Αρχείο για Ιανουαρίου, 2011

Εξαιρετικό άρθρο του Βασίλη Βιλιάρδου από το «Σοφοκλέους 10»
Δευτέρα, 31 Ιανουάριος 2011 02:32

Το βασίλειο των σκιωδών τραπεζών, η αλληλεξάρτηση των ευρωπαϊκών ιδρυμάτων, οι μανιοκαταθλιπτικές αγορές, τα στάδια της κρίσης, τα σενάρια της Ευρωζώνης, ο ελληνικός δρόμος και οι προσπάθειες κατάλυσης της εθνικής μας κυριαρχίας «Υπάρχει μία σκοτεινή δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο λεπτή, τόσο προσεκτική, τόσο διασφαλισμένη, τόσο πλήρης και τόσο κυρίαρχη, που καλά θα κάνουν να προσέχουν όσοι και όταν μιλούν εναντίον της».

Το παραπάνω κείμενο του προέδρου των Η.Π.Α. W. Wilson, το οποίο είχαμε αναφέρει στο τέλος προηγουμένου κειμένου μας (Η τράπεζα των τραπεζών), είναι αρκετά «αποκαλυπτικό», σε σχέση με τη δύναμη των τραπεζών – ειδικά σε συνδυασμό με τη «ρήση» του M.A. Rothschild, επιφανούς μέλους της ομώνυμης ευρωπαϊκής (γερμανικής) ιουδαϊκής οικογένειας, η οποία ίδρυσε στα τέλη του 18ου αιώνα τα γνωστά τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, σύμφωνα με την οποία «Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του».

Όσον αφορά δε την Πολιτική η οποία, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι σε θέση να ελέγξει τις τράπεζες, παραθέτουμε ξανά το ελαφρά διαμορφωμένο κείμενο του Γάλλου συγγραφέα M.Crespy που, αν και υπερβολικό, δεν παύει να δίνει μία εικόνα της σημερινής πραγματικότητας:

«Νομίζετε ότι ο πρωθυπουργός έχει την παραμικρή εξουσία; Ξυπνήστε, η αληθινή εξουσία είναι το Καρτέλ! Είναι η Microsoft, η Google, η Nestle, η Coca Cola, ηWal-Mart, η Monsanto, η Toyota, η Siemens, η ΑΒΒ, η Exxon, η Morgan Stanley, ηDeutsche Bank, η Royal Dutch Shell, η Astra Zeneca, η Sanofi-Aventis και όλες οι άλλες πολυεθνικές. Ορίστε, αυτή είναι η αληθινή κυβέρνηση του πλανήτη. Όταν συγκεντρώνονται κάθε τρείς μήνες, οι “προτάσεις συντονισμού”, στις οποίες συμφωνούν, είναι πολύ πιο σημαντικές από όλα τα κυβερνητικά διατάγματα. Προτάσεις…..Είναι για γέλια.

Πρόκειται για εκτελεστικές αποφάσεις, μπροστά στις οποίες όλοι υποκλίνονται – ακόμη και η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα (ΔΝΤ), η ΕΕ, η Ιαπωνία και οι Η.Π.Α. Και εσύ το ξέρεις και εγώ το γνωρίζω…….είναι κοινό «μυστικό». Η Πολιτική; Ας γελάσω. Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλοι αυτοί, όταν βγαίνουν από τα υπουργικά συμβούλια; Πιγκουίνους που χειροκροτούν άλλους πιγκουίνους, επάνω σε πάγο που λιώνει. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί να θέλει κανείς να συμμετάσχει σε αυτήν την απίστευτη παρωδία, επιλέγοντας την Πολιτική για να κάνει την καριέρα του».

Τέλος, σε σχέση με κάποια ΜΜΕ και τον πραγματικό, τον «γκεμπελικό» καλύτερα ρόλο τους, αφού χρησιμοποιούνται ως το «όπιο» των μαζών, καθώς επίσης αναφορικά με την «πνευματική ηγεσία» της εκάστοτε χώρας, ο διάλογος από ένα παλαιό κείμενο του L.Tolstoy, μάλλον συνεχίζει να είναι επίκαιρος:

«- Ναι, είναι οι εφημερίδες, που όλες τα ίδια γράφουν……αυτό είναι αλήθεια. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό αναμασούν όλες τα ίδια, που σου θυμίζουν βατράχια, όταν πρόκειται να βρέξει. Κάνουν τόσο φασαρία, που δεν μπορεί κανείς να ακούσει τίποτα άλλο»

«- Βατράχια, ξεβατράχια, δεν θέλω να ξέρω. Εγώ δεν εκδίδω εφημερίδες και ούτε έχω την πρόθεση να τις υπερασπιστώ. Άλλωστε, ξέρω πολύ καλά πως όταν γίνεται πόλεμος, πουλάνε τα διπλά φύλα. Γιατί λοιπόν να μη φωνάζουν σαν τα βατράχια; Εγώ αναφέρομαι απλούστατα στην ομοφωνία που παρουσιάζει ο μορφωμένος κόσμος μας».

ΟΙ ΣΚΙΩΔΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Όσον αφορά τις πρόσφατες εξελίξεις σε σχέση με τα τραπεζικά «ιδρύματα», τα «δραματικά» αποτελέσματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης «υποχρέωσαν» τις κυβερνήσεις της πλειοψηφίας των χωρών του πλανήτη να αναζητήσουν «συλλογικά» τρόπους ρύθμισης της λειτουργίας τους, έτσι ώστε να αποκλείσουν την επανάληψη των καταστροφικών γεγονότων του παρελθόντος – μεταξύ άλλων μέσω του «εξαναγκασμού» των τραπεζών στη διατήρηση υψηλοτέρων Ιδίων Κεφαλαίων, καθώς επίσης στη διατήρηση αποθεματικών κεφαλαίων, για το σύνολο των επενδύσεων τους.

Στις Η.Π.Α. δε υποχρεώθηκαν οι τράπεζες να περιορίσουν τις επικίνδυνες συναλλαγές τους με αξιόγραφα υψηλού ρίσκου, ενώ η Γερμανία απαγόρευσε μονομερώς τις «ανοιχτές» συναλλαγές – την πώληση δηλαδή χρηματοπιστωτικών προϊόντων, με στόχο την επαναγορά τους σε χαμηλότερες τιμές, χωρίς να είναι απαραίτητη η κατοχή των πραγματικών «τίτλων».

Εν τούτοις οι πολιτικοί, μη έχοντας προφανώς την εμπειρία (ή τη δύναμη), δεν μπόρεσαν (ή δεν θέλησαν) να αντιληφθούν τις παρενέργειες των «ρυθμιστικών» κανόνων που επέβαλλαν στις τράπεζες – με αποτέλεσμα την ενισχυμένη «επιστροφή» των προβλημάτων. Όσο περισσότερο δηλαδή προσπαθούσαν να δαμάσουν το χρηματοπιστωτικό κλάδο, τόσο περισσότερα χρήματα «οδηγούνταν» στις ονομαζόμενες «σκιώδεις τράπεζες», στα Hedge Funds, στις εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων (private equity firms) και στις επιχειρήσεις ειδικού σκοπού – ενώ παράλληλα «άνθιζαν» νέα χρηματοπιστωτικά όπλα μαζικής καταστροφής.

Σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. (Fed), οι υποχρεώσεις των σκιωδών τραπεζών ανέρχονται σε 15,3 τρις $ (περισσότερες από το συνολικό δημόσιο χρέος της υπερδύναμης – περί τα 14 τρις $ σήμερα), ενώ οι αντίστοιχες «οφειλές» του «παραδοσιακού» τραπεζικού τομέα δεν ξεπερνούν τα 12,9 τρις $ – είναι δηλαδή αισθητά χαμηλότερες. Οι «παραδοσιακοί» τραπεζίτες προειδοποιούν ήδη για τον τεράστιο κίνδυνο, από τον οποίο απειλείται σοβαρά το σύστημα, αφού αναπτύσσεται ραγδαία ένα «ανεξέλεγκτο τέρας», η σημασία του οποίου μεγαλώνει διαρκώς. «Ο μέγιστος κίνδυνος για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα είναι η μετατόπιση του ρίσκου από το ελεγχόμενο τμήμα των τραπεζών, στις ανεξέλεγκτες σκιώδεις τράπεζες», αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Εάν υποθέσει δε κανείς ότι το «θηρίο» αυτό θα «απαιτήσει» κάποια στιγμή τη διάσωση ή την στήριξη του από τα κράτη (κατά το πρόσφατο παράδειγμα των τραπεζών, οι οποίες ουσιαστικά διατηρήθηκαν «με ενέσεις ρευστότητας» στη ζωή, από τους φορολογουμένους Πολίτες – με φωτεινή εξαίρεση την Ισλανδία), τότε θα είναι σχεδόν βέβαιη η ολοκληρωτική, η απόλυτη καταστροφή καλύτερα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Φυσικά, οι σκιώδεις τράπεζες δεν «ευδοκιμούν» εντελώς τυχαία, ούτε ανήκουν αποκλειστικά στα Hedge Funds αφού, σε πολλές περιπτώσεις, ιδρύονται από κοινού με επενδυτικές ή εμπορικές τράπεζες – όπως συμβαίνει με την GoldmanSachs, τη Citigroup κλπ. Το «μοντέλο» δε που χρησιμοποιείται, είναι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις το ίδιο, με αποτέλεσμα να συνεχίζονται οι επικίνδυνες «επενδύσεις», όπως ακριβώς συνέβαινε στο παρελθόν, παρά τις απαγορεύσεις.

Ο «καπιταλισμός-καζίνο» λοιπόν «αναπτύσσεται» συνεχώς, παρά τις προσπάθειες των πολιτικών για την επιβολή νέων, αυστηρότερων κανόνων – αφού ο χρηματοπιστωτικός κλάδος έχει ανακαλύψει καινούργιους, «ευρηματικότερους» τρόπους αποφυγής των κρατικών ρυθμίσεων. Για παράδειγμα, επειδή τα hedgefunds υποχρεούνται να καταχωρούνται (οπότε και να ελέγχονται) στην Ευρώπη, εάν τα κεφάλαια που διαχειρίζονται ξεπερνούν τα 500 εκ. €, απλούστατα διαχωρίζονται σε περισσότερα του ενός, έτσι ώστε το εκάστοτε να μην υπερβαίνει τα 500 εκ.

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Ο χρηματοπιστωτικός κλάδος δεν μιλάει ευχάριστα για τις τοποθετήσεις του στις χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό χρεωμένες. Εν τούτοις, η τράπεζα διεθνών διακανονισμών (BIS) αναφέρει τα μεγέθη, στα πλαίσια των τριμηνιαίων αναλύσεων της – αν και δυστυχώς σε δολάρια, αφού έτσι επιβάλλεται από τη διεθνή δραστηριοποίηση της. Το γεγονός αυτό δυσχεραίνει τη συγκριτική αξιολόγηση των δανείων, αφού η εκάστοτε συναλλαγματική ισοτιμία του δολαρίου, σε σχέση με το ευρώ, εμφανίζει μεγάλες διακυμάνσεις.

Εν τούτοις, αυτό που διαπιστώνει κανείς με έκπληξη από την πρόσφατη έκθεση της BIS, είναι η περαιτέρω αύξηση των δανείων των τραπεζών προς τις χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες θεωρούνται υπερχρεωμένες. Τέλη Σεπτέμβρη του 2010 λοιπόν, τα δάνεια των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων προς τους ανταγωνιστές τους (άλλες τράπεζες), τις επιχειρήσεις και το δημόσιο της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, ανερχόταν στο ύψος των 1,66 τρις $ αυξημένα σε σχέση με τον Ιούνιο. Το γεγονός αυτό μάλλον τεκμηριώνει την πεποίθηση των τραπεζών σχετικά με το ότι, θα υπάρξει τελικά μία συμφέρουσα για τις ίδιες λύση στο πρόβλημα της υπερχρέωσης του νότου – παρά τις αντίθετες τοποθετήσεις των πολιτικών.

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, αναφέρεται στα δάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών προς το Ελληνικό δημόσιο, καθώς επίσης στα ομόλογα του δημοσίου που διατηρούνται από τις τράπεζες, με έδρα την Ελλάδα.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Δάνεια προς το ελληνικό δημόσιο σε δις €, τέλη Ιουνίου 2010

Χώρα Ποσόν Χώρα Ποσόν
Τράπεζες με έδρα την Ελλάδα 60,80
Τράπεζες της ΕΕ συνολικά* 107,10
Γερμανία 17,60 Πορτογαλία 1,70
Γαλλία 11,00 Ισπανία 0,81
Κύπρος 4,80 Αυστρία 0,78
Βέλγιο 4,70 Ιρλανδία 0,41
Μ. Βρετανία 4,10 Σουηδία 0,40
Ολλανδία 3,00 Δανία 0,11
Ιταλία 1,80 Σλοβενία 0,03

* Η Ελβετία, στην οποία χρωστάμε πολλά, δεν ανήκει στην ΕΕ – συνολικά υπολογίζεται ότι οφείλονται στο εξωτερικό περί τα 260 δις €

Πηγή: Επιτροπή ελέγχου των τραπεζών – αποτελέσματα του τεστ αντοχής 23.07.10

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Στον Πίνακα ΙΙ αναγράφονται οι τοποθετήσεις των τραπεζών με έδρα την Ελλάδα σε ομόλογα του δημοσίου.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δάνεια προς το δημόσιο σε δις €, τέλη Ιουνίου 2010

Τράπεζα Ποσόν Τράπεζα Ποσόν
Εθνική 19,80 Hypo Real Estate 7,90
Αγροτική (ΑΤΕ) 10,20 Eurobank 7,40
Τράπεζα Πειραιώς 8,30 Alpha Bank 5,60

Πηγή: Επιτροπή ελέγχου των τραπεζών – αποτελέσματα του τεστ αντοχής 23.07.10

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Συνεχίζοντας, προσθέτουμε κάποια μέρη από προηγούμενα κείμενα μας, σε σχέση με τις «μανιοκαταθλιπτικές αγορές», τα έξι στάδια της κρίσης, τα διάφορα σενάρια που υπάρχουν για την Ευρωζώνη, καθώς επίσης αναφορικά με το δρόμο που φαίνεται προτιμότερος να ακολουθηθεί αυτόνομα και ανεξάρτητα, από την Ελλάδα – έτσι ώστε να επιλυθούν καλύτερα, με δική της πρωτοβουλία φυσικά, τα προβλήματα της:

ΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ

Μετά την επικράτηση του «μικρού κράτους», την οποία περιγράψαμε ήδη, το «αόρατο χέρι της αγοράς» απελευθερώθηκε από τα δεσμά του και άρχισε ξανά να κινείται ανενόχλητο/ανεμπόδιστο, όπως πριν από το 1930, στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Αμέσως μετά ακολούθησαν δύο υποτιμήσεις του δολαρίου, με τα γνωστά «πετρελαϊκά σοκ» του 1973 και του 1979 – συνοδευόμενες από έντονες, καταστροφικές υφέσεις. Το επίπεδο των επιτοκίων ξεπέρασε τους μεσοπρόθεσμους ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ οι χρηματοπιστωτικοί νεωτερισμοί, τα παράγωγα δηλαδή κάθε είδους, αλλά και τα υπόλοιπα «προϊόντα» (πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά δάνεια με τοκογλυφικά επιτόκια άνω του 20% κλπ),οδήγησαν την «τάση για επίτευξη κερδών», από την παραγωγή προϊόντων στην κερδοσκοπία. Ο Πίνακας ΙΙΙ (άρθρο μας) που ακολουθεί, είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Εξέλιξη δημοσίου χρέους σε τρις $ στις Η.Π.Α., Δημόσιο χρέος σε ποσοστά του ΑΕΠ, έλλειμμα (πλεόνασμα) σε τρις $

Έτος Δημόσιο Χρέος Δημόσιο Χρέος/ΑΕΠ Έλλειμμα
1981 1,0 32,5% -0,08
1985 1,8 43,8% -0,21
1990 3,2 55,9% -0,22
1995 4,9 67,0% -0,16
2000 5,6 57,3% +0,24
2005 7,9 63,5% -0,32
2009 11,9 83,4% -1,41
2010* 13,8 94,0% -1,42
2011* 15,1 100,0% -1,27

* Πρόβλεψη της αμερικανικής κυβέρνησης

Πηγή: Spiegel

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Το χρέος των νοικοκυριών στη χώρα πλησιάζει τα 14 τρις $ (100% του ΑΕΠ), ενώ έχει 20πλασιασθεί, σε σχέση με τη δεκαετία του ’70.

Οι βιομηχανικοί όμιλοι, οι οποίοι σηματοδότησαν την ανάπτυξη μετά το 1930, με κέντρο βάρους την παραγωγή προϊόντων, «μεταλλάχθηκαν» σε χρηματοπιστωτικά «κτήνη». Οι τράπεζες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν στην υπηρεσία της πραγματικής οικονομίας, μετατράπηκαν σε «αλχημιστές του χρήματος». Απλούστερα, το «θαύμα» της οικονομικής ανάπτυξης μετά το 1980, έλαβε χώρα στο χρηματοπιστωτικό κόσμο – με την αύξηση του δανεισμού, καθώς επίσης με τον «αληθινό κόσμο των επιχειρήσεων», αυτόν δηλαδή που δραστηριοποιούταν στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, να υποχωρεί συνεχώς (κενό που αναπλήρωσε η Κίνα – η παραγωγική μηχανή της δύσης).

Η θεωρητική επεξήγηση του αναμφίβολου αυτού γεγονότος, σύμφωνα με το οποίοτο αόρατο χέρι της αγοράς δημιουργεί πλούτο στην πραγματική οικονομία, ενώ προκαλεί την καταστροφή στη χρηματοπιστωτική, είναι ουσιαστικά αυτονόητη. Για παράδειγμα, όταν αυξάνεται η ζήτηση για ένα προϊόν, η τιμή του ανεβαίνει – όπως επίσης και το κίνητρο κέρδους για τον «κατασκευαστή» του. Στη συνέχεια, ο επιχειρηματίας αυξάνει την ποσότητα που παράγει (ή εισέρχονται νέοι επιχειρηματίες στην αγορά, λόγω των αυξημένων προοπτικών κερδοφορίας), την προσφορά δηλαδή, οπότε η τιμή μειώνεται – ενώ αποκαθίσταται η ισορροπία μεταξύ ζήτησης και προσφοράς.

Όταν όμως αυξάνεται η ζήτηση στις χρηματοπιστωτικές αγορές (μετοχές κλπ), την οποία ακολουθούν οι υψηλότερες τιμές, η προσφορά δεν μπορεί να αυξηθεί – αφού οι ποσότητες των μετοχών είναι συνήθως περιορισμένες (βεβαίως οι αγορές χρησιμοποιούν διάφορα  τεχνάσματα, όπως για παράδειγμα το «splitting», την παραγωγή δηλαδή δύο ή περισσοτέρων μετοχών από τη μία αρχική – η επιχείρηση όμως παραμένει η ίδια). Στην περίπτωση αυτή, όταν αυξάνεται η ζήτηση μετοχών δηλαδή, οι χρηματιστές συστήνουν συνήθως «αγορά» – οπότε,αντί της προσφοράς (όπως συμβαίνει στα προϊόντα), αυξάνεται ακόμη περισσότερο η ζήτηση και, μαζί με αυτήν, ξανά οι τιμές.

Το γεγονός αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη «αγελαία», στρεβλή εξέλιξη των τιμών των μετοχών, των πρώτων υλών, των επιτοκίων και των συναλλαγμάτων, η οποία οδηγεί μεσο-μακροπρόθεσμα σε ανοδικές ή καθοδικές χρηματιστηριακές «αγορές» – σε μανιοκαταθλιπτικές δηλαδή διακυμάνσεις των τιμών, αντί σε φυσιολογικές και εξισορροπημένες.

Η δεύτερη αιτία της καταστροφικής λειτουργίας του «αόρατου χεριού» τουA.Smith στις χρηματοπιστωτικές αγορές είναι το ότι, σε αυτές τις αγορές δεν παράγονται προϊόντα και δεν δημιουργούνται αξίες – απλά αναδιανέμονται τα υφιστάμενα, μεταξύ των συμμετεχόντων. Αυτοί δε που έχουν τις περισσότερες πληροφορίες (Goldman Sachs, BIS, Hedge funds κλπ), πόσο μάλλον τις «εσωτερικές», κερδίζουν πάντοτε, ενώ όλοι οι άλλοι συνήθως χάνουν – από τους ερασιτέχνες «επενδυτές», μέχρι τα συνταξιοδοτικά ταμεία.

Οι χρηματοπιστωτικές αγορές καθιστούν ουσιαστικά δυνατή τη διασπορά των κινδύνων, τους οποίους όμως οι ίδιες δημιουργούν. Μέσω δε της συνεχώς γρηγορότερης κερδοσκοπίας (διαδικτυακά καζίνο), αποσταθεροποιούν τελικά τις τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων κλπ – πουλώντας ταυτόχρονα νέα «ασφαλιστικά» προϊόντα (CDS κλπ), με στόχο την εξασφάλιση των «επενδυτών» από τους κινδύνους που οι ίδιες προκαλούν, αποκομίζοντας έτσι τα διπλά κέρδη. Η εξέλιξη στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία (θα ακολουθήσουν  προφανώς πολλές άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, το Βέλγιο, η Μ. Βρετανία, οι Η.Π.Α. κλπ), είναι «παραδειγματική»:

Οι αγορές, «στοιχηματίζοντας» στη χρεοκοπία της χώρας μας, προκάλεσαν την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού μας (άνω του 10%). Με τον τρόπο αυτό, οι πιθανότητες χρεοκοπίας μεγεθύνθηκαν – οπότε οι «αγορές» δεν κερδίζουν μόνο από τα αυξημένα επιτόκια, αλλά και από τα προϊόντα που πουλούν (CDS κλπ),για την εξασφάλιση των πελατών τους από το ρίσκο που οι ίδιες δημιουργούν. Την ίδια στιγμή, δανείζονται χρήματα από την ΕΚΤ, με επιτόκιο 1% – αγοράζοντας με αυτά κρατικά ομόλογα, με αποδόσεις της τάξης του 10%. Εάν δε χάσουν τα χρήματα τους, τότε απαιτούν τη βοήθεια των κρατών – την ενίσχυση τους δηλαδή από τους φορολογουμένους, τους οποίους προσπάθησαν λίγο πριν να ληστέψουν.

Εάν τώρα ζητηθεί η συμμετοχή τους στη διάσωση των χωρών που κινδυνεύουν με χρεοκοπία, όπως τελικά αποφάσισε η πρόσφατη σύνοδος κορυφής της ΕΕ, τότεθα απαιτήσουν την πληρωμή τους κατά 100% – θα αναλάβουν δηλαδή μηδενικό ρίσκο. Για παράδειγμα, εάν απαιτήσουν οι κυβερνήσεις την ανάληψη από τις αγορές ενός ποσοστού ενδεχόμενης διαγραφής χρέους της τάξης του 30%,οι αγορές θα ζητήσουν επιτόκια 30% συν το κέρδος τους (μηδενικό ρίσκο).

Επομένως, η όποια εξοικονόμηση «πόρων» από τους Πολίτες των υπερχρεωμένων πια δυτικών κρατών, από τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις δηλαδή, με μειώσεις μισθών, με φόρους και με άλλες θυσίες, οδηγείται τελικά, δια μέσου των επιτοκίων, στα ταμεία του χρηματοπιστωτικού κτήνους – με αποτέλεσμα τα δημόσια χρέη να συνεχίζουν να αυξάνονται, εάν δεν αποφασιστείη διαγραφή τους, η πραγματική δηλαδή συμμετοχή των αγορών.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, το πρόβλημα είναι οι τοκογλυφικοί τόκοι – καθώς επίσης η προθυμία των «ιθυνόντων», να αποζημιώνουν τις «αγορές», για τους κινδύνους που οι ίδιες δημιουργούν, με στόχο την κερδοσκοπία. Η πολιτική ελίτ δεν μπορεί προφανώς να καταλάβει ότι, το αόρατο χέρι της αγοράς παράγει «πλαστές» τιμές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα – αφού, σε πλήρη αντίθεση με την πραγματική οικονομία, αδυνατεί να λειτουργήσει εξισορροπητικά, «μη καθοριζόμενο», μη υπακούοντας δηλαδή στους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης.

Η «στρεβλή» αυτή λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών αυξάνει επί πλέον την ανασφάλεια, εις βάρος της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας – ενώ όλες οι αναταραχές και οι οικονομικές κρίσεις, μετά το 1970, είναι το αποτέλεσμα της αστάθειας που προκαλούν τόσο οι άναρχες αγορές, όσο και οι μονοπωλιακές, πολυεθνικές υπερεπιχειρήσεις.

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

(α)  Το πρώτο στάδιο της κρίσης κορυφώθηκε με την αγορά ακινήτων στις Η.Π.Α., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν η μοναδική αιτία. Συνοδεύτηκε ή ακόμη και προήλθε από την ευρύτερη κρίση υπερκατανάλωσης μέσω δανεισμού, η οποία συντηρήθηκε από την αντίστοιχη βιομηχανική υπερπαραγωγή εκτός Η.Π.Α., κυρίως στην Ασία (Κίνα, Ταιβάν, Ιαπωνία κ.α.). Συνέβη δηλαδή το ίδιο, όπως κάποτε στην Ισπανία, το θησαυροφύλακα και απόλυτο κυρίαρχο του τότε κόσμου, η οποία ήταν φτωχή, επειδή όλο της το χρυσάφι πήγαινε πάλι στο εξωτερικό, για να αγοραστεί σιτάρι και τα άλλα αναγκαία αγαθά. Οι Ισπανοί, παντοκράτορες τότε (το 16ο αιώνα), αν και μπορούσαν να παράγουν μόνοι τους τα αναγκαία προϊόντα, δεν τα παρήγαγαν εισάγοντας και υπέρ-καταναλώνοντας τα (αργότερα ακολούθησαν το παράδειγμα τους οι πανίσχυροι Βρετανοί).

(β)  Το δεύτερο στάδιο, η χρηματοπιστωτική κρίση, κορυφώθηκε πιθανότατα το 2008, αν και ακόμη δεν γνωρίζουμε την έκταση του. Τα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες κ.α.) βρίσκονται πλέον σε πραγματικά άθλια κατάσταση, με τα κράτη να προσπαθούν να τα διασώσουν συμμετέχοντας στο Κεφάλαιο τους, μέσω των χρημάτων (φορολογικών, πληθωριστικών) των χρεωμένων πολιτών τους. Τα κράτη (το Δημόσιο), εκφραζόμενα όχι από πολιτικά συστήματα (ο καπιταλισμός μονοπωλεί πλέον την πολιτική), αλλά από αδύναμες και σαθρές,αδιαφανείς κομματικές οργανώσεις, είναι αδύνατον να διευθύνουν αποτελεσματικά επιχειρήσεις, πόσο μάλλον χρηματοπιστωτικές.

(γ)  Το τρίτο στάδιο, η κρίση στην πραγματική αγορά, βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη και θα διαρκέσει αρκετό χρονικό διάστημα ακόμη, αφού οι διάφορες Οικονομίες του πλανήτη είναι σε ανόμοια επίπεδα εξέλιξης μεταξύ τους. Εδώ θα υπάρξει αναμφίβολα κρίση συναλλαγματικών ισοτιμιών (δολάριο, ευρώ, γεν, γουάν, ρούβλι κ.α.), ιδιαίτερα στις χώρες του Ευρώ, οι οποίες παρουσιάζουν πάρα πολλές οικονομικές ανομοιότητες. Εξ αυτού θα κινδυνεύσει πιθανότατα η συνοχή της Ε.Ε. (αν όχι η ύπαρξη της), με το μέλλον της να διαγράφεται όχι και τόσο καθαρό.

(δ) Το τέταρτο στάδιο, οι κοινωνικές εξεγέρσεις (το είδαμε στο παρελθόν με τη γαλλική και όχι μόνο επανάσταση, η οποία ακολούθησε τελεολογικά τη χρεοκοπία του κράτους), είναι ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση και θα παραμείνει εν πρώτοις, τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα η ανεργία είναι κάτω από το 10% του ενεργού πληθυσμού και όσο δεν υπάρχει  ακόμη πληθωριστική έκρηξη (η οποία θα ακολουθήσει, όταν φτάσουν τα νέα τυπωμένα και χωρίς αντίκρισμα χρήματα στις αγορές της Δύσης, αφού καταργήθηκε προ πολλού ο κανόνας του χρυσού και μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξει νέο σύστημα σταθερών ισοτιμιών τύπου Bretton Woods / 1944 – 1971).

(ε)  Το πέμπτο στάδιο προβλέπεται να είναι οι πολιτικές ανακατατάξεις (επίσης το είδαμε στο παρελθόν, με την κατάρρευση της  φεουδαρχίας, της βασιλείας κλπ), όπως αυτή που είδαμε πρόσφατα να συμβαίνει στην χρεοκοπημένη Ισλανδία. Οι σημερινές «πολιτικές» έχουν προ πολλού φθαρεί και προφανώς θα υπάρξουν προσπάθειες επαναφοράς παλαιοτέρων οικονομικών μεθόδων ή συστημάτων (Keynes, Marx). Ο κόσμος θα αναρωτηθεί εάν πράγματι αυτοί που τον κυβερνούν έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες ή είναι τελικά «τελείως ανίδεοι των βασικών αρχών της φυσικής επιστήμης και της πολιτικής οικονομίας που κυβερνούν τη σημερινή μας μορφή κοινωνίας, επομένως οι λιγότερο κατάλληλοι να χειριστούν τα πολύπλοκα προβλήματα από κάθε άλλη τάξη». Όλα θα κριθούν τελικά από την απόφαση- απάντηση των μαζών σε σχέση με το παραπάνω ερώτημα και την πειθαρχία ή μη στη συμβατική λογική που θα δείξουν.

(στ) Το έκτο και τελευταίο στάδιο της αλυσιδωτής αντίδρασης θα είναι πιθανότατα οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Κατά την άποψη μας, πρόκειται (εφ’ όσον βέβαια συμβεί) για το πλέον επώδυνο και το πιο καταστροφικό σενάριο που μπορούμε σήμερα να φανταστούμε. Εάν πράγματι η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε είναι πιθανόν να έχει το χαρακτήρα ευρύτερων φυλετικών ανακατατάξεων, με βαθύτερο (υποσυνείδητο) θρησκευτικό «φόντο».

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

Μέχρι να ληφθούν σοβαρές, «συλλογικές», ανιδιοτελείς αποφάσεις, πόσο μάλλον μέχρι να εφαρμοστούν, η ζώνη του Ευρώ θα συνεχίσει να δέχεται επιθέσεις – ιδιαίτερα από το στενό χώρο του δολαρίου, από τις Η.Π.Α. δηλαδή (εταιρείες αξιολόγησης, αμερικανοί οικονομολόγοι, επενδυτικές τράπεζες κλπ), οι οποίες φυσικά δεν έχουν πάψει να κινδυνεύουν (από την ύφεση ή τον υπερπληθωρισμό). Εκτός αυτού, όλα τα σενάρια «αναδιαμόρφωσης» της θα παραμένουν ανοιχτά, με κυριότερα τα εξής:

(α)  Καμία καινούργια εξέλιξη: Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, δεν θα υπάρξει ουσιαστική διαφοροποίηση – ενώ η Ευρώπη πάντοτε, έστω και την τελευταία στιγμή, θα βρίσκει κάποια λύση (μας θυμίζει το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» – μία συλλογική πεποίθηση, μία βαθειά ριζωμένη «ουτοπία» καλύτερα των Πολιτών, αλλά και των κυβερνήσεων της χώρας μας, η οποία μας οδήγησε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας).

Ειδικότερα, η σημερινή κατάσταση της Ευρωζώνης έγινε αντιληπτή από τα κράτη-μέλη της, όταν στην Ελλάδα ξέσπασε η κρίση των κρίσεων (στα πλαίσια του 1ου παγκοσμίου οικονομικού πολέμου). Παρά τη διασπορά ψευδών ελπίδωνεκ μέρους της κυβέρνησης μας, η χώρα μας βρέθηκε πρώτη στο μάτι του κυκλώνα, οδηγώντας ουσιαστικά τις εξελίξεις. Αν και λήφθηκαν έκτοτε πάρα πολλά μέτρα εκ μέρους της Ευρώπης, η οποία συνεχίζει να ακολουθεί τις αγορές, αντί να προηγείται, τα προβλήματα συνεχώς αυξάνονται – ενώ δεν πρόκειται να επιλυθούν ριζικά, όσο η ΕΕ παραμένει ένας μη άριστος νομισματικός χώρος (άρθρο μας).

Οι αγορές λοιπόν, «ωθούμενες» από τις Η.Π.Α., θα συνεχίσουν να αναρωτούνται μέχρι ποιο ύψος μπορεί να φθάσει το δημόσιο χρέος μίας χώρας (της Ευρωζώνης ως σύνολο επίσης), με αποτέλεσμα να κλιμακώνουν τα «στοιχήματα» τους – αποκομίζοντας φυσικά τεράστια κέρδη. Κατά την άποψη μας, το σενάριο αυτό, εάν δεν αλλάξει, θα διαρκέσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατά την οποία κάποια χώρα-μέλος θα αναγκασθεί να καταφύγει στη στάση πληρωμών – το αργότερο λοιπόν μέχρι το τέλος του 2013, όπου τουλάχιστον τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ιρλανδία, δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με τις υποχρεώσεις τους (οπότε θα ακολουθήσει η ανεξέλεγκτη διάλυση της Ευρωζώνης – το 3ο σενάριο).

(β)  Διαχωρισμός σε δύο ζώνες: Οι βόρειες χώρες της Ευρώπης θα σχηματίσουν μία δική τους νομισματική ένωση, παράλληλα με αυτές του νότου. Πρόκειται χωρίς καμία αμφιβολία για ένα μη πραγματοποιήσιμο σενάριο, για μία ουτοπία καλύτερα η οποία, εκτός των άλλων, δεν είναι τεχνικά εφικτή – πόσο μάλλον αφού το ισχυρό ευρώ των βορείων θα ήταν καταστροφικό τόσο για τις εξαγωγές, όσο και για τις απαιτήσεις τους (δάνεια) από τις χώρες του νότου.

Κατά την επικρατούσα άποψη, ένας τέτοιος διαχωρισμός του ευρώ θα σήμαινε το τέλος του – ενώ θα καταστρεφόταν ολόκληρος ο χρηματοπιστωτικός κλάδος της Ευρώπης, αφού θα ακολουθούσε σίγουρα μία άνευ προηγουμένου τραπεζική επιδρομή (Bank run) στις χώρες του νότου. Η δομή της ζώνης του ευρώ είναι «αλληλοεξαρτούμενη» (συγκοινωνούντα δοχεία), οπότε θα ήταν αδύνατον να ανταπεξέλθει με έναν τέτοιο διαχωρισμό. Τα χρηματιστήρια θα κατέρρεαν, η ύφεση (αποπληθωρισμός) θα έπαιρνε τεράστιες διαστάσεις, τα επιτόκια στις χώρες του νότου θα έφθαναν στα ύψη, ενώ ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε νομισματική ένωση αδύναμων χωρών.

(γ)  Διάλυση της Ευρωζώνης: Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, όλες μαζί οι χώρες της ζώνης θα επέστρεφαν «ανεξέλεγκτα» στα εθνικά τους νομίσματα, αμέσως μετά την «άτακτη» χρεοκοπία ενός κράτους – κάτι που πιθανότητα θα δημιουργούσε ένα τεράστιο χάος σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αν και δεν θα ήταν υποχρεωτικό να υπάρξουν σταθερές ισοτιμίες, αφού το νόμισμα αναφοράς θα ήταν για όλους το ευρώ (για παράδειγμα, το γερμανικό μάρκο θα ανταλλασσόταν με αναλογία 1:1, ενώ στη συνέχεια θα ανατιμιόταν), απλά και μόνο η υποψία ενός τέτοιου ενδεχομένου εκ μέρους των «αγορών», θα τις οδηγούσε να αποσύρουν μαζικά τα χρήματα τους από ολόκληρη την Ευρώπη – με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, οι ξαφνικές απώλειες σε αρκετά χαρτοφυλάκια, να καταλήξουν στην χρεοκοπία πολλών τραπεζών. Φυσικά θα μεσολαβούσε μία μεγάλη έλλειψη μετρητών χρημάτων, αφού τόσο η εκτύπωση χαρτονομισμάτων, όσο και απλών νομισμάτων, ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν από την επίσημη αρχή της Ευρωζώνης.

Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία λοιπόν, η ΕΕ θα ήταν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα «εκτός λειτουργίας» – σε μία «φάση» δηλαδή όπου, καμία χώρα δεν θα είχε τη συνολική επίβλεψη των οικονομικών της. Η Γερμανία θα αντιμετωπιζόταν ξανά εχθρικά από όλα τα υπόλοιπα κράτη, σαν η απειλητικά πανίσχυρη δύναμη της ΕΕ, οι μνήμες του 2ου παγκοσμίου πολέμου (εγκλήματα των ναζί) θα επέστρεφαν ενδυναμωμένες, ο ρατσιστικός (φυλετικός) εθνικισμός θα αναζωπυρωνόταν, η Ευρώπη θα έχανε εντελώς την επιρροή της στον υπόλοιπο πλανήτη, ενώ δεν θα ακολουθούσαν μόνο οικονομικές εντάσεις αλλά, πιθανότατα, πολιτικές και κοινωνικές (προφανώς η Γερμανία το γνωρίζει, έχοντας επιλέξει την «ήπια αναπροσαρμογή» στην εξωτερική πολιτική της).

(δ)  Οικονομική ένωση της Ευρωζώνης: Πρόκειται για την εξέλιξη της σε μία δημοσιονομική ένωση όπου, τόσο η κατάρτιση των προϋπολογισμών, όσο και η φορολογική πολιτική, δεν θα ήταν πλέον αντικείμενο των εθνικών κυβερνήσεων. Οι υπερχρεωμένες χώρες θα στηρίζονταν από το νέο μηχανισμό σταθερότητας, ενώ θα υποχρεούταν σε αντίστοιχες με τις σημερινές ΔΝΤ-πολιτικές λιτότητας. Ενδεχομένως θα μπορούσε η Ευρωζώνη να υιοθετήσει τότε τη γαλλική πρόταση, συστήνοντας ένα κοινό υπουργείο οικονομικών, με έδρα τις Βρυξέλες και στόχο τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».

Θεωρούμε ότι, η λύση αυτή θα ήταν πραγματικά βιώσιμη μακροπρόθεσμα, μόνο υπό την προϋπόθεση της «μεταφοράς» χρημάτων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες (Transfer Union) – όπως συμβαίνει στην ομοσπονδιακή Γερμανία, όπου το ένα κρατίδιο ενισχύει το άλλο. Φυσικά υπάρχουν διάφοροι τρόποι χειρισμού της συγκεκριμένης «εξομάλυνσης» των ανισορροπιών, τους οποίους έχουμε ήδη αναλύσει σε ένα παλαιότερο κείμενο μας (Ευρωπαϊκή Συνοχή). Πιθανολογούμε όμως ότι πολύ δύσκολα θα συμφωνούσαν με κάτι τέτοιο οι Πολίτες των ισχυρότερων οικονομιών της Ευρωζώνης επειδή, σε αντίθεση με τα εθνικά κράτη, μάλλον δεν υφίσταται μία τέτοιας έκτασης αλληλεγγύη σε «ομοσπονδίες» διαφορετικών εθνικοτήτων (η Δυτική Γερμανία, λίγα χρόνια πριν, ήταν αντίθετη ακόμη και με τη μεταφορά πόσων προς την Ανατολική, μετά την επανένωση της).  

Επί πλέον θεωρούμε ότι, αργά ή γρήγορα, θα οδηγούσε σε άλλου είδους προβλήματα, αφού τόσο η Γερμανία, όσο και η Γαλλία, από κοινού ή χωριστά, θα διεκδικούσαν την ηγεσία της – κάτι που πολύ δύσκολα θα αποδεχόντουσαν όλοι οι υπόλοιποι (κυρίως η Ιταλία, ενδεχομένως και η Ισπανία). Εκτός αυτού, «παρακάμπτοντας» αυθαίρετα τα «ανθρωπολογικά» προβλήματα που σίγουρα θα προέκυπταν (λαοί με διαφορετική ιστορία, συνήθειες και χαρακτηριστικά), θα ήταν δεδομένη η αντίθεση των υπολοίπων μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη (Η.Π.Α., Κίνα, Ρωσία) – με αποτελέσματα που πολύ δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν.

(ε)  Υποχώρηση στο στάδιο της ΕΟΚ: Αναφερόμαστε σε μία προγραμματισμένη, μεθοδική, σταδιακή και προσεκτική έξοδο των κρατών-μελών από την Ευρωζώνη, με την επαναφορά των εθνικών τους νομισμάτων (μάρκο, δραχμή κλπ), αλλά με την διατήρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα επρόκειτο ουσιαστικά για τη δημιουργία μίας «ελεύθερης ζώνης εμπορίου», πολύ πιο ολοκληρωμένης από τις ήδη υπάρχουσες (NAFTA, CAFTA), καθώς επίσης με ιδανικότερες προοπτικές – ενώ  θα μπορούσε να λειτουργήσει, εάν καμία επί μέρους χώρα δεν προέβαλλε τα δικά της ιδιοτελή συμφέροντα και δεν διεκδικούσε την ηγεμονία.

Οι ενδοευρωπαϊκές ανισορροπίες (πλεονασματικές – ελλειμματικές οικονομίες) θα μπορούσαν τότε να καταπολεμηθούν «μονεταριστικά», αφού η άνοδος των ισχυρών κρατών θα προκαλούσε την άνοδο των νομισμάτων τους (το αντίθετο θα συνέβαινε στα αδύναμα κράτη), με αποτέλεσμα να ομαλοποιούνται τα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών τους. Από την άλλη πλευρά, η στενότερη συνεργασία μεταξύ τους (όπως σήμερα συμβαίνει στην ΕΕ), ενδεχομένως με τη δημιουργία

(1) μίας «εποπτικής κεντρικής τράπεζας» των κεντρικών τραπεζών τους – αλλά και των υπολοίπων συμμετεχόντων στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, όπως οι ασφαλιστικές εταιρείες και τα χρηματιστήρια,

(2)  μίας «εποπτικής κεντρικής διοίκησης», η οποία θα επέβλεπε/κατεύθυνε τις επί μέρους οικονομικές πολιτικές, ιδρύοντας παράλληλα μία ευρωπαϊκή εταιρεία αξιολόγησης καθώς επίσης

(3)  με τη δημιουργία ενός «κοινού αποθεματικού νομίσματος», προφανώς του Ευρώ, συνδεδεμένου με ένα καλάθι ισχυρών ευρωπαϊκών νομισμάτων (σταθερή «σύνδεση» όλων των εθνικών νομισμάτων με το Ευρώ, με διακύμανση +- 15%) για τις εντός Ευρώπης, αλλά και τις διεθνείς συναλλαγές (στα πρότυπα του SDR, της ειδικής δηλαδή μονάδας μέτρησης, που χρησιμοποιεί το ΔΝΤ – άρθρο μας),

θα εξασφάλιζε την επιτυχή αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων τηςασύμμετρης παγκοσμιοποίησης. Η διεύρυνση δε της Ευρωπαϊκής αυτής Ένωσης, με τη συμμετοχή της Ελβετίας, της Ρωσίας και της Τουρκίας, θα μπορούσε να την ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, πρέπει να πάψει αμέσως να δανείζεται, ζητώντας ταυτόχρονα από τους «φίλους» και συμμάχους της να ανοίξουν τις αγορές τους στα κύρια προϊόντα της (τουρισμός, πολιτισμός, γεωργία και ναυτιλία). Παράλληλα, οφείλει να απαιτήσει πλέον μία «γενναία» (40-50%) διαγραφή των δημοσίων χρεών της (default), αφού το μεγαλύτερο μέρος τους έχει ήδη «αποσβεσθεί» από τους οφειλέτες της. Ας μην ξεχνάμε πως οι σημερινοί ιδιοκτήτες των ελληνικών ομολόγων τα έχουν αποκτήσει με έκπτωση/discount έως και 30% – οπότε έχουν ήδη χάσει οι προηγούμενοι διαχρονικά ανάλογα ποσά, ενώ οι καινούργιοι απλά κερδοσκοπούν, αναλαμβάνοντας (και ασφαλίζοντας) το ρίσκο της «διαγραφής».

Στη συνέχεια, η Ελλάδα οφείλει να επαναδιαπραγματευθεί τη χρονική διάρκειασταθερής αποπληρωμής των υπολοίπων χρεών της (τοκοχρεολύσια για 30-40 έτη), με επιτόκιο που δεν θα υπερβαίνει το 1% – ενδεχομένως με κυμαινόμενο, το οποίο θα είναι ανάλογο του ρυθμού ανάπτυξης της. Στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν επιτύχει μία τέτοια εύλογη συμφωνία, οφείλει να «εθνικοποιήσει» το εναπομένων χρέος, με την έκδοση εθνικών ομολόγων.

Παράλληλα, οφείλει να δημιουργήσει ένα σταθερό, απλό πλαίσιο λειτουργίας των επιχειρήσεων της (άνοιγμα και ιδίως κλείσιμο), έτσι ώστε να προέλθει η ανάπτυξη από τις μικρομεσαίες εταιρίες της, να μειώσει άμεσα τους υπέρογκους φόρους τους, επιβάλλοντας φόρους επί του τζίρου των πολυεθνικών, να προσφέρει αναπτυξιακά κίνητρα στους Έλληνες (και όχι στους ξένους), να σταματήσει να υποτάσσεται στις διαταγές του Καρτέλ (διατήρηση των ζημιογόνων τραπεζών, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, «άτακτη» απελευθέρωση των αγορών κλπ) και να εξορθολογήσει τη λειτουργία των κοινωφελών επιχειρήσεων της (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ).

Τέλος, να «αριστοποιήσει» την παραγωγικότητα των δημοσίων λειτουργών και των υπολοίπων εργαζομένων της, με κεντρικό στόχο την αύξηση των εξαγωγών(αντί να μειώνει «υφεσιακά» τους μισθούς), καθώς επίσης να «αναδιαρθρώσει» αποτελεσματικά το δημόσιο τομέα της, κυρίως μέσω της σωστής στελέχωσης του με «επαρκείς» πολιτικούς και παραγωγικούς εργαζομένους – αλλά και μέσω της καθιέρωσης του διαφανούς (διαδίκτυο) διπλογραφικού λογιστικού συστήματος, παράλληλα με τους ετήσιους Ισολογισμούς, τόσο του ίδιου του Κράτους, όσο και των δημοσίων/δημοτικών «αρχών».

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως φαίνεται, ευρισκόμαστε ήδη στην αρχή του τέταρτου σταδίου της κρίσης (κοινωνικές εξεγέρσεις), ενώ η Ευρωζώνη δεν έχει ακόμη αποφασίσει το σενάριο που θα επιλέξει – με τη Γερμανία να προσπαθεί, φανερά πλέον, να ηγηθεί, όπως τεκμηριώνεται από την πρόσφατη, «υπεροπτική» και «αρχηγική» εμφάνιση της καγκελαρίου της στο Νταβός. Είναι δε προφανές ότι, οι πολιτικές λιτότητας που θέλει να επιβάλλει η Γερμανία στους αδύναμους εταίρους της, εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τους δικούς της σκοπούς (άρθρο μας), καθώς επίσης την αποφυγή της παγίδας των ομολόγων.

Στον υπόλοιπο κόσμο, κατ’ αρχήν στα φτωχότερα κράτη, η άνοδος των τιμών των εμπορευμάτων (σιτηρά, ρύζι, καφές, κακάο, καλαμπόκι κλπ), σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, φαίνεται να «πυροδοτεί» μεγάλες εξεγέρσεις – με πρόσφατη αυτήν της Αιγύπτου. Η πιθανότητα να επεκταθούν σε άλλες χώρες, μη εξαιρουμένων των Η.Π.Α., δεν είναι καθόλου αμελητέα – ειδικά εάν συνεχίσουν να αυξάνονται οι τιμές των τροφίμων.

Στην Ελλάδα τώρα έχει ξεκινήσει η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας – υπό την αιγίδα των συνδίκων του διαβόλου, με την εγκατάσταση της σκιώδους εξουσίαςκαι με τη βοήθεια του ανοίγματος των αγορών. Ο ΟΠΑΠ είναι μάλλον στο στόχαστρο (άνοιγμα των τυχερών παιχνιδιών στις ξένες πολυεθνικές, σε συνεργασία με ορισμένους Έλληνες επιχειρηματίες), ακολουθούμενος σύντομα από τη ΔΕΗ – όπως τουλάχιστον συμπεραίνουμε από τα συνεχή δημοσιεύματα εις βάρος της (σκάνδαλα, υπερβολικό προσωπικό κλπ), αλλά και από άλλες επιθέσεις που δέχεται (χωρίς καν να υπενθυμίζεται πως οι καταναλωτές στην Ελλάδα πληρώνουν το ηλεκτρικό ρεύμα κατά πολύ φθηνότερα, από ότι οι κάτοικοι των υπολοίπων χωρών της ΕΕ).

Ολοκληρώνοντας, φαίνεται να δρομολογείται έντεχνα η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο, δια μέσου του μηχανισμού στήριξης (EFSF). Δηλαδή, γίνεται όλο και περισσότερο εμφανές ότι, τα δάνεια που έχουν συναφθεί στο παρελθόν από τις τράπεζες του εξωτερικού, χωρίς εμπράγματες εγγυήσεις, θα μετατραπούν σύντομα σε «ενυπόθηκα» – με υποθήκη την ίδια την Ελλάδα και διαχειριστή τη Γερμανία.

Η «παγίδα» στην προκειμένη περίπτωση για τους Πολίτες, ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο θα επιχειρηθεί ο πλήρης αποπροσανατολισμός τους, θα είναι η επαναγορά των μη εγγυημένων ομολόγων. Όπως συζητείται, θα γίνει με έκπτωση 20% – προφανώς με τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης, αφού η χώρα μας δεν έχει τα μέσα (χρήματα). Επομένως, η επαναγορά θα πραγματοποιηθεί με χρήματα του μηχανισμού, ο οποίος θα μας υποχρεώσει να παρέχουμε εγγυήσεις.

Αυτό όμως που θα διατηρηθεί κρυφό από τους Έλληνες, η παγίδα δηλαδή, θα είναι πιθανότατα το ότι, η πραγματική αξία των εγγυήσεων που θα δοθούν στο μηχανισμό (EFSF), θα υπερβαίνει κατά πολύ το 20% που ενδεχομένως θα «χαριστεί». Για παράδειγμα, θα αγοράσουμε οφειλές αξίας 100 €, δίνοντας μόλις 80 €, αλλά θα υποχρεωθούμε σε εγγυήσεις 120 € – οπότε, εάν δεν μπορέσουμε να τις αποπληρώσουμε (κάτι εξαιρετικά πιθανόν), θα χάσουμε 120 €. Ελπίζουμε βέβαια να διαψευσθούμε, αλλά διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί η προθυμία των «εταίρων» μας να το συζητήσουν.

Φυσικά δεν πρέπει κανείς να υποτιμάει τις προσπάθειες αποσταθεροποίησης(καταλήψεις μεταναστών κλπ), καθώς επίσης εκφοβισμού της χώρας (τουρκικές προκλήσεις κ.α.), όπως και τις συμμαχικές «λυκοφιλίες» που προωθούνται, από τη διεθνή διπλωματία.

Κλείνοντας, ας ελπίσουμε ότι θα αποφύγουμε όλες τις παγίδες, καθώς επίσης ότι δεν θα οδηγηθούμε σε μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, μέσα από εμφυλίους πολέμους (ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων υπαλλήλων, πολίτες εναντίον ελευθέρων επαγγελματιών κλπ), αναταραχές, εγκληματικότητα και κοινωνικές εξεγέρσεις – κατά το «ανατριχιαστικό παράδειγμα» της Βραζιλίας, της Αργεντινής και τόσων άλλων χωρών, οι οποίες υπέφεραν στο παρελθόν από τους «πραιτοριανούς» του τοκογλυφικού Κεφαλαίου (ΔΝΤ).

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 30. Ιανουαρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

 

Της ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ

e-net.gr

Πώς η εξεταστική επιτροπή «ξέχασε» να προχωρήσει στη διερεύνηση στοιχείων που αφορούσαν τις σχέσεις πρώην πρωθυπουργών και άλλων πολιτικών με το καρτέλ της Siemens και της Ιντρακόμ

 

Σε διοικητικό ζήτημα υποβαθμίστηκε από την κυβέρνηση το μεγάλο οικονομικοπολιτικό σκάνδαλο των δωροδοκιών της Siemens, την επόμενη κιόλας μέρα μετά την κατάθεση του πορίσματος της Εξεταστικής Επιτροπής. Η «λύση του Μονάχου», με την οποία η Siemens έκλεισε το παγκόσμιο μέτωπό της σε πολλές χώρες, ως «γιατρικό» είχε τα πρόστιμα που πλήρωσε σε ΗΠΑ και αλλού για τις πρακτικές των μαύρων ταμείων. Παρόμοια είναι και η «λύση της Αθήνας», όπου, μετά το «πόρισμα» που περιγράφει όλα όσα γνωρίζει ήδη η κοινή γνώμη, τώρα φοβερίζουν τη Siemens με πρόστιμα, με speaker τον πρωθυπουργό και νομικό συμβουλάτορα τον υπουργό Επικρατείας.

Το πολυσέλιδο πόρισμα δεν γράφει ούτε για κάποιους υπουργούς που πλούτισαν, ούτε για τα κόμματα εξουσίας που καταβρόχθισαν τα μαύρα της Siemens, ούτε για το απύθμενο θράσος των τζαμπατζήδων πολιτικών που από τη μια προωθούσαν υπερτιμημένες συμβάσεις με τη Siemens και από την άλλη έκαναν εκπτωτικό ή συνήθως δωρεάν shopping συσκευών, υπολογιστών κ.ά.

Η Siemens έκανε πλιάτσικο στο Δημόσιο και οι πολιτικοί είτε ενέδιδαν, είτε τα έπαιρναν, είτε σιωπούσαν. Τώρα δικομματικά και με αστερίσκους στο πόρισμα προσπάθησαν να «υπερασπιστούν» τα ξοφλημένα κομματικά μαγαζιά, παραθέτοντας ένα αρχείο έργων, πράξεων, παραλείψεων και όχι τους δρόμους της μίζας. Και κυρίως τους αποδέκτες της.

Με στρογγυλεμένα τα γεγονότα, δίχως την απαιτούμενη κρίση επί όσων έγιναν, η Εξεταστική λείανε κατά το δοκούν αιχμές ακόμα και στις περιγραφές των πραγματικών περιστατικών γύρω από συμβάσεις και έργα-σταθμούς.

Ενωπιόν της ειπώθηκαν ψέματα, όμως προστατεύθηκαν πολιτικοί με υπέρμετρη αβρότητα, επιχειρηματίες τη σκαπούλαραν και το κομματικό χρήμα ακόμα αναζητείται.

*Είναι άξιον απορίας πώς μετά τη «γείωση» του πορίσματος, εν μέσω διαφόρων λομπιστών που πάσχιζαν να «προστατεύσουν» τους δικούς τους, διά στόματος πρωθυπουργού ανακοινώθηκε ότι ζήτησε από τον υπουργό Δικαιοσύνης να εφαρμόσει την προβλεπόμενη ποινή εις βάρος της Siemens για παραβίαση των αρχών διαφάνειας. Πρόκειται για το αυτονόητο που έγινε το 2007 στη Γερμανία και αφορά διοικητικό μέτρο.

*Είναι προσβλητικό για τη νοημοσύνη μας, επίσης, ο πρωθυπουργός να ανακοινώνει πως ζήτησε και από τον αρμόδιο υπουργό Ανταγωνιστικότητας η Επιτροπή Ανταγωνισμού να ερευνήσει αν η Siemens παραβίασε κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού!

Μα τους κανόνες του ανταγωνισμού στις προμήθειες του ΟΤΕ, και όχι μόνο, τους κατήργησε πρώτο το ΠΑΣΟΚ, αφού κατήργησε τους ίδιους τους διαγωνισμούς. Τους αντικατέστησε με αναθέσεις. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1986 το ΚΥΣΥΜ αποφάσισε ότι την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ θα κάνουν δύο εταιρείες, η Siemens και η Intracom με τις τεχνολογίες EWSD και ΑΧΕ-10. Για ποιον ανταγωνισμό, λοιπόν, πρέπει να ψάξει η επιτροπή του κυρίου Χρυσοχοΐδη, όταν τέτοιος δεν υφίσταται εδώ και 25 χρόνια; Μήπως τώρα συγκινήθηκαν και θέλουν να βρουν τον ορισμό του καρτέλ μέσα από τις πολυετείς πρακτικές της Siemens και της Intracom;

Και μάλιστα για να εξαλειφθεί κάθε ενδεχόμενο εισόδου τρίτου στον ΟΤΕ κ.ά., με νομοθετική της πρωτοβουλία η κυβέρνηση Σημίτη έδωσε σάρκα και οστά στις προγραμματικές απευθείας αναθέσεις με νόμο που ψήφισε και η Ν.Δ.

Πρόκειται για το Ν.2446 που ψηφίσθηκε στις 19/12/1996, με το επίμαχο άρθρο 16 να έχει κρυφτεί πίσω από τον τίτλο του νομοσχεδίου για τα τουριστικά λεωφορεία. Ούτε για αυτό το νόμο είχε κουράγιο το πόρισμα των ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. να κάνει κριτική. Παρέμεινε στην καταγραφή… αν και ήταν η μήτρα των μιζών που δεν βρέθηκαν. Απλώς διοχετεύτηκαν, κυκλοφόρησαν, αφού βάρυναν τους αγοραστές. Δηλαδή τους φορολογούμενους.

*Ο επιτηρητής των εργασιών της Εξεταστικής για τη Siemens και ο ορισθείς ως συντονιστής για τις αστικές αποζημιώσεις που θα εγερθούν εις βάρος της γερμανικής εταιρείας, Χάρης Παμπούκης, βρέθηκε στο απυρόβλητο της Επιτροπής. Δεν εκλήθη απ’ αυτή για να διευκρινίσει το ρόλο του, ούτε σε σχέση με τα όσα αναγράφονται στο ημερολόγιο Χριστοφοράκου για επαφές από το 2004 και μετά, ούτε για να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς έκανε στην Telepassport, μια εταιρεία στην οποία έχει εισρεύσει μαύρο χρήμα από τη Siemens μέσω Η. Γεωργίου και στο μετοχολόγιο της οποίας συγκατοίκησαν πολιτικά πρόσωπα αλλά και πρώην στελέχη του ΟΤΕ.

Οταν η «Ε» στις 30/1/2010 είχε αποκαλύψει τις καταγραφείσεις επαφές Παμπούκη-Χριστοφοράκου, ο υπουργός δήλωνε: «Ουδέποτε είχα επαγγελματικές, φιλικές ή έστω κοινωνικές σχέσεις με τον κ. Χριστοφοράκο και τη Siemens». Φίλοι του δε, προκλητικά έλεγαν ότι ο Χριστοφοράκος έγραφε ό,τι ήθελε. Ελα όμως που ο κ. Παμπούκης δεν μπορεί πια να ισχυρίζεται τα ίδια.

Στη δικογραφία υπάρχουν τηλεγραφήματά του με ύφος οικειότητας προς τον Μ. Χριστοφοράκο για την ονομαστική του εορτή (8-11) τουλάχιστον για 2 χρόνια (2005-2006). «Μιχάλη, σου εύχομαι χρόνια πολλά με υγεία» Χάρης Παμπούκης, γράφει στο ένα. Και στο άλλο «Χρόνια πολλά για την ονομαστική σου Γιορτή» γράφει στον Χριστοφοράκο ο Χάρης Παμπούκης στις 8/11/2006. Δηλαδή την ημέρα που η Εισαγγελία του Μονάχου άρχισε τις προφυλακίσεις του Ζίκατσεκ, του Κουτσενρόιτερ και των άλλων παιδιών… των μιζών.

*Η Εξεταστική δεν τόλμησε να ρωτήσει τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή για ποιο πράγμα ευχαριστούσε μετά τις εκλογές του 2004 τον Μ. Χριστοφοράκο με επιστολή του, ούτε φυσικά να καλέσει τον Κ. Σημίτη να απαντήσει στα καρφιά του Θ. Τσουκάτου που ισχυρίστηκε ότι και άλλοι εταιρείες και άλλες επιχειρηματίες έδιναν παράνομες χορηγίες στο ΠΑΣΟΚ αλλά και σε άλλα κόμματα, την ίδια περίοδο.

*Η Επιτροπή δεν άκουσε ούτε αξιολόγησε το cd στο οποίο ο Χριστοφοράκος εξομολογείται στους δικηγόρους του ότι για τις χορηγίες προς το ΠΑΣΟΚ συνομιλούσε με τον εκλιπόντα Θ. Καρατζά (ήταν συνέταιροι και στην τηλεβιομηχανική και στην ΕΒΙΟΠ-ΤΕΜΠΟ όπου η Εθνική ήταν μέτοχος), ενώ με τον αδικοχαμένο Ι. Βαρθολομαίο συναντάτο για τον ίδιο λόγο σε σουίτα κεντρικού ξενοδοχείου.

Δεν κάλεσε τον Λ. Ζαγορίτη και τον Ρ. Σπυρόπουλο να εξηγήσουν γιατί τηλεφωνούσαν πριν απ’ τις εκλογές του 2007 στον Χριστοφοράκο, ενώ ανέχθηκε τον Κ. Γείτονα να υποστηρίζει πως δεν γνωρίζει το τηλέφωνο που ήταν γραμμένο στο καρνέ του Mister Siemens δίπλα στο όνομά του. Κι όμως, είναι το τηλέφωνο του πολιτικού του γραφείου…

*Σε ό,τι αφορά στην οικογένεια Μητσοτάκη που καταλαμβάνει μέγα μέρος του αρχείου Siemens, η Επιτροπή αρκέστηκε στη θεωρία περί καφετιέρας της Ντόρας Μπακογιάννη, όταν βγάζουν μάτι ακόμα και τιμολόγια κατασκευαστικών εταιρειών που στέλνονται από την Αραβαντινού στον Χριστοφοράκο για να διευκολυνθεί η ΔΙΕΚΑΤ…

* Τελικά μη καλώντας τον επίτιμο πρόεδρο της Ν.Δ., κυρίως έμεινε αναπάντητο το ερώτημα για το ρόλο που διαδραμάτιζε ο Κ. Μητσοτάκης σε σχέση με τη Siemens, καθώς οι επαφές του αποδεδειγμένα ήταν με την κορυφή της πολυεθνικής και μάλιστα διαχρονικά.

*Η Επιτροπή δεν τολμούσε με ευκολία να πει το όνομα Κόκκαλης και Intracom, παρά το ότι είναι παγκοίνως γνωστό ότι το καρτέλ Siemens-Intracom, δρούσε από κοινού και πολλές φορές χρησιμοποιούσε και τους ίδιους μιζαδόρους. Το δίδυμο πλήρωνε και τους ίδιους χειριστές υποθέσεων, γιατί όχι, είχε και συντονισμένο μαύρο ταμείο όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις.

Ο Π. Καρακώστας χειραγωγούσε τους κοστολογικούς ελέγχους στον ΟΤΕ και πληρωνόταν και από τους δύο. Αυτό αποδείχθηκε. Ανώτατα στελέχη της Intracom με εταιρείες τους εμπλέκονται με τις μαύρες πληρωμές τη Siemens για τις προμήθειες στην Romtelecom κ.α. Ομως η Εξεταστική σιώπησε. Ξεπέρασε ακόμη και την πρόκληση του Σ. Κόκκαλη, που τον περασμένο Σεπτέμβριο είπε ενώπιον Εξεταστικής ότι ουδέποτε δωροδόκησε κανέναν. Μα, τι ψέμα!

*Τότε τι είναι τα 270.000 μάρκα που έχουν φύγει από τον λογαριασμό του 0709-60-011-025 στην Handelsbank με προορισμό τον λογαριασμό 38612840 στο όνομα Τόμπρας στην Barclays Bank, στο υποκατάστημα της Leadenhall στο Λονδίνο;

Η πληρωμή αυτή έγινε στις 10/9/86 και στις 18/9/86 το ΚΥΣΥΜ άνοιγε το δρόμο της Intracom και της Siemens για τη μεγάλη μπάζα τους στον ΟΤΕ.

Τυχαίο; Δεν νομίζω.

*Δεν είναι άραγε δωροδοκίες υπαλλήλων του ΟΤΕ (Σ. Ριζά και Ν. Χατζάκη) συγκεκριμένες εκταμιεύσεις από τους λογαριασμούς του Σ. Κόκκαλη, γιατί επανήλθε παραγραφή τους; Ασφαλώς και είναι, σύμφωνα με σχετικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών που αποφάνθηκε να μη γίνει κατηγορία εις βάρος των πιο πάνω υπαλλήλων του ΟΤΕ για δωροληψία και εις βάρος του Σ. Κόκκαλη για δωροδοκία λόγω πενταετούς παραγραφής που είχε επέλθει.

Αγνοούσε η Εξεταστική αυτό το βούλευμα (1820/1998); Ή μήπως η ελαφρότητα αποδίδεται από το ερώτημα βουλευτού, ο οποίος ζήτησε και τα διαπιστευτήρια από τον Σ. Κόκκαλη με τον εξής τρόπο: «Εχετε την εντύπωση ότι μπορείτε να μας αποδώσετε κανένα βραβείο σκασμού ή σιωπής;»

Πολλά θα μπορούσαν να γραφούν για την Εξεταστική, το έργο της, τις γκρίζες ζώνες, τις αποσιωπήσεις, τη συγκάλυψη και την κατάληξη… να μιλούν πλέον για διοικητικά πρόστιμα εις βάρος της Siemens. Θέλουν να πιστέψουμε πως μόνο ο Μαντέλης τα πήρε; Και αυτό όμως δεν το βρήκε η Επιτροπή. Ηταν γνωστό και δημοσιευμένο από το 2008. Στο φύλλο της 18ης Ιουνίου 2008 της «Ε» θα το βρείτε.


Τα συμπεράσματα της μελέτης του Επίτιμου Υπαρχηγού ΓΕΝ αντιναύαρχου Σήφη Μανουσογιαννάκη για τη κρίση των Ιμίων δεν θα μπορούσαν να είναι ευχάριστα. Η προχειρότητα και όπως όλα δείχνουν και οι σκοπιμότητες κυριάρχησαν απ΄ ότι φαίνεται ακόμη και σ΄ εκείνες τις κρίσιμες για το Έθνος ώρες.


Του ΣΗΦΗ ΜΑΝΟΥΣΟΓΙΑΝΝΑΚΗ*

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ως προς τον τρόπο χειρισμού της κρίσης από την Τουρκία διαπιστώνεται ότι το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας συνεδρίασε και αποφάσισε, όπως όφειλε να πράξει, για να αντιμετωπίσει μια επερχόμενη κρίση η έστω μια κρίση που το ίδιο προκάλεσε επιδιώκοντας την εξυπηρέτηση των εθνικών του συμφερόντων. Ο χειρισμός της κρίσεως από τους Τούρκους υπήρξε άψογος. Η Τουρκία έχει στο ενεργητικό της ένα εξαιρετικό επιχειρησιακό επίτευγμα. Έχει ενοποιήσει λειτουργικά τις διπλωματικές της επιδιώξεις με τη λειτουργία και τη δράση των στρατιωτικών της μέσων.

Από τη μεριά της Ελλάδας το ΚΥΣΕΑ, αρμόδιο όργανο χειρισμού των κρίσεων δεν συνεδρίασε παρά μόνο στο τέλος της κρίσεως για να λάβει την απόφαση της αποχώρησης. Δεν συγκροτήθηκε κανένα Κυβερνητικό Συμβούλιο για να χειρισθεί την κρίση. Δεν χρησιμοποιήθηκε η γνώση και εμπειρία Ελλήνων διπλωματών. Το ουσιώδες δεν ήταν αν οι συνεδριάσεις πραγματοποιούνταν στο Εθνικό. Κέντρο Επιχειρήσεων αφού δεν επρόκειτο να πολεμήσουμε. Δεν προσφύγαμε σε κανένα Διεθνή Οργανισμό ούτε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αρκεσθήκαμε. στην διαμεσολάβηση των Αμερικανών αλλά και εκεί κατά τρόπο επιπόλαιο.

Η κατεύθυνση που έδωσε ο Πρωθυπουργός στη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής το πρωί της 30ης Ιαν. «να μείνουμε όπως είμαστε και να αποφευχθούν ενέργειες κλιμάκωσης» ενώ έδιδε ένα σαφές στίγμα των προθέσεων της Κυβέρνησης δεν προσδιόριζε πολιτικό στόχο τον οποίο οφείλαμε να έχουμε και να επιδιώκουμε, είτε με τους πολιτικούς χειρισμούς της κυβέρνησης είτε με στρατιωτικούς, αν οι πρώτοι αποτύγχαναν. Η επιμονή διατήρησης του «status quo» σε μια περιοχή δεν έχει κανένα νόημα αν περιορίζεται μόνο στη χρήση πολιτικών μέσων καθόσον δεν περιέχει την πρακτική επιβολή της διεκδίκησης.

Δεν δόθηκαν σαφείς εντολές προς τις Ένοπλες Δυνάμεις ούτε διατηρήθηκε υψηλό επίπεδο πολιτικού ελέγχου στις στρατιωτικές επιλογές (πρώτη αρχή του χειρισμού κρίσεων).

Δεν υπήρξαν παύσεις στον ρυθμό των στρατιωτικών ενεργειών (δεύτερη αρχή του χειρισμού κρίσεων).

Δεν υπήρξε συντονισμός διπλωματικών και στρατιωτικών κινήσεων (τρίτη αρχή του χειρισμού κρίσεων).

Δεν υπήρξαν στρατιωτικές κινήσεις συγκεκριμένες που να είναι κατάλληλες για τους περιορισμένης φύσεως στόχους του χειρισμού κρίσεων-αποκλιμάκωσης (τέταρτη αρχή του χειρισμού κρίσεων). Βέβαια στην περίπτωση των Ιμίων δεν υπήρξαν καν στόχοι.

Ενώ οι δηλώσεις, τόσο του Πρωθυπουργού όσο και των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας επιβεβαίωναν τις προθέσεις της κυβερνήσεως για αποκλιμάκωση, οι στρατιωτικές κινήσεις που διατάσσονταν με την έγκριση του ίδιου του Υπουργού Άμυνας (απόπλους του Στόλου από τους Ναυστάθμους και ανάπτυξή του στο Αιγαίο, αποχώρηση της Φρεγάτας ΥΔΡΑ από τη συμμετοχή της στις Νατοϊκές επιχειρήσεις στη Βοσνία και επιστροφή της στην Ελλάδα) έδιδαν το στίγμα της κλιμάκωσης και εκλαμβάνονταν από τον αντίπαλο ως προετοιμασία ευρείας επιθέσεως (πέμπτη αρχή του χειρισμού κρίσεων).

Η γενική κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων που διατάχθηκε αργότερα είχε το ίδιο αποτέλεσμα όπως και η μερική επιστράτευση στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Υπήρξαν πολιτικές ενέργειες που έδειχναν διάθεση αναζήτησης πολιτικής λύσεως μέσω διαπραγματεύσεων και όχι στρατιωτικής (έκτη αρχή του χειρισμού κρίσεων) αλλά δεν υπήρξαν αντίστοιχες στρατιωτικές που να υποστηρίζουν τις πολιτικές ενέργειες Και βέβαια πώς να υπάρξουν αφού ούτε πολιτικός έλεγχος στις στρατιωτικές ενέργειες υπήρχε, ούτε συντονισμός.

Τέλος δεν υπήρξε επιλογή πολιτικο-στρατιωτικών ενεργειών
που άφηναν στον αντίπαλο την δυνατότητα εξόδου από την κρίση με παράλληλη ικανοποίηση των θεμελιωδών συμφερόντων του (έβδομη αρχή του χειρισμού κρίσεων).

Οι ενέργειες της Ελληνικής πλευράς τόσο για τους Τούρκους όσο και για οποιοδήποτε τρίτο μάτι που παρακολουθούσε την κρίση, έδειχναν ότι η Ελλάδα άλλα έλεγε και άλλα έπραττε .

Τα στρατιωτικά μέτρα που λαμβάνονταν από την Ελλάδα (χωρίς την έγκριση του ΚΥΣΕΑ) υποχρέωναν την Τουρκία να κινητοποιηθεί. Η κινητοποίηση των Τουρκικών ναυτικών δυνάμεων, που πάντως ήταν μικρότερη της κινητοποίησης των Ελληνικών, οδήγησε τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σε πλήρη ανάπτυξη. Διατάχθηκε επιστράτευση στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Όλα με την έγκριση του Υπουργού Άμυνας κατά τη στιγμή που η Ελληνική πλευρά είχε συμφωνήσει σ’ ένα πλαίσιο διαπραγματεύσεων και είχε διαβεβαιώσει τους διαμεσολαβητές ότι επιθυμούμε την ειρηνική λύση της κρίσεως. Είχαμε μπει πλέον σε ένα φαύλο κύκλο.

Η αφαίρεση της Τουρκικής σημαίας από προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, την οποία είχαν τοποθετήσει Τούρκοι δημοσιογράφοι με μια προβοκατόρικη ενέργεια, αποτέλεσε το πρώτο και βασικότερο λάθος.

Την σπουδαιότητα μιας τέτοιας ενέργειας γνώριζαν οι Ελληνικές αρχές και γι’ αυτό είχαν θέσει ως προϋπόθεση την έγκριση του ΚΥΣΕΑ. Ο Υπουργός Άμυνας ή το Συμβούλιο Άμυνας δεν υποκαθιστά το ΚΥΣΕΑ. Αυτή η υπέρβαση αρμοδιοτήτων αλλά περισσότερο οι πειραματισμοί με τα εθνικά σύμβολα (ύψωση σημαίας, υποστολή σημαίας κ.ο.κ.) ίσως θα έπρεπε να προβληματίσει όλη την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, γιατί αποπνέει μια εθνική ανασφάλεια ως προς τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Θα έπρεπε τάχα να υψώνουμε σε κάθε σημείο της επικράτειάς μας και μια σημαία δηλωτική της κυριαρχίας του τόπου μας; Λήφθηκε υπ΄ όψη ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ερμηνευθεί από τους «απέναντί» μας και όχι μόνο απ΄αυτούς, ως ένδειξη αντιφατικότητας σχετικά με την ιδιοκτησία της περιοχής; Ακόμα τι θα γινόταν αν εμείς με τη λογική της υψώσεως της σημαίας και εγκατάστασης φρουράς για τη φύλαξη της, βάζαμε σημαία και φρουρά σε κάθε βραχονησίδα που τοποθετούσαν Τουρκική σημαία οι δημοσιογράφοι της ΧΟΥΡΙΕΤ ή ο απέναντι χότζας;.

Η Ελληνική κυβέρνηση επιθυμούσε ειρηνική επίλυση της κρίσεως. Τρεις φορές επισημαίνει ο Κ.Σημίτης στο βιβλίο του (σελ. 63,65,66) ότι το πρόβλημα ήταν πολιτικό και ως τέτοιο έπρεπε να αντιμετωπισθεί. Η Κυβερνητική Επιτροπή συμφώνησε σε συγκεκριμένο σχέδιο αποκλιμάκωσης που είχαν προτείνει οι Αμερικανοί και ανατέθηκε στον Θ.Πάγκαλο να υλοποιήσει τη συμφωνία. Αφού οι Τούρκοι απέρριψαν τις προτάσεις Πάγκαλου τί θα έπρεπε τάχα να πράξει ως Υπουργός Εξωτερικών, αντί να δίνει συνέντευξη στο ΜEGA ;

Ο Γ.Αρσένης αφού πληροφορήθηκε από τους Αμερικανούς την απόρριψη των προτάσεών μας από τους Τούρκους και προειδοποιήθηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών Perry ότι αφού επιμένουμε στο θέμα της σημαίας οι Τούρκοι κάτι θα κάνουν τις επόμενες ώρες (εφ. ΠΑΡΟΝ της 8ης Φεβ.) μήπως όφειλε να πράξει κάτι κι αυτός συναινώντας με την ειλημμένη κυβερνητική απόφαση περί αποκλιμάκωσης;. Αντίθετα, αυτενεργώντας ερήμην του ΚΥΣΕΑ και του Πρωθυπουργού φάνηκε να χρησιμοποιεί τις Ένοπλες Δυνάμεις. Εύλογο το ερώτημα: Για ποιόν τάχα σκοπό; Ούτε ο Γ.Αρσένης ούτε ο Θ.Πάγκαλος μας τον αποκάλυψαν.

Εν τούτοις, και γνώση και προγενέστερη εμπειρία υπήρχε στα περισσότερα στελέχη αυτής της κυβέρνησης αλλά και στον Α/ΓΕΕΘΑ για τέτοιας φύσεως θέματα.

Αν ανατρέξουμε στην περίφημη κρίση του 1987 θα διαπιστώσουμε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις, που είχαν αρθεί πάλι σε ύψιστο σημείο ετοιμότητας με αξιοζήλευτο επαγγελματισμό και είχαν αναπτυχθεί στο Αιγαίο για να απαγορεύσουν στους Τούρκους τις έρευνες στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα, παρά το γεγονός ότι στο Αιγαίο δεν βρισκόταν κανένα τουρκικό πολεμικό πλοίο εκτός των δύο συνοδών του ερευνητικού, ανακλήθηκαν, γιατί είχαμε και τότε δεχθεί τις αξιώσεις του Τούρκου Πρωθυπουργού Τ.Οζαλ, που βρισκόταν μάλιστα στο Λονδίνο και διεμήνυε: «ούτε η Ελλάδα ούτε η Τουρκία θα έκαναν έρευνες πετρελαίων στο Αιγαίο έξω από τα χωρικά τους ύδατα».

Για ποιο λόγο άραγε κινητοποιήθηκαν οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας τότε; .Δεν εισέπραξαν τάχα απαξίωση όταν πάνοπλοι βγήκαν να αντιμετωπίσουν έναν απόντα αντίπαλο; Έστω κι αν παρακάμψουμε το γεγονός ότι η Τουρκική πλευρά επέβαλλε τελικά τη θέση της, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο τότε Πρωθυπουργός Α.Παπανδρέου βγάζοντας εθνικές κορώνες έσυρε τις Ένοπλες Δυνάμεις σε ένα δονκιχωτικό κυνηγητό ανεμόμυλων.Τέτοια ευαίσθητα εθνικά θέματα έχουν καταντήσει για τον τόπο, για τα κόμματα, για τα ΜΜΕ, ταμπού.

Έτσι οι λαϊκισμοί και οι πατερναλιστικές τάσεις του τότε πρωθυπουργού, αποσόβησαν το αυτονόητο ορθολογικό ερώτημα. Πόσα χρήματα, πόσο ανθρώπινο δυναμικό, πόση ενέργεια κατασπαταλήθηκε, και με ποιο αποτέλεσμα;.

Με κανένα τρόπο δεν θα υποστηρίξουμε ότι η παραπάνω πολιτική στάση χαρακτηρίζει μόνο το ένα και όχι και το άλλο κόμμα εξουσίας. Επειδή με την ίδια «εθνική ευαισθησία»…. πολιτεύονταν είτε ως Κυβέρνηση, είτε ως Αντιπολίτευση.

Ίσως με τέτοιου τύπου εμπειρίες κάποια μέλη της κυβέρνησης έλπιζαν να αποκομίσουν κέρδη πολιτικά εμπλέκοντας τη χώρα σε εθνικές περιπέτειες τις οποίες δεν ήταν ικανοί να αντιμετωπίσουν. Αν προσέξουμε το χρονικό των γεγονότων θα διαπιστώσουμε ότι ο όλος χειρισμός της κρίσεως δίνει την εικόνα μιας κυβέρνησης στην οποία, όσοι είχαν χρέος να συναποφασίζουν , είδαμε να αυτενεργούν και να «καπελώνουν» τη συλογικότητα με οπορτουνιστικές εσωστρέφειες. Είδαμε επίσης ότι αποποιήθηκαν και τότε με δηλώσεις τους και αργότερα σε συνεντεύξεις τους ή σε συγγράμματά τους, τις ευθύνες που τους αναλογούσαν, τις οποίες επέρριψαν στις Ένοπλες Δυνάμεις και στον Α/ΓΕΕΘΑ παρασιωπώντας τις ευθύνες του πολιτικού τους προϊσταμένου.

Η πλέον ιταμή πρόκληση προς τις Ένοπλες δυνάμεις και την ηγεσία τους από τη μεριά των πολιτικών ήταν η εις βάρος τους μομφή ότι δεν περιφρούρησαν και τα Ανατ. Ίμια με αποτέλεσμα να μπορέσουν οι Τούρκοι να αποβιβασθούν σ αυτά.

Προβληματιζόμαστε πάνω σ’αυτό γιατί είδαμε ότι τα γεγονότα των Ιμίων δεν περιεπλάκησαν από την αποβίβαση των Τούρκων στην Δυτ. Ίμια. Αντίθετα το γεγονός αυτό αποτελεί τον τελευταίο κρίκο της κρίσης στην περιοχή και συνέβη ενώ ήδη η Ελληνική πολιτική ηγεσία είχε συμφωνήσει στην Αμερικάνικη πρόταση αποκλιμάκωσης.

Η μη επιτυχής στρατιωτική περιφρούρηση τους ενέχει περισσότερο πολιτική ευθύνη και διπλωματική καχεξία διότι τα διαπραγματευτικά παζάρια, όπως γίνονταν, σηματοδοτούσαν στους Τούρκους αδυναμία της Ελληνικής πλευράς, γι’ αυτό οι Τούρκοι έκριναν ότι με μια επιχείρηση πρόκλησης και αποφασιστικότητας θα βρίσκονταν σε πλεονεκτικότερη διαπραγματευτική θέση καιde facto θα πρόβαλαν το θέμα των «γκρίζων ζωνών». Και έτσι λειτούργησαν. Η Ελληνική διπλωματία θα έπρεπε να είχε υπόψη της την Τουρκική τακτική και από άλλες Ελληνοτουρκικές εμπλοκές αλλά κυρίως από τον δεύτερο Αττίλα στην Κύπρο που εκτελέστηκε στη φάση των διαπραγματεύσεων.

Όταν λοιπόν κάποιος όπως η πολιτική ηγεσία αποκόβει από το σύνολο ενός προβλήματος ένα κομμάτι και το χρησιμοποιεί επιλεκτικά για να συγκαλύψει ευθύνες που πρώτιστα της αναλογούν μας επιτρέπει να διερωτηθούμε για την ασφαλή πολιτική πλεύση της χώρας σε κρίσιμες περιστάσεις.

Γιατί τελικά δεν μπόρεσε να λειτουργήσει το ΚΥΣΕΑ σ’ αυτή τη φάση;. Όσοι έζησαν τα γεγονότα, είτε ως ένστολοι είτε ως απλοί πολίτες αλλά με πολιτική σκέψη, μπορούν να καταλάβουν πώς ύψιστα εθνικά θέματα γίνονται αντικείμενα καπηλείας για εσωτερικές μικροπολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες ή ακόμα επηρεάζονται από τις προσωπικές αντιλήψεις πολιτικών παραγόντων.

Γράφει ο Ν.Κουρής στο βιβλίο του σ.93 «Παρατηρήθηκε μια μόλις αποκρυπτόμενη δυσπιστία της κορυφής της κυβέρνησης προς την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων». Ίσως εκεί να υπήρχε η αιτία που ο Πρωθυπουργός της χώρας σε’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές αρνήθηκε να δεχθεί σε συνεργασία τον Ναύαρχο Λ.Βασιλικόπουλο Διοικητή της ΕΥΠ βασικότατο θεσμικό παράγοντα ως εκ της ιδιότητας του αυτής.

Φαίνεται ότι ο Αμερικανός διαμεσολαβητής ήταν σαφής από την αρχή όχι πλοία όχι στρατιώτες όχι σημαίες επιστροφή στο status quo ante. Η Ελληνική πλευρά στρουθοκαμήλιζε. Είχε πολιτικό κόστος γι’αυτήν η αφαίρεση της σημαίας και προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο. Η ουσία όμως ήταν στο έδαφος, στην κυριαρχία και όχι στη σημαία. Αυτό δεν φαινόταν να την απασχολεί. Δεν επιθυμούσε, είπε, να θυσιάσει ψυχές για μια βραχονησίδα της Ελλάδας. Γράφει ο τότε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Πτέραρχος Ν.Κουρής στο βιβλίο του ΑΙΓΑΙΟ Η ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ Τέλος πρέπει να μνημονεύσουμε εδώ ότι στην κορύφωση της κρίσης των Ιμίων κάποιοι ψιθύρισαν :….Εμείς δεν θυσιάζουμε τα παιδιά μας για κάτι βράχους….και να κλάψουνε οι μανούλες και σχολιάζει Λάθος σύντροφοι !!. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις όμως δεν είχαν αντίρρηση να θυσιαστούν υπερασπίζοντας την Ελληνική κυριαρχία και μάλιστα τρία στελέχη τους θυσιάστηκαν. Ποιους τάχα εξέφραζε η κυβέρνηση σε εκείνη τη συγκυρία;

Η τελευταία δήλωση του Αμερικανού διαμεσολαβητή μετά την εγκατάσταση των Τούρκων στρατιωτών στα Δυτ. Ίμια «εάν δεν βάλετε εναντίον των Τούρκων, αυτοί έχουν διαταγή να μην βάλουν εναντίον των Ελλήνων. Με την αναχώρηση της Ελληνικής ναυτικής δυνάμεως και της Ελληνικής σημαίας οι Τουρκικές δυνάμεις θα κάνουν το ίδιο. Η πλευρά που θα ανοίξει πυρ πρώτη θα βρει απέναντι της τις ΗΠΑ» (Turkish Review of Balkan Studies Annual 2001), έδωσε στην Ελληνική κυβέρνηση το άλλοθι για την ταπεινωτική της απόφαση.

Συνεκτιμώντας όλο το χρονικό των Ιμίων θα αναρωτηθούμε για ποιο λόγο ο Πρωθυπουργός στην ομιλία του στη βουλή εξέφρασε τις ευχαριστίες του στους Αμερικανούς (Σημίτης σελ΄72). Από τον τρόπο που αντέδρασε η κοινή γνώμη, το Κοινοβούλιο και ο Τύπος, ο Ελληνικός λαός ένοιωσε δυσαρέσκεια θεωρώντας αυτό το «ευχαριστώ» ως ένδειξη υποτέλειας και αδυναμίας της Ελληνικής πλευράς να διαχειριστεί ένα εθνικό ζήτημα, ζητώντας την παρέμβαση «προστάτη» στον οποίο οφειλότανε και αποδόθηκε αυτό το ευχαριστώ. Αν λάβουμε υπόψη ότι βρισκόμαστε σε εποχές που η Ελλάδα ανήκει πλήρως στην Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται για τους Έλληνες σαν μια οπισθοδρόμηση σε μεταπολεμικές κυβερνήσεις και μάλιστα από ένα Πρωθυπουργό με την σφραγίδα του Ευρωπαϊστή. Αν το ευχαριστώ το εκλάβουμε ως προσωπική έκφραση ενός πολιτικού απέναντι σε κάποια δύναμη που σε εκείνη τη φάση υποστήριξε την αδυναμία του για την επίλυση του ζητήματος μπορούμε να πούμε ότι αυτό το προσωπικό του ευχαριστώ δεν θα έπρεπε να ειπωθεί με την ιδιότητα ενός Πρωθυπουργού.

Η φυσική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων δεν τήρησε τα προβλεπόμενα. Ο Α/ΓΕΕΘΑ και οι Αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων έπρεπε να επιμείνουν στην έγκριση από το ΚΥΣΕΑ όσων μέτρων συναγερμού και κανόνων εμπλοκής προβλέπονταν. Δεν επέμειναν και τούτο διότι θεώρησαν ότι η παρεχόμενη έγκριση του ΥΕΘΑ στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου Άμυνας ήταν αρκετή. Δημιούργησαν έτσι στις Ένοπλες Δυνάμεις με τα μέτρα που έπαιρναν και τις διθυραμβικές εντολές που εξέδιδαν μια επιθετική ψυχολογία η οποία όμως με τη θλιβερή κατάληξη της κρίσεως προκάλεσε έντονο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης.
Σήφης Μανουσογιαννάκης
Επίτμιμος Υπαρχηγός ΓΕΝ
Αντιναύαρχος Π.Ν. (ε.α)

Υ.Γ. Τι ήταν όμως το Συμβούλιο Άμυνας και ποιες αρμοδιότητες είχε το αναφέραμε περιγράφοντας το θεσμικό πλαίσιο της χώρας μας. Το 1994 που αναθεωρήθηκε ο νόμος 660/77 που αφορούσε στην οργάνωση του ΥΕΘΑ δεν ακολουθήθηκε το πρότυπο της οργάνωσης των Υπουργείων Άμυνας των δυτικο-ευρωπαϊκών κρατών μελών του ΝΑΤΟ στο οποίο είμαστε μέλη και μεταξύ των άλλων θα εξασφαλιζόταν και η διαλειτουργηκότητά του, αλλά αυτοσχεδιάσαμε. Τρεις νέοι θεσμοί δημιουργήθηκαν. Το Συμβούλιο Άμυνας [ΣΑΜ] το Επιτελείο του Υπουργού και η Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών [ΓΔΕ]. Και οι τρεις απέτυχαν καθώς το ΣΑΜ λειτούργησε σαν υποκατάστατο του ΚΥΣΕΑ (Ίμια) οι δε άλλοι δυο κατάντησαν φωλιές κρατικοδίαιτων ημετέρων των πολιτικών κομμάτων. ONALERT.GR μέσω `Ινφογνώμων

Κάθε τόσο συναντάω στο δρόμο, σε επαγγελματικό ραντεβού, ακόμα και στο σινεμά κάποιον από ‘σας. Μου λέει λόγια που με κάνουν να σκύβω αμήχανα το κεφάλι. Το πιο συνηθισμένο είναι πόσο, τα όσα έγραφα και, ίσως ακόμα γράφω, βοήθησαν να πάρει ένα άλλο δρόμο στη ζωή, πως έγινε μηχανικός, γιατρός, πιλότος, μαθηματικός, διαβάζοντας και τους 4Τ, τη ΠΤΗΣΗ, τον ΗΧΟ και τα άλλα περιοδικά της παλιάς μου εταιρίας. Νοιώθω άσχημα, σαν να τους έχω προδώσει με όσα συνέβησαν απ’ το 05 και μετά δεν το λέω όμως. Απλώς κλείνω «πόρτες» και «παράθυρα» και περνάω στη Χώρα του Πουθενά που ζω τα τελευταία χρόνια. Πολύ μοναξιά ρε παιδάκι μου. Τόση που πονάει το σώμα. Το γράψιμο στο ιστολόγιο, η προσπάθεια να προχωρήσω το έρημο βιβλίο (το «Ασημόσπητο», το «Φωτομάρα 10»)και να βάλω σε τάξη τις …φωτογραφίες μου, ενεργούν ιαματικά. Είανι και η γραμμή που με συνδέει με τα νιάτα μου. Οι πτήσεις με τ’ ανεμόπτερα της Ανεμολέσχης που ακόμα είμαι Πρόεδρος και που αν θέλετε να πετάξετε μαζί μου στείλτε μου ένα e-mail. Την εβδομάδα που έρχεται πρέπει να κάνω μια πτήση με τον Σωτήρη τον Παπανικόλα, τον υπέροχο άνθρωπο που ακόμα εκπαιδεύει χειριστές, για να ανανεώσω το PPL που πήρα το …1975. Του ελικοπτέρου το ανανέωσα σε JAR αλλά δεν έχω βάλει ούτε μία ώρα. Όλο κάτι γίνεται και το αναβάλω αλλά, η προσμονή της πτήσης με κάποιον φίλο χειριστή μια και δεν πετάω ελικόπτερα μόνος όχι γιατί δεν μπορώ αλλά, γιατί τα χρόνια πέρασαν και χρειάζεται προσοχή. Με 250 ώρες και με -ήντα κάτι δεν πετάς μόνος.

Σιγά ρε… Όλα αυτά που λες είναι ενασχολήσεις του χορτάτου. Πες κάτι που ενδιαφέρει τον κόσμο, φωνάζει ο άλλος μου εαυτός. Τα είπα, απαντάω. Αλλά, 50 χρόνια τώρα με «γράφουν», εκτός απ’ τους αναγνώστες που καταλαβαίνουν. Τα περιοδικά δεν είναι πια δικά μου έστω κι’ αν κάποιοι απ’ τους συνεργάτες μου έχουν την καλοσύνη να πιστεύουν πως είναι. Ανήκουν σε μία άλλη εταιρία που δραστηριοποιείται σε άλλους τομείς αλλά, τώρα, κάθεται και στη δουλειά και την ιστορία μου και αυτό δεν μ’ αρέσει. Ας πρόσεχα.

Όπως έχω ξαναπεί είμαι στη μέση. Ούτε νεκρός ούτε ζωντανός. Στο Καθαρτήριο περιμένω. Τον Λευκό Ιππότη που θα μας πάρει στον Άλφα του Κενταύρου ή κάπου πιο κοντά σε μας αλλά, αυτά συμβαίνουν μόνο στο κινηματογράφο άρα προς τι η αισιοδοξία. Και καλά με τα επαγγελματικά. Μετά από 50 χρόνια στη δημοσιογραφία και 40 στις εκδόσεις θεωρώ ότι ψιλοέκανα το χρέος μου. Με τα εσωτερικά δεν ξέρω τι θα γίνει!  Κάνω μία προσπάθεια να συνδεθώ με τούς φίλους μου στα Όνειρα αλλά,  μέχρι να γνωρίσω τον ίδιο τον υποθεό του Ολύμπου, τον Όνειρο και να πάρω άδεια από τον Δία δεν βλέπω να γίνεται κάτι σοβαρό. Όμως λέει ο Όμηρος στην «Ιλιάδα» άμα θέλει να κάνει κάποιον να κάνει το δικό του (του Δία) στέλνει τον Όνειρο στο όνειρό του, συνήθως με τη μορφή του καλύτερου του φίλου, που του λέει τι να κάνει όταν ξυπνήσει! Παρά την αναμονή δεν έχω καμία επίσκεψη πράγμα που σημαίνει ότι και ο Δίας με έχει «γραμμένο»

Με δοδομέν η την κατάσταση μου εσείς τι θα προτείνατε; Να «μπω στην πολιτική» με ένα από τα΄»δύο μεγάλα κόμματα» ή τον Αλέξη ή να φτάσω στα άκρα και να πάω με τις Συνιστώσες; Είναι κι’ αυτή μία μορφή ψυχοθεραπείας. Κάποιος πρότινε να πάω με τη Ντόρα αλλά, έπαθα ένα ντουβρουζά. Άλλος πρότεινε το νεότερο νέο πασόκ αλλά εκεί είναι ο Hans Landa και δεν χωράνε δύο ψυχάκηδες. Ναι αλλά, εκτός από τον Hans, είναι και η Μαρκησία Άννα, η Φράου Άννα Φρανκεστάϊν και ο Incredible Reappearing Man Κώστας Σκανδαλοσκανδαλούπης για να μη αναφερθώ στον Πολ Τζερούλανος και στον Μεγάλο Στοχαστή που δεν θέλει η Ελλάδα να κάνει de-fault. Μη ξεχνάς και την Τίνα Μπιρμπιλώνη είπα. Η καλύτερη από πλευράς metrosexual attire πράγμα με το οποίο συμφωνώ 100%.

Ρε ‘συ λέει πάλι ο άλλος μου εαυτός. Ξέχασες το ΚΚΕ. Σωστό! Πως μου διέφυγε; Όμως εκεί είναι οι καταράκτες του Νιαγάρα και του Ζαμπέζι μαζί, η Λιάνα Κανέλη. Τα ορμητικά νερά θα με παρσύρουν στη θάλασσα των σαργάσσων και θα πεθάνω μεσ’ στα φύκια. Άσε καλύτερα λέω αλλά, αυτός (ο Άλλος Εαυτός) δεν το βάζει κάτω. Κάνε δικό σου Κόμμα. Απαντάω πως α. I am too old for this kind of shit  και β. τώρα που οι Ειδήσεις επέστρεψαν στη ΝΕΤ (μαζί με το Πιο Βαθύ ΠΑΣΟΚ) από την θητεία τους στο Στρατό, αποκλείται να με καλέσουν (οι Εδήσεις). Θα σε καλέσει ο Χ»Νικολάου επιμένει ο Α.μ.Ε. Μη προσβάλεις την δημσοιογραφία απαντώ. Εκεί πάνε μόνο οι ευλογημένοι. Όμως εκείνος επιμένει: ο Τέρενς στο «Κόντρα», η Νίκος στο «Σέντρα», ο Μάκης στο «Κέντρα», ο Θέμος στο «Θέμα». Μην είσαι ανόητος απαντάω. Είμαι 6 χρόνια στο ΘΕΜΑ.

Βλέπω πως η αναζήτηση δεν οδηγεί πουθενά και η μοναξιά μεγαλώνει. Όλες οι πόρτες είναι κλειστές και η έξοδος Rita Heyworth θέλει θάρρος, κότσια και μία full metal jacket γιθα να φύγω αφήνοντας πίσω μία μεγάλη, κόκινη τρύπα…

Λέω να πάω σινεμά. Είναι ένα είδος φθηνού Inception

Γύρισα. Είδα «The Fighter». Αμερικανιά. Καλός ο Wallberg ίσως καλύτερος ο Μπέϊλ

…Να πνίξει τη χώρα του στο αίμα; Οι εικόνες που φτάνουν αυτή τη στιγμή από τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα θυμίζουν Αθήνα και Πολυτεχνείο. Η πρόβλεψή μου είναι ότι θα το κάνει αλλά, στο τέλος, δεν θα καταφέρει να γλυτώσει.

Τι θα επακολουθήσει; Ελπίζω η Επιθυμία του Αιγυπτιακού Λαού όποια κι’ αν είναι

Από το: www.capital.gr 

Γίνονται συζητήσεις η Ελλάδα να επαναγοράσει δικό της χρέος σε τιμή κατώτερη της ονομαστικής, μέσω του EFSF, αποκάλυψε την Παρασκευή ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, σε συνέντευξη που παραχώρησε από το Νταβός στο Dow Jones Newswires.

Η ιδέα της επαναγοράς «βρίσκεται στο τραπέζι», ωστόσο «δεν έχει γίνει επίσημη συζήτηση» ακόμη, είπε ο Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος εκτίμησε ακόμα ότι η ολοκληρωμένη λύση-πακέτο για τη μείωση χρέους που αναμένεται τους επόμενους δύο μήνες θα βοηθήσει να βελτιωθεί το κλίμα στις αγορές.

Ήδη από το προηγούμενο έτος, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξετάζουν το ενδεχόμενο επέκτασης του νέου, έκτακτου μηχανισμού χρηματοδότησης (EFSF) που δανείζει φθηνά στις χώρες της Ευρωζώνης που το έχουν ανάγκη.

Το σενάριο που συζητάται τώρα, θέλει το EFSF, που φέρει πιστοληπτική αξιολόγηση «ΑΑΑ» να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές ομολόγων και εν συνεχεία να παραχωρεί δάνεια στην Ελλάδα. Τα δάνεια θα δοθούν με επιτόκιο σημαντικά χαμηλότερο από το κόστος που θα πλήρωνε σήμερα η Ελλάδα για να δανειστεί από τις αγορές -έχοντας αξιολόγηση junk και από τους τρεις μεγάλους οίκους.

Όπως αναφέρει το Dow Jones Newswires, με αυτά τα χρήματα η Αθήνα θα μπορούσε να επαναγοράσει χρέος ύψους έως και 50 δισ. δολαρίων με τη μορφή ελληνικών κρατικών ομολόγων που τώρα πιθανόν διακρατά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία αγόρασε το χρέος στη δευτερογενή αγορά, σε μια προσπάθεια να στηρίξει την ελληνική αγορά ομολόγων.

Ένα εναλλακτικό σενάριο, προβλέπει την απευθείας έκδοση ομολόγων από την Ελλάδα, που θα φέρουν όμως την εγγύηση του EFSF. Είτε με τον έναν, είτε με τον άλλο τρόπο η Αθήνα θα κατέβαλε μόνο περίπου το 70% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων της, εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις της με 30% discount. Η ΕΚΤ, που αγόρασε τα ελληνικά ομόλογα στην ιδιαίτερα χαμηλή τιμή της αγοράς, θεωρητικά θα πάρει πίσω, πάνω-κάτω το ποσό που έδωσε.

Ξεχωριστά, ο Έλληνας ΥΠΟΙΚ επανέλαβε πως η Ελλάδα επιθυμεί να επιστρέψει στις αγορές ομολόγων το 2011, τόνισε ωστόσο πως αυτό θα εξαρτηθεί από την συμφωνία που θα πετύχουν οι Ευρωπαίοι για την έκταση και την δικαιοδοσία του EFSF.

Αναφορικά με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, ο κ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε ότι αναμένεται συρρίκνωση 3% το 2011. Πρόσθεσε ωστόσο: «Ας δούμε αν μπορέσουμε να εκπλήξουμε τις αγορές».

Επιβεβαιώνει η Κομισιόν τις συζητήσεις για την επαναγορά χρέους

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβεβαίωσε σήμερα ότι «βρίσκεται στο τραπέζι» ένα σχέδιο δανεισμού της Ελλάδας από τον μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας για την επαναγορά ελληνικού χρέους σε φθηνότερες τιμές.

Η Κομισιόν έχει αποστείλει «έγγραφα εργασίας και όχι επίσημες προτάσεις» στα κράτη μέλη της Ευρωζώνης σε σχέση με ένα σχέδιο που θα προβλέπει τον δανεισμό της Ελλάδας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) για την επαναγορά ομολόγων, δήλωσε σήμερα ο Amadeu Altafaj, εκπρόσωπος του Επιτρόπου Νομισματικών Υποθέσεων, Olli Rehn.

Ο εκπρόσωπος σημείωσε ότι ο Rehn «βρίσκεται σε επαφή» με τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, Γιώργο Παπακωνσταντίνου στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, ενώ πρόσθεσε ότι «υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης» της ευρωπαϊκής αντίδρασης για την αντιμετώπιση της κρίσης.

«Τα ερωτήματα θα απαντηθούν στη σύνοδο των ηγετών την επόμενη εβδομάδα», πρόσθεσε ο Altafaj.

Lagarde: Στο τραπέζι η ιδέα αγοράς κρατικών ομολόγων από το EFSF

Η εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) σε αγορές κρατικών ομολόγων είναι μια ιδέα που έχει πέσει στο τραπέζι, δήλωσε σήμερα η υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Christine Lagarde.

«Διεξάγονται συζητήσεις αυτή τη στιγμή, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει συμφωνία ακόμα καθώς οι συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη», δήλωσε η Lagarde κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, σύμφωνα με το Dow Jones Newswires.

Παπανδρέου: Υπό συζήτηση η στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών μέσω ενός φορέα

«Οι κυβερνήσεις των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξετάζουν την πιθανότητα να επιτρέψουν στους χρηματοπιστωτικούς φορείς της Ευρωζώνης να συνδράμουν στην ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών που έχουν ανάγκη».

Τα παραπάνω δήλωσε από το Νταβός, ο Έλληνας πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου απαντώντας σε ερώτηση για το αν εξετάζεται μια συλλογική λύση σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που έχουν ανάγκη από χρηματοδότηση, κάτι ανάλογο δηλαδή με το πρόγραμμα TARP που εφάρμοσαν οι ΗΠΑ.

«Υπάρχουν ζητήματα που ήδη γίνονται αντικείμενο σοβαρών συζητήσεων», είπε. «Ποιος όμως θα το αναλάβει αν χρειαστεί; Θα είναι το EFSF; Θα είναι η ΕΚΤ; Αυτά είναι ζητήματα που δεν έχουν μπει στο τραπέζι».

Υπό εξέταση η επιμήκυνση αποπληρωμής των δανείων της Ελλάδας έως 30 χρόνια
Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εξετάζουν το ενδεχόμενο επιμήκυνσης της διάρκειας αποπληρωμής των δανείων διάσωσης της Ελλάδας για μία περίοδο έως και 30 ετών, όπως μεταδίδει το αμερικανικό CNBC επικαλούμενο ανώνυμες πηγές.
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Γερμανίας, Axel Weber, έχει ταχθεί υπέρ της επιμήκυνσης για τα δάνεια που έχουν λάβει η Ελλάδα και η Ιρλανδία, ως μέρος μία συνολικής λύσης για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Η παραπάνω ιδέα προέκυψε μέσα από συζητήσεις μεταξύ Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών, κεντρικών τραπεζιτών και άλλων αξιωματούχων, στο περιθώριο των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας.
Το CNBC σημειώνει επίσης ότι η ίδια «ανώνυμη πηγή από την Ευρωζώνη» ανέφερε τα εξής: «Έχουν ακουστεί κάθε είδους ιδέες, μεταξύ των οποίων και η παραπάνω, αν και δεν γνωρίζω τη βαρύτητα που έχει. Η Βρετανία και κάποιες άλλες χώρες μόλις πρόσφατα αποπλήρωσαν ομόλογα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου».

by Reactionary

Endemic poverty, oppression, censorship, corruption, and illiteracy (especially among women) are the hallmarks of decades of socialist rule in Egypt.  The National Democratic Party chaired by 82-year old Soviet-educated dictator Hosni Mubarak is a nationalist, socialist, defacto one-party regime and also a member party of the Socialist International.   There are three reasons why the fall of the Mubarak dictatorship might trouble me: 1) Mubarak has been an ally (albeit well-paid) of the US;  2) Mubarak has been if not friendly at least not hostile to Israel; and 3) it could be worse

 

Εξαιρετικό!
Του Άγη Βερούτη
capital.gr
Η φορολόγηση στις σύγχρονες προοδευτικές κοινωνίες δεν έχει σκοπό να τιμωρήσει ή να βλάψει τον Πολίτη. Είναι ένα εργαλείο ανακατανομής πλούτου.
Σε παρελθόντα χρόνια, σε μοναρχικές ή ολιγαρχικές κοινωνίες και σε περιόδους κατοχής ενός λαού από άλλον, οι φόροι αφαιρούσαν πλούτο από τους πολλούς για να τον συγκεντρώσουν στα χέρια ενός μονάρχη, λίγων φεουδαρχών, ή ενός έθνους κατακτητή, και γίνονταν μοχλός υπογεννητικότητας, καταπίεσης και βίας.
Στις δημοκρατικές οργανωμένες κοινωνίες η φορολόγηση είναι πρωταρχικό εργαλείο επιβολής της ισότητας των πολιτών, και των ίσων δικαιωμάτων του καθενός σε πρωταρχικά κοινωνικά αγαθά όπως η εθνική άμυνα, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η παιδεία, η υγεία και η κοινωνική αλληλεγγύη.
Οι μοντέρνες οργανωμένες κοινωνίες διαθέτουν φορολογικό σύστημα που αφαιρεί πόρους από τους έχοντες με σκοπό να τους αναδιανείμει στους μη-έχοντες, ή να επενδύει σε έργα υποδομής και υπηρεσίες και ενέργειες για το κοινό καλό και την πρόοδο της κοινωνίας. Δημιουργώντας συνθήκες όπου μπορεί να ευδοκιμήσει ο πολίτης, να κάνει οικογένεια, να ζήσει με αξιοπρέπεια και να έχει τη δυνατότητα να προγραμματίσει το μέλλον του, η κοινωνία προοδεύει και βελτιώνεται.
Οι άμεσοι φόροι που επιβάλλει ένα κράτος συμβαδίζουν με τον πλούτο που διαθέτει και δημιουργεί ο καθένας. Είναι ένα ποσοστό του εισοδήματος ή του κεφαλαίου τους (ακίνητα, ρευστό, κ.λ.π.) και κατά παραδοχή είναι δίκαιοι φόροι γιατί είναι ανάλογοι με τον πλούτο του φορολογούμενου. Βέβαια υπάρχει και ο άμεσος κεφαλικός φόρος που δεν είναι αναλογικός με τον πλούτο που διαθέτει ο φορολογούμενος, αλλά τέτοιοι φόροι καταλήγουν συνήθως στην πτώση των κυβερνήσεων που αποπειρώνται να τους επιβάλλουν. Ακόμη και η Θάτσερ στην κορυφή της ισχύος της σχεδόν έχασε τον έλεγχο της διακυβέρνησης όταν προσπάθησε να επιβάλλει τον κεφαλικό φόρο “Poll tax”.
Οι έμμεσοι φόροι που επιβάλλονται είναι ανεξάρτητοι από τον πλούτο που διαθέτει ο φορολογούμενος, και σχετίζονται με την κατανάλωση ειδών ή υπηρεσιών. Αν για παράδειγμα το γάλα έχει 13% Φόρο Προστιθέμενης Αξίας, που τελικά πληρώνει ο καταναλωτής, και το παιδί του πλούσιου πίνει ένα μπουκάλι γάλα τη μέρα, ο φόρος είναι αμελητέος για εκείνον. Ο ίδιος όμως φόρος πληρώνεται και από τον άνεργο, για τον οποίο το κόστος για το ίδιο γάλα αντιπροσωπεύει υπολογίσιμο μέρος του εισοδήματός του.
Η ποσόστωση των άμεσων προς έμμεσων φόρων είναι μια δυναμική εξίσωση δικαίου που αναδιανείμει την υπεραξία που δημιουργεί μια κοινωνία σε όλα τα μέλη της ή όχι. Όσο μεγαλύτερο το ποσοστό των άμεσων φόρων σε σχέση με τους συνολικούς φόρους, τόσο ισχυρότερο το αίσθημα δικαίου στην κοινωνία.
Σε αντιπαράθεση της ανεμπόδιστης συγκέντρωσης πλούτου από μια ισχυρή μειοψηφία, στις ανεπτυγμένες κοινωνίες η πλειοψηφία των “μέσων” πολιτών απολαμβάνει κρατικές υπηρεσίες υψηλότερης αξίας από τους φόρους που καταβάλλει. Οι πλουσιότεροι πολίτες μοιράζονται μεγαλύτερο μέρος των υπεραξιών που εισπράττουν, και του κεφαλαιακού πλούτου που έχουν συγκεντρώσει, με την κοινωνία που τους έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν αυτόν τον πλούτο, εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξή της, τη συνοχή της και την ευνομία της. Οι φτωχότεροι λαμβάνουν περισσότερα από όσα καλούνται να συνεισφέρουν.
Αυτός είναι ο σκοπός της φορολόγησης τουλάχιστον στη θεωρία, γιατί στην πράξη διαφέρει πρακτικά η φορολόγηση από χώρα σε χώρα, η ποσότης και οι πηγές των φορολογικών εσόδων που επιλέγονται, και ο τρόπος που χρησιμοποιούνται οι φορολογικοί πόροι που συλλέγει το κράτος.
Στη χώρα μας η φορολογία έχει γίνει φορέας απόκλισης της δημοκρατικής κοινωνικής δικαιοσύνης, και μέσον τιμωρίας των πολιτικά ανίσχυρων. Είναι ο τρόπος που το κράτος επιτυγχάνει να ψωφήσει “η κατσίκα του γείτονα”, των “όχι δικών μας παιδιών”. Το κράτος εξουθενώνει φορολογικά τον μικρομεσαίο, τον ιδιωτικό υπάλληλο, και τον συνταξιούχο, αφήνοντας τους πραγματικά πλούσιους σχεδόν χωρίς φορολογικά βάρη.
Σε άδικα φορολογικά καθεστώτα, ο τρόπος που αποφεύγεται η κοινωνική έκρηξη είναι να κάνει ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός τα στραβά μάτια στην φοροδιαφυγή, ώστε να δημιουργείται η ψευδαίσθηση στους φορολογικά υποτελείς ότι αποκαθιστούν μερικώς την αδικία του συστήματος πληρώνοντας λιγότερο από όσο τους έχει ζητηθεί.Η αύξηση της αυστηρότητας είσπραξης άδικων φόρων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε κοινωνική έκρηξη που κανένα μέσον καταστολής δεν μπορεί να περιορίσει. Η Ιστορία περιέχει άπειρα παραδείγματα επαναστάσεων με έναυσμα τις απόπειρες επιβολής αυστηρότητας σε άδικη ανισοβαρή φορολόγηση, από την εποχή της Μάχης του Μαραθώνα για τη μη απόδοση φόρων στους Πέρσες, των μικρασιατικών Περσικών Σατραπειών, μέχρι την Αμερικανική Επανάσταση του 1776 με αφορμή τον Φόρο του Τσαγιού, και πιο κοντά σε μας την Ελληνική Επανάσταση του 1821 με αφορμή την αυστηροποίηση είσπραξης του Χαρατσιού ή Φόρου της Δεκάτης.
Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι η θεωρητική καμπύλη ποσότητας φορολογικών εσόδων προς συντελεστή φορολόγησης, μετά από κάποιο σημείο (που ήδη έχουμε ξεπεράσει στην Ελλάδα) πέφτει αντί να ανεβαίνει παρά το γεγονός ότι ο συντελεστής αυξάνεται. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα δίκαιο και εφαρμόσιμο φορολογικό καθεστώς, που να μην αφήνει σχεδόν αμέτοχο μεγάλο μέρος των οικονομικά ενεργών πολιτών και νομικών προσώπων όπως οι πολυεθνικές, και εξουθενώνει τον μικρομεσαίο, τον ιδιωτικό υπάλληλο, και τον συνταξιούχο, ενώ οι έμμεσοι φόροι κατακερματίζουν το πραγματικό εισόδημα της μεσαίας τάξης.
Η χρηματιστηριακή υπεραξία του κεφαλαίου για παράδειγμα στην χώρα μας δεν φορολογείται όπως γίνεται σε όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Αν αυτό συνέβαινε π.χ. με έναν χαμηλό συντελεστή της τάξης του 20% επί των πραγματικών κερδών, τότε σημαντικότατο μέρος της απώλειας πλούτου που αφαιρέθηκε από τον Έλληνα μεσοαστό θα μπορούσε να του επιστραφεί. Το κράτος μέσω της αξιοποίησης αυτών των κεφαλαιακών φόρων (που “χαρίστηκαν” στους θεσμικούς του εξωτερικού και μερικά λαμόγια), οι οποίοι κέρδισαν και εξήγαγαν τη μερίδα του λέοντος των απωλειών του μέσου Έλληνα από την κατάρρευση του Χ.Α.Α. το ‘99, θα μπορούσε να προσφέρει δωρεάν Υγεία και Παιδεία για τους πολίτες αντί για τον τραγέλαφο που σήμερα του πετάει ως ξεροκόμματο.
Όπως έχω γράψει πρόσφατα, η φορολογική ασυλία στους πολυεθνικούς κολοσσούς λαβώνει θανάσιμα την Ελληνική οικονομία από τότε που σταθεροποιήθηκε η ισοτιμία της Δραχμής με το ECU (“Δούλεψε να φας και κλέψε να ‘χεις”).
Η τεράστια φοροδιαφυγή από την άνω-μεσαία τάξη των “ευγενών” κλειστών και προστατευμένων επαγγελματιών, η αφορολόγητη τάξη των ευγενών τραγουδιστών και μαγαζιών της νύχτας, η διαφοροποίηση της αυτοτελούς φορολόγησης μέρους των εισοδημάτων δημοσίων υπαλλήλων και βουλευτών, η τεκμαρτή φορολόγηση για δεκαετίες των αυτοκινητιστών και πολλών άλλων με 600 ευρώ το χρόνο ασχέτως αν εισέπρατταν εκατοντάδες χιλιάδες από φορτηγά και βυτιοφόρα, δημιούργησαν τεράστιες ανισότητες στην κοινωνία.
Όσο για την ανώτερη τάξη και τους μεγαλοκεφαλαιούχους, στην Ελλάδα απολαμβάνουν καθεστώς φορολογικής ασυλίας. Λες και οι Έλληνες εφοπλιστές (στην συντριπτική πλειοψηφία τους γνήσιοι πατριώτες και πολλοί τους ευεργέτες με τεράστιο κοινωνικό έργο) θα είχαν θέμα να πληρώνουν 3%-4% φόρους επί των κερδών τους στην Ελλάδα, όταν οι εισηγμένοι στο Αμερικανικό χρηματιστήριο αποδίδουν ως και το δεκαπλάσιο σε φόρους στις ΗΠΑ!
Αν σε κάτι θα μας ζημιώνει η έλλειψη της δυνατότητας να τυπώνουμε το δικό μας νόμισμα, αυτό είναι στο ότι τώρα θα πρέπει το κράτος να ανακαλύπτει τους κατόχους κεφαλαιακών αξιών, να τους φορολογήσει, και να καταφέρει να εισπράξει και τους φόρους. Με την εκτύπωση νέου χρήματος το κράτος απλά διέβρωνε την αξία των κεφαλαίων στο βαθμό υποτίμησης που αναλογούσε στο νεοεκδοθέν χρήμα, ενώ το φρέσκο χρήμα ήταν στη διάθεση του κράτους για να χρηματοδοτήσει κοινωνικά αγαθά στην εσωτερική αγορά (πάντα θεωρητικά, διότι στην πράξη το μοίρασε ως λάφυρο στους ημέτερους) ενώ για το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου χρησιμοποιείται εξωτερικός δανεισμός.
Από την άλλη πλευρά η διαχείριση των φορολογικών εσόδων της Ελλάδος υπήρξε ποταπή και για το ίδιον όφελος των κομματικών στρατών.Προσελήφθησαν εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι με κομματικά κριτήρια και ο στενός δημόσιος τομέας τριπλασιάστηκε σε 30 χρόνια με σχεδόν σταθερό πληθυσμό. Για να δικαιολογηθεί ο τριπλασιασμός του δημοσίου τομέα, πολλαπλασιάστηκαν και οι γραφειοκρατικές διαδικασίεςτου κράτους βάζοντας τροχοπέδη στην ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.
Ολόκληρα κομμάτια του ιδιωτικού τομέα κρατικοποιήθηκαν και δημιουργήθηκε ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, με το αρχικό σκεπτικό ότι τα κέρδη που υποτίθεται ότι θα απέφεραν οι Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας θα μείωναν αντίστοιχα το φορολογικό βάρος των Πολιτών. Φυσικά συνέβη το αντίστροφο, και με εξαίρεση ίσως τον ΟΤΕ (που δεν είναι πραγματικά ΔΕΚΟ απλά το κράτος επιμένει να την αντιμετωπίζει έτσι) σχεδόν όλες οι ΔΕΚΟ λεηλάτησαν το δημόσιο πορτοφόλι με τις λειτουργικές ζημίες τους, το υπερβάλλον προσωπικό, τους τερατώδεις μισθούς, και τις προμήθειες υπερτιμολογημένων βαγονιών με λάθος μέγεθος σιδηροτροχιές, αγορών οπλικών συστημάτων του αιώνα στη διπλάσια της πραγματικής τιμής, και ορθοπεδικών στη δεκαπλάσια.
Η λεηλασία των 300 ΔΙΣ εξουθένωσε τη χώρα προς όφελος των κομματικών στρατών.Κανονικό πλιάτσικο έγινε με λάφυρο την πατρίδα μας και την αξιοπρέπειά μας. Σημαντικότερα όμως, δυστυχώς, εξουθένωσε το έθνος και τον Ελληνικό Λαό. Με πρόφαση την δίκαια αναδιανομή του πλούτου φτιάχτηκε ένα λαβυρινθώδες φορολογικό καθεστώς μεγέθους πολύτομης εγκυκλοπαίδειας, που χρηματοδότησε την διαφθορά, την ανισοκατανομή των φορολογικών βαρών, και τελικά την απειλή παύσης πληρωμών που μας έφερε το μνημόνιο και την Τρόικα.
Το κακό, όμως, είναι πως ενώ όλοι παραδεχόμαστε ότι το τωρινό φορολογικό καθεστώς ούτε δίκαιο είναι, ούτε εφαρμόσιμο, εκείνο παραμένει αμετάβλητο. Και το χειρότερο είναι πως οι φόροι συνεχίζουν να εισπράττονται με αύξουσα αυστηρότητα προς τους αδύνατους για να αποδίδονται ως παχυλοί μισθοί και επιδόματα κομματικής πειθαρχίας στους πραιτοριανούς, τους κομματικούς εκατόνταρχους και τους στρατούς των.
Αυτή είναι η πλέον σίγουρη συνταγή κοινωνικής έκρηξης.
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Απορώ πώς «μέθυσε με τ’ αθάνατο κρασί του ’21» ο κ. Βερέμης, αφού -σύμφωνα με νεώτερες αναστοχαστικές έρευνες- ήταν λεμονάδα!..

Επίσης, αφού από τους τέσσερις σκοτεινούς αιώνες της τουρκικής κατοχής, οι πρώτοι τρεις ήταν τόσο φωτεινοί, γιατί πήγαιναν οι γκιαούρηδες ρωμιοί, βλάχοι, αρβανίτες και γραικοί από εξέγερση σε εξέγερση κι από σηκωμό σε επανάσταση; Λεμονάδες πίνανε κι αγριεύονταν;

Από τον «συνωστισμό» στη Σμύρνη

στη «συνεκμετάλλευση» του Αιγαίου.

Συγκοινωνούντα δοχεία! (όχι θερινής νυκτός! αλλά άγριας τοιαύτης και μακράς. Οπως η νύχτα των σκοτεινών αιώνων της Τουρκοκρατίας και της Ενετοκρατίας στην Ελλάδα).

Πάντως μικρό το κακό! Η (ως φαίνεται, κατά λάθος) σκλαβιά του Γένους στην (πολυπολιτισμική Οθωμανική Αυτοκρατορία) αποτυπώνεται στη φιλόδοξη ιστορική παραγωγή του ΣΚΑΪ, «1821», με όλη την επιστημονική ενάργεια που διαθέτουν οι δημοφιλέστατες άλλωστε στους Ελληνες τούρκικες σαπουνόπερες.

Αχ τζάνουμ, βάι-βάι, όπως στα σεβντά μελό τώρα, έτσι και στην Τουρκιά τότε, πήγαιναν οι μικτοί γάμοι σύννεφο – έπαιρνε ο φτωχός ρωμιός την κόρη του Πασά γυναίκα, κάνανε κι έναν – δυο γενίτσαρους, να το και το παιδομάζωμα. Εχουν γράψει για αυτά σπουδαίοι ιστορικοί, ο Φίνλεϋ, ο Κόκκινος και κυρίως ο Χομπσμπάουμ, όταν έβλεπε στον ξεριζωμό των Ελλήνων απ’ τη Μικρασία το «τέλος 3.000 χρόνων αδιάσπαστης ιστορίας του Ελληνισμού στην Ανατολία».

Οχι – όχι! μια χαρά τα λέει ο ΣΚΑΪ για τους Οθωμανούς τότε (και ο Economist, που είχε ένθετο χθες η «Καθημερινή» για τους νεο-Οθωμανούς σήμερα).

Κολίγοι δούλευαν τότε οι ρωμιοί στους κοτζαμπάσηδες (χριστιανούς) και τους αγάδες (μουσουλμάνους), για ένα πιάτο φαΐ

κολίγοι δουλεύουν και σήμερα ορισμένοι στον «Ομιλο Αλαφούζου», αν κρίνουμε από το εκκαθαριστικό που έλαβαν κάποιοι συνάδελφοι εκεί ύψους 215 ευρώ μηναίως – όχι, Δαίμων δεν είναι λάθος! 215 ευρώ τον μήνα.

Διότι ο πρωτοπόρος στα εργασιακά αυτός όμιλος (στον οποίον, ειρήσθω εν παρόδω, εργάζεται πλήθος εκλεκτών συναδέλφων και φίλων) εκτός από τις επιχειρησιακές συμβάσεις έχει βάλει μπροστά και την εκ περιτροπής εργασία

κολίγοι τότε (επί Οθωμανών), ραγιάδες σήμερα (επί Νεοφιλελεύθερων).

Ευτυχώς όμως π0υ τότε τουλάχιστον μαθαίνανε τα παιδιά γράμματα. Οχι σε «κρυφά σχολειά» κι άλλες «αφηγήσεις», αλλά στα φανερά, στα σχολειά εκείνα για τα οποία ξελαρυγγιάστηκε ο Κοσμάς ο Αιτωλός (κατά λάθος παπάς κι αυτός) ότι πρέπει να στέλνουν τα παιδιά τους οι Ελληνες (οι ποιοι;), ώσπου αποκεφαλίσθηκε (για να πάψει να ξελαρυγγιάζεται)

σε μιαν ατυχή στιγμή της λαμπράς Οθωμανικής Διοικήσεως Ιωαννίνων Αρτας και περιχώρων, τον 17ον αιώνα.

Αλλά, εγείρεται το ερώτημα: πώς ο Πατροκοσμάς γνώριζε το 1640 ότι είναι Ελληνας, αφού η κυρία Πόπη Διαμαντάκου μάς διαβεβαίωσε χθες στην τηλεκριτική της για το «1821» του ΣΚΑΪ, ότι το «Ελληνικόν έθνος γεννήθηκε το 1821»! Τόμπολα-

-και τζάμπα το έφαγε το κεφάλι του (γδαρμένο και πολυπολιτισμικά παλουκωμένο) ο Πατροκοσμάς για μια χαζή ιδέα, ότι ήταν ρωμιός κι ότι τα ρωμιόπουλα έπρεπε να μαθαίνουν ελληνικά.

Ελληνικά ίσως όχι τόσον καλά, όσον του κ. Παπαχελά ο οποίος στη νεκρολογία του για τον αείμνηστον καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο («Καθημερινή» 26-1-2011) δήλωνε ότι «οφείλει (σ.σ. ο νεκρός) να γίνει θετικό πρότυπο»…

***

Οπως και να ‘χει, ίσως τώρα, έστω και αργά, να καταλαβαίνουν ορισμένοι τι έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια, όταν η υφιστάμενη της κυρίας Γιαννάκου κυρία Ρεπούση έγραφε για «συνωστισμούς», ή όταν χορηγούσε ο κ. Σόρος πολιτικώς ορθές ιστορικές αφηγήσεις – με ευρώ τις χορηγούσε

κι όποιος τα πήρε να βγει να το πει,

όπως με ευρωλιροδολάρια χορηγήθηκαν και ορισμένοι υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν- ένα Μνημόνιο κι αυτό Συνεκμετάλλευσης της Κύπρου απ’ τους πάντες

εκτός απ’ τον λαό της, Τούρκους κι Ελληνες…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.Ι.2011 stathis@enet.gr

Tου Aθανασιου Eλλις

Η οπισθοδρόμηση που παρατηρείται εδώ και δεκαετίες στον χώρο της Παιδείας δεν περιορίζεται πλέον στην ελληνική επικράτεια, αλλά γίνεται αισθητή και έξω από τα σύνορα της χώρας. Ελληνες πρυτάνεις αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε συνάντηση με Ελληνοαμερικανούς ομολόγους τους και να ανταλλάξουν απόψεις μαζί τους, επειδή κάποιοι διαφωνούν με τις αλλαγές που προωθεί στο εσωτερικό η υπουργός Παιδείας.
Εδώ και δεκαετίες, το ελληνικό πανεπιστήμιο βιώνει μια μοναχική και αδιέξοδη πορεία. Παρά τις φιλότιμες και επίπονες προσπάθειες κάποιων αξιόλογων αρμόδιων υπουργών, αλλά και πολλών ακαδημαϊκών, η Παιδεία παραμένει αυτοεγκλωβισμένη στην ιδιοτέλεια των συντεχνιών και της κομματικής περιχαράκωσης.
Η ακύρωση της συμμετοχής πρυτάνεων από τα μεγαλύτερα ελληνικά πανεπιστήμια σε συνάντηση με Ελληνοαμερικανούς, αλλά και Αμερικανούς, συναδέλφους τους σκίασε μια καθ’ όλα αξιέπαινη πρωτοβουλία που μόνον οφέλη θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα. Η συνάντηση δεν τελούσε καν υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας. Εγινε με πρωτοβουλία του Ελληνα πρέσβη Βασίλη Κασκαρέλλη, ο οποίος ενεργοποιήθηκε αποτελεσματικά, παρά τα εμπόδια που δημιουργούν οι περικοπές και οι ατυχείς χειρισμοί αρμόδιων υπηρεσιακών παραγόντων του υπουργείου Εξωτερικών και λειτούργησε ως γέφυρα επικοινωνίας για πρυτάνεις και προέδρους πανεπιστημίων των δύο χωρών σε μια συνάντηση που διεξήχθη στο φημισμένο Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν, του οποίου ο ελληνικής καταγωγής αντιπρόεδρος Σπύρος Δημολίτσας προσέφερε εξαιρετική φιλοξενία. Οι συζητήσεις άγγιξαν σωρεία ζητημάτων: από την εσωτερική οργάνωση, τη διασύνδεση των σπουδών με την έρευνα, αλλά και την παραγωγική διαδικασία, την εκπόνηση κοινών εκπαιδευτικών προγραμμάτων και τη συμπερίληψη ελληνικών τριτοβάθμιων ιδρυμάτων σε διεθνή προγράμματα και δράσεις αμερικανικών, έως την ανταλλαγή καθηγητών και φοιτητών.
Η προσπάθεια –την οποία επιχορήγησε το Ιδρυμα Ωνάση και, όπως εύστοχα σημείωσε μία από τις συμμετέχουσες, ήταν από τις περιπτώσεις όπου η επένδυση απέδωσε (money well spent) – δεν απεδείχθη απλά γόνιμη, αλλά ξεπέρασε τις προσδοκίες και ελπίζεται να δημιούργησε μια στέρεα βάση και για παρόμοιες επαφές στο μέλλον. Η λατρεία των Ελληνοαμερικανών ακαδημαϊκών για την Ελλάδα και η θέρμη με την οποία ανέλαβαν οι ίδιοι πρωτοβουλίες ή έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα ήταν ίσως αναμενόμενες. Αυτό που αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη και αχτίδα αισιοδοξίας για το μέλλον ήταν το ειλικρινές ενδιαφέρον που επέδειξαν οι πολλοί Ελληνες πρυτάνεις, οι οποίοι αψήφησαν τον μόνιμο αρνητισμό κάποιων συναδέλφων τους και συμμετείχαν ενεργά με προτάσεις και, κυρίως, θέληση για νέα βήματα.
Δυστυχώς, κάποιοι στην Ελλάδα αντί να αποζητούν τη συνεργασία με ξένα πανεπιστήμια, αμερικανικά και άλλα, την αποφεύγουν. Ισως τους φοβίζει η πρόοδος και η καινοτομία. Αντιδρούν ή κωλυσιεργούν ακόμη κι όταν κορυφαία ερευνητικά κέντρα επιδεικνύουν ενδιαφέρον για επέκταση στην Ελλάδα και, μέσω αυτής, στην ευρύτερη περιοχή. Ομως, όπως εύστοχα σημείωσε ο καθηγητής και ιατρός του φημισμένου «Τζονς Χόπκινς» Βασίλης Κολιάτσος, οι συνεργασίες δεν μας περιμένουν. Οι προσφορές ξεπετάγονται σαν κουκκίδες σε όλο τον κόσμο. Από το Κατάρ μέχρι την Κωνσταντινούπολη, όλα τα μεγάλα αμερικανικά ιατρικά κέντρα αναπτύσσουν δραστηριότητες σε άλλες χώρες.
Εχουμε την τύχη να υπάρχουν σημαντικοί Ελληνες επιστήμονες που εργάζονται σε κορυφαία νοσοκομεία και πανεπιστήμια και είναι έτοιμοι να αποτελέσουν την αναγκαία γέφυρα για να βοηθήσουν και να αναδείξουν την Ελλάδα κι εμείς, βυθισμένοι στις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, την εσωστρέφεια και τη μετριότητα, «διστάζουμε».
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

 





Αρέσει σε %d bloggers: