Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2011

Αρθρο εξαιρετικό του Β. Βιλιάρδου από το «Σοφοκλέους; 10«
Δευτέρα, 28 Φεβρουάριος 2011 02:14

Οι ελληνικές προκλήσεις, η εξέγερση των πεινασμένων, το όπλο των επιτοκίων, τα ομόλογα, το πετρέλαιο, η ολλανδική νόσος, η Β. Αφρική και η Μ. Ανατολή, η Τουρκία και η Περσία, καθώς επίσης οι παρενέργειες της παγκοσμιοποίησης

«Το σύστημα του καπιταλισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ρυθμό της ανάπτυξης – ενώ η ύφεση, πόσο μάλλον ο στασιμοπληθωρισμός, ισοδυναμεί με τη θανατική του καταδίκη: μέσα από απρόβλεπτες, εκτεταμένες και καταστροφικές κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης γεωπολιτικές ανακατατάξεις (πολέμους)».

Η Ελλάδα, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, είναι μία από τις πλουσιότερες, καθώς επίσης από τις πλέον «προικισμένες» χώρες του κόσμου. Φυσικά, δεν είναι σε καμία περίπτωση χρεοκοπημένη – αφού, απέναντι στο δημόσιο χρέος της, ευρίσκονται πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Αρκεί να τη συγκρίνει κανείς με τη Μεγάλη Βρετανία, η οποία διαθέτει μηδενικά περιουσιακά στοιχεία, απέναντι σε συνολικό χρέος που υπερβαίνει το 500% του ΑΕΠ της (252% της Ελλάδας), ενώ πουλάει πλέον ακόμη και τα δάση της, για να καταλάβει σε πόσο καλή θέση ευρίσκεται. Πόσο μάλλον όταν, το συνολικό χρέος της χώρας μας, δημόσιο και ιδιωτικό μαζί είναι, όπως έχουμε πολλές φορές τεκμηριώσει με Πίνακες, το χαμηλότερο στην Ευρωζώνη.

Εάν δε τοποθετήσουμε την Ελλάδα απέναντι στην Ιταλία (στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία κλπ), θα συμπεράνουμε αμέσως ότι, είναι κατά πολύ πιο υγιής – αφού η Ιταλία, για παράδειγμα, με δημόσιο χρέος που υπερβαίνει το 120% του ΑΕΠ της, καθώς επίσης με πολλά μη καταγεγραμμένα ελλείμματα και χρέη, αλλά και από «άποψη» απόλυτου μεγέθους του χρέους της (περί τα 1,8 τρις €, έναντι 330 δις € της Ελλάδας), είναι σε εξαιρετικά δυσμενέστερη θέση. Πολύ δύσκολα λοιπόν μπορεί να μας πείσει κανείς τεκμηριωμένα ότι η Ελλάδα, με δημόσιο χρέος περί το 140% του ΑΕΠ της, είναι χρεοκοπημένη – ενώ αντίθετα η Ιταλία, με 120% χρέος, είναι εκτός κινδύνου.

Δυστυχώς όμως η χώρα μας, λόγω των εξαιρετικά ελλειμματικών πολιτικών και Πολιτικών (αναφερόμαστε φυσικά σε όλες τις κυβερνήσεις/αντιπολιτεύσεις των περασμένων τριάντα ετών), έχει οδηγηθεί έντεχνα από τις «αγορές», καθώς επίσης από κάποιους «διατεταγμένους» λειτουργούς ή «συντελεστές» της, στην αδυναμία πληρωμής των χρεών της – λόγω περιορισμένης ρευστότητας και ερασιτεχνικής «δανειοληπτικής» διαχείρισης. Εκτός αυτού, έχει υποχρεωθεί στην καταστροφική πολιτική του ΔΝΤ, το οποίο τη χρησιμοποίησε σαν την «κερκόπορτα» για την εισβολή, για την απόβαση του καλύτερα στην Ευρωζώνη (άρθρο μας) – με μία ευκολία που δεν μπορούσε καν να ελπίσει το «Ταμείο», όταν ξεκίνησε την επίθεση του, ερχόμενο σε άμεση επαφή με τους Πρώσους, με τους Γαλάτες και με τους Σάξονες.

Μεταξύ άλλων, ο στόχος της εγκληματικής αυτής οργάνωσης, των συνδίκων του διαβόλου δηλαδή, είναι να μας «πείσει» ότι έχουμε χρεοκοπήσει – έτσι ώστε να διευκολυνθεί η λεηλασία της χώρας μας, καθώς επίσης η υποταγή της στο Καρτέλ. Μέσον για την επίτευξη των συγκεκριμένων στόχων είναι,

(α)  αφενός μεν η διόγκωση του δείκτη του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ (με τη βοήθεια της «έντεχνης» αύξησης του χρέους, σε συνδυασμό με την «υφεσιακή» μείωση του ΑΕΠ),

(β)  αφετέρου δε η πλήρης σχεδόν απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας, έτσι ώστε να πουληθεί σε «τιμή ευκαιρίας» το σύνολο των παγίων της – ακίνητα και επιχειρήσεις,

σε μία εποχή που ο δυτικός καπιταλισμός είναι «υποχρεωμένος», όπως θα δούμε στη συνέχεια, να «τραφεί από τις σάρκες του».

Ένας επόμενος στόχος του ΔΝΤ είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, η προσπάθεια να μας πείσει ότι, η φοροδιαφυγή επικεντρώνεται στους ιδιώτες, επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις – όχι στις πολυεθνικές, η φοροδιαφυγή των οποίων, σε συνδυασμό με τις υπερτιμολογήσεις (διαφθορά – μέθοδοι Καρτέλ) υπερβαίνει το 20% του ΑΕΠ μας (πλησιάζει τα 50 δις € ετησίως, όσο δηλαδή τα συνολικά έσοδα του προϋπολογισμού – ποσόν που δεν καταναλώνεται στην Ελλάδα και επομένως δεν καταγράφεται καθόλου στο ΑΕΠ, αφού ουσιαστικά «εξάγεται» στις χώρες-έδρα των πολυεθνικών ή σε φορολογικούς παραδείσους). Έμμεσος στόχος φυσικά είναι η «εκτέλεση» των μικρομεσαίων ελληνικών επιχειρήσεων και ελευθέρων επαγγελματιών, έτσι ώστε να προετοιμασθεί η εισβολή των πολυεθνικών θηρίων.

Φυσικά σε όλα αυτά «βοήθησε» δυστυχώς η Ευρωζώνη, κυρίως δε η Γερμανία, με την πολιτική της τα τελευταία δέκα χρόνια (άρθρο μας) – η οποία της δημιούργησε τεράστια πλεονάσματα, εις βάρος όλων σχεδόν των υπολοίπων «εταίρων» της. Επίσης, εκτός από κάποια «διατεταγμένα ΜΜΕ», «βοηθήσαμε» όλοι εμείς οι Έλληνες Πολίτες – αφού, όπως φαίνεται, είμαστε ανίκανοι να εκτιμήσουμε και να προστατεύσουμε τα πλεονεκτήματα της χώρας μας, τον πλούτο και τη φυσική ομορφιά της, καθώς επίσης την ραγδαία άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου, τις τελευταίες δεκαετίες.

Αχάριστοι λοιπόν, μάλλον εκ φύσεως, με πολιτισμικά προβλήματα κατά πολύ μεγαλύτερα από τα οικονομικά και με «κομματοκεντρική» πολιτική ηγεσία, είμαστε ουσιαστικά «εγκλωβισμένοι» στο χώρο του Ευρώ – από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε «ατομικά», να «απεξαρτηθούμε» καλύτερα, υιοθετώντας, χωρίς να καταστραφούμε, μία ανεξάρτητη οικονομική και λοιπή πολιτική. Ταυτόχρονα, επιβαρυνόμαστε με «κλιμακούμενα», όλο και πιο σύνθετα προβλήματα (έξαρση του μεταναστευτικού, σκόπιμος αφελληνισμός κλπ), τα οποία επιδεινώνουν διαρκώς τη θέση μας.

Εάν λοιπόν δεν ενδιαφερθούμε όλοι μας, με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεση μας (άμεση δημοκρατία, στοχευμένες αντιδράσεις κλπ), καθώς επίσης εάν δεν «απειλήσουμε» τους δανειστές μας με ανάπτυξη ή χρεοκοπία, αλλά συνεχίσουμε να «επαιτούμε» και να «εκλιπαρούμε» στην Ουάσιγκτον της Ευρώπης (Βερολίνο), αντί να ζητάμε αυτά που μας χρωστάει η Γερμανία, δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από τις αγορές και το Καρτέλ – γεγονός που θα μας οδηγήσει σύντομα σε τεράστιες κοινωνικές αναταραχές ή/και σε εμφυλίους πολέμους. Η παθητική αντιμετώπιση των γεγονότων, η περαιτέρω παραμονή του «σπείρας» του ΔΝΤ στη χώρα μας, καθώς επίσης η ανόητη τευτονική αδιαλλαξία, συνιστούν ένα απίστευτα εκρηκτικό, θανάσιμο μίγμα, το οποίο πρέπει να «απενεργοποιηθεί» πάση θυσία – εάν δεν θέλουμε, χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο, να καταστραφεί η Ελλάδα.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, όπως φαίνεται από τα γεγονότα έχουμε ήδη εισέλθει στο τέταρτο στάδιο της κρίσης (άρθρο μας), στις κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες έχουν ξεκινήσει από τα φτωχότερα μέρη του, δυστυχώς «ασύμμετρα παγκοσμιοποιημένου», πλανήτη μας – χαρακτηριζόμενες ως οι εξεγέρσεις των πεινασμένων.

Όλα όσα βιώνουμε σήμερα στα κράτη της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής (της υπόλοιπης Ασίας κλπ), δεν προέρχονται φυσικά από την επιθυμία «εκδημοκρατισμού» των λαών αυτών των χωρών. Οι εξεγέρσεις, σημερινές και μελλοντικές, πηγάζουν από την αδυναμία των Πολιτών τους να τραφούν, λόγω της τεράστιας αύξησης των τιμών των βασικών εμπορευμάτων – η οποία «πηγάζει», οφείλεται καλύτερα, στις αχόρταγες χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια.

Οι ίδιες αυτές αγορές, προβλέποντας ότι τα χρήματα θα χάνουν σταδιακά την ισχύ τους, επεκτείνονται ήδη στα τρόφιμα – μέσω των οποίων μάλλον θα ελέγχεται μελλοντικά ο πλανήτης (γενετικά μεταλλαγμένα, φυσικά από μονοπωλιακές πολυεθνικές). Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι, δεν (θα) προκαλούν σοβαρές αρρώστιες, χρόνιες παθήσεις και επιδημίες, έτσι ώστε να κερδοσκοπούν παράλληλα τα φαρμακευτικά μονοπώλια.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ

Ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη έφτασε στο 2,4% τον Ιανουάριο, σαν αποτέλεσμα της ανόδου των τιμών των καυσίμων, της ενέργειας και των γεωργικών προϊόντων – ενώ στη Μ. Βρετανία ξεπέρασε το 3,7%. Εν τούτοις, τόσο η ΕΚΤ, όσο και η τράπεζα της Αγγλίας, διατήρησαν σταθερά τα βασικά επιτόκια – ισχυριζόμενες ότι οι τιμές θα υποχωρήσουν. Από την άλλη πλευρά, η Fed συνέχισε την πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, ενώ αύξησε την ποσότητα των χρημάτων στην αγορά – με στόχο την αποφυγή του αποπληθωρισμού και την καταπολέμηση της ανεργίας.

Όπως είναι γνωστό, η Fed παραδοσιακά συνδέει την πολιτική χρήματος που ακολουθεί με τον πυρήνα του πληθωρισμού, ο οποίος δεν συνυπολογίζει την ενέργεια, καθώς επίσης τις τιμές των τροφίμων – με την αιτιολογία ότι, οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να επηρεάσουν ελάχιστα τις (εποχιακές) διακυμάνσεις των συγκεκριμένων τιμών. Εκτός αυτού, ο πληθωρισμός στις Η.Π.Α. διατηρείται χαμηλός (1,5% το Δεκέμβρη) επειδή οι αμερικανοί αλλάζουν διαρκώς το καλάθι μέτρησης του – δηλαδή, όταν αυξάνεται η τιμή ενός προϊόντος, το αντικαθιστούν με κάποιο άλλο ανταγωνιστικό, η τιμή του οποίου είναι χαμηλότερη, με στόχο την έμμεση συμπίεση των αμοιβών των εργαζομένων τους (τα τελευταία τριάντα χρόνια, από τη στιγμή δηλαδή που επικράτησε ο νεοφιλελευθερισμός, οι πραγματικοί μισθοί των αμερικανών παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητοι).

Εν τούτοις, τόσο τα χαμηλά επιτόκια της δύσης (Η.Π.Α., ΕΕ, Ιαπωνία), όσο και η αύξηση της ποσότητας χρήματος (quantitative easing), αφενός μεν

(α) «εξάγουν» τον πληθωρισμό στις αναπτυσσόμενες χώρες (εισάγοντας με ακριβότερες «ονομαστικές» τιμές την ενέργεια και τα τρόφιμα – κάτι που αντιμετωπίζουν με τη διατήρηση της υψηλής ισοτιμίας των νομισμάτων, η οποία φαίνεται ότι έχει μάλλον συμφωνηθεί μεταξύ δολαρίου και ευρώ), αφετέρου δε

(β) «πυροδοτούν» την αύξηση των τιμών ενέργειας και τροφίμων – αφού οι επενδυτές τοποθετούν τα χρήματα τους, δανειζόμενοι με χαμηλό επιτόκιο από τη δύση (carry trade), τόσο στις αγορές πρώτων υλών/εμπορευμάτων, όσο και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες – οι οποίες αμύνονται, φορολογώντας μεταξύ άλλων την εισροή συναλλάγματος (Βραζιλία κλπ).

Περαιτέρω οι αναπτυσσόμενες οικονομίες, στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν «φθηνά» τα νομίσματα τους, για να μην μειωθούν οι εξαγωγές τους στη δύση, υποχρεώνονται να πληρώνουν συνεχώς υψηλότερες πραγματικές τιμές για τις πρώτες ύλες (πετρέλαιο, μέταλλα κλπ) – με αποτέλεσμα να αυξάνεται το κόστος των τελικών προϊόντων που παράγουν, με στόχο την εξαγωγή τους, οπότε μειώνονται τα κέρδη τους (κάποια στιγμή φυσικά θα υποχρεωθούν να «επανεξάγουν» τον πληθωρισμό τους στη δύση, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται).

Ταυτόχρονα, τόσο από τις τοποθετήσεις των κερδοσκόπων, όσο και από την τεχνητά χαμηλή ισοτιμία των νομισμάτων τους, υποχρεώνονται να πληρώνουν διαρκώς υψηλότερες τιμές και για τα βασικά είδη διατροφής – καταδικάζοντας τους Πολίτες τους ουσιαστικά στην πείνα. Ο Πίνακας Ι εδώ είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξέλιξη τιμών βασικών εμπορευμάτων, εντός ενός έτους

Εμπορεύματα Ιανουάριος 2010 Ιανουάριος 2011 Μεταβολή
Σιτάρι 500 880 76%
Ζάχαρη 25 30 20%
Σόγια 1.000 1.350 35%
Καφές 125 220 76%
Καλαμπόκι 375 625 66%

Πηγή: Thomson Reuters

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Οι τιμές στον Πίνακα Ι είναι ενδεικτικές, περίπου δηλαδή, ενώ αναφέρονται στην εκάστοτε επίσημη μονάδα μέτρησης του συγκεκριμένου προϊόντος. Για να κατανοήσει κανείς το πόσο σημαντικές είναι οι αυξήσεις αυτές για τις φτωχές χώρες του πλανήτη, οφείλει να γνωρίζει ότι, για την αγορά τροφίμων δαπανάται το 80% του μηνιαίου μισθού (10% στη Γερμανία) οπότε, μία αύξηση κατά 76% (σιτάρι), καθιστά αδύνατη πλέον την εξασφάλιση του συγκεκριμένου προϊόντος από την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Ο υπόγειος τώρα πόλεμος των ανεπτυγμένων οικονομιών με τις αναπτυσσόμενες, φαίνεται ότι θα συνεχισθεί, αφού οι κεντρικές τράπεζες των ανεπτυγμένων δυτικών κρατών δεν πρόκειται να αυξήσουν τα βασικά επιτόκια, εάν δεν επεκταθεί ο πληθωρισμός στη «δευτερογενή αγορά» – εάν δηλαδή δεν ακολουθήσουν αυξήσεις στις αμοιβές των εργαζομένων, οι οποίες θα προκαλούσαν την εξ αυτών άνοδο των τιμών των προϊόντων («σπιράλ» μισθών-τιμών).

Στα πλαίσια αυτά είναι προφανές ότι, τόσο το σύμφωνο της ανταγωνιστικότητας που προωθείται από τη Γερμανία, όσο και η πίεση που εξασκείται στις ελλειμματικές οικονομίες της ΕΕ (μείωση των αμοιβών των εργαζομένων κλπ), εξυπηρετεί επίσης το συγκεκριμένο στόχο – τη διατήρηση δηλαδή των χαμηλών αμοιβών των εργαζομένων, έτσι ώστε να μην προκληθεί η εξ αυτών άνοδος του πληθωρισμού. Με τη βοήθεια της συγκεκριμένης «μεθοδολογίας» πιθανολογούμε ότι, θα συνεχίσει η πολιτική των χαμηλών βασικών επιτοκίων-τεχνητά ισχυρών νομισμάτων, η οποία θεωρείται «αντίδοτο» στα σκόπιμα υποτιμημένα νομίσματα των αναπτυσσομένων οικονομιών – ειδικά απέναντι στην Κίνα, η οποία επιμένει να διατηρεί το νόμισμα της κατά περίπου 40% υποτιμημένο, με στόχο την κυριαρχία της στις αγορές της «δύσης».

Φυσικά, τα αποτελέσματα για τους εργαζομένους των ανεπτυγμένων οικονομιών, καθώς επίσης για τους πολίτες των φτωχότερων περιοχών του πλανήτη, είναι μάλλον καταστροφικά. Οι μεν πρώτοι υποχρεώνονται σε μία σταθερή μείωση του βιοτικού τους επιπέδου, ενώ οι δεύτεροι καταδικάζονται στην πείνα – αμφότεροι «θύματα» στο βωμό των κερδών των πολυεθνικών, καθώς επίσης των αχόρταγων χρηματοπιστωτικών αγορών, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του μέχρι θανάτου ανταγωνισμού, αφενός μεν του μονοπωλιακού καπιταλισμού (Η.Π.Α. κλπ), αφετέρου δε του απολυταρχικού (Κίνα κλπ).

ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Σε αντίθεση με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες δεν είναι καθόλου σχεδόν χρεωμένες, το σύνολο των ανεπτυγμένων οικονομιών ευρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση – βυθισμένο στη δίνη του χρέους. Φαίνεται επίσης ότι, η «αγορά» των ομολόγων είναι εξαιρετικά «τεταμένη», παρά τα «πολυδιαφημιζόμενα» προγράμματα λιτότητας – θεωρείται δε ότι, εάν τυχόν αποτύχουν κάποιες «δημοπρασίες» κρατικών ομολόγων, εάν δηλαδή υπάρξει αποχή των αγοραστών, τότε είναι πολύ πιθανόν να προκληθεί μία αλυσιδωτή αντίδραση, η οποία θα επεκταθεί στο σύνολο των κρατών της «δύσης».

Επομένως, αρχίζει μία καινούργια, «πύρινη» φάση για την παγκόσμια οικονομία αφού, εντός του πρώτου εξαμήνου του 2011, θα απαιτηθεί ή αναχρηματοδότηση κρατικών δανείων ύψους συνολικά 5,5 τρις $ από τη «δύση».

Σύμφωνα τώρα με μελέτη του ΔΝΤ, τα 1,8 τρις $ αφορούν τις Η.Π.Α., οι οποίες έχουν έναν εξαιρετικά ελλειμματικό προϋπολογισμό – με αποτέλεσμα η χρεοκοπία της υπερδύναμης εντός των επομένων δέκα ετών, η μητέρα των κρίσεων δηλαδή, να μην θεωρείται πια απίθανη. Εκτός αυτού, αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α. είναι χρεοκοπημένες, αντιμετωπίζοντας μεγάλα προβλήματα πληρωμών (στάσεις), τα οποία προσπαθούν να επιλύσουν με επώδυνες «πολιτικές λιτότητας». Το γεγονός αυτό έχει «πυροδοτήσει» ευρείες κοινωνικές αναταραχές σε ορισμένες αμερικανικές Πολιτείες, με τον κίνδυνο να επεκταθούν στο σύνολο της χώρας – με ανυπολόγιστα αποτελέσματα, επειδή πρόκειται για πολυπολιτισμικές κοινωνίες, με ελάχιστη «συνοχή» των Πολιτών τους.

Συνεχίζοντας, ένα περίπου αντίστοιχο ποσόν θα ζητηθεί από την Ιαπωνία, τα δημόσια οικονομικά της οποίας ευρίσκονται σε άθλια κατάσταση (το δημόσιο χρέος της πλησιάζει το 220% του ΑΕΠ της – ευτυχώς για τη χώρα, χρηματοδοτείται σχεδόν κατά 95% εσωτερικά). Τέλος, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα «απαιτήσουν» περί τα 900 δις $ εντός του πρώτου εξαμήνου.

Παρά το ότι οι χώρες της Ευρωζώνης θα αναζητήσουν λιγότερα χρήματα, οι πιέσεις είναι εξαιρετικά μεγάλες – με αποτέλεσμα την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού. Οι αιτίες αυτού του γεγονότος είναι αφενός μεν το ότι,

(α) οι χρεοκοπίες κάποιων χωρών-μελών της ζώνης του Ευρώ θεωρούνται πιθανότερες (επειδή δεν υπάρχουν πλέον εθνικές κεντρικές τράπεζες, οι οποίες θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν με τη βοήθεια ενός συνδυασμού πληθωρισμού και υποτίμησης – όπως συμβαίνει ήδη στη Μ. Βρετανία), αφετέρου δε επειδή

(β)  δεν είναι ακόμη εμφανής ο τρόπος που θα λειτουργήσει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η έλλειψη σιγουριάς των αγορών.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, το πλέον απειλητικό σενάριο καλύτερα, είναι η τυχόν αδυναμία αναχρηματοδότησης της Ισπανίας – αφού τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία, θεωρούνται «διαχειρίσιμοι» κίνδυνοι. Εντός του 2011, η Ισπανία θα χρειασθεί περί τα 130 δις € – μόνο το Μάιο, τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο, λήγουν ομόλογα μεταξύ 23 και 25 δις €.

Παρά το ότι λοιπόν η ΕΚΤ προσπαθεί να διατηρήσει έξω από την κρίση την Ισπανία, ισχυριζόμενη ότι έχει λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, η κατάσταση της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Οι μισθοί των εργαζομένων της πρέπει να περιορισθούν ακόμη κατά 10%, η ανεργία ξεπερνάει το 20% (40% στους νέους), η πτώση στα ακίνητα της συνεχίζεται, οι τοπικές τράπεζες της πρέπει να ενισχυθούν τουλάχιστον με 100 δις € και οι διεθνείς επενδυτές είναι πάρα πολύ ανήσυχοι.

Τα προβλήματα της Ισπανίας λοιπόν είναι τεράστια ενώ, τυχόν αδυναμία επίλυσης τους, θα οδηγήσει την Ευρωζώνη πέρα από τα όρια της. Πολύ περισσότερο εάν δεν αποδεχθούν τελικά οι Πολίτες της Ισπανίας τη συνέχιση της πολίτικης λιτότητας και αντιδράσουν – προκαλώντας εκτεταμένες κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες θα επιδεινώσουν κατά πολύ την ήδη επικίνδυνη οικονομική της θέση.

Παράλληλα βέβαια, οι Η.Π.Α. (Wall Street) διευρύνουν την επιρροή τους στη Γερμανία την οποία, όπως έχουμε ήδη αναλύσει (άρθρο μας), θέλουν να προωθήσουν στην ηγετική θέση μίας Ευρώπης υπό τη δική τους επιρροή. Η συγχώνευση του γερμανικού χρηματιστηρίου (Deutsche Borse AG) με το αμερικανικό (NYSE/Euronext – ο ετήσιος τζίρος της νέας εταιρείας θα ανέρχεται στα 4 δις, ενώ η κεφαλαιοποίηση της θα πλησιάσει τα 20 δις €), η οποία θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του έτους, σηματοδοτεί αναμφίβολα το ξεκίνημα μίας νέας εποχής για την Ευρώπη – ειδικά όσο αφορά στον ανταγωνισμό των αμερικανοευρωπαϊκών πλέον χρηματιστηρίων, τα οποία ευρίσκονται σε ύφεση, με τα ανερχόμενα χρηματιστήρια της Κίνας, της Ινδίας και της Βραζιλίας.

Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η αξία πλέον των εταιρειών, ειδικά των εισηγμένων, δεν θα είναι συνάρτηση της ποιότητας της διοίκησης τους – όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Η αξία τους (γεγονός πολύ σημαντικό για την εξέλιξη των τιμών των μετοχών τους), θα προσδιορίζεται από τη δυνατότητα τους να επιβάλλουν αυξημένες τιμές πώλησης στα προϊόντα τους (κάτι απόλυτα κατανοητό, σε μία εποχή που «ανατέλλει» ο πληθωρισμός), καθώς επίσης χαμηλούς μισθούς στους εργαζομένους τους.

Επομένως, η όλη διαδικασία λειτουργεί συνεχώς προς όφελος των πολυεθνικών μονοπωλιακών εταιρειών (αλλά και των τοπικών μονοπωλίων), αφού έχουν εκ φύσεως τη δυνατότητα να απαιτούν υψηλότερες τιμές (χαμηλότερες αμοιβές), ελλείψει ανταγωνισμού. Αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος των μικρομεσαίων, αλλά και εν γένει των μη μονοπωλιακών εταιρειών οι οποίες, αργά ή γρήγορα, θα «αλωθούν» από τα πολυεθνικά μονοπώλια.

ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

Η εξέγερση των πεινασμένων και καταπιεσμένων Πολιτών της Λιβύης οδήγησε τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη – με το βαρέλι του Brent της βορείου θαλάσσης να κοστίζει όσο περίπου στο τέλος της άνοιξης του 2008, λίγο πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η επίδραση τώρα της τιμής του πετρελαίου τόσο στον πληθωρισμό, όσο και στα δημόσια οικονομικά όλων των χωρών του πλανήτη (ειδικά στις Η.Π.Α. θεωρείται ότι, εάν διατηρηθούν οι τιμές πάνω από τα 100 $ ανά βαρέλι, το πρόγραμμα ενίσχυσης της οικονομίας, εκ μέρους της κυβέρνησης, θα καταρρεύσει), είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Εν τούτοις, οι αναταραχές στη Λιβύη, εάν δεν προκληθεί πολεμική σύρραξη, συνιστούν το μικρότερο πρόβλημα, σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα – παρά το ότι η αντικατάσταση των υψηλής αξίας «ελαφρών» πετρελαίων της, τα οποία είναι κατάλληλα για την παραγωγή βενζίνης, δεν θα είναι εφικτή παρά μόνο εν μέρει, από τη Σαουδική Αραβία. Η Ιταλία βέβαια θα αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα, επειδή έχει στηριχθεί μονόπλευρα στην εισαγωγή πετρελαίων από τη Λιβύη – με απρόβλεπτες συνέπειες για την οικονομία της, ειδικά όταν το δημόσιο χρέος της ξεπερνάει το 120% του ΑΕΠ της, χωρίς να έχει υποχρεωθεί σε αντίστοιχες με την Ελλάδα «αναπροσαρμογές» του (ενδεχομένως και τα γερμανικά διυλιστήρια, τα οποία καλύπτουν 5-10% των αναγκών τους από τη Λιβύη).

Όμως, η Λιβύη είναι μία πολύ μικρή παραγωγική χώρα (17η διεθνώς, με 1,6 εκ. βαρέλια ημερησίως) αφού εξάγει μόλις το 1,5% της παγκόσμιας ζήτησης. Εκτός αυτού, οι δεξαμενές παγκοσμίως είναι γεμάτες, ενώ η κατανάλωση της βενζίνης περιορίζεται συνεχώς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο ελάχιστα συζητείται, είναι οι μεσοπρόθεσμες συνέπειες για την τροφοδοσία του πλανήτη με πετρέλαιο.

Σύμφωνα με τη διεθνή εταιρεία ενέργειας (ΙΕΑ), τα έτη 2010 και 2011 θα καταναλωθούν επί πλέον 4,3 εκ. βαρέλια πετρελαίου – τριπλάσια ποσότητα δηλαδή, από τις ετήσιες εξαγωγές της Λιβύης. Η επέκταση της παγκόσμιας εξόρυξης πετρελαίου είναι αδύνατον να ακολουθήσει αυτό το ρυθμό. Παράλληλα δε με την αύξηση της ζήτησης, περιορίζονται οι δυνατότητες της Σαουδικής Αραβίας, ενώ παντού η εξόρυξη πετρελαίου γίνεται με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα. Τέλος, φαίνεται ότι από το τέλος του 2012 η ζήτηση πετρελαίου θα «υπερκεράσει» για πρώτη φορά την προσφορά, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την εξέλιξη των τιμών. Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί φαίνονται αναλυτικά οι έξι μεγαλύτερες χώρες εξόρυξης πετρελαίων:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Οι έξι μεγαλύτερες χώρες παραγωγής πετρελαίου

Χώρα Ημερήσια παραγωγή Αποθέματα
Ρωσία 10,0 εκ. βαρέλια ./.
Σαουδική Αραβία 9,7 εκ. βαρέλια 264 δις βαρέλια
Η.Π.Α. 7,2 εκ. βαρέλια ./.
Περσία 4,0 εκ. βαρέλια 137 δις βαρέλια
Κίνα 3,8 εκ. βαρέλια ./.
Καναδάς 3,3 εκ. βαρέλια ./.

Πηγή: Reuters

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Επιστρέφοντας στη Λιβύη, η κατάσταση της θα μπορούσε να εντείνει τα προβλήματα αφού, εάν παραμείνει ο ηγέτης στην εξουσία, θα υπάρξει «εμπάργκο» ανάλογο με αυτό στο Ιράν – εάν όχι, οι διαπραγματεύσεις με αυτούς που θα τον αντικαταστήσουν, θα διαρκέσουν για πολλούς μήνες. Αρκεί να αναφέρει κανείς το Ιράκ, όπου διήρκεσε επτά ολόκληρα έτη μετά την εισβολή των Η.Π.Α., μέχρι να ξεκινήσουν ξανά οι επενδύσεις στην εξόρυξη πετρελαίου.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι η διαφαινόμενη μακροπρόθεσμα μεγάλη μείωση των αποθεμάτων πετρελαίου, ειδικά λόγω της ανάπτυξης της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας κλπ – σε συνδυασμό με το ότι, η μείωση της κατανάλωσης του στη Γερμανία έχει σταματήσει, ενώ στις Η.Π.Α. αρχίζει ξανά να αυξάνεται. Παράλληλα, ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα, είναι η διαπραγμάτευση των τιμών του πετρελαίου σε μη ελεγχόμενες προθεσμιακές αγορές, οι οποίες στοιχηματίζουν από πολλούς μήνες τώρα στην αύξηση της τιμής του.

Τέλος, τυχόν σημαντικές αναταραχές στη Σαουδική Αραβία θα μετέτρεπαν βραχυπρόθεσμα τους φόβους σε μία καταστροφική πετρελαϊκή κρίση – η οποία θα ήταν προφανώς πολύ πιο επικίνδυνη από αυτήν της δεκαετίας του ‘70, αφού θα λειτουργούσε συνδυαστικά με τη χρηματοπιστωτική κρίση, με την κρίση του χρέους, με την ύφεση κλπ. Οι κίνδυνοι εξεγέρσεων όμως είναι προφανώς γνωστοί στην ηγεσία της Σ. Αραβίας, αφού αύξησε αμέσως τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων της κατά 15% – ενώ προσέφερε αρκετές διευκολύνσεις στους Πολίτες της, συνολικού ύψους 11 δις $.

Η ΒΟΡΕΙΑ ΑΦΡΙΚΗ

Η εξαγωγή του πληθωρισμού στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, καθώς επίσης οι κερδοσκοπικές τοποθετήσεις της υπερβάλλουσας ποσότητας χρήματος (η οποία είναι διαθέσιμη με χαμηλά επιτόκια στους κερδοσκόπους), στις πρώτες ύλες, στα εμπορεύματα και στα τρόφιμα, οδήγησε στην αύξηση των τιμών διεθνώς – η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση των λαών, στις φτωχότερες οικονομίες του πλανήτη.

Αρκεί να δει κανείς τα μεγέθη των κρατών αυτών, για να κατανοήσει τις εξεγέρσεις τους – οι οποίες ενδεχομένως θα προκαλέσουν την εισβολή ενός μεγάλου αριθμού «πεινασμένων» μεταναστών, στις πλούσιες «δυτικές» χώρες.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Μεγέθη των χωρών της Β. Αφρικής, ΑΕΠ σε δολάρια (Για τη διευκόλυνση των συγκρίσεων, οφείλει κανείς να γνωρίζει ότι, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας είναι περί τα 30.000 $, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων είναι σχετικά υψηλά – ιδίως μετά την ραγδαία αύξηση των τιμών ακινήτων/οικοπέδων την τελευταία 15ετία. Ανάλογα υψηλή είναι και η ακίνητη περιουσία του δημοσίου).

Χώρες Πληθυσμός* ΑΕΠ κατά κεφ. Ανάπτυξη Ανεργία
Μαρόκο 32,40 2.882 4,95% 9,10%
Αλγερία 35,40 3.996 2,41% 10,20%
Τυνησία 10,40 4.171 3,10% 13.30%
Λιβύη 6,50 9.511 -2,31% ./.
Αίγυπτος 84,50 2.450 4,67% 9,00%

* Σε εκατομμύρια  – Σχεδόν στο σύνολο, το 50% του πληθυσμού είναι κάτω των 25 ετών

Πηγή: IMF

Πίνακας: Β Βιλιάρδος

Είναι προφανές ότι, όλες οι χώρες της Β. Αφρικής ευρίσκονται «σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» – ειδικά εάν συμπεριλάβουμε τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη ενός μικρού αριθμού υπερπλουσίων, απέναντι σε μία τεράστια «μάζα» εξαθλιωμένων ατόμων. Πόσο μάλλον εάν συνυπολογίσουμε τα δικτατορικά καθεστώτα, τα οποία επιβλήθηκαν από τις Η.Π.Α. – με την ένοχη «ανοχή» της Ευρώπης.

Τέλος, όσον αφορά τη Λιβύη, εάν τυχόν ακολουθήσει η πτώση του σημερινού καθεστώτος της, η Ιταλία θα πληγεί σε μεγάλο βαθμό. Το 49% των εξαγωγών της χώρας προς την ΕΕ κατευθύνεται στην Ιταλία, ενώ το 39% των εξαγωγών της ΕΕ προς τη Λιβύη, προέρχεται από την Ιταλία. Στη δεύτερη θέση των εξαγωγών ευρίσκεται η Γερμανία (14%), ακολουθούμενη από τη Γαλλία και την Ισπανία. Ο ιταλικός πετρελαϊκός όμιλος ΕΝΙ έχει συνολικές επενδύσεις ύψους 25 δις € στη Λιβύη, ενώ η Λιβύη κατέχει το 7,6% των μετοχών της UniCredit – της μεγαλύτερης τράπεζας της Ιταλίας (εκ των οποίων το 4,05% ανήκει στην κεντρική τράπεζα της αραβικής χώρας).

Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Είναι πλέον εμφανές ότι, η «εξέγερση των πεινασμένων» στον αραβικό πληθυσμό της Β. Αφρικής, θα επεκταθεί στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο – «μεταλλασσόμενη» σε εξέγερση κατά των καθεστώτων που νέμονται την εξουσία. Θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε εδώ, όσον αφορά τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες (κάτι που ουσιαστικά ισχύει για όλα τα αναπτυσσόμενα κράτη, τα οποία διαθέτουν αφθονία φυσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών) ότι, η ύπαρξη φυσικού πλούτου τείνει να χαμηλώσει, παρά να ανεβάσει το επίπεδο ζωής.

Ο κίνδυνος προέρχεται από μία οικονομική «ασθένεια», η οποία έχει ονομασθεί «ολλανδική νόσος». Η «ολλανδική νόσος» (το όνομα προέρχεται από τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι βιομήχανοι της Ολλανδίας, όταν ανακαλύφθηκε εκεί φυσικό αέριο) «προσβάλλει» μία χώρα όταν, η ζήτηση από το εξωτερικό για ένα εξαγώγιμο προϊόν ανεβάζει την ισοτιμία του νομίσματος του κράτους, το οποίο πραγματοποιεί την εξαγωγή. Η αύξηση της αξίας του νομίσματος κάνει λιγότερο ανταγωνιστικές τις εξαγωγές άλλων προϊόντων της χώρας, με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσεται η υπόλοιπη οικονομία της.

Το γεγονός αυτό επεξηγεί, γιατί οι σχετικά φτωχές ενεργειακά χώρες (Χονγκ Κονγκ, Ιαπωνία, Δυτική Ευρώπη κλπ) ευδοκιμούν οικονομικά – ενώ οι πλούσιες σε πετρέλαιο (Νιγηρία, Βενεζουέλα κλπ) κυριολεκτικά δυστυχούν. Εδώ λοιπόν οφείλεται η ανικανότητα σχεδόν όλων των χωρών του OPEC να χρησιμοποιήσουν τα πλούτη τους, για να διαφοροποιήσουν τις οικονομίες τους σημαντικά, πέρα από το πετρέλαιο και τα παράγωγα του.

Επί πλέον, ο πλούτος σε φυσικές πηγές, εκτός από την αλλοίωση του νομίσματος, έχει συχνά καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις. Ο εύκολος και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πλουτισμός (γεγονός που συνέβη επίσης στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο του τουρισμού και των τιμών ακίνητης περιουσίας), τείνει, όπως φαίνεται, να μειώσει την παραγωγικότητα.

Κάποιες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου λοιπόν έχουν δώσει τόσα πολλά προνόμια στους Πολίτες τους, ώστε όσοι δεν έχουν ιδιαίτερη διάθεση να εργασθούν, απλά δεν εργάζονται – εγκαταλείποντας τις δουλειές στους ξένους μετανάστες, όπως συνέβη επίσης στη χώρα μας (ειδικά μετά την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ και τα πακέτα στήριξης της οικονομίας της, σε συνδυασμό με τον εύκολο δανεισμό κράτους και ιδιωτών).

Ο Πίνακας ΙV που ακολουθεί αναφέρεται στα βασικά μεγέθη των χωρών της Μ. Ανατολής, τα οποία εμφανίζουν σημαντικότατες διαφορές μεταξύ τους – γεγονός που αναμφίβολα θα έχει πολλές «παρενέργειες» στις μεταξύ τους σχέσεις, εάν επεκταθούν οι κοινωνικές αναταραχές.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Μεγέθη χωρών της Μ. Ανατολής, ΑΕΠ σε δις δολάρια

Χώρες Πληθυσμός ΑΕΠ ΑΕΠ/Κατ.Κ* Ανεργία Χρέος/ΑΕΠ
Ηνωμ.Αρ.Εμ. 4,79 159,30 37.400 2,4% 14,8%
Σαουδική Αρ. 28,69 525,10 19.800 11,8% 22,6%
Ιορδανία 6,34 28,07 4.800 12,6% 67,2%
Συρία 20,18 88,44 4.700 8,6% 37,8%
Μπαχρέιν 0,73 23,28 33.300 0,2% 28,2%
Υεμένη 23,82 51,75 2.400 35,0% 32,9%
Ομάν 3,42 59,50 19.200 15,0% 2,8%
Κατάρ 0,84 68,66 85.600 0,4% 23,2%
Κουβέιτ 2,69 131,30 54.300 2,2% 7,8%
Ιράκ 28,95 94,97 3.500 18,2% ./.
Ισραήλ 7,23 183,40 26.700 6,1% 82,7%

* ΑΕΠ κατά κεφαλή

Σημείωση: Το δημόσιο χρέος, έχει άμεση σχέση με τις υποδομές, καθώς επίσης με τον ιδιωτικό πλούτο της εκάστοτε χώρας – ο οποίος δυστυχώς δεν αποτυπώνεται από τους διεθνείς οργανισμούς, ως όφειλε.

Πηγή: CIA World Fact book 2009

Πίνακας: Β Βιλιάρδος

Το Ισραήλ, σε αντίθεση με όλες τις χώρες του αραβικού κόλπου, αλλά και με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες βιομηχανικές, δεν εισήλθε σε ύφεση, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Παρουσίασε μόνο επιβράδυνση της ανάπτυξης του στο 0,8% – ενώ το 2010 η οικονομία του αυξήθηκε κατά περίπου 4%. Το γεγονός αυτό συνέβαλλε στην ανατίμηση του νομίσματος του κατά 15%, καθώς επίσης στην αύξηση του πληθωρισμού (2,7% το Δεκέμβρη) – με τις τιμές των ακινήτων να παρουσιάζουν άνοδο της τάξης του 17%.

Ειδικά όσον αφορά την Υεμένη, οι κάτοικοι της οποίας παραμένουν στη ζωή με τη βοήθεια ενός ιδιάζοντος ναρκωτικού (khat), το οποίο καλλιεργείται ελεύθερα σε τεράστιες εκτάσεις, ενώ θεωρείται ως βασικό «διατροφικό μέσον» (αναμασιέται κατά τη διάρκεια της ημέρας, με αποτέλεσμα να πρήζονται τα μάγουλα ανδρών και γυναικών από τη συνεχή χρήση του), η κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από τρομακτική. Πολύ περισσότερο επειδή, η ευρεία καλλιέργεια του συγκεκριμένου ναρκωτικού απαιτεί μεγάλες ποσότητες νερού – γεγονός που έχει προκαλέσει την έλλειψη του, αφού οι κάτοικοι της χώρας προτιμούν να καταναλώνουν το νερό στο Khat, παρά στη διατροφή τους.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΣΙΑ

Οι δύο αυτές σημαντικότερες χώρες της Ανατολής, συναγωνίζονται μεταξύ τους για την κατάκτηση της ηγετικής θέσης στον Αραβικό κόσμο – κυρίως δε, στον τομέα των εξαγωγών τόσο στην Αφρική, όσο και στη Μ. Ανατολή. Βασικότερο όπλο της Τουρκίας, εκτός από την επίσκεψη του ηγέτη της σε όλες αυτές τις χώρες, με τη συνοδεία πάντοτε ενός μεγάλου αριθμού επιχειρηματιών, είναι οι «σαπουνόπερες».

Με τη βοήθεια αυτών των ταινιών, οι Τούρκοι έχουν στην κυριολεξία κατακτήσει τους γείτονές τους – ενώ λέγεται πως, όταν προβάλλεται μία συγκεκριμένη τούρκικη «σειρά», 85 εκ. Άραβες ανοίγουν τους δέκτες της τηλεόρασης τους, για να την παρακολουθήσουν (δυστυχώς κάτι ανάλογο τείνει να συμβεί και στην Ελλάδα, η οποία φαίνεται να έχει «προσβληθεί» επίσης από τον «έξυπνο ιό»).

Η Τουρκία λοιπόν προσπαθεί μεθοδικά να επεκταθεί με πολλαπλούς στόχους τον Αραβικό κόσμο, κερδίζοντας τη συμπάθεια του, καθώς επίσης προωθώντας την πώληση των βιομηχανικών και λοιπών προϊόντων της – με τη βοήθεια της τηλεοπτικής ή της κινηματογραφικής της βιομηχανίας. Ο Πίνακας V απεικονίζει τα μεγέθη των δύο ανταγωνιστών, εκ των οποίων η πρώτη «προβάλλεται» ως το δημοκρατικό Ισλάμ, ενώ η δεύτερη ως το θρησκευτικό (η περιορισμένη γραφειοκρατία θεωρείται σαν ένα ακόμη πλεονέκτημα της Τουρκίας στην περιοχή, σε σχέση με την Περσία –  οποία όμως διαθέτει πληθώρα πλουτοπαραγωγικών πηγών):

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Τουρκία και Περσία, Μεγέθη με καταγραφή το 2009

Μεγέθη Τουρκία Περσία
Πληθυσμός 76,81 66,43
ΑΕΠ (δις $) 853,60 733,00
ΑΕΠ κατά κεφαλήν* 11.600 11.300
Ανεργία 10,70% 12,50%
Χρέος προς ΑΕΠ 58,20% 23,20%
Εξαγωγές 140,80 95,09
Εισαγωγές 193,90 67,25
Εμπορικό έλλειμμα (πλεόνασμα) -53,10 27,84

* Το ελληνικό ΑΕΠ κατά κεφαλήν είναι 30.000 $

Πηγή: CIA World Fact book 2009

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα V, οι δύο ανταγωνίστριες δεν έχουν σημαντικές διαφορές στα μεγέθη τους – με εξαίρεση βέβαια το εμπορικό «αποτέλεσμα» τους, το οποίο είναι πολύ ελλειμματικό στην Τουρκία (-53,10 δις $), ενώ πλεονασματικό στην Περσία (27,84 δις $).

Το γεγονός αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της γειτονικής χώρας, η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον περιορισμό των επιτοκίων της (έτσι ώστε να μειώσει την εισροή των επικίνδυνων ξένων κεφαλαίων, τα οποία αυξάνουν την ισοτιμία του νομίσματος της, δυσκολεύοντας τις εξαγωγές) και στην ανάγκη της για χρηματοδότηση του εμπορικού ελλείμματος, το οποίο τον περασμένο Νοέμβριο (11μηνο) ανήλθε στα 45 δις $. Στόχος της κυβέρνησης είναι ένα έλλειμμα της τάξης του 5,4% του ΑΕΠ της, με τους αναλυτές να περιμένουν όμως την αύξηση του στο 7% του ΑΕΠ το 2011.

Ταυτόχρονα, μεγεθύνεται επικίνδυνα η πιστωτική επέκταση των τραπεζών της Τουρκίας, η οποία αυξήθηκε κατά 34% στα 259 δις € συνολικά (για το 2011 αναμένεται αύξηση κατά 25%). Τέλος, μείωσε το βασικό επιτόκιο της στο 6,5% (από 7%), με τον πληθωρισμό να κυμαίνεται στο 7,3%.

ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Σε επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε ειδικά στην κατάσταση που επικρατεί στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην υπόλοιπη Ασία, καθώς επίσης στην Ρωσία και στη Βραζιλία, έτσι ώστε να ολοκληρώσουμε την εικόνα του «φλεγόμενου» πλανήτη – σε περιοχές δηλαδή που όχι μόνο δεν καλυτερεύουν την εικόνα αλλά, αντίθετα, συμβάλλουν ουσιαστικά στην περαιτέρω επιδείνωση της.

Σε γενικές γραμμές τώρα, θεωρούμε ότι έχουν επαληθευθεί επαυξημένα οι «φόβοι» του πρώην κεντρικού τραπεζίτη των Η.Π.Α. κ. A. Greenspann – έτσι όπως τους ανέφερε στο βιβλίο του το 2007 και συμπληρώσαμε εν μέρει εμείς:

“Έχω δύο βασικές ανησυχίες, σχετικά με την ικανότητα μας να διατηρήσουμε την κεκτημένη ταχύτητα της πρόσφατης, υλικής βέβαια προόδου της ανθρωπότητας – δυστυχώς εις βάρος της πνευματικής (ουδέν καλό αμιγές κακού). Η πρώτη είναι η ύπαρξη εξαιρετικά αυξημένων συγκεντρώσεων εισοδήματος (πολλά χρήματα σε λίγους ανθρώπους), οι οποίες αποτελούν απειλή για την ομαλή εξέλιξη και τη σταθερότητα των δημοκρατικών κοινωνιών. Η δεύτερη, είναι η επίδραση της αναπόφευκτης επιβράδυνσης στη διαδικασία της ίδιας της παγκοσμιοποίησης.

Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να μειώσει την παγκόσμια ανάπτυξη και, σε συνδυασμό με τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων (οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι, πλουσιότεροι), να ελαχιστοποιήσει την ευρεία αποδοχή του καπιταλισμού – η οποία προέκυψε από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σε πολλά τμήματα του αναπτυσσόμενου κόσμου, όπου η ανάπτυξη είναι ραγδαία (Κίνα κλπ), ο καπιταλισμός μοιάζει να είναι περισσότερο αποδεκτός, από εκεί που γεννήθηκε: στην αργά αναπτυσσόμενη Δυτική Ευρώπη. Το σύστημα του καπιταλισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ρυθμό της ανάπτυξης – ενώ η ύφεση, πόσο μάλλον ο στασιμοπληθωρισμός, ισοδυναμεί με τη θανατική του καταδίκη: μέσα από εκτεταμένες, απρόβλεπτες και καταστροφικές κοινωνικές αναταραχές, καθώς επίσης γεωπολιτικές ανακατατάξεις (πόλεμοι)”.

Όπως φαίνεται, οι φόβοι του κεντρικού τραπεζίτη, ο οποίος όμως θεωρείται ως «ο πατέρας» της χρηματοπιστωτικής κρίσης (συνετέλεσε τα μέγιστα στην επικράτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος της οικονομίας), όχι μόνο επαληθεύθηκαν αλλά, επί πλέον, εξελίχθηκαν σε πραγματικό εφιάλτη. Η αυξημένη συγκέντρωση των χρημάτων σε μία ελάχιστη μειονότητα, σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση, οδήγησε, μεταξύ άλλων, στα παρακάτω καταστροφικά αποτελέσματα:

(α)  Αφαιρέθηκαν πάρα πολλά χρήματα από την «δυτική» κατανάλωση, αφού οι πλούσιοι δεν μπορούν να καταναλώσουν περισσότερα, ενώ οι φτωχοί δεν έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τις ανάγκες τους (πόσο μάλλον να αυξήσουν τις αγορές τους) από τους μισθούς τους – ιδίως επειδή είναι επικίνδυνα υπερχρεωμένοι και δεν μπορούν πια να δανεισθούν.

(β)  Αποβιομηχανοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της δύσης (με εξαίρεση την Ιαπωνία και τη Γερμανία), αφού οι παραγωγή αγαθών μεταφέρθηκε στην Ασία – ενώ την ακολούθησαν τα «δυτικά κεφάλαια», προσβλέποντας σε αυξημένες αποδόσεις.

(γ) Ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων που προήλθαν από την υπερσυγκέντρωση των κεφαλαίων σε λίγους, οδηγήθηκε στις «αγορές» – εκτρέφοντας ένα ανεξέλεγκτο (σκιώδεις τράπεζες), αχόρταγο θηρίο, το οποίο προσπαθεί πλέον να μας καταστρέψει.

(δ)  Η παγκοσμιοποίηση συρρίκνωσε περαιτέρω τα διαθέσιμα προς κατανάλωση εισοδήματα, αφού εισήλθε ένας μεγάλος αριθμός νέων ατόμων στον καπιταλισμό – ταυτόχρονα με τον εξ αυτής περιορισμό των μέσων αμοιβών (αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων), μέχρι το σημείο ισορροπίας τους. Δηλαδή, έως εκείνο το οριακό σημείο όπου, οι μισθοί των νεοεισερχομένων στον καπιταλισμό (Κίνα κλπ) θα αυξηθούν, παράλληλα με τη μείωση των μισθών των παλαιοτέρων (δύση), έτσι ώστε να συναντηθούν μεταξύ τους.

(ε)  Η ανάπτυξη της δύσης σταμάτησε, σε μία εποχή υπερχρέωσης της – οπότε έπαψε να είναι διαχειρίσιμη η υπερσυγκέντρωση των κεφαλαίων σε λίγους, μέσω της διανομής ενός συνεχώς αυξανόμενου ΑΕΠ, σε συνδυασμό με αυξημένες πιστώσεις.

(στ) Η ισχύς των υπερπολυεθνικών, καθώς επίσης των χρηματοπιστωτικών αγορών, αυξήθηκε σε εξαιρετικά επικίνδυνο βαθμό, μετά το «άνοιγμα των συνόρων» – εις βάρος των «εθνικών» επιχειρήσεων, καθώς επίσης της πολιτικής εξουσίας, η οποία φαίνεται να λειτουργεί πλέον ως ο πιστός, άβουλος υπηρέτης του διεθνούς Κεφαλαίου.

(ζ) Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μέταλλα κλπ) συρρικνώνονται επικίνδυνα, ενώ τα βασικά τρόφιμα, λόγω της εισόδου των νέων πληθυσμών, σε συνδυασμό με τη λειτουργία των αγορών, περιορίζονται συνεχώς – με αποτέλεσμα οι τιμές τους να ακολουθούν μία έντονα ανοδική πορεία, σκορπίζοντας το θάνατο στα μη προνομιούχα άτομα, καθώς επίσης στις αδύναμες χώρες.

Θα μπορούσαμε φυσικά να αναφέρουμε πολλές άλλες «παρενέργειες» της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης, οι οποίες σκοτεινιάζουν επικίνδυνα την εικόνα του πλανήτη. Εν τούτοις, θεωρούμε ότι είναι αρκετές για να μας προβληματίσουν, με στόχο τη χάραξη μίας συναινετικής, διακομματικής αμυντικής στρατηγικής εκ μέρους της Ελλάδας, αλλά και όλων των Πολιτών της – η οποία θα μας διαφυλάξει από τα χειρότερα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε ότι (Η βασιλεία των αγορών), για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τις «αδυναμίες» της Πολιτικής, ενισχύοντας, ως οφείλουμε, τη θέση της απέναντι στην οικονομική εξουσία, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στο δημόσιο βίο – επιβάλλοντας δημοψηφίσματα, επιτροπές ελέγχου και οτιδήποτε άλλο σκεφθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις η Πολιτική, έχοντας σύμμαχο και όχι αντίπαλο τους Πολίτες, θα καταφέρει τελικά να επιβληθεί στις «αγορές» – ενώ ταυτόχρονα θα «συλλαμβάνονται», διαμέσου των ελέγχων των Πολιτών, τα διεφθαρμένα, άρρωστα στελέχη της.

Για παράδειγμα, θα ήταν μάλλον πιο αποτελεσματικές οι ειρηνικές «διαδηλώσεις» έξω από τα σπίτια των αποδεδειγμένα «επίορκων» πολιτικών ή μπροστά στα γραφεία των πολυεθνικών διαφθορέων («διατεταγμένων» ΜΜΕ κλπ), από τις συγκεντρώσεις στο κέντρο των πόλεων – οι οποίες αναμφίβολα εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας. Το ίδιο ίσως ισχύει και για τη δημόσια «αποπομπή» τους, η οποία πιθανότατα θα τους οδηγούσε στην απομόνωση ή στην εξορία.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 26. Φεβρουαρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

Advertisements

True Lies $ The New Statesman

Posted by Κωνσταντίνος Κυριακή, Φεβρουάριος 27, 2011

Οι λαοί της Αιγύπτου, της Τυνησίας, του Μπαχρέιν, της Αλγερίας, της Υεμένης, της Ιορδανίας, και της Λιβύης, δεν ξεσηκώθηκαν μόνο εναντίον των ηγετών τους, αλλά και εναντίον της Δυτικής οικονομικής τυραννίας.

Λίγο μετά την εισβολή στο Ιράκ το 2003, πήρα συνέντευξη από τον Ray McGovern, μέλος μιας μικρής επίλεκτης ομάδας πρακτόρων της CIA, που καθημερινά ενημέρωναν τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Την παραμονή της εισβολής, αυτός μαζί με 45 άλλους ειδικούς αναλυτές και κατασκόπους, έγραψαν στον πρόεδρο Bush, ότι η προετοιμασία για τον πόλεμο δεν βασίζεται σε πληροφορίες, αλλά σε ψέματα.

«Το 95% ήταν παραμύθια» μου είπε.

«Και πως τα πέρασαν;» τον ρώτησα.

«Ο τύπος και τα ΜΜΕ επέτρεψαν στους τρελούς να κάνουν το δικό τους…».

«Ποιοι είναι οι τρελοί;»,

«Αυτοί οι άνθρωποι της κυβέρνησης, που τα πιστεύω τους είναι σαν αυτά του Mein Kampf… αυτούς τους χαρακτηρίζουμε, σε διάφορους κύκλους, ως τρελούς».

Του ανέφερα ότι ο συγγραφέας Norman Mailer έχει γράψει ότι η Αμερική εισέρχεται σε μια προ-φασιστική περίοδο. Ποια είναι η γνώμη του επ αυτού;

«Πιστεύω πως έχει δίκιο, αφού πολλοί θεωρούν πως είμαστε ήδη από καιρό σε φασιστική κατάσταση».

Πρόσφατα, ο McGovern μου έστειλε email για να εκφράσει την αηδία του στο τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Ομπάμα αντιμετώπισε τον Julian Assange και τον πληροφοριοδότη του Bradley Manning. «Τότε που επιτεθήκαμε στο Ιράκ, είχα πει ότι μάλλον ξεκινάμε περίοδο φασισμού. Ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα έρθει τόσο γρήγορα…».

Στις 15 Φεβρουαρίου, η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών μίλησε στο πανεπιστήμιο George Washington, καταδικάζοντας τις κυβερνήσεις που καταστέλλουν την ελεύθερη έκφραση και τις διαδηλώσεις. Μίλησε για την απελευθερωτική δύναμη του διαδικτύου, αποφεύγοντας να αναφερθεί στο ότι η δική της κυβέρνηση σχεδίαζε να κλείσει τα κομμάτια εκείνα του διαδικτύου που ενθαρρύνουν τη διαφωνία και την αλήθεια. Ήταν μια ομιλία γεμάτη υποκρισία. Ο McGovern βρίσκονταν στο ακροατήριο. Εξοργισμένος με αυτά που άκουγε, σηκώθηκε όρθιος, και στάθηκε με γυρισμένη τη πλάτη στη Clinton, χωρίς να μιλάει. Αμέσως τον άρπαξαν κάποιοι αστυνομικοί και σεκιουριτάδες, και αφού τον χτύπησαν, τον έριξαν στο έδαφος περνώντας του χειροπέδες. Μου έστειλε φωτογραφίες των τραυμάτων του. Είναι 71 ετών. Στη διάρκεια της επίθεσης που δέχθηκε, την οποία παρακολουθούσε η Υπουργός, ούτε μια στιγμή δεν διέκοψε τη ροή της ομιλίας της.

Ο φασισμός είναι μια σκληρή λέξη. Συνδυάζεται με μια ναζιστική εικονογραφία, και χρησιμοποιείται εκτενώς για να περιγράψει τους εχθρούς της επίσημης Αμερικής, και για να προωθήσει τις τυχοδιωκτικές περιπέτειες της Δύσης, καλύπτοντας τις με το ηθικό λεξιλόγιο που γράφτηκε στον αγώνα εναντίον του Χίτλερ. Όμως ο φασισμός και ο ιμπεριαλισμός είναι δίδυμοι. Οι Δυτικές δυνάμεις που κέρδισαν τον Β`ΠΠ, καθιστώντας αξιοσέβαστο τον «Δυτικό πολιτισμό», υποστήριξαν αυτά που υποστήριζε και ο Χίτλερ, χρησιμοποιώντας παρόμοιες μεθόδους. Έκτοτε, στη κοινή γνώμη, ο όρος ιμπεριαλισμός δεν χαρακτηρίζει πλέον την Αμερική, μια χώρα που χτίστηκε πάνω στη γενοκτονία των ιθαγενών της, ενώ ο πόλεμος που κήρυξε εναντίον της παγκόσμιας δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, αποκαλείται απλά ως «αμερικανική εξωτερική πολιτική».

Από το 1945, οι ΗΠΑ έχουν ανατρέψει ή υπονομεύσει περισσότερες από 50 ξένες κυβερνήσεις, χρησιμοποιώντας ως όργανα και μαριονέτες, δολοφόνους όπως ο Suharto, ο Mobutu, και ο Pinochet. Στη Μέση Ανατολή έχουν στηρίξει και κρατήσει στην εξουσία κάθε δικτατορία, και κάθε μαϊμού μοναρχία. Από την άλλη, τόσο η CIA όσο και η βρετανική MI6 έχουν χρηματοδοτήσει τον ισλαμικό εξτρεμισμό. Ο απώτερος σκοπός τους ήταν να καταπνιγεί ή να αποτραπεί ο εθνικισμός και η δημοκρατία. Όλοι όσοι άμαχοι σκοτώθηκαν αυτές τις ημέρες στη Λιβύη και στο Μπαχρέιν, έρχονται να προστεθούν σε αυτούς που γεύτηκαν τους βομβαρδισμούς της Γάζας από τα τελευταίου τύπου F-16.

Οι εξεγέρσεις της Μέσης Ανατολής δεν είναι εναντίον κάποιων μεμονωμένων δικτατόρων, αλλά εναντίον μιας παγκόσμιας οικονομικής τυραννίας, σχεδιασμένης από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, και εφαρμοσμένης από την αμερικανική Υπηρεσία Παγκόσμιας Ανάπτυξης, το ΔΝΤ, και τη Παγκόσμια Τράπεζα. Όλοι οι παραπάνω οργανισμοί έχουν διασφαλίσει πως μια πάμπλουτη χώρα σαν την Αίγυπτο θα κυλιστεί στην εξαθλίωση, με το 40% του πληθυσμού της να ζει με λιγότερα από $2 την ημέρα. Ο θρίαμβος του λαού της Αιγύπτου είναι το πρώτο χτύπημα εναντίον αυτού που ο Μπενίτο Μουσολίνι αποκαλούσε «κορπορατισμό», μια λέξη συνώνυμη του φασισμού.

Πως όμως κατάντησε η Δύση να είναι λίκνο τόσου εξτρεμισμού; Όπως είχε διαπιστώσει πριν από χρόνια ο Noam Chomsky, «Είναι απαραίτητο να καταστραφεί η ελπίδα, ο ιδεαλισμός, η αλληλεγγύη, και η περίθαλψη των φτωχών και των καταπιεσμένων. Όλα αυτά τα επικίνδυνα συναισθήματα πρέπει να αντικατασταθούν από τον εγωκεντρισμό, και έναν κυνισμό που θέλει να πιστεύει ότι το υπάρχον σύστημα της ανισότητας είναι ότι καλύτερο. Μάλιστα, υπάρχει μια ολόκληρη διεθνής εκστρατεία προπαγάνδας, που προσπαθεί να πείσει τους λαούς ότι αυτό δεν είναι απλά κάτι που θα πρέπει να νιώθουν, αλλά κάτι που ήδη νιώθουν…».

Όπως η ευρωπαϊκή επανάσταση του 1848, και η εξέγερση εναντίον του Σταλινισμού το 1989, έτσι και οι αραβικές εξεγέρσεις σήμερα, έχουν απορρίψει τον φόβο. Αυτό που ξεκίνησε είναι μια επανάσταση των καταπιεσμένων ιδεών, της ελπίδας, και της αλληλεγγύης.

Στην Αμερική, όπου το 45% των νεαρών σε ηλικία μαύρων δεν έχουν εργασία, ενώ ο μέσος ετήσιος μισθός των κορυφαίων μάνατζερς των hedge-funds αγγίζει το $1 δισ., οι διαδηλώσεις εναντίον των περικοπών δαπανών και της ανεργίας έφτασαν σε πολιτείες όπως το Wisconsin. Στη Βρετανία, το πιο σύγχρονο και ταχέως αναπτυσσόμενο λαϊκό κίνημα UK Uncut, άρχισε ήδη την άμεση δράση εναντίον των φοροφυγάδων και των τραπεζών.

Κάτι έχει αλλάξει, κάτι το οποίο δεν μπορεί να αναστραφεί.

Ο εχθρός έχει τώρα ονοματεπώνυμο.

 

 

 

Πως θα ήταν το Ελληνικό αν οι ήρωες του Cartoon Network είχαν ακούσει τους ειδικούς

Αν δεν με έλεγαν Κώστα Καββαθά αλλά, Κώστα Καραμανλή (σώσε!), Γιώργο Παπανδρέου (ξανασώσε), Χάρη Παμπούκη (τρις) και είχα να λύσω το «πρόβλημα» του αεροδρομίου Ελληνικού. Τι θα έκανα;

1. προσφυγή στο ΣτΕ για να ακυρωθεί η υπουργική απόφαση του golden boy της παλαιάς Ν.Δ Χατζηδάκη που «έκλεισε» το αεροδρόμιο (την έκανα, την κέρδισα και, το ΣτΕ, αποφάσισε πως, το Ελληνικό ποτέ δεν σταμάτησε να είναι αεροδρόμιο). Η απόφαση «θάφτηκε», αγνοήθηκε, δεν αναφέρθηκε παρά σε 1-2 εφημερίδες χωρίς τα ονόματα των πολιτών που κίνησαν την διαδικασία

2. Με την απόφαση του ΣτΕ υπό μάλης θα απαγόρευα την ανέγερση κάθε κτίσματος στα 5,500 στρέματα του α/δ πράγμα που, αυτόματα, θα εξασφάλιζε ότι ο χώρος είναι και θα παραμείνουν «χώρος πρασίνου». Αντ’ αυτού οι εργολάβοι έχουν πιάσει δουλειά και η μία «βίλα» διαδέχεται την άλλη

3. Με την ίδια απόφαση θα εξέδιδα διάταγμα που επιτρέπει την λειτουργεία του α/δ και θα καλούσα όλες τις μικρές και μεσαίες αεροπορικές εταιρίες να επιστυρέψουν στον φυσικό τους χώρο. Αντ’ αυτού αν κάποιος τολμήσει να ζητήσει άδεια προσγείωσης τον στέλνουν  στον διάβολο

4. Η επαναλειτουργία του α/δ θα σήμαινε ότι, εκτός από ελληνικές και ξένες περιφερειακές αερογραμμές (regional airlines), θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και 3-4 Σχολές Χειριστών Πολιτικής Αεροπορίας για αεροπλάνα, ελικόπτερα, υδροπλάνα και …αερόστατα

5. Τα παραπάνω θα δημιουργούσαν πάνω από 10.000 νέες θέσεις εργασίας για Έλληνες, Γάλλους, Άγγλους, Πορτογάλους, Πακιστανούς, Κούρδους, Αιγύπτιους και Αρειανούς και θα έθεταν τις βάσεις για αεροπορική και, σε συνεργασία με άλλες χώρες της Ε.Ε, διαστημική τεχνογνωσία

6. Οι παράγραφοι 1-5 θα μπλοκάριζαν τις ορέξεις κάθε μπετατζή, developer, εργολάβου από τον Κρόνο, το Κατάρ, τη Μέση Γη, την Εκάλη, το Παλαιό Ψυχικό, τον bidet στο Κολωνάκι και, γενικά κάθε τόπο που ανθεί το αλισιβερίσι, οι μίζες και οι αλλαξοκωλιές. Επίσης θα έκοβαν την όρεξη των Νεάντερνταλ και των Κρο μανιόν που θέλουν να κάνουν το αεροδρόμιο «αυτοδιαχειριζόμενο» χωράφι για metrosexual «οικολόγους» και λοιπούς πάσχοντες από κοινωνικές ασθένειες νέας κοπής γιατί, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν αποκαλεί τον εαυτό του «οικολόγο» αφού ΕΙΝΑΙ έτσι κι’ αλλιώς

7. Με αυτές τις προτάσεις (και άλλες που έχω γράψει 100 φορές), το Ελληνικό θα παρέμεινε ελληνικό, θα έφερνε χρήμα με ουρά, θα έβαζε νέους και νέες επιστήμονες και τεχνολόγους στο 21ο αιώνα και θα γινόταν ένα από τα ωραιότερα και μεγαλύτερα πάρκα στην Ε.Ε -μια και κανείς δεν θα τολμούσε να «χτίσει» ροζ μεζονέτες με πλει ρουμ, ιδιωτικούς χώρους πλατσουρίσματος και τένις κόρτ

8. Αν ήμουν ένα από τα παραπάνω …αστέρια θα έκανα και ένα δύτερο διάδρομο αποπροσγείωσης στη θάλασσα μπροστά από το ήδη υπάρχων  αεροδρόμιο εκεί που είναι τα «μαγαζά’ που γκαρίζουν τα «σκυλιά» των μπουζουκιών και, στο Τ του διαδρόμου (ή των διαδρόμων), θα συγκέντρωνα όλες τις μαρίνες του Σαρωνικού για να ξεβρωμίσει η θάλασσα απ’ τα σκατά και τα κάτουρα των σκαφάτων αφού θα είχα φτιάξει τα κατάλληλα αποχετευτικά συστήματα

9. Στο ίδιο σημείο θα δημιουργούσα τερματικούς σταθμούς για monorail, tram, ηλεκτρικά λεωφορεία αλλά, και θα τοποθετούσα επιπλέουσες προβλήτες για υδροπτέρυγα που θα πήγαιναν στα νησιά του Αργοσαρωνικού και για υδροπλάνα που θα πήγαιναν στα νησιά ή στις παραλιακές πόλεις της Ελλάδας. Αυτό θα έκανε κάποιους «λεφτάδες» από την Ε.Ε, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ιαπωνία και την …Λιβύη να προγειώνονται στο Ελληνικό με τα ιδιωτικά τους jet και να επιβιβάζονται στα γιοτ που θα είχαν ελλιμενισμένα στις -οργανωμένες- μαρίνες του Ελληνικού. Δεν χρειάζεται να πω πόσες χιλιάδες «θέσεις εργασίας» θα δημιουργούσε μία τέτοια λύση

10. Επειδή όμως ζω σε μία χώρα όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι copy paste των πολιτικών «ηγετών» πολύ φοβάμαι πως τίποτα απ’ αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει (και δεν έγινε!) γιατί, στους δρόμους θα έβγαιναν  «αγανακτισμένοι κάτοικοι» που «ανησυχούν για την υγεία των παιδιών τους» από την λειτουργία του α/δ. Αυτό βέβαια μεταφράζεται ότι θα «λυσάγανε» επειδή δεν θα μπορούσαν να «ρίξουν» πανωσηκώματα στις «περιουσίες τους». Για «οικολογικό» περιτύλιγμα, τα Κρο μανιόν της «τοπικής αυτοδιοίκησης» θα χρησιμοποιούσαν την «ποιότητα ζωή των παιδιών τους» και τη …ρύπανση του περιβάλλοντος

11. Όλα τα παραπάνω δεν είναι δυνατόν να «υλοποιηθούν» από το «κράτος» που έστησαν οι: Παπανδρέου ο 2ος, Καραμανλής ο 1ος, Μητσιοτάκης ο 1ος (και ελπίζω ο τελευταίος), Gollum de Bidet Central, Καραμανλής ο Ραφηνάτος και GAP ή Παπανδρέου ο 3ος για ένα, επίσης απλό λόγο: το κράτος είναι copy-paste των ανδρών (και γυναικών όπως η Ντοραμπακ, η Τζάκρη, η Διαμαντοπούλου, η ευαίσθητη αθλήτρια Τίνα και εκείνης που όταν την ακούω να κρώζει ξεχνάω τ’ όνομα της.

12. Τότε γιατί τα λέω; Διότι πάσχω από το σύνδρομο Κ.Λ (Κοινής Λογικής) που επηρεάζει σοβαρά, εκτός από τη κρίση μου, και την υγεία μου. Γι’ αυτό άλλωστε δεν θα σας πω τι θα μπορούσε να γίνει με τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, τα ΕΝΑΕ, την ΕΑΒ, την ΕΛΒΟ, την ΠΥΡΚΑΛ, την… ΑΟΖ, τα (όποια) κοιτάσματα υπάρχουν από το Κατάκολο μέχρι το Οικόπεδο 25 (ή 15 ή 87 ή 69 ή το Λουρί της Μάνας) ούτε θα εποναλάβω τις πονεμένες ιστορίες με τις δεκάδες ιστορίες βιοτεχνιών, βιομηχανιών, επενδυτών, επιχειρηματιών που βαρέθηκαν να λαδώνουν τη Μηχανή και πήραν των ομματιών τους….

Παύλος Κλιματσάκης

Αφορμώμενος από τη διαμάχη που ξέσπασε τις τελευταίες εβδομάδες γύρω από την προβολή μιας τηλεοπτικής σειράς σχετικά με την επανάσταση του 1821, θα ήθελα να έκφράσω κάποιες σκέψεις αναφορικά προς ένα ιδεολογικό πρόβλημα που μοιάζει να ταλανίζει την χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και να υποδείξω τον τρόπο της υπέρβασής του. Το περί ου ο λόγος πρόβλημα συνιστά μια βασική διχοτομία στη σκέψη πολλών Ελλήνων που επηρεάζει και τις λεγόμενες πολιτικές του πεποιθήσεις. Πρόκειται για το δίλημμα της αντίθεσης ανάμεσα στον εθνισμό και στον διεθνισμό. Ο πρώτος συχνά συνδέεται με το πολιτικό χαρακτηρισμό «δεξιός», ενώ ο δεύτερος με τον πολιτικό χαρακτηρισμό «αριστερός». Επίσης, πολλοί συνδέουν τις έννοιες αυτές με τις εκφράσεις «συντηρητικός» και «προοδευτικός» αντίστοιχα, και ακόμα περαπέρα με τους όρους οικονομικής πολιτικής «φιλελεύθερος» και «σοσιαλιστής». Θα ισχυριστώ ότι η αναφερθείσα αντίθεση συνιστά ψευτοδίλημμα, και ότι οι Έλληνες μπορούμε και πρέπει να σκεφθούμε πέρα από αυτούς τους ιδεολογικούς φραγμούς. Μέσα από αυτά πιστεύω ότι θα φανερωθεί το νόημα της επανάστασης του ΄21 ως οικουμενισμός. Τέλος θα εξηγήσω πώς μπορούμε να ωφεληθούμε από αυτήν την επίγνωση.

Η νεοελληνική ψυχοπαθολογία

Έλαβα ως αφετηρία την αναφερθείσα τηλεοπτική εκπομπή, διότι η προβολή της παρακίνησε συζητήσεις και διαμάχες που αντανακλούν τον εν λόγω ιδεολογικό διχασμό. Πριν από την μεταπολίτευση η πολιτική διχοστασία δεξιάς-αριστεράς στην Ελλάδα ελάμβανε την αφορμή της κυρίως από το ερώτημα, εάν οι δεξιές ή οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις εγγυώνται την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνη. Πιθανόν ακούγεται περίεργο, αλλά σήμερα το ερώτημα με βάση το οποίο εκδηλώνεται η πολιτική διχοστασία δεν είναι το ίδιο. Στις δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση και με τα νέα δεδομένα της σταδιακής ολοκλήρωσης της ευρώπαϊκής ένωσης και της προβαίνουσας παγκοσμιοποίησης, το πρόβλημα ελάμβανε όλο και περισσότερο τη μορφή της διένεξης ανάμεσα στον εθνισμό και στο διεθνισμό. Δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα πού αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά πολλές χώρες. Η δε μετακίνηση και μείξη πληθυσμών, είτε οικονομικών μεταναστών είτε άλλου είδους, καθιστούσε το ζήτημα της συμβίωσης και της λεγόμενης πολυπολιτισμικότητας όλο και πιο οξύ.

Στην Ελλάδα πάντως, και στο βαθμό που και αυτή μετά την μεταπολίτευση ανοίχθηκε περισσότερο στις έξωθεν επιδράσεις (η ουσία των οποίων μου συνίσταται από πολιτιστική άποψη στην μηδενιστική και παγκοσμιοποιητική νοοτροπία που επισύρουν), δημιουργήθηκαν δύο κύρια πολιτιστικά ρεύματα (με διάφορα βεβαίως παρακλάδια), οι οποίες εκδηλώθηκαν και ως πολιτικές τάσεις. Αρχικά ετέθη το ζήτημα της ταυτότητας μας, το οποίο υποκίνησε την αναζήτηση της στο παρελθόν και στην παράδοση, τόσο το αρχαιοελληνικό όσο και το βυζαντινό ή ορθόδοξο. Αυτές οι δύο πλευρές, αν και παρουσιάζονται ως αντίθετες, έχουν ως κοινή ουσία την αναζήτηση της ταυτότητας μας στο παρελθόν. Η πραγματική αντίθεση σε αυτές τις δύο κατευθύνσεις ήταν μια άλλη τάση που παρουσιάστηκε λίγο αργότερα, ο εκσυγχρονισμός. Αυτός αρνήθηκε την αναζήτηση της ελληνικής ταυτότητας στο παρελθόν, προς το οποίο αδιαφόρησε, και εστράφηκε προς το παρόν, το οποίο βεβαίως αντιπροσωπεύεται από τις ισχυρές και προοδευμένες χώρες του δυτικού κόσμου. Σε αυτό το σημείο τοποθετείται μια αναστροφή. Η στροφή προς τον σύγχρονο κόσμο και τις δυνάμεις που αυτός αντιπροσωπεύει, π.χ. ισχυρή οικονομία, τεχνολογία, ελευθερία του ατόμου κλπ., σήμαινε την άρνηση της παραδοσιοκρατίας, η οποία δεν φαινόταν να μπορεί να συνεισφέρει τίποτε στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Αντίθετα, ο έξω κόσμος παρουσιαζόταν ισχυρός και προοδευτικός, αλλά και φορτωμένος με τα θέλγητρα της ευζωίας. Ωστόσο, και επειδή το μηδενιστικό πνεύμα με το οποίο συνδέεται ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ήταν εξίσου φανερό, η παραδοσιοκρατία δεν εξαφανίστηκε, αλλά μάλλον έβρισκε όλο και περισσότερους υποστηρικτές.

Στη χώρα μας η διχοστασία ανάμεσα στην αγάπη για την παράδοση και τον έρωτα για τον εκσυγχρονισμό προκάλεσε και προκαλεί μια βαθιά ψυχοπαθολογία, ένα σχιζοφρενικό φαινόμενο, αφού μοιάζουμε να αγόμεθα τόσο προς την μία όσο και προς την άλλη κατεύθυνση, χωρίς ωστόσο να μπορούμε να αξιοποιήσουμε καμία. Τον τελευταίο χρόνο η εκσυγχρονιστική τάση δέχθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης ένα μεγάλο χτύπημα, αφού εφάνηκε ότι και ο δυτικός «ισχυρός» κόσμος είναι υποκείμενος στην φθορά. Βέβαια, και επειδή η επέκταση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα ήταν κυρίως αποτέλεσμα της δικής μας υπαιτιότητας, δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα και η εθνικιστική μας ματαιοδοξία, αφού για μια ακόμα φορά και μάλιστα τώρα σε αυξημένο βαθμό, αποδειχθήκαμε ανίκανοι να ακολουθήσουμε τον δυτικό κόσμο σε ό,τι καλό έχει. Η εθνική μας ψυχοπαθολογία απέκτησε τώρα μια βαρύτερη μορφή, η οποία οφείλεται στο ότι είναι αδύνατο να συνδυάσουμε εντός μας το εθνικό μεγαλείο του παρελθόντος με την απίστευτη σύγχρονη κακομοιριά ή μάλλον ανικανότητα. Αυτό που όλοι αναρωτιούνται είναι: πώς καταντήσαμε έτσι;

Για να επιστρέψουμε για μια στιγμή στην αφορμή αυτών των σκέψεων, δηλαδή την τηλεοπτική σειρά για το 1821, θα παρατηρούσαμε ότι εκείνη η πλευρά που ονομάσαμε εκσυγχρονιστική, συνδέθηκε στην Ελλάδα για διάφορους λόγους με τον αριστερισμό, ενώ η άλλη πλευρά, εκείνη της παραδοσιοκρατίας, συνδέθηκε πολιτικά με την δεξιά, όποιες συνιστώσες και εάν έχει αυτή. Βέβαια, στην πράξη τόσο δεξιοί όσο και αριστεροί εναλλάσσουν τους ρόλους, και εκδηλώνονται ως διεθνιστές και εθνιστές ή πατριώτες, αντίστοιχα. Με άλλα λόγια, το «δεξιά» και «αριστερά» είναι εν προκειμένω μάλλον μια πρόφαση για να παριστάνουμε τους διαφορετικούς και μάλιστα τους αντιμαχόμενους, ενώ στην πραγματικότητα ακολουθούμε την ίδια κατ’ ουσίαν νοοτροπία. Από οικονομική άποψη ένας δεξιός μπορεί λόγω οικονομικού φιλελευθερισμού να νοηθεί ως διεθνιστής, ενώ ένας αριστερός από πολιτική άποψη δεν θα αρνειτο, συνήθως, τον πατριωτισμό του.

Η ουσία του θεματός μας

Μια ακόμα παρατήρηση, προτού φτάσουμε στην ουσία του θέματός μας. Ένα ζήτημα που προκάλεσε αναστάτωση κατά την προβολή της σειράς είχε να κάνει με τον προβληματισμό σχετικά με τη συνέχεια της ελληνικής φυλής στο χρόνο, και σχετικά με το εάν η ελληνική επανάσταση έδωσε την αφορμή σχηματισμού αυτού που σήμερα ονομάζουμε ελληνικό έθνος και ελληνικό κράτος. Οι θιασώτες των δύο διαφορετικών απόψεων κονταροχτυπιούνται ιδεολογικά, αντιλαμβανόμενοι οι μεν τους δε μέσα από τις αναφερθείσες αντιθέσεις εθνιστές-διεθνιστές, εκσυγχρονιστές-παραδοσιοκρατές, δεξιοί-αριστεροί. Ωστόσο, ήδη και η πιο επιφανειακή εξέταση του αναφερθέντος διλήμματος σχετικά με τη συνέχεια της ελληνικής φυλής αποδεικνύει ότι πρόκειται περί ψευδοπροβλήματος, αφού βεβαίως και οι δύο πλευρές ισχύουν. Δηλαδή, η συγκεκριμένη πραγματικότητα συνίσταται όχι στις αφαιρέσεις που έχουν στα μυαλά τους οι εκατέρωθεν ιστορικοί, αλλά στο ότι αφενός οι Έλληνες βεβαίως και διατήρησαν την ιστορική τους συνέχεια, αλλά και ότι ταυτόχρονα μεταλλάχθηκαν και συνεχίζουν να μεταλλάσσονται. Με την επανάσταση του 1821 προέκυψε βεβαίως μια νέα ιστορική συνείδηση για τον ελληνισμό, η οποία μάλιστα επιδιώκει να αποκρυσταλλωθεί. Βεβαίως είμαστε Έλληνες, αλλά είμαστε και Νέο-έλληνες, διότι ζούμε σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες.

Πού καταλήγουν όμως αυτές οι παρατηρήσεις; Τί μπορούμε να μάθουμε από το ότι η αντίθεση εθνισμός-διεθνισμός είναι ψευδοπρόβλημα; Μπορούμε να μάθουμε και να κατανοήσουμε πολλά, εάν τα δούμε κάτω από το σωστό πρίσμα. Ας στραφούμε και πάλι στο παράδειγμα της επανάστασης του 1821. Αντί να κατατριβόμαστε με τις φλυαρίες των ιστορικών και των φιλολόγων, οι οποίοι από άλλη άποψη προσφέρουν σημαντική υπηρεσία στη γνώση, πρέπει να δούμε την ουσία του θέματος. Και ποια είναι αυτή η ουσία, θα αναρωτηθεί κανείς δικαιολογημένα. Ας δούμε καταρχήν τι δεν ανήκει στην ουσία του θέματος. Αυτό το οποίο καλούμαστε να κατανοήσουμε άραγε σε σχεση με την ελληνική επανάσταση είναι οι κάθε είδους συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώθηκε; Πρέπει, ας πούμε, να γνωρίσουμε το ιστορικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο τα εποχής; Και τι θα μπορούσε να μας διδάξει αυτή η γνώση; Μπορεί, για παράδειγμα, να μας διδάξει γιατί έλαβε χώρα η ελληνική επανάσταση, όπως θα ήθελαν οι εκσυγχρονιστές ιστορικοί; Μπορεί η διερεύνηση του ιστορικού υλικού αφετέρου να αποδείξει κάποια φυλετική συνέχεια, όπως θα ήθελαν οι παραδοσιοκράτες; Και τι νόημα πρέπει να αποδώσουμε σε αυτή; Πρόκειται για κάποιου είδους μεταφυσική ιδιότητα του ελληνικού έθνους;

Ποια είναι λοιπόν η ουσία του ζητήματος, η οποία δεν έρχεται στο φως ούτε από την εθνιστική-παραδοσιοκρατική ούτε και από την διεθνιστική-εκσυγχρονιστική θεώρηση του; Η ουσία έχει αφενός να κάνει με το στοιχείο εκείνο το οποίο αναδεικνύει το θεϊκό στοιχείο στον άνθρωπο και τους πρωταγωνιστές ως φορείς του, και αφετέρου αποκαλύπτει τη θεία πρόνοια στην ιστορία, και ως εκ τούτου το νόημα της ίδιας της ιστορίας. Θα αρχίσω από το δεύτερο: η επανάσταση είναι το ιστορικό γεγονός με τον οποίο αναγεννάται και επανατοποθετείται στο ιστορικό προσκήνιο το γένος των Ελλήνων. Αυτό το γεγονός δηλώνει ότι επανέρχεται στο προσκήνιο η ανάγκη της αναζήτησης του Αληθούς, καθώς η Ευρώπη εντωμεταξύ έμπαινε στην εποχή του μηδενισμού. Η Ελλάδα είναι επιφορτισμένη εξαιτίας της βαριάς πολιτιστικής της κληρονομιάς με το να «έλθει εις εαυτόν» και να διεκδικήσει εκ νέου την αλήθεια της γνώσης του όντος. Αυτός είναι ο κοσμοϊστορικός ρόλος της Ελλάδας, όχι να γίνει σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος (χωρίς αυτό να αποκλείει τα προτερήματα εκείνων των κρατών), αφού ο θησαυρός μας είναι πνευματικός και όχι υλικός. Η επανάσταση αποκαλύπτει περαιτέρω την ουσία του ανθρώπου, διότι δείχνει το υπερούσιο στοιχείο εντός των ηρώων. Ήρωες ήταν όλοι οι επαναστάτες, αν και κάποιοι διακρίθηκαν ιδιαιτέρως. Οι ήρωες του 1821, όπως και οι ήρωες του ΄40, καταδεικνύουν την αλήθεια της ανθρώπινης φύσεως, ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού, καθώς είναι σε θέση να υπερβαίνει το φυσικό του στοιχείο, να γίνεται «υπερ φύσιν», θυσιαζόμενος.

Η επανάσταση μάς διδάσκει, περαιτέρω, ότι όποιος θέλει να είναι ελεύθερος, δεν πρέπει να φοβάται τον θάνατο, διότι διαφορετικά θα είναι αναγκασμένος να ζει στη σκλαβιά της αδυναμίας να υπερβεί τη αμεσότητα της υπάρξεώς του, και επομένως θα είναι νεκρός, αν και ζων. Οι επαναστάτες είχαν σαφή συνείδηση ότι εμάχοντο για την αγία πίστη του Χριστού, πρώτον, και την ελευθερία της πατρίδος, δεύτερον, και ότι αυτά τα δύο είναι το ίδιο. Είχαν, με άλλα λόγια σαφή συνείδηση της ελληνικότητάς τους και σε τι συνίσταται η ελληνικότητά τους. Είχαν δηλαδή την επίγνωση ότι τα ιδανικά τους ήταν οικουμενικά, όχι απλώς εθνικά. Δεν ενδιαφέρονταν, με άλλα λόγια να σώσουν τον ελληνισμό για να σώσουν τη συνέχεια της φυλής, αλλά γιατί το έθνος έχει οικουμενική σημασία. Η επανάσταση δεν ήταν βεβαίως αστική επανάσταση, αυτά είναι αστεία πράγματα, αλλά η επάνασταση ενός κόσμου, μιας συνείδησης που έχει σημασία για τη σωτηρία του οικουμενικού ανθρώπου. Ενόσω λοιπόν το μηδενιστικό σκοτάδι απλωνόταν σταδιακά πάνω από την Ευρώπη, αναγεννάται η έννοια της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτή η έννοια αποτελεί τώρα την καθοδηγητική αρχή που μπορεί να μας οδηγήσει να ξεφύγουμε από τις μιζέριες, στις οποίες καταπέσαμε, καταντροπιάζοντας εκείνους τους ηρωικούς ανθρώπους. Αλλά σε αυτό το ζήτημα πρέπει να επανέλθουμε.

Ο απολυτοποιημένος εθνισμός και ο απολυτοποιημένος διεθνισμός αποτελούν επομένως αφηρημένες προσεγγίσεις της πάντοτε συγκεκριμένης πραγματικότητας. Το αληθές είναι επίσης συγκεκριμένο, και το συγκεκριμένο έχει εν προκειμένω το νόημα ότι η διχασμένη νεοελληνική συνείδηση πρέπει να οδηγηθεί στη σύνθεση της παραδοσιοκρατικής και της εκσυγχρονιστικής πλευράς της, ώστε να καταστεί οικουμενική. Αυτό είναι το έργο που πρέπει να αναλάβουμε εμείς, οι απόγονοι εκείνων των ηρώων. Μέχρι τότε:

 

«αυτόν τον λόγο θα σας πώ, δεν έχω άλλον κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ΄21».

πηγή: antifono.gr

 


Μία έκπληξη περιμένει όσους πάνε στον Ιανό δύο συνεχόμενες Πέμπτες (17 και 24 Μαρτίου) για να ακούσουν τον Ο Τάσο Ιωαννίδη που  θα παρουσιάσει αποσπάσματα από τους κύκλους τραγουδιών  του «Σαν να μην Έφυγα ποτέ» και «Να Λες το σάγαπώ σαν μυστικό». Καλεσμένοι θα είναι οι Λαβρέντης Μαχαιρίτσας, Μαρία Παπαλεοντίου, Θεολόγος Κάππος και Γεωργία Δασκαλάκη. Ο ίδιος θα ερμηνέψει τραγούδια από τη νέα του δισκογραφική δουλειά σε στίχους Πάνου Σταυόγιαννη, που θα εκδοθεί σύντομα.

Ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος και η σοπράνο Μαρία Μητσοπούλου θα τραγουδήσουν αποσπάσματα από το ορατόριο «Αποκάλυψις Ιωάννου του Θεολόγου». Η Ερμιόνη Ιωαννίδου και παιδιά από την χορωδία Σπύρου Λάμπρου θα τραγουδήσουν τραγούδια από τα «Λάχανα και Χάχανα».

Το πρόγραμμα επιμελείται και παρουσιάζει ο συγγραφέας και στιχουργός Πάνος Σταθόγιαννης.

Από το «Βιοζώ«

diodiaΗ ευρωπαϊκή χουντική επιτροπή (κομισιόν) επέβαλε τα ηλεκτρονικά διόδια

Το απόλυτο φακέλωμα πολιτών και οδηγών

Ηλεκτρονικά «διόδια» και εισιτήρια ετοιμάζονται και στα μέσα μεταφοράς επιβατών

Αλλάζει ο τρόπος χρέωσης των διοδίων, καθώς η κυβέρνηση έχει ήδη ζητήσει από τις εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων να μετατρέψουν ως το 2012 τα διόδιά τους από συμβατικά σε ηλεκτρονικά.

Το τυράκι της φάκας είναι η χρέωση να υπολογίζεται ανάλογα με την απόσταση που διανύει ο οδηγός. Οι πραγματικοί στόχοι όμως είναι:

  • Ο πλήρης έλεγχος της κίνησης των οχημάτων και των πολιτών και
  • Η απονεύρωση του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

Τα ηλεκτρονικά διόδια θα καταγράφουν τις εισόδους κι εξόδους, με αποτέλεσμα το κόστος των τοπικών μετακινήσεων να μειωθεί αισθητά. Έτσι για τους κατοίκους της βορειοανατολικής Αττικής, το αντίτιμο των διοδίων θα πέσει στο μισό σε πρώτη φάση μέχρι να διαλυθεί το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Μετά σιγά σιγά κι ελεγχόμενα θα αυξηθεί σε 3-4 ευρώ!

diodiaΣύμφωνα με κύκλους του Υπουργείου «τα ηλεκτρονικά, πλήρως αναλογικά, διόδια σε όλο το εθνικό δίκτυο θα εξασφαλίζουν τη διαλειτουργικότητα και παράλληλα θα  παρέχουν και τη δυνατότητα εκπτώσεων στους συχνούς χρήστες»(5) μεταφραζόμενο σημαίνει ότι ο απλός πολίτης θα πληρώνει τα διπλάσια από τις παγκόσμιες εταιρείες χρήστες των εθνικών μας δρόμων.

Στην Εγνατία Οδό βρίσκεται ήδη  σε εξέλιξη ο διαγωνισμός για την εγκατάσταση ηλεκτρονικών διοδίων ελεύθερης ροής σε μήκος 670 χιλιομέτρων.

Η αλλαγή του τρόπου χρέωσης, επιβάλλεται και από την Κομισιόν, που ζητά ενιαίο σύστημα τηλεδιοδίων για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση έως και το 2012 για τα φορτηγά και το 2014 για τα ΙΧ, ώστε οι μετακινήσεις να γίνονται με μια συσκευή κι ένα συμβόλαιο. Πλήρες φακέλωμα!

Στο σύστημα καταγράφεται η είσοδος και η έξοδος των οχημάτων στον αυτοκινητόδρομο, τα οποία αναγνωρίζονται από την κάρτα του χρήστη, την οποία πρέπει να φέρει κάθε όχημα. Τα αισθητήρια εντοπισμού του συστήματος θα παρέχουν στην εταιρεία τη δυνατότητα να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή, τον ακριβή αριθμό των οχημάτων, όπως και όλα τα στοιχεία των κατόχων τους που θα κινούνται στους, κατά τα άλλα …εθνικούς μας δρόμους!

Πρότυπο για την κομισιόν αποτελεί το σύστημα της Γερμανίας, που σχεδίασε και εγκατέστησε ένα ηλεκτρονικό σύστημα είσπραξης διοδίων, το οποίο συνδυάζει για πρώτη φορά, σε παγκόσμια κλίμακα, την τεχνική του εντοπισμού μέσω δορυφόρου και τη σύγχρονη τεχνολογία ασύρματων τηλεπικοινωνιών, σε ένα σύστημα.

diodiaΤα οχήματα αναγνωρίζονται μέσα από δορυφορικά σήματα GPS (Global Positioning System,) και πρόσθετα υποστηρικτικά αισθητήρων εντοπισμού, με αποτέλεσμα η εταιρεία, να είναι ανά πάσα στιγμή σε θέση να γνωρίζει, την ακριβή διαδρομή την οποία ακολουθούν οι χρήστες. Το σύστημα υπολογίζει στη συνέχεια τα τέλη βάσει των στοιχείων που έχει δηλώσει ο χρήστης, όπως για παράδειγμα την κατηγορία εκπομπής ρύπων και τον αριθμό των αξόνων και μεταδίδει ασύρματα τα στοιχεία στο κέντρο μηχανογράφησης. Θα προστεθούν στο μέλλον και στοιχεία πληρωμής των τελών κυκλοφορίας, στοιχεία παραβάσεων και πολλά άλλα προσωπικά δεδομένα των πολιτών – χρηστών των εθνικών οδών.

Στη Γερμανία, πολίτες έχουν στραφεί ήδη ενάντια στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος και έχουν δικαιωθεί (2 & 3). Περισσότερες πληροφορίες και ολόκληρο το άρθρο(6).

Δεν φτάνουν μόνο τα διόδια στις εθνικές οδούς, και η κυβέρνηση της παγκόσμιας χούντας έχει στόχο την επιβολή τους στο μετρό και στα άλλα μέσα μεταφοράς. Το σύστημα θα είναι η κατασκευή των επεκτάσεων του μετρό με συμβάσεις παραχώρησης, όπου οι παγκόσμιες εταιρείες θα εισπράττουν εισιτήρια με βάση την διαδρομή! Θα υπάρχει ηλεκτρονική κάρτα και όλοι οι πολίτες θα φακελώνονται με το που πάνε, πότε και που κατεβαίνουν!

Τέτοια συστήματα τι να τα κάνουμε;

Ας τα λειτουργήσουν μόνοι τους!

Πηγές:

1. http://www.computerwoche.de/management/compliance-recht/1930426/

2. http://lhg-bw.de/reibflaeche/kennzeichen-abgleich-verfassungswidrig/99/

3. http://www.spiegel.de/auto/aktuell/0,1518,540652,00.html

4. http://www.toll-collect.de

5. http://news.pathfinder.gr/greece/news/689718.html

6. http://www.anasta.de/TOPOS/images/stories/DIODIA/HLEKTRONIKA_DIODIA.pdf

Από τα ιστολόγια «Αληθινά Ψέματα» και «Ραμνούσα»

390px; width: 640px»>

Πως λειτουργεί το χρήμα.

Μία ενδιαφέρουσα «χιουμοριστική» αλλά, συνάμα θανατηφόρα σοβαρή μελέτη φοιτητών του Πανεπιστημίου του Άααχεν για το πως λειτουργεί το χρύμα. Από το ιστολόγια «Ραμνουσία» και «True Lies»

Από: http://www.naftemporiki.gr

Η αμυντική μας βιομηχανία πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική τόνισε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, απαντώντας σε σχετική επίκαιρη ερώτηση του προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ..

Στην απάντησή του ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε και στις εξελίξεις στη Λιβύη, συγχαίροντας τις Ενοπλες Δυνάμεις με αφορμή την κινητοποίηση για τον απεγκλωβισμό Ελλήνων πολιτών από περιοχές της βορειοαφρικανικής χώρας. Ο κ. Παπανδρέου έκανε αναφορά και στη συνεργασία με την Κίνα, σημειώνοντας πως «συντονίσαμε με επιτυχία τη δική τους αποστολή με τρία πλοία», γεγονός που όπως εκτίμησε, αναδεικνύει τη σημασία της Ελλάδας στην περιοχή.

Η επόμενη μέρα στη Λιβύη, πρόσθεσε ο Γιώργος Παπανδρέου, θα είναι μέρος της ανασυγκρότησης, με την Ελλάδα ενεργά παρούσα ως πόλος σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή. Στο σημείο αυτό επεσήμανε την κρισιμότητα της συγκυρίας και για την Ε.Ε., για τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεών της με τον αραβικό κόσμο, αλλά και έναντι μίας πιθανής ενεργειακής κρίσης ή μίας κρίσης στις τιμές τροοφίμων.

Δεν χρειάζεται ούτε υπερβολική αισιοδοξία ούτε μοιρολατρία, υπογράμμισε ο Πρωθυπουργός και μίλησε και πάλι για καταστροφολογία που αναπαράγεται στη χώρας μας και οδηγεί σε παραίτηση.

Ο κ. Παπανδρέου χαρακτήρισε κρίσιμο σταθμό το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης Μαρτίου και επανέλαβε ότι η κυβέρνηση δίνει τη μάχη της ώστε η χώρα να μη βασίζεται σε δάνειες δυνάμεις.

 

Στο σημείο αυτό χαρακτήρισε καθοριστική την ανάπτυξη εγγενών δυνάμεων και αυτό, τόνισε, συμβαίνει και με την αμυντική βιομηχανία της χώρας μας.

Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια να ενισχύσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα, δίνουμε μάχες, διαβεβαίωσε ο Πρωθυπουργός απαντώντας στην ουσία της ερώτηση του κ. Καρατζαφέρη, υπογραμμίζοντας ότι η αμυντική βιομηχανία πρέπει να γίνει ανταγωνιστική και να βοηθηθεί η προοπτική του τομέα.

Αφού επεσήμανε ότι μετά τον ΟΣΕ οι ΕΑΣ και ΕΑΒ είναι οι πιο ελλειμματικές επιχειρήσεις, ο κ. Παπανδρέου μίλησε για περιορισμό της ζημίας μέσα σε λίγους μόνο μήνες, καθώς και για ολοκληρωμένο σχέδιο για την ασφάλεια εφοδιασμού, μέσω της ανάπτυξης υποδομών υποστήριξης των οπλικών συστημάτων. Επιπρόσθετα, αναφέρθηκε και στο στόχο της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας με συμπαραγωγές για την ανάπτυξη σύγχρονων συστημάτων, ενώ όπως είπε, υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για το διεθνές ενδιαφέρον που έχει εκδηλωθεί για την ΕΑΒ.

Ανταπαντώντας, ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. σημείωσε ότι η Τουρκία δίνει τεράστια σημασία στην ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας (αναφέρθηκε σε τεχνοπάρκο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη) και έκανε λόγο για πικρές αλήθειες: Από την εγχώρια βιομηχανία δεν βγαίνουν μίζες, εξήγησε ο κ. Καρατζαφέρης και κατήγγειλε ότι απόστρατοι στο υπουργείο Αμυνας δεν επέτρεψαν να αναπτυχθεί η αμυντική βιομηχανία της χώρας.

 

 

Ο Μάντης Κάλχας λέει στη διαδυκτιακή του στήλη  «Cyber View» τον Ιανουάριο του 2000

Θα την θυμούνται τη Τρίτη, 2 Ιανουαρίου οι άνθρωποι του μέλλοντος. Θα μείνει, βαθιά χαραγμένη στη μνήμη των παλαιοτέρων, σαν η ημέρα που πέθανε το εθνικό μας νόμισμα, η δραχμή. Η ημέρα που, μετά από μία μακρά περίοδο παραισθήσεων, η Ελλάδα ή καλλίτερα η γεωγραφική περιοχή που φέρει (τώρα) αυτό το όνομα, «αγοράστηκε» από την Ευρώπης. Ποιες ήταν οι παραισθήσεις; Μα, εκείνες που ακούγονταν τη δεκαετία του 80 από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου και ομιλούσαν για «υπερήφανη και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική», αλλά και άλλες που έλεγαν ότι, ένα μικρό και αδύναμο κράτος σαν την Ελλάδα, μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις στη περιοχή. Με την υιοθέτηση του εύρο και το θάνατο της δραχμής η παλιά Ελλάδα παραχώρησε τη θέση της στη καινούργια που, έχει μεν το ίδιο όνομα, αλλά όχι το ίδιο ειδικό βάρος. Μήπως υπονοώ ότι διαφωνώ με την υιοθέτηση του εύρο; Κάθε άλλο! Μεταξύ της πιθανότητας η χώρα να μείνει εκτός νυμφώνας, παρέα με τη Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Fyrom και την Αλβανία, και της βεβαιότητας του προαστίου των Βρυξελών επιλέγω το δεύτερο με κλειστά μάτια. Γιατί; Διότι, εκτός του ότι, η Ελλάδα θα ανήκει στο κλαμπ των ισχυρών, θα διαθέτει και μία υπερκυβέρνηση (στις Βρυξέλες) που θα έχει τη δύναμη να «ρίχνει» και κανένα πρόστιμο όταν οι τοπικοί βεζίρηδες αδυνατούν να αντιμετωπίσουν προβλήματα σαν εκείνο της Ολυμπιακής ή του Κουρουπητού, για να μη πω τίποτα για έργα υποδομής όπως αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, μετρό, τηλεπικοινωνίες που έμειναν στάσιμα ή δεν ξεκίνησαν. Με δεδομένο λοιπόν το επίπεδο μόρφωσης, τον βαθμό εμπλοκής στα κοινά του λεγόμενου «καθημερινού ανθρώπου» και την ανικανότητα του 90% των «αρμοδίων» της αποκαλούμενης «κρατικής μηχανής», να «χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα», 1000 φορές καλλίτερα να με κυβερνούν οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. Το τι ησυχία, τάξη και ασφάλεια πρόκειται να επικρατήσει δεν λέγεται. Με αφορμή, τώρα το εύρο και αργότερα τους Ολυμπιακούς όλα θα αλλάξουν προς το καλλίτερο, από τη Σταυρού-Ελευσίνας μέχρι τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα και από τις κάμερες στους δρόμους μέχρι τις μηχανές που θα παρακολουθούν και θα καταγράφουν τα κείμενα και τα ηλεκτρονικά μηνύματα που στέλνω μέσω υπολογιστή και κινητού. Ακόμα, ο πληθωρισμός θα μειωθεί, τα επιτόκια θα πέσουν, τα δάνεια θα γίνουν πιο φθηνά και, μία νέα περίοδος ευτυχίας θα χτυπήσει τη χώρα. Οι ΄Έλληνες θα περπατούν και θα χαμογελούν, θα αποκτήσουν ακόμα πιο «φθηνά γιωταχί» ενώ, το κυριότερο, θα πληρώνουν στις χασαποταβέρνες σε εύρο. «Τι χρωστάμε μπάρμπα Γιώργο»; «150 ευρά» θα απαντάει και, εμείς θα είμαστε ευτυχείς που η ανατολή συνάντησε (προσωρινά) τη δύση. Γιατί προσωρινά; Διότι, ως γνωστός απαισιόδοξος προβλέπω ότι η κατάσταση δεν θα είναι τόσο ιδανική όσο φαίνεται. Αν πιστέψουμε αυτά που διαβάζουμε σε 10 χρόνια το σύστημα θα πρέπει να συμπεριλάβει στους κόλπους του τη Τουρκία! Ο γράφων πιστεύει ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ (τουλάχιστον με τη σημερινή μορφή της Τουρκίας), αλλά αν γίνει πως, η ελληνική οικονομία θα τα «βγάλει πέρα» με τη τουρκική; Το 2010 ο πληθυσμός της γειτονικής χώρας θα ξεπερνάει τα 80 εκ. Παράλληλα, με το τρόπο και το ρυθμό που εξοπλίζεται η Τουρκία δεν θα είναι μόνο μία περιφερειακή υπερδύναμη όπως τώρα, αλλά παγκόσμια. Τι θα μπορέσει να κάνει η πτωχή πλην τίμια Ελλάς δίπλα σ’ αυτόν τον γίγαντα με το φθηνό εργατικό δυναμικό, τις εκατοντάδες πολεμικά αεροπλάνα πρώτης γραμμής, τις χιλιάδες τανκς, τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο κόσμο και τα …εύρο; Τίποτα άλλο από το να καθίσει στ’ αυγά της! Κάθε άλλη κίνηση μόνο τη καταστροφή μπορεί να φέρει, ακόμα και αν η χώρα μας είναι στη μέλος της Ε.Ε. και στην ΟΝΕ. Ηθικό συμπέρασμα; Όπως στη ταινία «Τρούμαν Σόου» πρέπει να χαμογελάμε, να χαιρετάμε κάθε πρωί τους γείτονες, να αγοράζουμε «μπεμβέ», «μερσεντέ» και «ρειτζρόβερ» και να μη ρωτάμε πολλά. Κι’ αυτό γιατί, επειδή «η περιέργεια σκοτώνει τη γάτα» δεν αποκλείεται να «σκοτώσει» κι’ εμάς και μετά άντε να φύγεις απ’ τη ζώνη του εύρο και να επιστρέψεις στη ζώνη της δραχμής. Ετοιμαστείτε λοιπόν για το μεγαλύτερο πάρτι της νέας χιλιετίας καθώς, χιλιάδες εδωδιμοπώλες, ωποροπώλες, βιοτέχνες, έμποροι, εισαγωγείς, «βιομήχανοι» και λοιποί επαγγελματίες του νεοελληνικού «σουκ» θα έλθουν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα και, προς βοήθεια, θα σπεύδει ο ….δήμιος τους!_Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)





Αρέσει σε %d bloggers: