Παιδιά μιας άλλης εποχής…

 

Την Κυριακή στις 9-1-2011, είχα την τύχη αλλά και την τιμή, να γνωρίσω έναν νεαρό. Τον Παναγιώτη Κυριλή.

Εκείνο το πρωί, βρισκόμουν στην Αερολέσχη Δεκελείας στο αεροδρόμιο του Τατοίου, προγραμματισμένος να πετάξω εκπαίδευση κάποιον μαθητή και μετά μια έξοδο ακόμα, για site seeing. Στο εντευκτήριο της λέσχης μας λοιπόν,με περίμενε μια τριμελής οικογένεια. Ο κος Κων/νος Κυριλής, η σύζυγος του και ο νεαρός Παναγιώτης.

Ένας 13χρονος νεαρός, ο οποίος μου έδινε να καταλάβω, πόσο μεγάλη επιθυμία είχε να πετάξει. Είχε βλέμμα κοφτερό, ανυπόμονο, μα και αγνό. Το πρόσωπο του έλαμπε. Στην αρχή σάστισα για λίγο, γιατί αναρωτιόμουν ποιος θα έκανε την πτήση μαζί μου στο διθέσιο ελικόπτερο Robinson 22 με callsign SX-HCQ. Δεν άργησα να το καταλάβω. Αφού συστηθήκαμε, ο πατέρας του μου λέει:” Χρήστο είναι κάτι που μας το ζητάει καιρό. Μια βόλτα με ελικόπτερο. Δεν μπορούσαμε, αλλά ούτε και θέλαμε να του το αρνηθούμε. Δικός σου λοιπόν”.

Μετά από ένα σύντομο briefing και κάποιες λεπτομέρειες, βρισκόμαστε στο ελικόπτερο έτοιμοι να απογειωθούμε. Οι γονείς του μας παρακολουθούν από ασφαλή απόσταση και αποθανατίζουν τον Παναγιώτη στην “παρθενική” του πτήση.

Take off στις 12:00, και το ταξίδι του νεαρού ξεκινάει. Σε όλη την διαδρομή με ρωτούσε διάφορα ‘αεροπορικά’, αφού συγχρόνως απολάμβανε ότι το όνειρο του, έγινε πραγματικότητα. Πετάξαμε πάνω από την λίμνη του Μαραθώνα, την Μαλακάσα και τον Ωρωπό. H συμμετοχή του στην πτήση, μεγάλη. Κρατούσε μαζί μου κυκλικό και σύνθετο.

Landing στις 13:00.

O Παναγιώτης ενθουσιασμένος, χωρίς ίχνος φόβου.
Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι είχα μπροστά μου έναν νεαρό απόλυτα συνειδητοποιημένο για αυτό που είχε ζητήσει από τους γονείς του. Ο Παναγιώτης, καιρό τώρα, είχε ακούσει το κάλεσμα του ‘αέρα’.

Μακάρι το χόμπι του να είναι αυτό. Μακάρι η επαγγελματική του επιλογή να είναι αυτή. Αν τα συνδυάσει κιόλας, θα είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Αυτά τα παιδιά θέλει η Αεροπορία ή Αεροπλοΐα. Πολεμική ή Πολιτική.

Ένας φίλος μου, μου έχει ευχηθεί : “Μακάρι να πετάς, πιο πολύ από όσο περπατάς“. Στο εύχομαι και εγώ με την σειρά μου αυτό Παναγιώτη. Να ξέρεις ότι εγώ απόλαυσα την πτήση μαζί σου, πιο πολύ από σένα. Θα είσαι για μένα πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας. Σε ευχαριστώ.

Ο Θεός να σε έχει πάντα καλά.

Κυβ. Χρήστος Γεωργόπουλος
Εκπαιδευτής Ελικοπτέρων

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

9 σκέψεις σχετικά με το “Παιδιά μιας άλλης εποχής…

  1. Διάβασα το σχόλιο του Χρήστου στο http://www.greekhelicopters.gr/ και το αναδημοσιεύω πρώτα για να πω «μπράβο» στους γονείς που έδωσαν στον Παναγιώτη την ευκαιρία και μετά για να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια!
    Σήμερα ή αύριο θα γράψω ένα μεγάλο σχόλιο για την χαμένη τιμή του Αεραθλητισμού και της Γενικής Αεροπορίας που, εκτός από τα παχύδερμα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, κινδυνεύουν και από τους κανονισμούς «ασφαλείας» του 3ου Ράιχ…
    Θα πείτε τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Θα απαντήσω λέγοντας ότι τα γράφω, χωρίς αποτέλεσμα, 40 χρόνια τώρα

    Μου αρέσει!

    1. Πολύ σωστά κ.Κωστα….Μπραβο σε αυτούς τους ανθρώπους που στήριξαν το παιδί τους στην επιθυμία του και δεν το αποθάρρυναν λόγω »κινδύνου»….Θυμάμαι την δική μου αντίστοιχη περίπτωση πριν απο 10 χρόνια όταν στην ηλικία των 14 περιπου,ανακοίνωσα στην μητερα μου οτι θέλω να ασχοληθώ με τις αυτόνομες καταδύσεις….Μόνο τα κλάμματα που δεν έβαλε!Εστω και στα κρυφά-με πλαστη υπογραφή-τα καταφερα και πλέον μετα απο 300 περίπου βουτιές ετοιμάζομαι για το πτυχίο του εκπαιδευτή….Μην σκοτώνεται αβασάνηστα τα όνειρα των παιδιών σας-οποια κι αν είναι αυτά…Καλές προσγειώσεις σε όλους!

      Μου αρέσει!

  2. Αχ Κε Καββαθά. Τα περισσότερα αγοράκια σήμερα είναι ευνουχισμένα από την υπερπροστασία.
    Όχι αυτοκίνητα και μηχανές δεν ξέρουν να οδηγήσουν, όχι ανεμοπλάνα δεν τα αφήνει η μαμάκα και ο μπαμπάκας να πιλοτάρουν, αλλά ούτε γκόμενα δεν μπορούν ρίξουν πλέον…..

    Μου αρέσει!

  3. Συμφωνώ αγαπητοί, ότι τα παιδικά όνειρα μπορεί να αποτελέσουν το φάρο που θα κατευθύνει τη ζωή τών νέων, αρκεί οι γονείς να έχουν ανοικτά μάτια, αυτιά και (το κυριότερο) μυαλά.
    Κι εγώ με τη σειρά μου γράφτηκα στην ΑΝΛΑ το 1988 (πως περνούν τα χρόνια, έ?), παρ’ όλη την κάθετη αντίδραση των γονιών μου. Το προηγούμενο βράδυ πριν κάθε πτήση μου, πρακτικά έμενα άϋπνος από τον ενθουσιαμό και την προσμονή. Ομως σχεδόν κάθε φορά που ξεκινούσα το πρωϊ του Σαββάτου για να ανεβώ με το λεωφορείο στο Τατόϊ (υποθέτω με την ίδια λάμψη στα μάτια που αναφέρει και ο Κος Γεωργόπουλος), με συνόδευαν τα δάκρυα της μητέρας μου (ωραία ψυχολογική προετοιμασία για μαθητευόμενο χειριστή, έτσι?).
    Παρ’ όλα αυτά επέμεινα, έκλεισα τα αυτιά μου στους θρήνους για τα «αεροπλάνα που πέφτουν» και συνεχίζω ακόμα να πετάω όταν βρίσκω χρόνο.
    ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΧΑΙΡΟΜΑΙ!
    Γι αυτό θέλω να πω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στους γονείς του (τυχερού αυτού) νέου και να του ευχηθώ καλές πτήσεις και ασφαλείς προσγειώσεις.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: