Αρχείο για Μαρτίου, 2011

από το styx.gr

Το χοντρό παιχνίδι που παίζεται με τη Λιβύη, το έχουν μυριστεί κι οι γάτες. Εκείνο που δεν περίμεναν όλοι εκείνοι που έσπευσαν να αγκαλιάσουν τους «αυτοβούλως εξεγερμένους», είναι ότι δεν θα κρατούσαν τόσο λίγο, παρά την αεροπορική βοήθεια που απλόχερα τους πρόσφερε συνασπισμός προθύμων κρατών. Συμπεριλαμβανόμενων και των ημετέρων δυνάμεων, εγκαταστάσεων και «όλα όσα έπρεπε να κάνουμε ως χώρα» ως είπε και ο Μπένι.
Και το ΝΑΤΟ πλ΄ςεον ανέλαβε την αρχηγία των βομβαρδισμών, αλλά οι αντάρτες εξακολουθούν να υποχωρούν, οι δυνάμεις του Καντάφι να ανακαταλαμβάνουν πετρελαϊκούς σταθμούς και ουδείς να γνωρίζει ποιο είναι το σχέδιο…
Σιγά-σιγά ξετυλίγεται το κουβάρι, καθώς οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ανακρίνουν τον Λίβυο υπουργό εξωτερικών Μούσα Κούσα. Τον πολυδιαφημιζόμενο ως «δεξί χέρι του Καντάφι» που όπως μας είπαν οι Βρετανοί αυτομόλησε… Οι ψύλλοι στ’ αυτιά λένε πως3 από καιρό ήταν ο άνθρωπος των δυτικών στην αυλή του Καντάφι, μια και όπως τα δυτικά πρακτορεία μα ς αποκάλυψαν ότι αυτός είναι που τα «έφτιαξε» με τη Δύση, όταν τα «είχαν χαλάσει» με τον Καντάφι…
Άλλα  ενδιαφέροντα στοιχεία από το ρεπορτάζ Λιβύης, είναι πως «πράκτορες της CIA έχουν αναπτυχθεί στη Λιβύη για να αποκαταστήσουν επαφή με τους αντικαθεστωτικούς και να καθοδηγήσουν τις αεροπορικές επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού», σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times». Το τηλεοπτικό δίκτυο ABC μετέδωσε, επίσης, ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δώσει μυστικά εξουσιοδότηση για την παροχή βοήθειας προς τις δυνάμεις της εξέγερσης. Λες κι ως τώρα ήταν αυτοβοηθούμενοι…
Στα εσωτερικά το λιβυκό κοχλάζει καθώς, και ο βουλευτής του ΠαΣοΚ  Παντελής Οικονόμου εκφράζοντας τις θέσεις του, στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής (30 Μαρτίου 2011), διαφοροποιήθηκε από την επίσημη κυβερνητική γραμμή στο λιβυκό, που εκφράζεται από τον υπουργό Αμύνης.
«Κλείνοντας θα ήθελα να πω το εξής: Επειδή εχθές συζητήσαμε στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας, για τη Λιβύη όπου και εκεί υπάρχουν πάρα πολλά αμφιλεγόμενα σημεία. Βεβαίως, συμφωνώ με αυτό που είπε ο κ. Βρεττός ότι εμείς δε μπορούμε να συμμετέχουμε αλά καρτ κάπου, διότι άμα συμμετέχουμε, θα πρέπει να είμαστε συνεπείς. Ξέρετε όμως ότι αξιολογούμεθα και για το βαθμό της συνέπειας και τη προθυμίας μας και θα σας έλεγα ότι διαισθάνομαι με όλα αυτά που βλέπω, ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» περισσότερο από ό,τι μας συμφέρει ως χώρα και ίσως αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε λίγο».(Είπε ο Π. Οικονόμου).
Και τσουπ πάλι Ρόντος

Με τα γεγονότα να τρέχουν στον αραβικό κόσμο, το Σαββατοκύριακο που πέρασε είχαμε στην βελγική πρωτεύουσα το «Φόρουμ των Βρυξελλών». Εκεί σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, δόθηκε η ευκαιρία (για μια ακόμη φορά) στην τουρκική πολιτική ηγεσία να υπογραμμίσει το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία καθώς μαίνεται η αναταραχή που σαρώνει τις αραβικές χώρες.  Ταυτοχρόνως όμως δεν έλειψαν και οι επικρίσεις για όλα όσα κατηγορείται η Άγκυρα, όπως το Κυπριακό, τα Ελληνο-Τουρκικά αλλά και επειδή δεν  συμμετέχει στη δράση εναντίον  του Καντάφι. .
Στο πάνελ για τη Λιβύη ο σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ, εξέφρασε την ελπίδα πως σύντομα να ζητηθεί από την Τουρκία να δράσει στη Συρία, όπου έχει επαφές υψηλού επιπέδου και μπορεί να παίξει ρόλο.
Στο Φόρουμ ήταν ακόμη ανάμεσα σε άλλους, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρομπερτ Ζέλλικ, ο βρετανός πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, ο πασίγνωστος πρόεδρος της ΕΕ, Βαν Ρομπάι, ο βρετανός υπουργός Άμυνας Λιαμ Φοξ, ο πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς,  ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στην ΕΕ, Βλ. Σχιζόφ, ο πρωθυπουργός του Βελγίου Υβ Λεττέρμ, η Μαργαρίτα Μαθιοπούλου των Γερμανών Φιλελευθέρων, κ.ά.
Την Τουρκία εκπροσώπησε ο υπουργός και κύριος διαπραγματευτής της Τουρκίας για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Εγκεμέν Μπαγίς.

Αν είχατε αγωνία, όχι την Ελλάδα, ευτυχώς, δεν εκπροσώπησε ο υπΕξ, αλλά δυστυχώς, εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του ΥΠΕξ, σωστά το μαντέψατε: ο Άλεξ Ρόντος ο οποίος φυσικά, δεν έβγαλε μιλιά σε ζητήματα που θα ήταν δυνατόν να θίξουν την Άγκυρα!!!

(ρεπορτάζ στυξ)

Advertisements
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Να τιμωρηθεί επιτέλους κάποιος, ζητάει ο Κάρολος Παπούλιας. “Ούτε ένας ΅στη φυλακή;” διερωτάται από τις στήλες της Realnews ο Νίκος Χατζηνικολάου, που θέλει Παπανδρέου και Σαμαρά να στείλουν δύο-τρεις «πράσινους» και δύο- τρεις «μπλε» φυλακή και κατασχέσεις περιουσιών ανεξαρτήτως ποινικών παραγραφών. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα», φώναζαν εξαγριωμένοι οι διαδηλωτές, μουτζώνοντας τη Βουλή τον Μάιο. Τρεις-τέσσερις φυλακή καλοκαίρι του 2010, υποσχέθηκε, λέγεται, ο Πρωθυπουργός στο ΔΝΤ. Τα ίδια έλεγε στις Βρυξέλλες ο Παπακωνσταντίνου. Αλλά ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί ή δεν θέλει να το πράξει. Η Ελλάδα κατρακύλισε αρκετές θέσεις στην κατάταξη διαφθοράς χωρών της Διεθνούς Διαφάνειας στη διάρκεια ενός έτους. Ο τρίτος εμπλεκόμενος στο μεγάλο σκάνδαλο υψηλά ιστάμενος υπάλληλος της Ziemens, αναχώρησε κανονικά για τη Γερμανία, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς, αν και υπό «επιτήρηση». Οι εξεταστικές επιτροπές κατέληξαν φαρσοκωμωδία και απάτη.

Οι κ.κ. Παπούλιας και Χατζηνικολάου θα μείνουν μάλλον με την απορία. Αν Παπανδρέου και Σαμαράς δεν κάνουν τίποτα, υποθέτουμε δεν είναι γιατί δεν το σκέφτηκαν, αλλά γιατί οι εγκληματήσαντες και δωροδοκηθέντες δεν είναι δυο-τρεις, είναι «χίλιοι δεκατρείς». Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το «μάρμαρο». ‘Εχουν τον τρόπο να απειλήσουν, να εκβιάσουν, να πάρουν κι άλλους μαζί τους. Αν οι πολιτικοί αρχίσουν να ξηλώνουν το πουλόβερ, κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς πουλόβερ, κόμματα, υπουργούς, βουλευτές. Αντί να αποδείξουν τη δυνατότητα αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος, θα αποκαλύψουν την έκταση της ηθικοπολιτικής του αποσύνθεσης. Λέγοντας «μαζί τα φάγαμε», ο κ. Πάγκαλος θέλει να αποτρέψει την επικίνδυνη αναζήτηση αυτών που «τα έφαγαν». Υπάρχει όμως και ένας επιπλέον λόγος που το πολιτικό σύστημα δεν θέλει κάθαρση: δεν μπορεί να αποκαλύψει τη διαφθορά χωρίς να θίξει σπουδαία συμφέροντα ξένων τραπεζών, εταιρειών, κυβερνήσεων και δανειστών μας. Η εσωτερική διαφθορά και η ξένη εξάρτηση των ελληνικών “ελίτ” είναι στενότατα συνδεδεμένες. ¨Οταν ετέθη, πριν από πολλά χρόνια, θέμα κατάσχεσης του Ινστιτούτου Γκαίτε για αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου, ένας Γερμανός διπλωμάτης δήλωσε στη Γκάρντιαν: Ας το κάνουν αυτό οι ‘Eλληνες και θα δούμε κι εμείς που πάνε τα ΚΠΣ.

Υπάρχει μια πτυχή της διαφθοράς που έχει αποσιωπηθεί, αν και, ή ακριβώς γιατί, έχει κεντρική σημασία για την Ελλάδα, όχι ηθικοπολιτική, αλλά οικονομική και αφορά άμεσα τη διαχείριση της θηλειάς του χρέους. Στις άλλες υπερχρεωμένες ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ, η κρίση χρέους προέκυψε κυρίως γιατί τα κράτη ανέλαβαν να σώσουν ιδιωτικές τράπεζες, καλύπτοντας απώλειες που προέκυψαν από αγορές αμερικανικών τοξικών προϊόντων (αποτέλεσμα απάτης μεγάλων τραπεζών και οίκων αξιολόγησης με τα ενυπόθηκα στεγαστικά) και από τραπεζικά «κόλπα», που συχνά ήταν ξεγυρισμένες απάτες. Το ιδιωτικό χρέος έγινε δημόσιο, π.χ. στην Ιρλανδία, και μετά η ΕΕ, για να είναι σίγουρη ότι η ζημιά θα πληρωθεί από τους Ιρλανδούς φορολογούμενους και όχι βρετανικές και γερμανικές τράπεζες, υποχρέωσαν το Δουβλίνο να καταφύγει στον μηχανισμό «σωτηρίας». Τεράστιες πιέσεις ασκήθηκαν και στους Ισλανδούς, για να πληρώσουν τα χρέη των τραπεζιτών, το σχέδιο όμως ματαιώθηκε λόγω λαϊκών αντιδράσεων.

Να σημειώσουμε ότι το συσσωρευμένο σήμερα παγκόσμιο χρέος είναι αδύνατο να αποπληρωθεί κανονικά, εκτός αν σημειωθεί τρομακτικό παγκόσμιο αναπτυξιακό μπουμ που ουδείς προβλέπει. Μακροχρονίως μπορεί να οδηγήσει σε πολεμική ή οικολογική καταστροφή, ή σε «Σεισάχθεια». Το πρόβλημα θα είναι μαζί μας για πολλά χρόνια. Οι μεγάλες τράπεζες κέρδισαν τον πρώτο γύρο, σε Ελλάδα-Ιρλανδία, βρισκόμαστε όμως στην αρχή του παιχνιδιού. Ακόμα κι αν όντως εφαρμοσθούν τα προγράμματα «σωτηρίας», κάτι εξαιρετικά αβέβαιο, οδηγούν σε αύξηση χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, καθιστώντας δυσχερέστερη την αποπληρωμή! Είναι αναπόφευκτο στην πορεία να τεθεί θέμα νομιμότητας του χρέους. ‘Ηδη, προτού στεγνώσει το μελάνι του Μνημονίου της, η ιρλανδική κυβέρνηση προώθησε νομοσχέδιο που προβλέπει δυνατότητα διαγραφής του χρέους προς τις τράπεζες, προκαλώντας οργισμένη αντίδραση της ΕΚΤ.

Που πήγαν όμως τα λεφτά του ελληνικού χρέους; Για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις στους «κοπρίτες», απαντάει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Αντίθετα με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που θεωρεί «κοπρίτες» τους πολιτικούς του, ο κ. αντιπρόεδρος πιστεύει ότι «κοπρίτες» είναι οι ‘Ελληνες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Ειρήσθω εν παρόδω, και «με όλο το σεβασμό», που λέει κι ο Λαζόπουλος, η διατήρησή του σε αυτή τη θέση από τον κ. Παπανδρέου, μας υποχρεώνει να διερωτηθούμε αν η κτηνώδης αισθητική και το ύφος του αντιπροέδρου του, δεν αντανακλούν εντέλει την αλήθεια πίσω από τα χαμόγελα του Πρωθυπουργού. Αν κυττάξει όμως κανείς τους εθνικούς λογαριασμούς, θα διαπιστώσει επί πολλά έτη διαρκή μείωση μισθών και συντάξεων, αλλά και των απολαβών των δημοσίων υπαλλήλων ως ποσοστού του ΑΕΠ. Κι εδώ δηλαδή μας λέει πάλι ψέμματα η κυβέρνηση. Δεν πήγαν στους μισθούς τα λεφτά των δανείων. Που πήγαν τότε; Γνωρίζουμε π.χ. ότι χρησιμοποιήθηκαν για να καταστήσουν δυνατή την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, πρωτοφανή σε όλη την Ευρώπη, της ελληνικής μεσαίας και ανώτερης τάξης. Αλλά αυτό είναι όμως μόνο μέρος της απάντησης.

Κατά καιρούς δημοσιεύτηκαν τρομακτικά νούμερα για το κόστος της διαφθοράς στην Ελλάδα (όπως και για το ύψος των καταθέσεων Ελλήνων στις ελβετικές τράπεζες). Κατά τον προεκλογικό αγώνα του 2004, η αντιπολιτευόμενη τότε ΝΔ υπολόγιζε το κόστος αυτό σε πάνω από 10% του ΑΕΠ, πρόσφατα αναφέρθηκε ένα ποσοστό 8%. Εμείς τουλάχιστο δεν γνωρίζουμε πως γίνονται και πόσο αξιόπιστοι είναι τέτοιοι υπολογισμοί. Προφανώς όμως είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό του ΑΕΠ που “τρώγεται”, κατά συνέπεια και των δανείων που κατευθύνθηκαν ή κατευθύνονται εκεί. (Μιλάμε πάντα για το άμεσο κόστος, όχι για το πολλαπλάσιο έμμεσο της διαφθοράς, την αποδιοργάνωση του εθνικού σχεδιασμού, που οδήγησε π.χ. την Ελλάδα να επισκευάζει διαρκώς δύο εθνικές οδούς που δεν τελειώνουν ποτέ, παραμένοντας η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς τραίνα).

Μιια εταιρεία όμως σαν τη Ζiemens δεν είναι ο … Ερυθρός Σταυρός. Δεν «λαδώνει» έναν πολιτικό, έναν βουλευτή, ένα κόμμα, ένα δικαστή, έναν κρατικό αξιωματούχο ή ένα δημοσιογράφο, τους «πάντες» δηλαδή στην Ελλάδα, όπως είπε σε μια συνέντευξή του, εμφανώς σοκαρισμένος, ο πρόεδρος της αρμόδιας εξεταστικής κ. Βαλυράκης, ας πούμε με 100.000 ή 1.000.000 ευρώ, για λόγους συμπάθειας και φιλανθρωπίας. Αλλά γιατί, ως αποτέλεσμα του «λαδώματος», έχει πολλαπλάσια κέρδη εις βάρος του ελληνικού Δημόσιου. Να ένας, όχι μόνος, αλλά σημαντικός προορισμός των χρημάτων που «φάγαμε μαζί»: τα θησαυροφυλάκια μεγάλων γερμανικών και γαλλικών εταιρειών και αμερικανικών τραπεζών!

Επ’ αυτής της πτυχής αιδήμων σιωπή. Ουδείς δείχνει διάθεση να συνδέσει το υπέρογκο δημόσιο διεθνές χρέος της Ελλάδας με τις παράνομες δραστηριότητες ξένων κυβερνήσεων και εταιρειών, σε συνεργασία με ελληνικά πολιτικά κόμματα και ‘Ελληνες κρατικούς λειτουργούς, δικαστικούς, αξιωματούχους. Πολύ περισσότερο να ανοίξει ξανά τα λογιστικά βιβλία του ελληνικού κράτους ή να επανεξετάσει τις άπειρες συμβάσεις στις οποίες διοχετεύθηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια και ένα σημαντικό τμήμα των ελληνικών προϋπολογισμών. Κι αυτό παρόλο που είναι συχνή διεθνής πρακτική κράτη με τη θηλειά του χρέους στον λαιμό τους, όπως πρόσφατα ο Ισημερινός του Προέδρου Κορέα, να ξετινάζουν όλους τους λογαριασμούς, με σημαντικό όφελος για την εθνική οικονομία τους. (Τώρα βέβαια, θα μου πείτε, εδώ δεν είναι «τρίτος κόσμος» να κάνουμε τέτοια πράγματα. Οι πολιτικοί μας, όρα Παπακωνσταντίνου ή Αλογοσκούφη, είναι βέροι Ευρωπαίοι. Για να το αποδείξουν τρέχουν κάθε τόσο στον «δάσκαλο» να καρφώσουν τον συμμαθητή τους ότι δεν είναι. ‘Ωσπου βαρέθηκε ο «δάσκαλος» και σταύρωσε τη χώρα)

Αυτά είναι πασίγνωστα στο εξωτερικό, όπου γελάνε με τους εγχώριους φιλιππικούς κατά της διαφθοράς, που προσέλαβαν πέρυσι τη μορφή διεθνούς αυτομαστιγώματος και αυτοεξευτιλισμού. Δεν άντεξε άλλωστε και το είπε σχεδόν, σε στιγμή σπάνιας ειλικρίνειας ο πρόεδρος της ευρωζώνης Γιουνκέρ: όλοι ήξεραν τι γίνεται στην Ελλάδα, αλλά δεν μιλούσαν για να μη διαταράξουν τις γαλλογερμανικές εξαγωγές.

Οι ξένες κυβερνήσεις είναι σοβαρότερες από όσο ελπίζουν ποτέ να γίνουν οι ελληνικές. Φρόντισαν, συντάσσοντας το Μνημόνιο, να προφυλαχθούν από μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις, θέτοντας όρο που απαγορεύει τον συμψηφισμό της «βοήθειας» με ελληνικές ανταπαιτήσεις, δηλαδή απαιτήσεις από παράνομες και καταχρηστικές συμβάσεις και τις γερμανικές αποζημιώσεις, που επίσης δεν διανοούνται να ζητήσουν οι κυβερνώντες μας.

Η άρνηση του ελληνικού πολιτικού και ευρύτερου κρατικού συστήματος να αντιμετωπίσει ριζικά το φαινόμενο της διαφθοράς του (και να απαιτήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις), πέραν των άλλων σοβαρών συνεπειών για τη χώρα, αυξάνει ευθέως το προς πληρωμή χρέος, φέρνοντας εγγύτερα τη χρεωκοπία. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων κρατών θα συνεχίσουν άλλωστε να αντιμετωπίζουν μόνο περιφρονητικά τους εκπροσώπους ενός πολιτικού συστήματος που ‘λάδωναν’. Ούτε η χώρα μπορεί να ασκήσει πολιτική, να διαπραγματευθεί, όταν ξένες κυβερνήσεις, υπηρεσίες ή εταιρείες διαθέτουν τις αποδείξεις δωροδοκίας των Ελλήνων πολιτικών ή αξιωματούχων. Η διεθνής εικόνα της Ελλάδας θα παραμείνει η εικόνα διεφθαρμένης και κακοδιοίκητης χώρας «κοπριτών», όπως τη θέλει ο Νο2 της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η εγκληματική διαχείριση του προβλήματος αυτού, έρχεται έτσι να προστεθεί στην εξίσου εγκληματική μη διαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής του χρέους, που οδήγησε σε ένα μνημόνιο που είναι αδύνατο να εφαρμοσθεί, χωρίς να καταστραφεί η χώρα, και το οποίο μετατρέπει χρέος προς τράπεζες σε ενυπόθηκο χρέος προς κράτη και την ΕΚΤ, σφίγγοντας περισσότερο τη θηλειά στον λαιμό της χώρας.

Είναι ασφαλώς πολύ δύσκολη, σχεδόν αδύνατη η καταπολέμηση της διαφθοράς, όπως είναι πολύ δύσκολο να σταθεί η Ελλάδα όρθια απέναντι σε ισχυρότατες διεθνείς δυνάμεις. Αλλά η μόνη εναλλακτική που έχουμε, είναι να παρακολουθήσουμε μοιρολατρικά την καταστροφή του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού.

ΥΓ. Χάρηκα πολύ με τις διαφημίσεις ευρωπαϊκών πολυτελών αυτοκινήτων στις τηλεοράσεις αυτές τις μέρες, που έκαναν μνεία των δύο έως επτάμισυ χιλιάδων ευρώ που χαρίζει στους υποψήφιους αγοραστές το Υπουργείο Οικονομικών με την απόσυρση. Επιτέλους, φτηνότερα αυτοκίνητα για τον λαό, βοήθεια στη χειμαζόμενη ευρωπαϊκή, ιδίως γερμανική βιομηχανία, νέα γενναία συμβολή στο πολεοδομικό και οικολογικό μεγαλείο της Αθήνας. Πιάσανε επιτέλους τόπο οι περικοπές στις υπερβολικές συντάξεις των 500 ευρώ, στα επιδόματα αναπήρων και πολυτέκων, στα τζάμπα εισιτήρια για τους τυφλούς. Μπράβο!

konstantakopoulos.blogspot.com

περιοδικό Επίκαιρα, 13 Ιαν. 2011

Nίκος Κοτζιάς, Επίκαιρα

Τμήμα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να κατασκευάζει και να…

Nίκος Κοτζιάς: Εικονική πραγματικότητα ή ανάγκη περισσότερης δημοκρατίας;

ζει σε εικονική πραγματικότητα. Οι υποψήφιοι της κυβέρνησης στο επίπεδο της Περιφέρειας έλαβαν συνολικά 10% λιγότερες ψήφους από τις εκλογές του 2009, ενώ σε απόλυτους αριθμούς χάθηκαν για το ΠΑΣΟΚ πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφοι. Στοιχείο της εικονικής πραγματικότητας είναι να εμφανίζεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών ο Ι. Δημαράς, ο οποίος έλαβε με την πρώτη του αυτοτελή κάθοδο σχεδόν 16% ή κάτι λιγότερο από το 5% πανελλαδικά. Με άλλα λόγια, αφού στήθηκαν οι δημοσκοπήσεις σε δήθεν εικονικούς θριάμβους του Ι. Δημαρά, εντέλει η εκλογικά θετική κατάληξη της επιλογής του εμφανίστηκε ως ήττα.

Δεύτερον, με το αποτέλεσμα που απέσπασε το ΠΑΣΟΚ μαζί με τις συνεργαζόμενες με αυτό δυνάμεις καθίσταται αδύνατο να κυβερνήσει. Με το 1/3 των ψήφων του σχεδόν μισού εκλογικού σώματος καμιά πολιτική δεν είναι εύκολο να «περπατήσει», πολύ περισσότερο στην εποχή του Μνημονίου. Η διακυβέρνηση του τόπου γίνεται ακόμα πιο δύσκολη από το γεγονός ότι ο Γ. Παπανδρέου μεταβλήθηκε μετά από δική του επιλογή –και τις προτάσεις των γνωστών ανόητων– σε «κουτσή πάπια» (lame duck) ή πιο σωστά «παραλυμένη πάπια». O όρος χρησιμοποιείται στην πολιτική επιστήμη προκειμένου να χαρακτηριστεί μια κυβέρνηση που δεν μπορεί πια να κυβερνά εύκολα, είτε διότι πρόκειται σύντομα να τελειώσει η θητεία της, όπως προβλέπουν υπάρχοντες θεσμικοί κανόνες (επί παραδείγματι ο τελευταίος χρόνος της δεύτερης θητείας ενός προέδρου στις ΗΠΑ), είτε διότι έχει από μόνη της προαναγγείλει, έμμεσα ή άμεσα, το τέλος της. Χαρακτηριστικά ο Τ. Μπλερ, ο επί μακρών πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, είχε ανακοινώσει ότι επρόκειτο να παραιτηθεί μετά ένα έτος υπέρ του Μπράουν. Τελικά αναγκάστηκε να παραιτηθεί μέσα σε τρεις μήνες. Ο λόγος απλός: όλο το βρετανικό Εργατικό Κόμμα είχε αναδιαταχθεί υπέρ του προαναγγελθέντος νέου αρχηγού.

Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δυσκολία διακυβέρνησης της χώρας θα απαιτηθούν από το ΠΑΣΟΚ σειρά μέτρων στις εξής κατευθύνσεις: α) αλλαγή μείγματος πολιτικής. β) Αλλαγή προσωπικού και πριν από όλα απομάκρυνση εκείνων που δεν κατανοούν ότι «για να επικοινωνεί» η επικοινωνία πρέπει να έχει πολιτικό περιεχόμενο. Ότι η ανάπτυξη της χώρας και η υπέρβαση της ύφεσης απαιτούν πραγματικές πολιτικές και όχι εικονικές αυταπάτες. γ) Ενίσχυση της δημοκρατίας. Αύξηση της αυτονομίας του πολιτικού συστήματος. Αν το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές στηριγμένο στη διαπλοκή, ας ρωτήσει τον Κ. Καραμανλή τι έπαθε με τέτοιες επιλογές και σε καλύτερες γι’ αυτόν συνθήκες το 2007. Τέλος, επείγει το ΠΑΣΟΚ να πάει σε συνέδριο, ώστε να διαμορφώσει μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη πολιτική σε νέες συνθήκες. Δεν μπορεί η ηγεσία του να εκβιάζει το λαό με εκλογές και να αρνείται στην κομματική βάση τη δημοκρατία ενός συνεδρίου.

Τρίτον, η πολυδιασπασμένη Αριστερά έλαβε στο πολιτικό κέντρο της χώρας, που είναι η Αττική, χωρίς τους Οικολόγους, τόσες ψήφους (44,6%) όσο τα δύο κόμματα του δικομματισμού (44,5%). Συνολικά, η πέραν του ΠΑΣΟΚ Αριστερά έλαβε πανελλαδικά κάτι λιγότερο από το 30% του συνόλου των ψήφων. Στην Αττική, το ΚΚΕ αύξησε τις ψήφους του από 10,2% σε 14,2%. Οι τρεις συνιστώσες που συναποτελούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες τον ΣΥΡΙΖΑ έλαβαν το 12,2% των ψήφων (από 6,8%), εμφανίζοντας τη μεγαλύτερη αύξηση έναντι όλων των άλλων δυνάμεων. Αύξηση που πέρασε απαρατήρητη εξαιτίας της διάσπασής της και των προσωπικών στρατηγικών στελεχών της. Αύξηση παρουσίασε και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, με ευχάριστη έκπληξη το 2,3% της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η ριζοσπαστική και κομουνιστική Αριστερά έλαβε στην Αττική συνολικά (χωρίς, δηλαδή, τους ψήφους του Ι. Δημαρά) ένα ποσοστό μεγαλύτερο τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ (28,8% έναντι 24,1% και 20,6%). Αυτοί οι αριθμοί θα αποκτήσουν αξία όταν η Αριστερά θα βρει το δρόμο της κοινής δράσης.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 11/11/10

Ένας μεγάλος Μάντης
http://www.youtube.com/watch?v=XV01GZTNTTg&feature=player_embedded

Εξαιρετικό άρθρο από το, επίσης εξαιρετικό περιοδικό «New Scientist«
Της: Helen Thomson, biomedical news editor

A paralysed woman was still able to accurately control a computer cursor with her thoughts 1000 days after having a tiny electronic device implanted in her brain, say the researchers who devised the system. The achievement demonstrates the longevity of brain-machine implants.

The woman, for whom the researchers use the pseudonym S3, had a brainstem stroke in the mid-1990s that caused tetraplegia – paralysis of all four limbs and the vocal cords.

In 2005, researchers from Brown University in Providence, Rhode Island, the Providence VA Medical Center and Massachusetts General Hospital in Boston implanted a tiny silicon electrode array the size of a small aspirin into S3’s brain to help her communicate better with the outside world.

Implant.jpg

(Image: 2006 Matthew McKee) 

The electrode array is part of the team’s BrainGate system, which includes a combination of hardware and software that directly senses the electrical signals produced by neurons in the brain which control the planning of movement.

The electrode decodes these signals to allow people with paralysis to control external devices such as computers, wheelchairs and bionic limbs.

In a study just published, the researchers say that in 2008 – 1000 days after implantation – S3 proved the durability of the device by performing two different «point-and-click» tasks by thinking about moving a cursor with her hand.

Her first task was to move a cursor on a computer screen to targets arranged in a circle and select each one in turn. The second required her to follow and click on a target as it moved around the screen in varying sizes.

Leigh Hochberg, visiting associate professor of neurology at Harvard Medical School and director of the BrainGate trial, told the website Medical News Today:

This proof of concept – that after 1000 days a woman who has no functional use of her limbs and is unable to speak can reliably control a cursor on a computer screen using only the intended movement of her hand – is an important step for the field

However, the device did not perform perfectly – fewer electrodes were recording useful neural signals than they did when tested six months after implantation.

The researchers say there is no evidence of any fundamental incompatibility between the sensor and the brain. Instead, they believe the decreased signal quality over time can largely be attributed to engineering issues. Ongoing research means these issues are now less of a problem than they were when S3 received her implant.

Speaking with Brown University’s news service, lead author John Simeral, assistant professor of engineering at Brown, said that they would like to further improve the sensitivity of the device:

Our objective with the neural interface is to reach the level of performance of a person without a disability using a mouse

Hochberg says that S3’s implant is still working and she is still participating in trials.

Journal reference: Journal of Neural Engineering, DOI: 10.1088/1741-2560/8/2/025027

Εξαιρετικό άρθρο

Νετανιάχου-Ομπάμα: σημειώσατε 1
Ο νέος πόλεμος στη Μέση Ανατολή.
Ευθυγράμμιση Παπανδρέου-Ισραήλ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Την περασμένη Παρασκευή, η Wall Street Journal είχε ένα μικρό δημοσίευμα, στο οποίο ελάχιστη σημασία απέδωσε ο παγκόσμιος τύπος και οι απεσταλμένοι των διεθνών ΜΜΕ΅στη Βεγγάζη. Ο αιγυπτιακός στρατός, με την έγκριση των ΗΠΑ, τροφοδοτούσε με όπλα τους εξεγερμένους της Αν. Λιβύης. Πολύ προτού εγκριθεί η τελευταία απόφαση του ΟΗΕ, είχε ήδη εκδηλωθεί η ξένη στρατιωτική επέμβαση! Στοιχηματίζουμε ότι πολλά τέτοια, αόρατα ακόμα για τα διεθνή ΜΜΕ, που «κατασκεύασαν» το απαραίτητο κλίμα για τον πόλεμο στη Λιβύη, θα τα πληροφορηθούμε στη συνέχεια, όπως τα μάθαμε για το Ιράκ. Από την εποχή κιόλας της Αρχαίας Αθήνας, η δημοκρατία έχει δυσκολία να συμπορευθεί με τον ιμπεριαλισμό…

Χωρίς Ιθάκη είναι η Οδύσσεια που μας υπόσχονται οι στρατηγοί του «πολέμου των πολιτισμών», πραγματικοί αρχιτέκτονες του νέου μεσανατολικού πολέμου, που δεν κρατήθηκαν, αποκάλυψαν προθέσεις και μακροχρόνιο σχεδιασμό, ακόμα και στο όνομα που διάλεξαν για την επιχείρηση, «Αυγή της Οδύσσειας».

‘Οποιος πιστεύει, έστω για ένα δευτερόλεπτο, την άθλια «ανθρωπιστική» προπαγάνδα με την οποία ξεκίνησε ο πόλεμος, μπορεί να επισκεφθεί τους αθηναϊκούς κινηματογράφους, όπου, κατά τραγική σύμπτωση, παίζεται τώρα η εκπληκτική ταινία για το Ιράκ του μεγάλου Βρετανού σκηνοθέτη Κεν Λόουτς, ο «Ιρλανδικός Δρόμος». Θα διαπιστώσει ξανά, ιδίοις όμμασι, στην περίπτωση που προτίμησε να τις ξεχάσει, τις επιδόσεις «δημοκρατών» και «ανθρωπιστών», που σκοτώνουν τώρα Λίβυους αμάχους εν ονόματι της προστασίας τους, καταστρέφοντας τη χώρα τους.
Θα ήταν πολύ χρήσιμο να πάει να δει την ταινία, αμφιβάλλουμε όμως ότι θα το κάνει, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που νοιώθει τις ΗΠΑ δεύτερη πατρίδα του και καλούσε μάλιστα, το 2004, τους συνέδρους του κόμματός του να «μην τις δαιμονοποιούν».

Στοιχειώδεις ιστορικές και πολιτικές γνώσεις επιτρέπουν να αντιληφθεί, όποιος θέλει να το αντιληφθεί, ότι η δυτική στρατιωτική επέμβαση μετατρέπει έναν εμφύλιο πόλεμο σε νεοαποικιακή επιχείρηση, προσθέτοντας νέα εκρηκτικά υλικά στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή και Μεσόγειο. Το καθεστώς Καντάφι μόνο δημοκρατία, και μάλιστα άμεση, δεν είναι. Το να πιστεύει όμως κανείς, ή να παριστάνει ότι το πιστεύει, πως τα βομβαρδιστικά των ιμπεριαλιστικών και αποικιακών δυνάμεων, ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, είναι κατάλληλο μέσο για την εμπέδωση της δημοκρατίας στη Λιβύη ή οπουδήποτε, είναι να σα να προτείνεις έναν serial killer ή βιαστή, ως επικεφαλής της Αστυνομίας Ηθών!

Αφού άλλωστε είναι τόσο καταπιεστικό το καθεστώς Καντάφι, εντυπωσιάζει ότι οι εξεγερμένοι έχουν επικεφαλής τους τους πρώην Υπουργούς Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, κατεξοχήν αρμόδιους για την .,. καταπίεση που καταγγέλλουν. Στη Λιβύη, για κάποιο λόγο, συμβαίνουν τα αντίθετα από την Αίγυπτο και την Τυνησία, όπου οι επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων παραμένουν ο εχθρός αρ. 1 των εξεγερμένων.

Ας υποθέσουμε ότι οι δυτικές κυβερνήσεις, που βομβαρδίζουν τώρα τη Λιβύη, αφού εξόντωσαν ένα εκατομμύριο Ιρακινούς, χρησιμοποίησαν ανείπωτα βασανιστήρια εναντίον κρατουμένων και κατέστρεψαν τη Μεσοποταμία, έπαθαν ξαφνική κρίση «ανθρωπισμού». Γιατί δεν ενδιαφέρονται να σταματήσουν τη στρατιωτική εισβολή της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέιν για να καταστείλει την επανάσταση; Γιατί δεν τους απασχολεί η αιματηρή καταστολή στην Υεμένη, το μεσαιωνικό καθεστώς των Σαουδαράβων; Γιατί ανέχονται τη μετατροπή της Γάζας σε τεράστιο, σύγχρονο «Γκέτο της Βαρσοβίας», με ενάμισυ εκατομμύριο εγκλείστους; Γιατί η Σοσιαλιστική Διεθνής, με Πρόεδρο τον κ. Παπανδρέου, διατηρούσε, μέχρι πρόσφατα, Μπεν Αλί και Μουμπάρακ στις τάξεις της χωρίς να ενοχλείται, όπως δεν ενοχλείται από το ότι αντιπρόεδρός της είναι ο Μπάρακ, άμεσος αυτουργός της δολοφονικής επίθεσης, σε διεθνή ύδατα, κατά του «στολίσκου της ελευθερίας»; Το δυτικό ενδιαφέρον για τους Λίβυους αμάχους, θα καταγραφεί ως μια ακόμα από τις μεγάλες απάτες που συνόδευσαν χίλια χρόνια μιας δυτικής αποικιοκρατίας, τις εκδηλώσεις της οποίας γνωρίσαμε καλά και διαχρονικά οι ‘Ελληνες, από τις επιδρομές των Σταυροφόρων στα χρόνια του Βυζαντίου έως τις σύγχρονες, αγγλικές και αμερικανικές επεμβάσεις στη χώρα μας και στην Κύπρο.

Πόλεμος πατήρ πάντων, κάτι που καθιστά παρακινδυνευμένη οποιαδήποτε πρόβλεψη. Η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να έχουμε είναι ότι η δημοκρατία στη Λιβύη δεν μπορεί να είναι ούτε στόχος, ούτε αποτέλεσμα αυτής της επιχείρησης.
Αν όντως το καθεστώς Καντάφι έχει απωλέσει κάθε λαϊκή και φυλετική υποστήριξη και αν η λιβυκή κοινωνία είναι έτοιμη να συνταχθεί με τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες για να απαλλαγεί από τον συνταγματάρχη, τότε θα πέσει γρήγορα και ένα νέο καθεστώς, το πιθανότερο δυτικών ανδρεικέλων, θα εγκατασταθεί στη χώρα και θα παραχωρήσει την ίδια και τον μεγάλο πλούτο της στους δυτικούς. Εντούτοις, η τεράστια εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας, με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λίβανο, Γάζα υποδεικνύει μάλλον προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η επέμβαση στη Λιβύη μπορεί ίσως να εξηγηθεί από τον πετρελαϊκό ενδιαφέρον της χώρας. Αλλά ο στρατηγικός χαρακτήρας της παρέμβασης είναι ευρύτερο. Ο πόλεμος αυτός είναι πιθανότερο να μην αποβεί παρά η αρχή μιας μακρόχρονης διαδικασίας αποσταθεροποίησης του αραβικού και μεσανατολικού κόσμου, που θα επιδεινώσει τη διεθνή οικονομική κρίση, θα εντείνει τα κύματα μετανάστευσης, την απήχηση του ισλαμισμού και του εξτρεμισμού στον μουσουλμανικό κόσμο, θα αυξήσει τους κινδύνους τρομοκρατίας, θα αποτρέψει την ενότητα των Αράβων και την πρόοδο των δημοκρατικών επαναστάσεων στην Αίγυπτο και την Τυνησία, θα βαθύνει τη σύγκρουση Ισλάμ και Δύσης, κύρια έκφραση του «πολέμου των πολιτισμών», θα αυξήσει τους κινδύνους πολύ μεγαλύτερης ανάφλεξης.

Ποιος όμως έχει συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη; Ποιες είναι οι δυνάμεις πίσω από την Κλίντον και τον Μπάιντεν που επέβαλαν μια τέτοια πολιτική στον Ομπάμα, τον Γκέιτς, τον Μπρζεζίνσκι, τον αμερικανικό στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες; Από πού αντλούν τη δύναμή τους και γιατί η Γερμανία επιλέγει την ουδετερότητα;

Η εκδίκηση του Νετανιάχου

Σε όποιον παρακολουθεί στενά τη διεθνή πολιτική, ιδίως στο μεσανατολικό, είναι σαφές ότι, εδώ και χρόνια, μια σοβαρότατη διαμάχη εξελίσσεται στα παρασκήνια της αυτοκρατορικής εξουσίας, ανάμεσα αφενός στον πόλο των εξτρεμιστών Ισραηλινών, με επικεφαλής τον Νετανιάχου και τους συμμάχους του στο αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο, αφετέρου σε έναν πόλο γύρω από τον Μπρζεζίνσκι και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ (στρατός και μυστικές υπηρεσίες), με τον οποίο έχουν συμμαχήσει και σημαντικοί παράγοντες του εβραϊσμού της διασποράς, τρομοκρατημένοι από τον τυχοδιωκτισμό των Ισραηλινών ιθυνόντων και την απειλή που συνιστά μακροχρόνια για το μέλλον του εβραϊκού λαού και τα δικά τους, διεθνή και όχι αυστηρά εντοπισμένα στο κράτος του Ισραήλ συμφέροντα (π.χ. Σόρος). Αν άμεσο αντικείμενο της διαμάχης είναι κυρίως η εκάστοτε μεσανατολική πολιτική της Ουάσιγκτων, το έμμεσο πλην ουσιαστικό διακύβευμά της δεν είναι άλλο από την παγκόσμια κυριαρχία.

Οι δύο «πόλοι» συγκρούονται για το κατά πόσον οι ΗΠΑ πρέπει να υποστηρίζουν κάθε ιδιαίτερο συμφέρον του Ισραήλ σε βάρος των γενικότερων δικών τους και για το αν είναι θεμιτή η τεράστια εβραϊκή επιρροή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Πίσω από τον ένα πόλο, είναι οι δυνάμεις που πιστεύουν ότι η Δύση πρέπει να απαντήσει στη γενικευμένη αμφισβήτηση του ρόλου και της ισχύος της, από την άνοδο της παγκόσμιας περιφέρειας, με τις κλασικές μεθόδους της συντριπτικής «ισχύος» που ακόμα διαθέτει. Πίσω από τον άλλο, όσοι επιδιώκουν μια πιο «ισορροπημένη» Αυτοκρατορία, που στηρίζεται κάπως περισσότερο στη συναίνεση και κάπως λιγότερο στον διαρκή πόλεμο.

Η «σκληρή» ισραηλινή στρατηγική, όπως έχει διατυπωθεί ήδη από τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, και επιβεβαιώθηκε ξανά μετά τη δολοφονία του Ράμπιν, είναι ο διαμελισμός των κρατών της Μέσης Ανατολής, η αποσταθεροποίηση όλης της περιοχής και η πλήρης κυριαρχία επ’ αυτής με τα «κλασικά» αυτοκρατορικά μέσα: σκληρή καταστολή, διαίρει και βασίλευε. Η ανάπτυξη του ισλαμισμού και του εξτρεμισμού διευκολύνει γιατί οδηγεί τους Δυτικούς στο πλευρό του Ισραήλ και τους εγκλωβίζει, ει δυνατόν, σε πολέμους όπως αυτός του Ιράκ. Το σχέδιο αυτού του πολέμου εκπονήθηκε από τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς (Περλ και Βούλφοβιτς) κατά παραγγελία και με χρηματοδότηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ήδη από το 1996. Αν από την άποψη των ΗΠΑ, ο πόλεμος ήταν καθαρή ήττα και απώλεια, από την άποψη των ιθυνόντων του Ισραήλ, και με τον τρόπο που σκέφτονται, μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία. Γιατί κατεστράφη και σχεδόν διαμελίστηκε η ισχυρότερη αραβική χώρα.

Μετά την εμπειρία της ιρακινής καταρτροφής, το αμερικανικό κατεστημένο ανασυντάχθηκε και εμπόδισε, τουλάχιστο προσωρινά, έναν πόλεμο κατά του Ιράν, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμια ανάφλεξη. Η κυβέρνηση Ομπάμα ανέχθηκε και χρησιμοποίησε τον Ερντογάν για να στριμώξει τον Νετανιάχου και ίσως αποβλέπει στις αραβικές επαναστάσεις για τον ίδιο σκοπό. ‘Όταν ξέσπασαν οι εξεγέρσεις στην Τύνιδα και το Κάιρο, οι Αμερικανοί εμπόδισαν τα καθεστώτα να προσφύγουν στην αιματηρή καταστολή, ενώ ο ισραηλινός τύπος ολοφυρόταν χαρακτηρίζοντας «προδότη» τον Ομπάμα.

Το επιτελείο όμως Νετανιάχου αντεπιτέθηκε κατά τα φαινόμενα, χρησιμοποιώντας την τεράστια επιρροή που έχει αποκτήσει στη γαλλική πολιτική τάξη, τόσο στον Πρόεδρο Σαρκοζί, όσο και στον πιθανό διάδοχό του, Ντομινίκ Στρως Καν. Με τη βοήθεια των παγκόσμιων ΜΜΕ, στα οποία είναι καθοριστική η επιρροή του δημιούργησε μια τέτοια διεθνή πολιτική ατμόσφαιρα, που κανείς, από τον Ομπάμα μέχρι τον Μεντβέντιεφ και τους Κινέζους δεν θέλησε να πει όχι στην επέμβαση. Που, όπως συνέβη και με τους Γερμανούς και τη Γιουγκοσλαβία, ξεκίνησαν μεν οι Γάλλοι, χώρα σε βαθειά και μεγάλη κρίση, που αναζητά τώρα σε πολεμικές περιπέτειες πέραν των δυνάμεών της, την ανάμνηση του μεγαλείου της, ολοκληρώνουν όμως οι Αμερικανοί, μόνοι ικανοί για τέτοιου είδους επιχειρήσεις.

Ο πόλεμος κατά της Λιβύης είναι λοιπόν και ένα ακόμη επεισόδιο της υφέρπουσας σύγκρουσης στο κέντρο της παγκόσμιας δύναμης. Επεισόδιο όμως και όχι το τέλος του πολέμου. Η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία δεν υπερψήφισαν την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και σε αντίθεση με τη Γαλλία του Σαρκοζί, η Γερμανία της Μέρκελ συνεχίζει την πολιτική των Σρέντερ-Σιράκ το 2002, αντιτασσόμενη στις επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή και συνεχίζοντας, σε συμπόρευση με τη Μόσχα, μια πορεία «στρατηγικής ενηλικίωσης».

Η Ελλάδα ευθυγραμμίζεται με τη γαλλο-ισραηλινή στρατηγική

Η κρίση στη Λιβύη απέδειξε, ακόμα μια φορά, ότι, σε αυτή τη συγκυρία, βαθύτατης εσωτερικής και πολλαπλών διεθνών κρίσεων, δεν υπάρχει στην Αθήνα ελληνική κυβέρνηση. Ακριβέστερα, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, όπως στην εσωτερική, έτσι και στην εξωτερική πολιτική, η ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί οποιασδήποτε αυτοτελούς διαδικασίας παραγωγής εθνικής πολιτικής, γενικεύοντας το «σκονάκι», την πιστή εφαρμογή δηλαδή των έξωθεν «οδηγιών». Αν στην οικονομία ακολουθεί απαρέγκλιτα και ανεξαρτήτως συνεπειών την πολιτική της «τρόικας», συμμαχίας διεθνών τραπεζών και Γερμανίας, στην αμυντική και εξωτερική πολιτική ταυτίζεται απολύτως με ΗΠΑ και Ισραήλ, και, μάλιστα, την πιο σκληροπυρηνική τάση στην ηγεσία τους (Νετανιάχου, Κλίντον, Μπάιντεν). Απειλεί να προσθέσει έτσι στο κοινωνικο-οικονομικό ολοκαύτωμα που θα προκαλέσει και μια εθνική καταστροφή.

Η συμμετοχή πολεμικών σκαφών και ιπταμένων μέσων στην επιχείρηση, καθιστά την Ελλάδα επιτιθέμενη χώρα, έστω και σε περιορισμένη κλίμακα, χωρίς μάλιστα καμιά απόφαση της Βουλής των Ελλήνων. Η άποψη ότι αυτό δεν είναι πολεμική συμμετοχή ή ότι η χώρα έχει δήθεν υποχρέωση να προσφέρει υπηρεσίες σε πολέμους του ΝΑΤΟ είναι ένα από τα συστηματικά ψέμματα που λέει σε όλα τα ζητήματα και καθημερινά η κυβέρνηση. Οι μεγαλοστομίες Υπουργών, ότι δήθεν η επιχείρηση δεν θέτει σε κίνδυνο τη χώρα είναι μια ακόμα από τις συνήθεις αστειότητες πολιτικών που δεν ξέρουν γιατί πράγμα μιλάνε. Την ασφάλεια των Ολυμπιακών δεν την κατοχύρωσε το ανύπαρκτο C41 για το οποίο «λαδώθηκαν», αλλά η εικόνα της Ελλάδας στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Είναι ντροπή για την κυβέρνηση Παπανδρέου να διαθέτει τα ποσά που διαθέτει για την ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο, όταν δεν τολμάει να στείλει ούτε για εθιμοτυπικές επισκέψεις στην Κύπρο τα αεροπλάνα και τα πλοία της και καταδικάζει φτωχά Ελληνόπουλα στην αγραμματωσύνη, σταματώντας τη χρηματοδότηση της μεταφοράς μαθητών από ορεινά χωριά στα σχολεία τους!

Η ντροπή δεν περιορίζεται ασφαλώς στον Πρωθυπουργό, αλλά και σε όλους τους βουλευτές που τον στηρίζουν με την ψήφο τους. Ασφαλώς η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να γίνει υπερασπιστής του Καντάφι. ‘Άλλο αυτό, άλλο να στέλνει καράβια και ιπτάμενα μέσα εναντίον ενός καθεστώτος που στήριξε παντοιοτρόπως το ΠΑΚ και το ΠΑΣΟΚ και υποστήριξε την κυπριακή υπόθεση.

Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα συμμετέχει τόσο ενεργά στους πολέμους κατά των Αράβων. Ακόμα και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δώσει στις ΗΠΑ τις διευκολύνσεις που ήθελαν για τέτοιο σκοπό. Στο παρελθόν, ένας ‘Ελληνας επαναστάτης, ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο) οργάνωσε τον εξοπλισμό της Αλγερινής Επανάστασης, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ ανατίναξαν βρετανικά αεροπλάνα που επετίθεντο στον Νάσερ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε παγκόσμιο θαυμασμό σώζοντας τον Αραφάτ και τους μαχητές του, ‘Ελληνες ξεκίνησαν την πρωτοβουλία για τη Γάζα. Η σημερινή κυβέρνηση είναι ασφαλώς στον αντίποδα – δεν υπάρχει όμως λόγος να σκορπίζει στους πέντε ανέμους το τεράστιο ελληνικό πολιτικό κεφάλαιο στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Ούτε συμφέρει την Ελλάδα και την Κύπρο να συσπειρώσουν όλο το Ισλάμ πίσω από την Τουρκία.

Τα μέσα που διαθέτει η Ελλάδα στην επιχείρηση είναι πολύ περιορισμένα, η πολιτική ζημιά όμως πολύ μεγάλη. Στον χάρτη των προθύμων, φιγουράρει η χώρα μας στις πρώτες θέσεις, μια χώρα που, στο κάτω-κάτω της ραφής, δεν υπήρξε ποτέ τμήμα του ευρωπαϊκού αποικιακού εγχειρήματος. Η ελληνική κυβέρνηση δεν τσακώνεται με το Βερολίνο στο ζήτημα του νεοφιλελεύθερου προγράμματος κοινωνικής καταστροφής της Ευρώπης, που έχει την Ελλάδα ως πρώτο στόχο, διαφοροποιείται όμως από τη Γερμανία στο μόνο θέμα που έχει δίκηο, στην έμμεση πλην σαφή προάσπιση της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας. ‘Ηδη άλλωστε, η εξωτερική πολιτική Παπανδρέου, με την ενθουσιώδη υποστήριξη της τουρκικής ένταξης, συνέβαλε από το 2009, στην εκδήλωση με μεγαλύτερη δριμύτητα της γερμανικής επίθεσης κατά της χώρας μας, από τη στιγμή που η Μέρκελ θεώρησε ότι ελέγχουν την Αθήνα δυνάμεις του αμερικανικο-ισραηλινού άξονα.

Konstantakopoulos.blogspot.com

1ο ΘΕΜΑ

27.03.11

Όπως ίσως γνωρίζουν οι αναγνώστες της στήλης ο γράφων είναι ιδρυτής, πρόεδρος δύο (2) κομμάτων: του Κ.Κ.Λ (Κόμμα Κοινής Λογικής) και του Κ.Α.Π (Κόμμα Αντεστραμμένης Πραγματικότητας). Στο Τους 12 τελευταίους μήνες το Κ.Κ.Λ έχει πέσει στη χειμέρια νάρκη αφού καμία από τις προτάσεις του δεν έγινε δεκτή απ’ τον «λαό». Το αντίθετο συμβαίνει με το Κ.Α.Π, η δραστηριότητα του οποίου δεν επιτρέπει στα μέλη να πιουν ένα εσπρεσάκι στο DaCappo. Εκτός από την ρύθμιση του χρέους των 450 δισεκατομμυρίων ευρώ (με την δημιουργία νέου χρέους), τους τελευταίους 12 μήνες το Κ.Α.Π έκανε όσα δεν είχαν γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία 35 χρόνια. Αναφέρω τα επουσιώδη 1. λύση του προβλήματος της Παιδείας με την 124η αλλαγή του Νόμου-Πλαισίου από την μεταπολίτευση 2. Καταδίκη των υπεύθυνων για τα σκάνδαλα Χρηματιστηρίου, Βατοπεδίου, Βόνταφον, Ζίμενς, προμήθειών ΟΣΕ,  υποβρυχίων κλπ  3. αλλαγή φορολογικής πολιτικής (για 215η φορά) 4. λύση προβλημάτων που έχουμε με την Τουρκία σε Αιγαίο και Δυτική Θράκη 4. Οριοθέτηση της ΑΟΖ  5. αντιμετώπιση του  μεταναστευτικού 6. αναδιάρθρωση  της γεωργικής παραγωγής 7. Ενοικίαση ή πώληση επιφανειών εδάφους της επικράτειας (Αστακός, Ελληνικό,  Ελ. Βεν (μόνο το 20%), Λουτρά Καϊάφα, Κνωσσός, Φαιστός, Εθνικός Κήπος κλπ  Και τώρα τα ουσιώδη με πρώτο τη πρόταση της “λογογράφου” (σύμφωνα με το Wiki Leaks) Κας Μπιρμπίλη η οποία αποτελεί εξέχων μέλος του Κόμματος,  για την πεζοδρόμηση της οδού Πανεπιστημίου. Το σημαντικό για το μέλλον της χώρας έργο υπολογίζεται ότι θα κοστίσει από 15 ως 25 εκατομμύρια ευρώ τα οποία το Κ.Α.Π θα δανειστεί από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ αφού πρώτα μας δανείσουν 200 δις  για να «αγοράσουμε» τα δανεικά με ένα ελαφρό «κούρεμα» της τάξης του 40-50%. Αυτό που, στην ουσία, επιτυγχάνεται με την πρόταση της Λογογράφου είναι σημαντικό γιατί, το «κέντρο» της Αθήνας επεκτείνεται μέχρι την Ακαδημίας, ίσως την Σκουφά αλλά, σίγουρα όχι, την Αναγνωστοπούλου όπου μένει η οικογένεια του Gollum της Μέσης Γης. Και λέω «σίγουρα» διότι τυχών επέκταση προς το Bidet Central θα σημάνει, εκτός από ονειρικούς «χώρους περιπάτου» για τους εξουθενωμένους από την εφαρμογή του Μνημόσυνου εργαζομένων Αθηναίων και καταστηματαρχών  και πολλαπλασιασμό των ελεύθερων χώρων WC όπου θα κάνουν «την ανάγκη» τους οι δυστυχείς οικονομικοί μετανάστες που επέλεξαν το «πετράδι της γης» για να βρουν μία καλύτερη ζωή. Το σχέδιο προβλέπει ότι, εκτός από τις οσμές και μυρουδιές που απολαμβάνουν οι Αθηναία εις τας περί την πλατεία Ομονοίας οδούς, θα τις απολαμβάνουν πρώτα στη Πανεπιστημίου μια μετά στην Σταδίου, Πεσμαζόγλου , Ομήρου, Κριεζώτου, Νίκης, Σόλωνος και κάθε οδό  που θα επηρεασθεί από την πεζοδρόμηση. Needless to say, ότι, όταν λέμε «πεζοδρόμηση» το εννοούμε πράγμα που, πάλι, σημαίνει όιτι εκτός από την επέκταση των δημόσιων ουρητηρίων και χώρων διαμονής για κάθε καρυδιάς καρύδι θα πρέπει να φύουν και τα «γιωταχί». Σε πρώτη φάση θα πάνε πιο πάνω, πιο κάτω,πιο δεξιά και πιο αριστερά. Αν αυτό το μέτρο δεν αποδώσει τα «γιωταχί» θα πάνε Ακόμα Πιο  Μακριά προς Κόρινθο, Λαμία, Χαλκίδα και Σούνιο. Εκεί όμως θα συναντήσουν την (σθεναρή) αντίσταση των συλλόγων «Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης» που εκτός από ΧΥΤΑ δεν θέλουν τα «γιωταχί» στην δική τους αυλή. Το σύνθημά τους είναι «να φύγουνε, να πάνε αλλού» πράγμα που αφήνει στο Κ.Ε.Π (και στη Λογογράφο) μία και μόνη επιλογή: να πάνε στον Ασωπό! Εκεί όμως βρίσκεται (εδώ και χρόνια) μελέτη του Κόμματος για την αναβάθμιση της περιοχής έσω της ΜΚΟ “i4u&u4me” που την «τρέχει» ο Λευκός Πρίγκιπας του Κόμματος (όλα έχουν έναν) Nicolas ο οποίος έχει πει και το «τουκαπρό». Οι δημοσιογράφοι με ρώτησαν αν, η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου (που είχε προταθεί και το 1982) θα ανατρέψει και τον συγκοινωνιακό χάρτη της Αθήνας με εκατοντάδες χιλιάδες παππούληδες και γιαγιάδες, μητέρες και  μαθητές να ψάχνουν γι τις νέες αφετηρίες των παλαιών λεωφορείων  αλλά, θεωρώ το ερώτημα προβοκατόρικο. Μπροστά στα τριαντάφυλλα, τις λιμνούλες, τις πάπιες, τους τσιρκολάνους και τον περίπατο των πεινασμένων υπηκόων της πρωτεύουσας της Αθήνας Ελλάδας (εδώ μένει το 55% των υπηκόων της Μεγάλης Πύλης, ναι;) δεν είναι δυνατόν να υποβαθμίζουμε το μεγαλοφυές και απόλυτα συμβατό με την εποχή και τις ανάγκες του λαού, της πόλης και της χώρας έργου.


Είναι ίσως η πρώτη φορά που, ως Ιδρυτής και Πρόεδρος του Κ.Ε.Π διαφωνώ «κάθετα» με ένα από τα ιδρυτικά του μέλη και η πρόταση του Αντιπροέδρου τα «γιωταχί» να πάνε να παρκάρουν στο πρώην Αεροδρόμιο Ελληνικού με έκανε να «βγω απ’ τα ρούχα μου». Δεν ξέρει, ή μήπως προσποιείται, ότι έχω αναθέσει σε Διεθνείς Επιτροπές (με επικεφαλής τον Επιθεωρητή Κάλαχαν) να μελετήσουν τις χρήσεις του Ελληνικού και τίποτα, ούτε το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει από τον Ορίζοντα Γεγονότων (event horizon) της Μαύρης Τρύπας που πρόκειται να θέσω σε λειτουργία εντός του 2011.

Όμως, το θέμα της πεζοδρόμησης είναι, εκτός από περιβαλλοντικά απαραίτητο και κοινωνικά συναρπαστικό γι’ αυτό λέω να επανέλθω την επόμενη Κυριακή εκτός αν, με πιάσει το Μανιάτικο και στείλω την Λογογράφο πίσω στο Joe Weiderπου την βρήκα in the first place._K.K.

 

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ, Ριζοσπαστης (μέσω Sibila.blogspot.com)

ξι βδομάδες μετά την έναρξη του θλιβερού υποκινούμενου από ενεργειακούς κολοσσούς «χορηγούς» εμφυλίου στη Λιβύη, η θηριωδία της μιντιακής προπαγάνδας έχει πάει τον γκαιμπελισμό εκατό χρόνια μπροστά. Πληροφορίες βγαλμένες κατευθείαν από τα χαλκεία κολοσσών της χειραγώγησης των μαζών (καθηγητάδες πανεπιστημίων, στρατιωτικοί με ντοκτορά στον ψυχολογικό πόλεμο, διαφημιστές, επικοινωνιολόγοι και κυρίως ιδιοκτήτες ΜΜΕ διεθνώς και τα φερέφωνά τους δημοσιογράφοι) σερβίρουν αμάσητη τροφή το δράμα του λιβυκού λαού καταπίνοντας όχι μόνο τα θύματά του, αλλά τη νοημοσύνη, την Παιδεία, την κουλτούρα και εν τέλει την κλίμακα αξιών των καταναλωτών θεατών σ’ όλη τη Γη.
υτός ο κυνικός πετρελαϊκός πόλεμος στη Μεσόγειο των ποιητών, των φιλοσόφων, στο χωνευτήρι τόσων και τόσων πολιτισμών δείχνει να έχει ανυπολόγιστες «παράπλευρες απώλειες». Εξευτελίζει την ανθρώπινη ζωή, την έννοια της πολιτικής οργάνωσης των κοινωνιών και της ολοκληρωτικής διεκδίκησης δικαιωμάτων, με συνέπειες τραγικές για το μέλλον όλων μας. Μια πολύ προσεκτική ακρόαση ή και τηλεθέαση των όσων λέγονται για τη Λιβύη χτυπάει κόκκινο συναγερμό σ’ όλους όσοι γνωρίζουμε και σκεφτόμαστε τη δύναμη των ΜΜΕ ως υπερόπλου στις κάθε μορφής συρράξεις. Οταν η σ. Αλέκα έθεσε στη Βουλή, στη συζήτηση για τη Λιβύη, το μείζον αφυπνιστικό ερώτημα «πότε τραβήχτηκε η γραμμή οριοθέτησης του Καντάφι ως κακού», απαντώντας στις υποκριτικές δικαιολογίες νηπιακής επιχειρηματολογίας των καπιταλιστών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, κάποιοι ξέραμε ότι δεν θα αναπαραχθεί από τα ΜΜΕ, γιατί κινδύνευε να ξυπνήσει και τους κοιμισμένους.

Μιλάνε τα χαλκεία για αμάχους, υιοθετώντας παρανοϊκά την άποψη ότι δεν υπάρχουν θύματα ανάμεσά τους όταν βομβαρδίζουν Αγγλοι – Γάλλοι – Αμερικάνοι. Η αποθέωση του τέλειου φονιά των λαών. Μιλούν για την Βεγγάζη σα να πρόκειται για το τηλεοπτικό πλατό ενός ριάλιτι που θ’ αναδείξει την καλύτερη μαριονέτα των συνήθων βρικολάκων. Στήνουν μια κάμερα σε μια άσφαλτο που διασχίζει την έρημο κι επιδεικνύουν τα Datsun με τα πολυβόλα και τ’ αποκαΐδια των αντιπάλων σαν τα τραπουλόχαρτα της εισβολής στο Ιράκ. Το αίμα συζητιέται αλλά δεν φαίνεται παρά μόνον επιλεκτικά, εκεί όπου χρειάζεται για να μην ακουστούν τα γουργουρητά των στομαχιών των εκατομμυρίων φτωχών Ευρωπαίων ή Αμερικανών κι ύστερα ταΐζουν το πόπολο – απόγονο του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη – με το τουριστικό πλιάτσικο, που μπορεί να καταλήξει να τους ωφελήσει το φετινό θέρος.

πόλεμος στη Λιβύη, οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο πλασάρονται ως προϊόν ταχείας ταφής κάθε πανανθρώπινης ιεράρχησης αξιών. Είναι μια επικοινωνιακή χωματερή με τον άνθρωπο υποβιβασμένο από πιόνι σε σκουπίδι. Ξέρω ότι γίνομαι φρικιαστικά πικρή, αλλά αυτές οι εξελίξεις χρησιμοποιούνται όχι πια για να τρομοκρατήσουν, αλλά για να παραλύσουν κάθε, ακόμα και νοητική, αντίσταση των μαζών στις δυτικές κοινωνίες. Το σάστισμα των Αράβων το έχει αναλάβει το Αλ Τζαζίρα καθόλου τυχαία αποκαλούμενο και αραβικό CNN.

Με την ανεργία να χτυπάει τα όρια αντοχής των πολιτισμένων, τάχα μου, δήθεν δυτικών κοινωνιών μην απορρήσετε σύντροφοι αν σε μερικά χρόνια η πρόσβαση στη βιασμένη εικόνα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων θα γίνεται με την καταβολή συνδρομής…

04.07

EN ΛEYKΩ

Κούνια που τους κούναγε…

Ειδική Διαδρομή, Special Stage: όρος που χρησιμοποιείται στα ράλλυ. Κλειστό στην κυκλοφορία κομμάτι του δρόμου στο οποίο οδηγοί και αυτοκίνητα πάνε στα 10/10 ή και στα 11/10. Ούτε ξέρω πόσες ειδικές έκανα στη ζωή μου. Μπορεί και 500 στα ράλλυ όπου έλαβα μέρος, όταν ακόμα η φυσική μου κατάσταση επέτρεπε να μένω άυπνος για τρεις ημέρες και δύο νύχτες τρέχοντας στα παλιά Pάλλυ Ακρόπολις. Θυμάμαι μερικές… Φτέρη, Πολύγυρος, Λαγκάδια, Ιτέα, 7-5 Πηγάδια, Πορταριά, Μπράλο και άλλες, που ο χρόνος τούς πήρε το όνομα και τις έκανε δύο: ειδικές την ημέρα και τη νύχτα. Το ’γραψα και στο προηγούμενο «Εν Λευκώ». Κοιτάω μπροστά, αλλά και πίσω. Βρίσκομαι σε σταυροδρόμι, σε διχάλα, πείτε το όπως θέλετε, αλλά, ύστερα από 40 χρόνια στο «δρόμο», σταμάτησα να ξαποστάσω και δεν έχω αποφασίσει αν θα πάω ίσια, δεξιά, αριστερά ή αν θα μείνω εδώ που βρίσκομαι. Πολλές οι «ειδικές». Περισσότερες απ’ ό,τι φαντάζεστε, γι’ αυτό και αυτό το «Εν Λευκώ» είναι αφιερωμένο στη Σκόνη του Χρόνου. Και είναι πολλές, γιατί οι 4ΤΡΟΧΟΙ δεν ήταν (δεν είναι) αντίγραφο ενός «ξένου περιοδικού», αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που φτιάχνεται από την αρχή κάθε ώρα, κάθε μέρα, κάθε μήνα από μια από τις πιο δυνατές και ωραίες ομάδες στον κόσμο.

Υπερβάλλω; Ευλογώ τα γένια μας; Έπρεπε να εκφράζομαι με περισσότερη ταπεινοφροσύνη; Μπορεί, αλλά τον τελευταίο καιρό τα έχω (ψιλο)πάρει με κάποιους που προσπαθούν να μας μάθουν πώς να βγάζουμε περιοδικά! «Ο κόσμος άλλαξε», λένε. «Τα πράγματα δεν είναι όπως στην εποχή σου». Είναι αλήθεια. Ο κόσμος άλλαξε, αλλά προς σκουπιδαριό μεριά. Τα περιοδικά που βγαίνουν απ’ το μυαλό, την καρδιά και το στομάχι των ιδιοκτητών και των συντακτών τους είναι λίγα – και αυτά τα λίγα είναι πολύ καλά, από τα καλύτερα στην ΕΕ. Τα περίπτερα στενάζουν απ’ το βάρος εντύπων που δεν είναι τίποτα περισσότερο από συγκαλυμμένους οδηγούς αγοράς για κομπλεξικούς Βαλκανίους.

Το μήνα που πέρασε, όμως, μ’ έφτιαξε και κάτι άλλο. Είδα στην τηλεόραση κάτι πολιτικούς και γραφειοκράτες να «προσέρχονται» στα εγκαίνια του «νέου κτιρίου» της «Κοινωνίας της Πληροφορίας», το οποίο «νέο κτίριο» είναι το ιδιόκτητο κτίριο της Τεχνικές Εκδόσεις ΑΕ στην Ηλιουπόλεως 2-4 στον Υμηττό, το οποίο αναγκαστήκαμε να πουλήσουμε, λόγω των θλιβερών γεγονότων που συνέβησαν στην «Άλφα Πρες». Έβλεπα το… ανάκτορο των 4.200 τ.μ. που μας στέγαζε από το 1998 και σκεπτόμουν πως δεν υπάρχει εκατοστό από τα θεμέλια έως την οροφή που να μην ξέρω απ’ έξω.

Η ζωή παίζει άσχημα παιχνίδια, ιδιαίτερα στους ανθρώπους που (εξακολουθούν να) πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι αγγελικά φτιαγμένος. Ένα τέτοιο «παιχνίδι» παίχτηκε στις πλάτες μας, αλλά σε όλη μου τη ζωή πίστευα και ακόμα πιστεύω στη φράση που λέει πως «όλα εδώ πληρώνονται» και πως θα έρθει μια στιγμή που το Καλό θα νικήσει.

Η περιπέτεια της εταιρείας μας έκανε πολλούς να πουν πως οι Τεχνικές Εκδόσεις… τελείωσαν. Ένα πράγμα έχω να πω: κούνια που τους κούναγε!

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνούν τα συγκεκριμένα λουλούδια είναι πως άλλοι έχουν «πεθάνει», αλλά δεν το έχουν καταλάβει – ακόμα. Οι Τεχνικές Εκδόσεις θα «πεθάνουν», μόνο όταν πεθάνουν αυτοί που τις δημιούργησαν, κάτι που, με τις προόδους που κάνει η επιστήμη και σύμφωνα με τη δική μου θεωρία, μάλλον δεν πρόκειται να συμβεί!

Εθνική δυσκοιλιότητα

Αλλά, και να μην έβλεπα αυτήν την εικόνα, τι θέλατε να γράψω; Μήπως για τον «πόλεμο» που, όπως λένε κάποιοι δυσκοίλιοι, έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους κουκουλοφόρους και την αστυνομία για την «παιδεία»; Σιγά, ρε… Αν οι πέτρες, τα καδρόνια και τα χημικά είναι πόλεμος, τότε αυτό που γίνεται στο Ιράκ τι είναι; Σχολική εκδρομή; Αυτό δεν είναι «πόλεμος», ούτε αντίδραση για το Άρθρο 16. Οι αντιδράσεις των νέων είναι η πρώτη (υπόγεια) αντίδραση στην επέλαση των σκουπιδιών σε όλους τους τομείς της ζωής στην Ελλάδα. Ο νόμος-πλαίσιο, το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά ΑΕΙ είναι αφορμές.

Ποια παιδεία έχουν υπόψη οι «εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι»; Όλοι ξέρουν ότι σωστή εκπαίδευση γίνεται μόνο σε τρία, τέσσερα ΑΕΙ και σε καμιά εκατοστή λύκεια και σχολεία. Στα υπόλοιπα επικρατεί κομματικός χαβαλές, καταβροχθίζονται Κοινοτικά κονδύλια, μέσω «ανάθεσης μελετών», ή παίζονται παραστάσεις του θεάτρου ΝΟ.

Για να τελειώνουμε: χίλιες φορές προτιμότερο η ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» ανάμεσα στους φοιτητές και στην αστυνομία κι ένα εκατομμύριο φορές καλύτερα οι «κουκουλοφόροι» να καίνε κάδους σκουπιδιών από το να μας βομβαρδίζουν με «ανθρωπιστικές» βόμβες, όπως έκαναν στη Γιουγκοσλαβία, στο Λίβανο, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Καλύτερα εκατό σπασμένα τζάμια και τρία ξηλωμένα πεζοδρόμια από τρία εκατομμύρια καταγραφικές κάμερες που μας βλέπουν ακόμα και όταν κατουράμε και για τις οποίες δεν «ανησυχούν» τα Αρμάνι και οι Νοικοκυραίοι των τηλεοπτικών παραθύρων.

Μετά, σε ποια παιδεία αναφέρονται οι δυσκοίλιοι; Σ’ εκείνη που ορίζεται και κατευθύνεται από τους υπηρέτες των συγκροτημάτων; Στην άλλη που επιτρέπει σε μεγαλοπαράγοντες να απολύουν υπουργούς (λέγε με Γεράσιμο), όταν δεν τους δίνουν τις σχολικές βιβλιοθήκες; Μήπως σ’ εκείνη των φροντιστηρίων; Των δασκάλων που «ανησυχούν» για το φαινόμενο, αλλά εισπράττουν (μαύρο) χρήμα κάνοντας τα κατ’ οίκον μαθήματα; Να αναφερθούμε στην παιδεία που προωθεί Λεξιλόγια Σκύλου; Την ήσσονα προσπάθεια; Για τη βάση του 10 που θέλει να… καταργήσει, επειδή τα «παιδιά δεν πρέπει να «συσσωρεύουν άχρηστες γνώσεις»; Σε εκείνη που παράγει τούβλα που πιστεύουν πως οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα την 25η Μαρτίου 1821 και ότι η Επανάσταση του ’21 έγινε την 28η Οκτωβρίου του 1941;

Πόσο νέο είναι το παλιό;

Το βρήκα! Θα γράψω για την κ. Ρεπούση (η συγκεκριμένη κυρία με ελκύει όπως το φως τα κουνούπια!), η οποία στο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού γράφει πως, όταν οι Τούρκοι έκαψαν τη Σμύρνη, «οι Έλληνες συνωστίζονταν στο λιμάνι για να φύγουν για την Ελλάδα», λες και είχαν κάνει overbooking.

Καλό θα ήταν να αφιέρωνα το «Εν Λευκώ» στα φαγοπότια που συντελούνται στις προμήθειες αμυντικού υλικού ή στα εγκλήματα που έγιναν με τη διαχείριση των Ναυπηγείων Ελευσίνας και Σκαραμαγκά. Όμως, αυτά δεν «ενδιαφέρουν» τους αναγνώστες αυτοκινητιστικών περιοδικών – που δεν έχουν καταλάβει ότι, το πολύ σε πέντε χρόνια, η αυτοκίνηση στην Ευρώπη θα έχει αλλάξει τόσο, ώστε οι πολίτες μπορεί ακόμα και να… πετροβολούν τους οδηγούς.

Γι’ αυτό γράφω για τα παλιά – που, όμως, είναι πιο καινούργια απ’ ό,τι φαντάζεστε. Τι πιο καινούργιο απ’ τους (παλιούς μας) αγώνες για ελαφρότερα αυτοκίνητα και καθαρότερες πηγές ενέργειας; Όταν, πριν από 15-20 χρόνια, κάναμε το ένα αφιέρωμα μετά το άλλο στις εναλλακτικές πηγές, τα παράσιτα που αναπτύσσονται στο κράτος και σε «μαγαζιά» που εισάγουν αυτοκίνητα (σε αντίθεση με τις σωστά οργανωμένες αντιπροσωπείες) μας κορόιδευαν, λέγοντας ότι «ασχολούμαστε με πράγματα που κανέναν δεν ενδιαφέρουν στην Ελλάδα».

Όταν, πριν από 10 χρόνια (το τριήμερο 16-18 Μαΐου 1997), οργανώσαμε (στο ΕΜΠ) το «1ο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο για τα Καθαρά Αυτοκίνητα» πιστεύαμε ότι κάτι κάναμε, κάτι προσφέραμε στη χώρα και πως κάποιος από τους λαμέ πολιτικούς θα έδινε σημασία. Σιγά μην έδωσαν!

Στο αρχείο μου έχω ένα άρθρο μου από το ΒΗΜΑ. Έγραφα…

«… Το ευρωπαϊκό κέντρο των τεχνολογιών αντιρύπανσης θα γίνει η Αθήνα με το 1ο Συνέδριο για τα Καθαρά Αυτοκίνητα και το 1ο Οικο-Ράλι, που διοργανώνει το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στο τριήμερο 16-18 Μαΐου 1997. Πολλά πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, αυτοκινητοβιομηχανίες αλλά και επιστήμονες που δραστηριοποιούνται στους τομείς των τεχνολογιών αντιρύπανσης έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή και κάθε μέρα καταφθάνουν νέες αιτήσεις από όλο τον κόσμο για ένα γεγονός που, όπως ελπίζουν οι διοργανωτές, θα κάνει την Αθήνα το ευρωπαϊκό κέντρο για την παρουσίαση των νέων τεχνολογιών και κατασκευών που θα οδηγήσουν στα “καθαρά” αυτοκίνητα του 2000. Η ιδέα για τη διοργάνωση του ECCC-1 (1st European Conference on Clean Cars & 1st Hellenic Eco Rally) προτάθηκε από τον υπογράφοντα και το περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ στον πρύτανη του ΕΜΠ Νίκο Μαρκάτο. Μετά τις απαραίτητες επικοινωνιακές “δυσλειτουργίες” που συνοδεύουν μια διοργάνωση αυτής της εμβέλειας, οι μηχανισμοί τέθηκαν σε κίνηση και την προσπάθεια στηρίζουν και άλλα ιδρύματα και οργανισμοί…»

Θυμάμαι το σαββατοκύριακο του Μαΐου που στα αμφιθέατρα του ΕΜΠ ερευνητές από όλο τον κόσμο παρουσίασαν τη δουλειά τους σε τομείς όπως είναι τα ηλεκτρικά και τα υβριδικά αυτοκίνητα, οι κινητήρες χαμηλών εκπομπών ρύπων, οι καταλύτες, τα εναλλακτικά καύσιμα, οι κυψέλες καυσίμου, οι ηλιακοί συσσωρευτές και πολλά άλλα που, πίστευα, ενδιέφεραν πολίτες και πολιτικούς. Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά πειραματικά οχήματα, που εκείνη την εποχή κατασκευάζονταν στα κέντρα Έρευνας & Εξέλιξης της ευρωπαϊκής (και όχι μόνο) αυτοκινητοβιομηχανίας. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την Κυριακή 18 Μαΐου 1997 οι Αθηναίοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν στους δρόμους της Πολυτεχνειούπολης στου Ζωγράφου το 1ο Οικο-Ράλι, έναν «αγώνα» για αυτοκίνητα μηδενικών ή σχεδόν μηδενικών ρύπων (Zero or Near Zero Emission Vehicles) που ελπίζαμε (τέτοιοι μαλάκες είμαστε) ότι θα είναι ο πρώτος στο νέο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ZEV or NZEV αυτοκινήτων, που επρόκειτο να προκηρύξει η Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, η FIA! Το αποτέλεσμα; Έγινε το πρώτο και ποτέ δεύτερο. Γιατί; Διότι μας ενέγραψαν κανονικά; Επειδή «δεν είχαν λεφτά»; Eπειδή το συνέδριο «στήριζε τις πολυεθνικές»; Επειδή τους πατήσαμε τον κάλο; Επειδή δεν το σκέφτηκαν πρώτοι; Πού στο διάβολο θέλετε να ξέρω; Αυτό που ξέρω είναι ότι έβαλα 10 εκατ. δρχ. από την «τσέπη» των Τεχνικών Εκδόσεων, διαφορετικά δε θα γινόταν το συνέδριο.

Η Δικαίωση του αγώνα μας σε μια από τις δεκάδες επιστολές που φτάνουν κάθε μήνα στους 4Τ:

Kύριε Καββαθά

Είναι η πρώτη φορά που σας γράφω. Ήθελα να το κάνω εδώ και πολλά χρόνια. Είμαι από τους «ιδρυτικούς» αναγνώστες. Δεν έχω χάσει τεύχος των 4Τροχών από το 1971. Είμαι 58 ετών, μεγάλωσα μαζί σας. Δεν ευτύχησα να έχω τη μεγάλη προσφορά σας. Ξεκίνησα από τα Γκράβαρα. Πού να πήγαινα; Πάλι καλά που επιβίωσα. Βέβαια, δε σας γράφω για να σας πω την ιστορία μου. Παρασύρθηκα από την καλώς εννοούμενη ζήλια για εσάς. Σας γράφω, αρκετά καθυστερημένα έστω, για να σας εκφράσω τις ευχαριστίες μου, επειδή σας θεωρώ έναν από τους δασκάλους μου. Πιστεύω ότι με έχετε επηρεάσει πολύ αυτά τα χρόνια. Είναι βέβαιο ότι θα ήμουν άλλος άνθρωπος, αν δεν είχα την τύχη να σας διαβάζω, και αυτό είμαι σίγουρος ότι ισχύει για πολλούς αναγνώστες σας. Να είστε πάντα καλά. Συνεχίστε με μεγαλύτερο κουράγιο. Η προσφορά σας είναι ανεκτίμητη. Μακάρι να είμαστε περισσότεροι, αλλά δεν απογοητεύομαι. Θα γίνουμε.

Πιστέψετέ με. Ειλικρινά, μου έφυγε ένα βάρος που μπόρεσα να βρω το χρόνο να σας ευχαριστήσω.

Χ. Π.

(Όνομα και διεύθυνση στους 4Τ)

Δικηγόρος, Αθήνα

Στη χώρα όπου επιπλέουν οι φελλοί και το βλαχογύφτικο lifestyle έχει αντικαταστήσει την προσωπική (και εθνική) αξιοπρέπεια σε ένα μεγάλο τμήμα της νεοελληνικής «κοινωνίας», η επιστολή του αναγνώστη ορίζει το στίγμα των 4Τ.

«Don’t call us, we will call you»

Θέλετε κι άλλο καφέ; Σκέτο ή με ολίγη Πολιτιστική Ολυμπιάδα; Βρέθηκε ένας άνθρωπος (ο τότε πρόεδρος του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ, Ευγένιος Γιαννακόπουλος) που διάβαζε 4Τ. Διάβασε την ιδέα, με κάλεσε στο γραφείο του και οι 4ΤΡΟΧΟΙ με το ΕΛΙΝΗΟ και την ΕΛΠΑ οργανώσαμε έναν από τους πιο ωραίους και χρήσιμους αγώνες στην ιστορία: 18 «αυτοκίνητα» που κινούνταν με το φως του ήλιου και που είχαν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από μαθητές και σπουδαστές από Πολυτεχνεία και Πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο (και το Πολυτεχνείο Πατρών) ήλθαν στην Αθήνα, ξεκίνησαν απ’ την Ακρόπολη, πήγαν στην Ολυμπία κι επέστρεψαν στην Αθήνα (κάπου 800 χλμ., δηλαδή) χωρίς να «κάψουν» ούτε μία σταγόνα βενζίνης.

Το έμαθε κανείς; Το «έπαιξε» η τηλεόραση (εκτός από δυο, τρεις περιπτώσεις συναδέλφων που μας έκαναν χάρη); Το εκμεταλλεύτηκε η κυβέρνηση; Οι υπουργοί; Ο Πρωθυπουργός; η Μαρία Πενταγιώτισσα; Ο Γιαραμπής;

Ούτε λέξη! Άκρα σιωπή. Λες και δεν έγινε τίποτα. Κι ας «μας βγήκε ο κώλος» να βρούμε τα λεφτά για να κάνουμε τον αγώνα…

Ξανάγινε; Σιγά μην…

Δεν πίστευα στα μάτια, στ’ αυτιά και στις αισθήσεις μου, ιδιαίτερα όταν, ως καλός αιθεροβάμων, έκανα ακόμα μία πρόταση: τον αγώνα από την Ολυμπία στο Πεκίνο για την Ολυμπιάδα του 2008. Φαίνεται πως η ιδέα ήταν τόσο καλή, ώστε με κάλεσε στο «Μαξίμου» ο Πρωθυπουργός. «Επιτέλους», είπα, «κάτι πάει να γίνει».

Οι μήνες πέρασαν. Δεκάδες τα e-mail και τα fax από τους ξένους οργανισμούς, τα πανεπιστήμια και τα πολυτεχνεία που ζητούσαν να μάθουν πότε θα γινόταν το 2ο Συνέδριο Καθαρών Αυτοκινήτων, ο αγώνας Ολυμπία-Πεκίνο, η Aνάβαση Πάρνηθας για «καθαρά» οχήματα (άλλη ιδέα του γράφοντος). Κρυβόμουν. Δεν έβγαινα στα τηλέφωνα, απαντούσα με γενικότητες: «Θα δούμε», «οσονούπω», «ετοιμαζόμαστε», «περιμένουμε την έγκριση του Πρωθυπουργού», του υπουργού, του ΓΓΕ&Τ…

Με άλλα λόγια, φάτε σκόνη…

Τι άλλο έμενε να κάνω από το να στείλω επιστολή στον Πρωθυπουργό; «Δεν μπορεί» έλεγα. «Με κάλεσε, έδωσε έγκριση και διέταξε τους υπουργούς και αυτοί αδιαφόρησαν».

Παραθέτω τμήμα την επιστολής:

Προς τoν Πρόεδρο της Κυβερνήσεως

Πρωθυπουργό

κ. Κώστα Καραμανλή

Μέγαρο Μαξίμου

Αθήνα, 14.09.05

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,

Σκέφτηκα πολύ πριν στείλω αυτήν την επιστολή, αλλά νομίζω ότι ο χρόνος που παρήλθε από τον Οκτώβριο του 2004 (!), οπότε με δεχτήκατε στο γραφείο σας, δικαιολογεί την απόφαση.

Όπως θυμάστε, με καλέσατε για να σας δώσω περισσότερες πληροφορίες για την ιδέα μου για έναν αγώνα με οχήματα που θα σχεδιάζουν και θα κατασκευάζουν φοιτητές και σπουδαστές από τα Πολυτεχνεία, τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνικά Λύκεια του εξωτερικού και του εσωτερικού. Τα οχήματα, είχα πει και το είχατε στηρίξει με τρεις δημόσιες δηλώσεις, αλλά και στη συνάντησή μας, θα ξεκινούσαν από την Ολυμπία και θα τερμάτιζαν στην εκάστοτε Ολυμπιακή πόλη, αρχίζοντας με το Πεκίνο το 2008.

Η πρότασή μου στηρίχθηκε από τους Προέδρους όλων των Ομοσπονδιών του πλανήτη που ασχολούνται με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με την υπογραφή της «Χάρτας της Ολυμπίας». Στη συνάντησή μας δώσατε συγκεκριμένες εντολές στους υπουργούς σας για την υλοποίησή της. Αρκετούς μήνες αργότερα, κλήθηκα από τον ΓΓΕ&Τ, στον οποίο παρέδωσα πλήρη φάκελο με την πρόταση. Μερικούς μήνες και 3 ή 4 (δικά μου) τηλεφωνήματα μετά, συναντήθηκα (για 8 λεπτά) με τον Yπουργό Ανάπτυξης, παρουσία του ΓΓΕ&Τ, όπου υπέβαλα (πάλι) τις προτάσεις και το σχέδιο.

Πέρασαν τρεις μήνες. Όταν τηλεφώνησα για να ρωτήσω «τι γίνεται;», μου είπαν το γνωστό «don’t call us, we will call you» (…).

Με εκτίμηση

Κώστας Καββαθάς

Tο υπόλοιπο της επιστολής αναφέρει τα όσα ακολούθησαν και την ευχή ότι θα έχω απάντηση (που δεν είχα).

Ένα χρόνο πριν του στείλω την επιστολή, έστειλα μια άλλη, αυτήν τη φορά στην Πρόεδρο της Βουλής. «Δεν μπορεί», είχα σκεφτεί τότε, «κάτι θα του πει για το θέμα»:

Προς την

Πρόεδρο της Βουλής

Kυρία Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη

Aθήνα, 3 Σεπτεμβρίου 2004

Κυρία Πρόεδρος,

Μετά την επιτυχία του αγώνα ηλιακών αυτοκινήτων «ΦΑΕΘΩΝ 2004», που είχατε την καλοσύνη να στηρίξετε και οικονομικά με το βραβείο που θεσμοθετήσατε για το όχημα του 1ου ελληνικού ΑΕΙ, και την πρόσφατη ανακοίνωση του Πρωθυπουργού ότι η κυβέρνηση στηρίζει την πρόταση για έναν αγώνα που θα πραγματοποιείται κάθε 4 χρόνια από την Ολυμπία στην εκάστοτε χώρα που θα φιλοξενεί τους Ολυμπιακούς Aγώνες, καταθέτω μια ακόμα ιδέα-πρόταση.

Την τέλεση ενός αγώνα ανάβασης στον ιστορικό Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας με οχήματα που θα κινούνται αποκλειστικά με καθαρές (εναλλακτικές) πηγές ενέργειας, όπως: ηλεκτρικά, ηλιακά, υδρογόνου, φυσικού αερίου ή με οποιαδήποτε άλλη μορφή κινητήρα σκεφθούν/ανακαλύψουν οι φοιτητές των Πολυτεχνείων και των Τεχνικών Λυκείων της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Ο ετήσιος αυτός αγώνας, μαζί με την, ανά τετραετία, εκδήλωση Ολυμπία-Ολυμπιακή Πόλη, θα καταστήσει την Ελλάδα Κέντρο της Έρευνας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (…)

Με εκτίμηση,

Κώστας Καββαθάς

Τουλάχιστον, η κ. Πρόεδρος διέθεσε 10.000 ευρώ για το ελληνικό ΑΕΙ που θα τερμάτιζε στο ΦΑΕΘΩΝ 2004. Το βραβείο το πήρε το Πολυτεχνείο Πατρών.

Πέρα απ’ τα προηγούμενα, έγινε και τελετουργικό! Υπογράφτηκε η «Χάρτα της Ολυμπίας» για να ξέρουμε ότι η Ελλάδα τηρεί τις υποσχέσεις της. Την παραθέτω, προς τέρψη των γενεών που θα έλθουν:

Η «Χάρτα της Ολυμπίας»

Στην πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας, στον τόπο όπου η Ολυμπιακή φλόγα ανάβει από τις ακτίνες του Ήλιου και, ξεκινώντας από εδώ, ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο, διατρανώνοντας την παγκοσμιότητα του Ολυμπιακού Ιδεώδους, σήμερα, Τρίτη 25 Μαϊου του έτους 2004, συγκεντρώθηκαν οχήματα που κινούνται αποκλειστικά με την ενέργεια του ήλιου. Ήλθαν εδώ από τα πέρατα του κόσμου, σε μια συμβολική εκδήλωση θέλησης της ανθρωπότητας, που εκφράζεται κυρίως από τους νέους επιστήμονες, για τη διατήρηση και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο η Ολυμπιακή Ιδέα γεννήθηκε και μπορεί να επιβιώσει.

Η εκδήλωση «Φαέθων 2004», ενταγμένη στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας 2001-2004, προκάλεσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, γιατί για πρώτη φορά Οργανώτρια Χώρα Ολυμπιακών Αγώνων επιχειρεί με έναν τόσο συμβολικό τρόπο να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινότητα για την ανάγκη λήψης μέτρων προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, προκειμένου οι Αγώνες αυτοί να συνεχίσουν να διεξάγονται ανά τους αιώνες με την κλασική τους μορφή.

Όλοι εμείς που υπογράφουμε το παρόν, προερχόμενοι από τους χώρους της επιστήμης, της έρευνας, της άθλησης, της εκπαίδευσης, της τεχνολογίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, εμπνευστές και εργάτες της ιδέας του ηλιακού και, κατ’ επέκταση, του «καθαρού» οχήματος, συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιερό τόπο της Αρχαίας Ολυμπίας, προκειμένου να υποστηρίξουμε την ελληνική πρωτοβουλία και να συνενώσουμε τις προσπάθειές μας για την υλοποίησή της. Με τη συνεργασία όλων μας θα επιδιωχθεί η διοργάνωση κάθε τέσσερα χρόνια ενός επικού ταξιδιού με ηλιακά και άλλα «καθαρά» οχήματα από την Αρχαία Ολυμπία στην εκάστοτε διοργανώτρια πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων, που θα αποτελεί ένα ισχυρότατο μέσο προβολής των περιβαλλοντικών ανησυχιών για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Θα αποτελεί, επίσης, σημαντική συνεισφορά της διοργανώτριας χώρας στην προσπάθεια προστασίας των πολιτιστικών μνημείων όλης της ανθρωπότητας από τους κινδύνους που εγκυμονεί γι’ αυτά η υποβάθμιση του περιβάλλοντος.

Η διοργάνωση αυτή θα αναδεικνύει τη διασύνδεση τεχνολογίας και πολιτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο, ως μέσου διαιώνισης του Ολυμπιακού Ιδεώδους και γενικότερα των κλασικών αξιών της ανθρωπότητας.

Dr Γεώργιος Αγερίδης

Prof. Georg Brasseur

Βασίλειος Δεσποτόπουλος

David Fewchuck

Hans Gochermann

Κώστας Καββαθάς

Bruno Moretti

Διονύσιος Νέγκας

Καθηγ. Αθανάσιος Σαφάκας

Brian Scholz

Chris Selwood

Katsutoshi Tamura

Hans Tholstrup

Prof. Andrea Vezzini

Επικυρώθηκε από το Δήμαρχο Ολυμπίας, Γιάννη Σκουλαρίκη

Οι προτάσεις Μου για το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού

Παρακολούθησα με τη δέουσα προσοχή τη διαμάχη που ξέσπασε για το περιεχόμενο του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού που συνέγραψε ομάδα υπό την κ. Μαρία Ρεπούση – την οποία, πρέπει να ομολογήσω, θαυμάζω βαθιά. Θέλοντας να συμβάλω στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την επίθεση του «εθνικιστικού λόμπι», καταθέτω λίγες από τις δικές μου προτάσεις, προκειμένου να διορθωθούν τα ιστορικά σφάλματα στη νέα έκδοση του βιβλίου. Αρχίζω με τη φήμη που έχει ύπουλα διοχετεύσει το εν λόγω λόμπι ότι οι Άγγλοι κατακτητές εκτέλεσαν με απαγχονισμό (μεταξύ άλλων) τους μαχητές της ΕΟΚΑ Μιχαήλ Καραολή, Ανδρέα Δημητρίου, Χαρίλαο Μιχαήλ, Ανδρέα Ζάκο, Ιάκωβο Πατάτσο, Στέλιο Μαυρομμάτη, Ανδρέα Παναγίδη, Μιχαήλ Κουτσόφτα, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Γρηγόρη Αυξεντίου. Οι άνδρες αυτοί δεν πέθαναν στην αγχόνη. Απλά, μια ηλιόλουστη ημέρα, η ομάδα είχε βγει να κυνηγήσει πεταλούδες στο Τρόοδος. Εκεί όπου βάδιζαν αμέριμνοι δεν πρόσεξαν τα σχοινιά που είχαν ξεχάσει στα δέντρα απρόσεκτοι κτηνοτρόφοι. Πιάστηκαν οι λαιμοί τους, μπερδεύτηκαν και πέθαναν εντελώς. Ο Αυξεντίου, από την άλλη, μπήκε σε μια σπηλιά για να δροσιστεί, αλλά είχε την ατυχία να καταρρεύσει η είσοδος. Οι χωρικοί κάλεσαν τους Άγγλους να την ανοίξουν, αυτοί έριξαν χειροβομβίδες με αποτέλεσμα να γίνει ατύχημα και να χάσει τη ζωή του.

Το ίδιο, λίγο-πολύ, έγινε και στα Καλάβρυτα στις 9/12/43. Όπως «διαβάζω» στον ιστοχώρο του Δήμου Καλαβρύτων, «… σε απόρρητο ραδιογράφημα της 117 Jager Division (Αρ.1595/43), καταγράφεται ο τελικός απολογισμός της Επιχείρησης Καλάβρυτα: “(1) Κατεστράφησαν ολοκληρωτικά τα χωριά: Ρογοί, Κερπινή, Στάση Κερπινής, Άνω Ζαχλωρού, Κάτω Ζαχλωρού, Σούβαρδο, Βραχνί, Καλάβρυτα, Μοναστήρια Μεγάλου Σπηλαίου και Αγίας Λαύρας, Αγία Κυριακή, Αυλές, Βυσωκά, Φτέρη, Πλατανιώτισσα, Πυργάκι, Βάλτσα, Μελίσσια, Μοναστήρι Ομπλού, Λαπαναγοί, Μάζι, Μαζέικα, Παγκράτι, Μορόχωβα, Δερβένι, Βάλτος, Πλανητέρου, Καλύβια. (2) 696 Έλληνες εκτελέστηκαν…». Στο ίδιο κείμενο (που είναι προφανές ότι έχει γραφτεί από το …«εθνικιστικό λόμπι») αναφέρονται (ανάμεσα σε άλλα) και τα παρακάτω ιστορικά «λάθη», τα εξής: «... Το πρωί στις 13/12, ημέρα Δευτέρα, πριν καλά καλά ξημερώσει, χτύπησαν τις καμπάνες της κεντρικής εκκλησίας και Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες διέταξαν να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι στο Δημοτικό Σχολείο, αφού πάρουν μαζί τους μία κουβέρτα και τρόφιμα μίας ημέρας. Στο κτίριο του σχολείου έγινε ο χωρισμός και ο αποχωρισμός. Τα γυναικόπαιδα κλείστηκαν στο σχολείο και οι άνδρες από 14 χρονών και πάνω οδηγήθηκαν σε φάλαγγες στην κοντινή Ράχη του Καπή. Ο χώρος ήταν προσεκτικά επιλεγμένος. Η αμφιθεατρική του διαμόρφωση δε θα επέτρεπε σε κανέναν να γλιτώσει. Οι Καλαβρυτινοί ήταν αναγκασμένοι να βλέπουν τις περιουσίες τους, τα σπίτια και ολόκληρη την πόλη να καίγονται και μαζί τους να παραδίδονται στη φωτιά οι γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά τους, έγκλειστα στο κτίριο του Σχολείου, το οποίο φρουρούσαν πάνοπλοι στρατιώτες. Ο Γερμανός Διοικητής, για να καθησυχάσει και να παραπλανήσει τους συγκεντρωμένους, έδωσε το λόγο της στρατιωτικής του τιμής ότι δεν πρόκειται να τους σκοτώσουν. Ολόκληρη η πόλη παραδόθηκε στις φλόγες… Από το ξενοδοχείο “Μέγας Αλέξανδρος”, με μια πράσινη και ύστερα μια κόκκινη φωτοβολίδα, δόθηκε το σύνθημα της εκτέλεσης. Τα πολυβόλα θέρισαν τους Καλαβρυτινούς. Ακολούθησε η χαριστική βολή, που ολοκλήρωσε το έγκλημα. Διασώθηκαν 13 άτομα… Το μεγάλο Δράμα των Καλαβρύτων είχε ξεκινήσει. Τα νιάτα, οι δημιουργικές δυνάμεις της πόλης, περιουσίες και κόποι χρόνων αφανίστηκαν στις 2:34΄ της 13ης Δεκεμβρίου 1943, όπως δείχνουν οι δείκτες του σταματημένου ρολογιού της εκκλησίας… Η συνέχεια του δράματος βρήκε τις γυναίκες να προσπαθούν με τα νύχια να σκάψουν πρόχειρους τάφους στην παγωμένη γη του Δεκέμβρη, για να θάψουν τους νεκρούς τους. Με τις κουβέρτες που είχαν κοντά τους, μετέφεραν τους σκοτωμένους στο νεκροταφείο και άλλους έθαψαν εκεί στο λόφο, μια τραγική σκηνή που κράτησε μέρες… Το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων “συγκίνησε και συνένωσε τους Έλληνες – δυνάμωσε τον αγώνα τους κατά του κατακτητή”, ομολογεί ο τότε γενικός στρατιωτικός διοικητής των Γερμανών στην Ελλάδα… Στον Τόπο της Εκτέλεσης, ο Λευκός Σταυρός και η Πετρωμένη Καλαβρυτινή Μάνα, αιώνια σύμβολα του μαρτυρίου, εξακολουθούν να στέλνουν μηνύματα ειρήνης και συναδέλφωσης των λαών του κόσμου…»

Αυτά λέει ο Δήμος, αλλά Εσείς και η Ομάδα Σας γνωρίζετε καλύτερα ότι πρόκειται για κακής ποιότητας προπαγάνδα. Αυτό που πραγματικά συνέβη είναι ότι κάποιος φρενοβλαβής «έλυσε τα φρένα» των 40 πούλμαν με τα οποία είχαν έλθει οι Γερμανοί τουρίστες (με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Γιούλιους Βόλφιγκερ – G. Wolfinger) με αποτέλεσμα να πέσουν στον κόσμο που «συνωστιζόταν» στο χωράφι του δασκάλου Καπή για να προϋπαντήσει τους Γερμανούς, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι. Κατά μια εκδοχή, σκοτώθηκαν «υπερχίλιοι», κατά μια άλλη 1.436 άνδρες από 14 έως 80 ετών, δηλαδή το 70,5% του πληθυσμού της πόλης. Κατάφεραν να σωθούν μόνο 13 άτομα, που καταπλακώθηκαν από τους νεκρούς συμπολίτες τους και θεωρήθηκαν νεκροί από τους ναζί (Ριζοσπάστης, 9/12/01).

Με δεδομένη τη σοβαρότητα της εργασίας σας, Kυρία Μου, στο επόμενο τεύχος, αλλά και στην εφημερίδα με την οποία συνεργάζομαι, θα αναφέρω και άλλα «λάθη» κάποιων που έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι ο αγώνας των Ελλήνων εναντίον των ναζί δεν είχε 130.000 νεκρούς από την πείνα και τα εκτελεστικά αποσπάσματα, αλλά από… τροχαία. Ως ειδικός επί του θέματος, νομίζω ότι μπορεί να Σας φανώ χρήσιμος._ Κ. Κ.

Μέσα στους 4Τ

Εγκαίνια

Είδατε στην (κρατική) τηλεόραση τα εγκαίνια των «νέων» γραφείων της (κρατικής) εταιρείας «Κοινωνία της Πληροφορίας»; Αν ναι, οφείλω να σας πω ότι δεν πρόκειται για καινούργιο κτίριο, αλλά για το κτίριο των Τεχνικών Εκδόσεων, που πουλήθηκε (μεταξύ άλλων περιουσιακών στοιχείων) σε τρίτους, προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει στις τράπεζες για μία από τις εταιρίες του Ομίλου (Άλφα Πρες).

Η καινούργια μας σημαία

Οι Άλλοι Έλληνες

Μπράβο στο Θανάση Κωνσταντόπουλο και τους συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Τεχνικής Χημικών Διεργασιών της Θεσσαλονίκης. Κέρδισαν το βαρύτιμο ευρωπαϊκό βραβείο «Ντεκάρτ», γιατί έφτιαξαν τον πρώτο αντιδραστήρα που παράγει υδρογόνο από τον ήλιο και το νερό. Το ίδιο βραβείο είχαν κερδίσει πέρυσι επιστήμονες από το ΙΤΕ και το ΑΠΘ! Μήπως τους είδατε στις ειδήσεις της τηλεόρασης; Σιγά και μην… Μ’ αυτά θα ασχολούνται τα λαγωνικά της ελληνικής δημοσιογραφίας;

Οι 300

Σε πείσμα των κουλτουριασμένων, η ταινία «300» μου άρεσε – και, απ’ ό,τι φαίνεται, αρέσει στο κοινό, αφού σε 4 ημέρες έκανε 340.000 εισιτήρια! Στο σινεμά πας να ξεχάσεις, να διασκεδάσεις και, σε ελάχιστες περιπτώσεις, να μορφωθείς. Το φιλμ κάλυπτε τέλεια τις δύο πρώτες και έδινε (στα απανταχού βλαχαδερά) μια σχετικά ακριβή ιστορική εικόνα της μάχης στις Θερμοπύλες. Τώρα, αν ο «γίγαντας λαός» αισθάνθηκε «εθνικά υπερήφανος» για τους «ένδοξους προγόνους», αυτό είναι άλλη (πονεμένη) ιστορία!

Super ξεφτίλα

Επτακόσιες χιλιάδες Έλληνες έβαλαν μέσον για να λάβουν μέρος στο τηλεπαιχνίδι Super Deal! Και μετά κάποιοι (μεταξύ των οποίων και ο… γράφων) λένε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα…

Περί προτεκτοράτων

Οι (πολύ) παλαιοί αναγνώστες ίσως θυμούνται κείμενα στα οποία προέβλεπα το σχέδιο για τη διάλυση (μετά τη Γιουγκοσλαβία) και των νοτίων Βαλκανίων και το χωρισμό της περιοχής σε μικρά νατοϊκά προτεκτοράτα. Μετά τη μετατροπή του Κοσσυφοπεδίου σε προτεκτοράτο και την επίσημη αναγνώριση της FYROM ως «Μακεδονίας», σειρά έχει η Δυτική (και η Ανατολική) Θράκη. Έτσι, μετά την αναγνώριση του Κουρδιστάν ως ανεξάρτητου κράτους, σειρά θα έχει η αποκαλούμενη «Ευρωπαϊκή Τουρκία», η οποία θα μεταβληθεί σε προτεκτοράτο το οποίο θα «μπει» στην ΕΕ, όπως «μπήκε» η Κύπρος και θα «μπει» η Μάλτα. Με την ολοκλήρωση του Σχεδίου, η δεύτερη γραμμή άμυνας της Δύσης θα τραβηχτεί στη μέση του Βοσπόρου (η πρώτη είναι το Ισραήλ και οι χώρες της Βορείου Αφρικής ή MAGREB).

Αληθινός ροκάς

Δεν ξέρω πόσοι είδατε και ακούσατε το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τους συνεργάτες του στο «Οξυγόνο». Όσοι πήγατε θα συμφωνήσετε ότι ο Βασίλης είναι ένας από τους πιο αληθινούς ροκ καλλιτέχνες της Ελλάδας, όχι μόνο επειδή είναι καλός performer, αλλά επειδή ποτέ δε συμβιβάστηκε και δεν απορροφήθηκε από το τιμημένο το «σύστημα». Το είπα στον ίδιο, το γράφω για να το διαβάσετε και να πάτε να τον δείτε, όπου κι αν «παίζει» αυτήν την εποχή. Με την ευκαιρία, εκφράζω το θαυμασμό μου για τη σκηνική παρουσία της Μαρλέν Αγγελίδου (που σας είχαν… κρυμμένη;) και της Ζακλίν Σταματοπούλου. Τι περιμένω; Tο νέο δίσκο του Βασίλη με την (καλή μου φίλη) Σάνι Βαλτζή.


Του Μανώλη Κυπραίου
Ανησυχία επικρατεί τόσο στο υπουργείο Εξωτερικών, όσο και στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας αναφορικά με τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας, όπου ευθέως αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε θαλάσσιες ζώνες τις οποίες έχει δικαίωμα να τις ελέγχει βάσει του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.
Η πρώτη πρόκληση αφορά την περιοχή του Καστελλόριζου, όπου οι Τούρκοι έχουν εξαγγείλει μια από τις μεγαλύτερες αεροναυτικές ασκήσεις των τελευταίων 20 ετών, θέμα το οποίο είχε αναδείξει πρόσφατα πρώτο το newscode (διαβάστε εδώ ). Η δεύτερη πρόκληση αφορά την απαίτηση της τουρκικής κυβέρνησης,  τα ερευνητικά πλοία που εκτελούν αποστολές χαρτογράφησης του βυθού σε περιοχές νοτίως της Κρήτης και ………

νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου να της καταθέτουν χάρτες διάπλου και ρότας.

Η μεγαλύτερη ανησυχία για την ελληνική πλευρά είναι πως λόγω του γεγονότος πως  η λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου έχει μετατραπεί σε «θερμή ζώνη» από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στη Λιβύη και τα βλέμματα της Διεθνούς Κοινότητας είναι στραμμένα εκεί, η Τουρκία θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα «θερμό επεισόδιο» στοχεύοντας στα «μειωμένα αντανακλαστικά» των ισχυρών δυνάμεων.
Στόχος της Αγκυρας, όπως εκτιμά η ελληνική πλευρά, είναι η δημιουργία καθεστώτος αμφισβήτησης των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών που σχεδιάζει να ανακηρύξει η Αθήνα. Ιδιαίτερα μετά τα πρώτα στοιχεία διεθνών επιχειρήσεων ελέγχου κοιτασμάτων, πως η Ελλάδα διαθέτει πολύ περισσότερο πετρέλαιο και φυσικό αέριο από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί, στη νότιο Κρήτη και νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου, είναι «ηλίου φαεινότερο» πως η Αγκυρα θα διεκδικήσει «μερίδιο» με οποιοδήποτε τρόπο και κυρίως κόστος.
Εν ολίγοις η  Τουρκία εκμεταλλευόμενη τα-συνήθη-αργά αντανακλαστικά της Ελλάδας, θα επιχειρήσει με τη γνώριμη σε αυτή «πολιτική των κανονιοφόρων» να επιβάλει τη βούλησή της.
Ενισχύεται η στρατιωτική παρουσία στο Ν/Α Αιγαίο
Για την όλη κατάσταση και το σκηνικό κρίσης που πάει να δημιουργήσει η Αγκυρα στο Αιγαίο, έχει ενημερωθεί ο πρωθυπουργός, τόσο από τον υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα, όσο και από τον υπουργό Εθνικής Αμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο.
Τι συμφωνήθηκε λοιπόν.
Σε διπλωματικό επίπεδο, το ΥΠΕΞ εξουσιοδότησε τους πρέσβεις της χώρας στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου Ασφαλείας, να τους ενημερώσουν για τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας.
Σε τακτικό-επιχειρησιακό επίπεδο, θα σταλεί στην περιοχή του νοτιοανατολικού Αιγαίου μοίρα του Πολεμικού Ναυτικού αποτελούμενη από φρεγάτες, πυραυλακάτους και πλοία υποστήριξης. Παράλληλα θα γίνει μεταστάθμευση μαχητικών και επιθετικών ελικοπτέρων σε στρατιωτικά αεροδρόμια νησιών του νοτιοανατολικού Αιγαίου, ενώ επίλεκτες μοίρες του Στρατού Ξηράς και του Πολεμικού Ναυτικού θα «διασπαρθούν, εκεί που πρέπει», όπως μας δήλωσε ανώτατος αξιωματούχος του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας.
Συνεχή ενημέρωση σε Λευκωσία και Τελ Αβίβ
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον πάντως για τις εξελίξεις έχει δείξει τόσο η Κύπρος όσο και το Ισραήλ, χώρες οι οποίες επηρεάζονται  άμεσα από τις κινήσεις της Τουρκίας, μιας και η Λευκωσία και το Τελ Αβίβ έχουν συμφωνήσει με την Ελλάδα να δημιουργήσουν γραμμή μεταφοράς του φυσικού αερίου από το κοινό κοίτασμα «Λεβιάθαν» που βρίσκεται μοιρασμένο στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες του Ισραήλ και της Κύπρου.
«Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους Ισραηλινούς και την Λευκωσία για τα παιχνίδια των Τούρκων» τόνισε χαρακτηριστικά στο newscode ανώτερος διπλωματικός υπάλληλος του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Αναρτήθηκε από kafeneio στις 3/24/2011 09:42:00 μμ





Αρέσει σε %d bloggers: