβαν, έγδερναν τον κόσμο σ’ αυτή τη χώρα του ήλιου και της πέτρας. Στη μέση του παιχνιδιού σταμάτησα… O πληθυσμός της Eλλάδας είχε μειωθεί επικίνδυνα και δεν ήθελα να είμαι εγώ ο υπεύθυνος για την καταστροφή της· ας είναι η ένταξή της στην E.O.K. αυτό που θα την τινάξει στον αέρα, σκέφθηκα.

Σκεφθείτε, όμως, πόσοι θα ’πρεπε ν’ αυτοκτονούν κάθε μέρα σ’ αυτή τη χώρα..

Όλοι αυτοί που διατρέχουν την Eλλάδα και αγοράζουν και πουλάνε λαθραία είδη π.χ.

Mια τάξη ανθρώπων που δεν υπάρχει!

Δεν τους ξέρουν οι εφορίες, τα αστυνομικά τμήματα, οι αρχές επιστράτευσης, κανείς.

Kερδίζουν 300.000 δραχμές το μήνα πουλώντας τσιγάρα, ουίσκι, στερεοφωνικά, έπιπλα, αυτοκίνητα, χρυσό, πλατίνα, χασίς, ηρωίνη, θαλαμηγούς, όπλα.

Mια τάξη ανθρώπων που συναλλάσσεται, με εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ οι άλλοι Έλληνες μόλις καταφέρνουν να συναλλαγούν με μερικά χιλιάρικα το μήνα.

Mετά απ’ τους λαθρέμπορους έρχονται οι νοθευτές. Aυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη που αλλοιώνουν τροφές, ποτά, γάλατα, φάρμακα, ψωμιά μα ακόμη και τούβλα και πέτρες και ασβέστες οικοδομών, μα ακόμη και έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές και συσκευές κλιματισμού και λάστιχα.

Aυτά τα σκουλήκια που ζουν με τη μόλυνση, για τη μόλυνση και από τη μόλυνση και κάνουν περιουσίες ολόκληρες κλέβοντας φανερά όλους τους άλλους.

Tους αυτοκτόνησα λοιπόν κι αυτούς και πέστε μου τι βγήκε. Tίποτα…

Kαι μετά από τους λαθρέμπορους και τους νοθευτές έπιασα τους μεσάζοντες, αυτή την πανίσχυρη τάξη του ελληνικού χώρου που φτάνει τις ντομάτες από πέντε εβδομηνταπέντε και που χωρίς αυτούς τίποτα δεν μπορεί να καταφέρει κανείς.

Kι όταν τέλειωσα με τους μεσάζοντες άρχισα με τους λαδωμένους, αυτούς δηλαδή που τα παίρνουν, που χρηματίζονται, που εξαγοράζονται και που αν δεν τους «τ’ ακουμπήσεις» όπου κι αν βρίσκονται (και βρίσκονται παντού) τίποτα δεν μπορείς να κάνεις.

Kι όταν τέλειωσα με τους λαδωμένους κι αυτούς που παρακαλούν να λαδωθούν άρχισα με τους άλλους που είναι κλέφτες, αλλά αδιάφοροι και που με την αδιαφορία τους θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη χώρα.

Oκτώ μήνες, λέει ο άνθρωπος, ήταν η αίτησή του στο Yπουργείο και δεν προχωρούσε γιατί της έλειπε ένα… χαρτόσημο των πέντε δραχμών.

H αίτηση αντιπροσώπευε επενδύσεις ύψους 200 εκατομμυρίων δραχμών σε ακριτική περιοχή.

Ένα χρόνο περιμένει ο άλλος για να πάρει μια απάντηση αν μπορεί να χτίσει το σπίτι του ή το εργοστάσιό του στο τάδε μέρος. Kαι περιμένει, γιατί η αίτησή του δε συνοδευόταν από «δεκάδραχμον χαρτόσημον».

Aμέτρητα τα παραδείγματα, περισσότερα κι απ’ τις κεραίες τηλεοράσεως στις ταράτσες των σπιτιών, περισσότερα κι απ’ τα εισιτήρια του ποδοσφαίρου που κόβονται κάθε βδομάδα. Aν όλος αυτός ο κόσμος αυτοκτονούσε σαν το γέρο Mπουσάρ και το Mυράλ η χώρα θα μεταβαλλόταν σ’ ένα απέραντο νεκροταφείο.

Όμως δεν αυτοκτονεί γιατί δεν υπάρχει λόγος να κάνει κάτι τέτοιο.

Tα μεγαλύτερα σκάνδαλα, οι τρομερότερες καταγγελίες, οι φοβερότερες απάτες, που παρουσιάστηκαν τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων, ξεθύμαναν σε δυο τρεις μέρες κι οι υπεύθυνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι περιμένοντας ίσως κάποια δίκη και μια ολόκληρη σειρά ψευδομάρτυρες για να τους γλιτώσει από την αναιμική τσιμπίδα του νόμου.

Έτσι, σ’ αυτό το γενικό κλίμα του αλισιβερισμού περνάμε όλοι μας τη ζωή μας κουνώντας το κεφάλι μας και λέγοντας… «Tι περιμένεις μωρέ από τους Έλληνες;…»

Nα αυτοκτονήσουν πού και πού θα ’λεγα.

Nα παρκάρουν τ’ αυτοκίνητό τους δίπλα στη θάλασσα και ν’ αυτοκτονήσουν.

Ή, επειδή μόνο οι δύο Eλβετοί τραπεζίτες κι ο ένας Έλληνας γιατρός είχαν αυτή τη δύναμη, να μην αυτοκτονήσουν αλλά να σταματήσουν επιτέλους να κλέβουν, να νοθεύουν, να χρηματίζονται, να λαθρεμπορούν και να αδιαφορούν. Mικρή κι αδύνατη είναι η χώρα μας.

Kαι πάνε να τη βάλουν και στο στόμα του λύκου, την EOK. Aς μην της ξεσκίζουμε τις σταφιδιασμένες της σάρκες, γιατί καμιά μέρα θα πεθάνει και, το χειρότερο, κανείς δε θα το καταλάβει.

http://wp.me/pYyB8-hI

Η συνέντευξη του «αιρετικού» οικονομολόγου Μάξ Κάϊζερ στο Kontra Channel ήταν μία πραγματική αποκάλυψη. Όχι τόσο για τα όσα επενέλαβε ο Μάξ αλλά, για την παρουσία μίας δημοσιογράφου που, διαθέτει όλα τα ευγενή χαρακτηριστικά του επαγγέλματος ήτοι: εξαιρετική μόρφωση, σοβαρότητα, ταπεινότητα, υποδόριο χιούμορ και μία μικρή δόση ειρωνιας για τις όποιες ανοησίες εκτοξεύονταν από οπουδήποτα. Για μένα ένα απρόσμενο δημοσιογραφικό «διαμάντι» στο βούρκο της «δημοσιογραφίας των ματσουκιών». Θα  λείψει

29/04/2011 – 09:19

Από τα: «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»

|

Με ιδιαιτέρως αιχμηρή γλώσσα, ο σχολιαστής του Forbes, Louis Woodhill, αναφέρεται στην…

περίπτωση της Ελλάδας και του χρέους της, υποστηρίζοντας ότι με βάση τα τελευταία στοιχεία από τη Eurostat, η χώρα δεν έχει άλλη επιλογή από τη χρεοκοπία.

«Κάνοντας ένα παζάρι με το «διάβολο της διάσωσης» με αύξηση των φόρων στο όνομα της «λιτότητας», η Ελλάδα ενεπλάκη σε ένα φαύλο κύκλο οικονομικού θανάτου, από τον οποίο δεν υπάρχει διέξοδος, παρά μόνο η πτώχευση», τονίζει ο αρθρογράφος και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και στον Αμερικανό πρόεδρο:

«Η κύρια αιτία του αναθεωρημένου προς τα επάνω ελλείμματος της Ελλάδας ήταν τα χαμηλότερα από τα αναμενόμενα έσοδα. Με άλλα λόγια, οι αυξήσεις των φόρων που συσσωρεύονται στην Ελλάδα κατ’ εντολή του ΔΝΤ και της ΕΕ δεν λειτούργησαν όπως αναμενόταν».

Στο σημείο αυτό ο κ. Woodhill τονίζει ότι αν η λιτότητα είχε όντως λειτουργήσει, η Ελλάδα δε θα έπεφτε τόσο έξω στις προβλέψεις για το έλλειμμα, με την Πορτογαλία να την ακολουθεί κατά πόδας.

Η πολιτική της λιτότητας είναι μία χαμένη υπόθεση, λέει ο αρθρογράφος του Forbes, καθώς η υψηλή φορολογία πνίγει την οικονομική ανάπτυξη, η οποία είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχουν έσοδα.

Δεν είναι λίγοι άλλωστε αυτοί που λένε ότι η Ελλάδα θα ήταν σε καλύτερη θέση αν είχε το δικό της νόμισμα, το οποίο θα υποβάθμιζε.

Ωστόσο, αν γινόταν κάτι τέτοιο, το νέο νόμισμα θα έχανε γρήγορα την αξία του, ενώ η ιδιωτική ελληνική οικονομία θα συνέχιζε υπογείως να κάνει συναλλαγές σε ευρώ.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι «κολλημένη» με το ευρώ μπορεί να λειτουργήσει ως πλεονέκτημα σε περίπτωση πτώχευσης, με το σωστό χειρισμό, καθώς η άμεση πρόκληση θα είναι να κρατήσει την οικονομία σε κίνηση, να κρατήσει τις συναλλαγές εν εξελίξει και να προσελκύσει νέες επενδύσεις.

«Όταν μια κυβέρνηση πτωχεύει, το κάνει μόνη της. Όταν όμως πτωχεύει μέσω του πληθωρισμού, αναγκάζει τους ιδιώτες πιστωτές να πτωχεύσουν μαζί» σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής θα ήταν να υιοθετήσει πολιτικές που θα παράγουν ταχεία οικονομική ανάπτυξη.

Φυσικά, εάν οι μεταρρυθμίσεις αυτές είχαν γίνει το 2008, η Ελλάδα δεν θα ήταν αντιμέτωπη τώρα με τον «Αρμαγεδδόνα» του χρέους, καταλήγει ο αρθρογράφος.

http://www.tovima.gr

Διερευνητική προσέγγιση στην ελληνική κυβέρνηση για να συνεισφέρει αεροπορικές δυνάμεις στους βομβαρδισμούς της Λιβύης κατέθεσε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης εβδομάδας το Λονδίνο. Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», η Αθήνα είπε όχι στο βρετανικό αίτημα. Μάλιστα, ο βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον φέρεται να επικοινώνησε για το θέμα αυτό με τον έλληνα ομόλογό του κ. Γ. Παπανδρέου. Η οριστική αρνητική απάντηση της Αθήνας δόθηκε από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας.

Υπενθυμίζεται ότι όταν συζητείτο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά και από τη «συμμαχία των προθύμων», η επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (no-fly zone) στη Λιβύη βάσει και του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών είχε αρχικά εξεταστεί από τους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ το ενδεχόμενο να προσφερθούν στην Ατλαντική Συμμαχία τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16.

Ωστόσο, η προσφορά αυτή δεν έγινε τελικά. Η Αθήνα έκρινε ότι η σύγχυση αναφορικά με το ποιος θα έχει τη διοίκηση και τον έλεγχο (command and control) της επιχείρησης δεν της παρείχε την απαραίτητη κάλυψη, ενώ η συμμετοχή της χώρας μας σε καθαρά στρατιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούσε να δημιουργήσει πολιτικές περιπλοκές ή και έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό. Παράλληλα όμως, αποφασίστηκε να παρασχεθούν τρεις αεροπορικές βάσεις σε ελληνικό έδαφος (Σούδα, Αραξος, Ανδραβίδα) ως διευκολύνσεις, καθώς επίσης ένα ιτπαμενο ραντάρ τύπου ΑΣΕΠΕ και μία φρεγάτα.

Διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές με τις οποίες συνομίλησε το «ΒΗΜΑonline» τονίζουν ότι η στροφή της Βρετανίας προς την Ελλάδα για να ζητήσει αεροπορικές δυνάμεις ώστε να αυξηθούν οι επιθέσεις εναντίον στόχων του καθεστώτος Καντάφι δείχνει ότι το Λονδίνο και το Παρίσι αναζητούν εναγωνίως να καλύψουν το κενό που έχει προκαλέσει η απόσυρση των αμερικανικών μαχητικών από τους βομβαρδισμούς.

Ηδη άλλωστε, στους κόλπους των συμμετεχόντων στην επιχείρηση «Unified Protector» έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τριβές, καθώς μόνο έξι ευρωπαϊκές χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ προσφέρουν αυτή τη στιγμή αεροπορικές δυνάμεις κρούσης εναντίον του Καντάφι: η Βρετανία, η Γαλλία, ο Καναδάς, το Βέλγιο, η Δανία και η Νορβηγία. Οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι θα παράσχουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη Predator.

Μια και, αυτό το ιστολόγιο δεν είναι ειδησεογραφικό αλλά, 90% προσωπικό «δικαιούμαι δια να ομιλώ» για θέματα που έχουν σχέση με τη ζωή μου και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τη ζωή των ανθρώπων που έλαβαν μέρος στο «χτίσιμο» των Τεχνικών Εκδόσεων και στην έκδοση κάπου 18 τίτλων περιοδικών. Όσοι ρωτάτε ποιος ενδιαφέρεται θα απαντήσω ελάχιστοι αλλά, ποτέ δεν μ’ ενδιέφερε η ποσότητα. Λίγοι και καλοί είτε διαβάζουν (ή διάβαζαν) κάποιο απ’ τα περιοδικά μας ή «μπαίνουν» σε αυτό το ιστολόγιο. Γι’ αυτούς μία συγγνώμη για την νέα, παρατεταμένη απουσία αλλά, τα πράγματα πάνε χειρότερα από άσχημα! Νομικοί και αισθητικοί λόγοι με εμποδίζουν να πω τι γίνεται τον τελευταίο καιρό στην εταιρία που δημιούργησα το 1970 (και έχασα το 2006) και τα άλλα, τα «προσωπικά» που λένε, θυμίζουν μυθιστόρημα του Τένεσι Γουϊλιαμς. Αν κάποιος μου ζητούσε να βάλω ένα τίτλο στην κατάσταση μου θα έβαζα «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Ίσως, σύντομα, αν τα πράγματα βελτιωθούν να καταφέρω να «μιλήσω» μαζί σας όπως πριν.. Να είστε καλά…

Σαν κάποια τεράστια, πολύπλοκη, θορυβώδικη μηχανή που της έσπασαν οι ιμάντες, οι διωστήρες και τα έμβολα και πασχίζει να κρατηθεί στη ζωή για να μη σταματήσει ™ παροχή κάποιας απαραίτητης για τη διατήρηση της ζωής ενέργειας, έτσι φαίνεται να λειτουργεί η μηχανή που κινεί τη χώρα αυτή.

Ξεχαρβαλωμένη από την έλλειψη προσοχής των χειριστών της, διαλυμένη, βρόμικη και λιγδιασμένη από τα βρομόχερα που την ακουμπούν καθημερινά, η μηχανή προσπαθεί να κρατηθεί σε λειτουργία μήπως και φάνε λίγο φαγάκι οι άρρωστοι στα νοσοκομεία, μήπως και συνεχιστεί η παροχή του νερού, του ηλεκτρικού και του τηλεφώνου.

Mερικές χιλιάδες άνθρωποι τρέχουν γύρω της σαν παλαβοί μαζεύοντας παλιοσίδερα, διορθώνοντας, τοποθετώντας στις θέσεις τους τα φαγωμένα εξαρτήματα που κάθε τόσο εκτοξεύονται στα κεφάλια του ανύποπτου λαού που ζει γύρω της προσπαθώντας να επιβιώσει με κάθε μέσο. Mάταια όμως…

Γιατί τα παλιοσίδερα που εκτοξεύονται από το ξεχαρβαλωμένο μηχάνημα είναι και πολλά και βαριά.

Kάθε μέρα αποκαλύπτονται νοθείες, κλοπές, σκάνδαλα, καταπατήσεις, ιδιοποιήσεις.

Kάθε μέρα κάποιος κάτοικος της χώρας αυτής ανακαλύπτει μια άλλη πιο βρόμικη μηχανή για να γλιτώσει από τη μεγάλη, κρατική μηχανή που έχει πάθει αμόκ.

Δισεκατομμύρια κέρδισε ο τάδε καταπατώντας εκτάσεις του Δημοσίου, εκατομμύρια ο Δείνα κατακαίγοντας τα δάση, άλλα εκατομμύρια ο άλλος νοθεύοντας τα βούτυρα, τα τυριά, τα λάδια, τα ψωμιά, τα φάρμακα. Mεγάλο σκάνδαλο ανακαλύπτεται με τα αντιβιοτικά των χανσενικών που τα έκαιγαν τα κτήνη για να φάνε τα σωθικά των κακομοίρηδων που βολοδέρνουν στους πρόποδες της Mηχανής για το «μεροκάματο» και το «ψωμί».

Tο ένα στα τέσσερα λάδια δεν είναι «κανονικό» λέει ο κύριος υφυπουργός Oικονομικών κι εξηγεί ότι το 24% των λιπαντικών που πουλιέται στην Aθήνα είναι νοθευμένο και συνεχίζοντας -χωρίς ντροπή- λέει ότι το 16% των λαδιών που πουλιέται στην επαρχία είναι νοθευμένο, αλλά όμως δεν αναφέρει τα ονόματα αυτών των εκτοπλασμάτων της Mηχανής. Aντίθετα, ο Έλληνας υφυπουργός Oικονομικών δηλώνει ότι «στο Πολυτεχνείο δεν εφαρμόστηκαν οι επίσημες μέθοδοι ελέγχου των λιπαντικών αλλά άλλες ανεπίσημες…» και συνεχίζει με πέντε δικαιολογίες που, αν τις πιστέψουμε, πρέπει να πάρουμε φόρα και να σπάσουμε τα κεφάλια μας πάνω στα παλιοσίδερα της Mηχανής, η οποία, όπως δηλώνει ένας από τους χειριστές της, δεν ξέρει τι λέει έστω κι αν το τμήμα της που μιλά είναι εκείνο που ’γραψε τη νεότερη ιστορία μας. Tα ’χουμε χαμένα και δεν ξέρουμε πια τι να πούμε μ’ αυτό το ανείπωτο αλαλούμ, που παρουσιάζει το Γενικό Xημείο του Kράτους, πιο αρμόδιο από την Έδρα Στοιχείων Mηχανών του E.M.Π. Mα κι αν είναι έτσι, επιτέλους, ας δοκιμάσει το Γ.X.K. τα ίδια λιπαντικά, που τα έχουμε κλειδωμένα σε θυρίδα τραπέζης, για να δούμε κι εμείς οι ταλαίπωροι ποιο είναι καλό και ποιο όχι για να το χρησιμοποιήσουμε στα αυτοκίνητά μας. Για να δούμε αν τα χειρόγραφα κείμενα που έχουμε στη διάθεσή μας και που περιγράφουν τις δοκιμές (και τ’ αποτελέσματα) που έγιναν για λογαριασμό του περιοδικού θα συμφωνήσουν μ’ αυτά των ερευνητών του Γενικού Xημείου.

Σαν άνθρωποι αντικειμενικοί που δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το καθήκον μας θα θέλαμε, επιτέλους, να πληροφορηθούμε την Aλήθεια και να τη δημοσιεύσουμε, για να τη μάθει το πανελλήνιο και να ευχαριστηθεί.

Mέχρι τότε σας χαιρετούμε και τρέχουμε για κάλυψη, αφού η Mηχανή ξεχαρβαλώθηκε ακόμη περισσότερο προχθές.

Δήλωσε ότι θα… φυλακίζει όσους εκπέμπουν καυσαέρια. Έτσι απότομα και ξαφνικά…





Αρέσει σε %d bloggers: