Αρχείο για Δεκέμβριος, 2010

(ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΤΟΥ 1945. ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

Ήταν η πρώτη πρωτοχρονιά μετά την Κατοχή και ένας και λιγότερο μήνας μετά τα Δεκεμβριανά που έρχονταν σαν αιματηρός εφιάλτης, ως τρομερός απόηχος, είτε με διογκωμένες φήμες είτε με αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων που είχαν επιστρέψει είτε με κυνηγημένες σκιές υποχωρούντων ανταρτών είτε με θούρια αγημάτων της χωροφυλακής που επέστρεφαν από τη «Νίκη». Η μικρή πόλη πριν ακόμη συνέλθει από τη φοβέρα που την έσκιαζε τέσσερα χρόνια σκλαβιάς, τρόμαζε και σταυροκοπιόταν για την αποτροπή των νέων δεινών που σαν κουρνιαχτός κάλυπταν τον ορίζοντα.

Στην πόλη κυκλοφορούσαν λογής λογής ξένοι φαντάροι, Άγγλοι, Ζηλανδοί, Ινδοί, τεράστια Τζέιμς και σε επιλεγμένες γωνιές του κέντρου ταμπλό με φωτογραφίες από τις νίκες των συμμάχων σε όλα τα μέτωπα πληροφορούσαν τον λαό της επαρχίας, αποκομμένο χρόνους πολλούς από ειδήσεις, για το τέλος του πολέμου και τις οφειλές μας στους συμμάχους μας! Πιθανόν πολλοί στρατιώτες απ΄ αυτούς να είχαν λάβει μέρος στη μάχη της Αθήνας. Πάντως τώρα, παραμονές πρωτοχρονιάς του 1945, μοίραζαν σοκολάτες και γαλέτες στα παιδιά, έπαιζαν στις αλάνες κάθε βράδυ μέσα στο κρύο, αλλά με μπαμπουλωμένο αθρόο κοινό, «Επίκαιρα», πολεμικά και ειρηνικά, με την απόβαση στη Νορμανδία ή με τις ακτές τις Φλώριδας, όπου αμέριμνες ξερακιανές Αμερικάνες μοστράριζαν τα πρώτα ντε πιες μαγιό, σε μια κοινωνία που θεωρούσε ακόμη αμαρτία τα μπεν μιξτ!

Η κοινωνία της μικρής πόλης, όπως όλες οι πόλεις της χώρας, έβγαινε από την καταχνιά χωρισμένη σε δύο τάξεις, τους φτιαγμένους επί Κατοχής και τους ρακένδυτους. Όσους είχαν λόγω μαυραγοριτισμού πουγκιά με χρυσές λίρες και όσους τρόμαζαν να αγοράσουν μισή οκά ψωμί με τα πληθωρισμένα χαρτονομίσματα. Τη μια μέρα η οκά το ψωμί κόστιζε 250.000.000 (διαβάζετε σωστά), την άλλη μέρα ένα δισεκατομμύριο! Ήταν η μοναδική φορά στην ιστορία της Ψωροκώσταινας που ευημερούσαν οι αριθμοί.

Πρωί της παραμονής ένας γνωστός και ανελέητος μαυραγορίτης κάλεσε τ΄ αδέλφια του με τις γυναίκες τους και τα μεγαλούτσικα παιδιά τους στο σπίτι του. Ο ίδιος παντρεμένος με τρία παιδιά, δύο κόρες και έναν γιο, πάνω από τα είκοσι πέντε όλα. Ήταν, ο καλών, ο πρωτότοκος της οικογένειας γύρω στα εξήντα. Ο αδελφός ο δεύτερος πενηντάρης και ο τρίτος σαραντάρης.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι σχέσεις τους είχαν μείνει τυπικές, χωρίς πάρε- δώσε, γιατί τα μικρότερα αδέλφια, βλέποντας τις παράνομες και παράτολμες δραστηριότητες του μεγάλου κρατούσαν αποστάσεις. Ιδιαίτερα από τις δυο φορές, τη μία που τον συνέλαβαν οι Γερμανοί να πουλάει στρατιωτικό υλικό των στρατευμάτων κατοχής και την άλλη όταν παλικάρια του ΕΑΜ τού είχαν στήσει παγίδα στην έξοδο της πόλης να τον εκτελέσουν αλλά απέτυχαν, όταν την τελευταία στιγμή τους αντελήφθη και άνοιξε ταχύτητα με τη μοτοσυκλέτα που του είχαν πουλήσει Ιταλοί.

Ήταν λοιπόν έκπληξη για τους αδελφούς η πρόσκληση σε δείπνο παραμονή πρωτοχρονιάς. Αλλά δεν θέλησαν να σπάσουν οριστικά τις συγγενικές αδελφικές σχέσεις. Και πήγαν συν γυναιξί και τέκνοις. Τους υποδέχτηκε φορτωμένος χρυσές αλυσίδες και δαχτυλίδια, με εγγλέζικη κουστουμιά με γιλέκο και η γυναίκα του με τουαλέτα και παπούτσια με σόλα δέρματος, ενώ οι κυρίες των αδελφών φορούσαν παπούτσια με φελλό.

Υπήρχαν άφθονα φαγητά, γαλοπούλα, κοντοσούβλι, σαλάτες και κρασί τοπικό αλλά εξαίρετο. Προσφέρθηκαν και μπακλαβάς, στριφτά και κουραμπιέδες σπιτικοί και στο τέλος, όταν είχε σπάσει και ο πάγος, ήρθε μια τεράστια βασιλόπιτα πασπαλισμένη με άχνη ζάχαρης και την επιγραφή «1945»! Τότε ο πρεσβύτερος αδελφός και οικοδεσπότης σηκώθηκε αργά και τελετουργικά, ήταν και θεωρητικός άνθρωπος με βαθιά φωνή, στήριξε τα χρυσοστολισμένα δάχτυλά του στην άκρη του τραπεζιού και είπε.

«Αγαπημένοι, αδελφοί, νύφες, ανίψια, αγαπητή συμβία και πεφιλημένα τέκνα, θέλω απόψε, τελευταία βραδιά και ημέρα πέντε τραγικών ετών και την πρώτη ώρα μιας νέας ελπίζω ευοίωνης χρονιάς, να σας εξομολογηθώ κάτι που άλλοι το αγνοείτε, άλλοι το γνωρίζετε, πάντως το υποπτεύεστε.

Υπήρξα μαυραγορίτης δεινός, ελεεινός και απαίσιος. Με τρόμαξε η Κατοχή από την πρώτη ώρα και οργάνωσα σχέδιο προσωπικής σωτηρίας και σωτηρίας του σπιτιού μου και των τέκνων μου. Τα καλά γράμματα που έμαθα, αφού σπούδασα και γεωπόνος στο Πανεπιστήμιο, δεν φτουρούσαν. Κανένας δεν αγόραζε συμβουλές για την καλή σοδειά της βαμβακοφυτείας και φάρμακα για τη μελίγκρα της αμυγδαλιάς. Γνώριζα καλά την περιφέρεια, μεγαλοαστούς, αστούς, υπαλλήλους και αγρότες με προκοπή, γνώριζα και τις ανάγκες τους και το εκμεταλλεύτηκα.

Διακίνησα προϊόντα πρώτης ανάγκης, λάδι, αλεύρι, ζάχαρη, θερμόμετρα, κινίνο, σουλφαμίδες, καθαρό οινόπνευμα, φωτιστικό πετρέλαιο. Μάζεψα χιλιάδες χρυσές λιρίτσες, ξάφρισα προίκες και προικούλες κοριτσιών, αλλά και ξεγύμνωσα αρχοντικά από πιάνα, παλιές κομότες, σεκρετέρ, γούνες αλεπούς, αστρακάν παλτά, χρυσά περιδέραια, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια. Ούτε οι βέρες μού κακόπεσαν, ούτε και τα χρυσά δόντια, ούτε βέβαια τα μετάλλια, παράσημα ή επιχρυσωμένες εικόνες. Ακόμη κι ένα ωραίο άλογο, δυο μουλάρια και πολλά γαϊδούρια, μια μηχανή άντλησης ύδατος από πηγάδι και, ο θρίαμβός μου, μια παλιά άμαξα- βικτόρια μιας ξεπεσμένης άρρωστης αρχόντισσας του κάμπου περιέλαβα στη συλλογή μου. Όλα αυτά διοχετεύτηκαν όπου δει και εγώ γέμισα μια κασέλα με λίρες.

Αγαπητοί μου συγγενείς, απόψε θα προσφέρω εκατό χρυσές λίρες στον τυχερό που θα του πέσει το πεντόλιρο που έχω ζυμώσει με τη βασιλόπιτα. Επειδή πιθανόν κάποιοι από σας θα σκέπτονται με αποτροπιασμό τον τρόπο κτήσης αυτών των νομισμάτων, θα παρακαλούσα να το δηλώσουν από την αρχή ώστε να μη κόψω κομμάτι στ΄ όνομά τους. Βέβαια από την εποχή του Βεσπασιανού που είχε βάλει εισιτήριο στους δημόσιους απόπατους κατά δήλωσή του τα λεφτά δεν έχουν μυρουδιά, θα υπάρχουν μεταξύ της ιστορικής μας οικογένειας και κάποιοι με λεπτή όσφρηση και οι λίρες μου θα τους μυρίζουν αγροτικόν ιδρώτα, αρχοντιλίκι, βιβλία και αφυδατωμένα παιδιά. Ας μείνουν εκτός μοιρασιάς. Λοιπόν ακούω. Πόσοι θα μπουν στον πειρασμό και πόσοι θ΄ αγιάσουν;»

Η τιμή του εξευτελισμού

Τη γενική αμηχανία που ακολούθησε, συνόδευσε μια ένοχη σιωπήκαι εκείνη η βουβή συγκατάθεση της αδήριτης ανάγκης. Κανένας δεν αποποιήθηκε, κανένας δεν αντέδρασε. Ο κυνικός πρωτότοκος έπιασε τη σιωπηρη συγκατάθεση και προχώρησε στην κοπή της πίτας σε ίδια δικαια μερίδια, ανοματίζοντας κάθε φορά τον παρόντα συγγενή. Το πεντόλιρο έπεσε στον μικρότερο γιό του δεύτερου αδελφού. Αυτός έκπληκτος παρέλαβε το βαρύ πουγκί με τις εκατό χρυσές λίρες. Κια τότε επενέβη ο αδελφός υπάλληλος του δήμου.

«Όλοι δεχτήκαμε απόψε να εξευτελιστούμε, όλοι λοιπόν δικαιούμαστε κάποια αργύρια. Οι λίρες θα μιραστούν δίκαια σ όλους. Να έχει και ο εξευτελισμός μια συγκεκριμένη τιμή»

Ετσι κι έγινε. Η τελετή αυτή έγινε έθιμο και ακολουθείται πιστά κάθε πρωτοχρονιά απο τότε…

ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, ΔΕΚΈΜΒΡΙΟΣ 31, 2010

Advertisements

Καθημερινή»¨(μέσω «Scripta Manent»)

Ο εκρηκτικός μηχανισμός είχε τοποθετηθεί στην εξωτερική πλευρά του κτιρίου. Δεν υπάρχουν τραυματίες, παρά μόνο ισχυρές υλικές ζημιές.

Ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε λίγο στις 08:22 το πρωί, έξω από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, στη Λουίζης Ριανκούρ στους Αμπελοκήπους. Η έκρηξη σημειώθηκε από αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό που είχαν τοποθετήσει άγνωστοι σε μοτοποδήλατο, το οποίο ήταν σταθμευμένο στη νησίδα ακριβώς απέναντι από την είσοδο του Πρωτοδικείου. Στις 07:38 άγνωστος τηλεφώνησε στον τηλεοπτικό σταθμό Alter και προειδοποίησε για τη βόμβα, λέγοντας ότι θα εκραγεί σε 40 λεπτά. Από την έκρηξη προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές στην πρόσοψη του κτιρίου και σε γύρω σταθμευμένα οχήματα. Παράλληλα, δημιουργήθηκε σύννεφο καπνού που έγινε ορατό από πολλά σημεία της Αθήνας. Ωστόσο μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί τραυματισμοί γιατί η Αστυνομία πρόλαβε να εκκενώσει το κτίριο και την περιοχή, όπως αναφέρθηκε από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής. Αυτή την ώρα η περιοχή έχει αποκλειστεί, σε μεγάλη ακτίνα, γύρω από το σημείο που είχε τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός και γίνεται έρευνα από συνεργεία της διεύθυνσης εγκληματολογικών ερευνών και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Ακριβέστατες πληροφορίες έδωσαν στο τηλεφώνημα

Συγκεκριμένα στο τηλεφώνημα που έκανε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και στον τηλεοπτικό σταθμό «ALTER», είπε ότι θα εκραγεί βόμβα σε 40 λεπτά και διευκρίνισε ότι ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν τοποθετημένος σε μοτοσικλέτα με συγκεκριμένο αριθμό κυκλοφορίας, σε κουτί διανομής φαγητού που ήταν δεμένο με ιμάντες στο πίσω μέρος του οχήματος. Επίσης, είπε ότι μοτοσικλέτα ήταν σταθμευμένη στο χώρο στάθμευσης μοτοσικλετών έξω από το πρωτοδικείο. Οι αστυνομικοί που πήγαν εκεί, είδαν πράγματι τη μοτοσικλέτα με τον αριθμό που έδωσε ο άγνωστος και την ακριβή περιγραφή της, για την οποία διαπιστώθηκε ότι είχε κλαπεί χθες το βράδυ από το Γαλάτσι. Αμέσως σήμανε συναγερμός και απομακρύνθηκε ο κόσμος γι΄αυτό και δεν υπήρξαν τραυματισμοί, παρά τις εκτεταμένες ζημιές που προκάλεσε η έκρηξη. Η έκρηξη, σημειώθηκε δύο λεπτά μετά το χρονικό περιθώριο που έδωσε ο άγνωστος, στο προειδοποιητικό τηλεφώνημα. Στον τόπο της έκρηξης βρίσκονται ακόμα τα συνεργεία της εγκληματολογικής και της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, που ερευνούν σχολαστικά το χώρο.

Μέχρι στιγμής δεν έχει διευκρινιστεί η ακριβής συνδεσμολογία του μηχανισμού, οι αστυνομικοί ωστόσο εκτιμούν ότι οι δράστες χρησιμοποίησαν μεγάλη ποσότητα εκρηκτικής ύλης, πιθανότατα ANFO με TNT, γι’ αυτό προκλήθηκε φωτιά και καπνός και η έκρηξη προξένησε μεγάλες ζημιές. Οι αστυνομικοί εκτιμούν, επίσης, ότι πιθανότητα είχαν ετοιμάσει τη βόμβα σε μεγάλο κουτί από ντελίβερι, το οποίο προσάρμοσαν αμέσως στη μοτοσικλέτα που έκλεψαν χθες το βράδυ.

Τηλεφώνημα για βόμβα στην Καλλιθέα

Στο μεταξύ, ένα ακόμα τηλεφώνημα έγινε στις 9.15 το πρωί, στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», που ανέφερε ότι επρόκειτο να εκραγεί βόμβα στην Α’ και Β’ Εφορία Καλλιθέας, χωρίς ο άγνωστος να αναφέρει ώρα. Η περιοχή αποκλείστηκε, το κτίριο εκκενώθηκε και διακόπηκε η κυκλοφορία στη λεωφόρο Θησέως, μεταξύ των οδών Σπάρτης και Δαβάκη, ενώ συνεργεία του τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών έλεγξαν το κτίριο.

Καστανίδης: «Δεν χρειάζονται λεκτικές καταδίκες»

«Δεν χρειάζονται λεκτικές καταδίκες. Εμείς καλούμαστε να συνεχίσουμε το έργο μας, με τις πρακτικές που ακολουθούμε και οι τρομοκρατικές επιθέσεις δεν πτοούν τη δημοκρατία», δήλωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χάρης Καστανίδης, ο οποίος βρέθηκε στο σημείο της έκρηξης, μετά την επίθεση έξω από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών.

http://www.kathimerini.gr

Tου Σταυρου Λυγερου
Μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν ο ξυλοδαρμός του Κωστή Χατζηδάκη από το πλήθος. Το προ μηνών επεισόδιο εναντίον του Απόστολου Κακλαμάνη, όπως και οι διάσπαρτες δημόσιες αποδοκιμασίες πολιτικών, έδειχναν καθαρά την τάση. Κόμματα και δημοσιογράφοι έσπευσαν να καταδικάσουν την επίθεση μ’ έναν τρόπο, που υποδηλώνει ότι ή δεν έχουν καταλάβει τίποτα ή σαν στρουθοκάμηλοι βάζουν το κεφάλι στην άμμο. 

Οπως διαπιστώνεται και από ένα δεύτερο βίντεο που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο αλλά δεν παίχθηκε στα κανάλια, αυτό που συνέβη την περασμένη Τετάρτη δεν ήταν μια οργανωμένη επίθεση από συγκροτημένη ομάδα τραμπούκων. Ηταν μία αυθόρμητη εκδήλωση οργής από ένα πλήθος μεσήλικων, που περισσότερο παρακολουθούσαν παρά συμμετείχαν στη διαδήλωση. Η παρουσία του πρώην υπουργού τούς ερέθισε και εν ριπή οφθαλμού τούς μετέτρεψε σε όχλο. Ουσιαστικά, δεν επιτέθηκαν προσωπικά στον Χατζηδάκη, αλλά σ’ έναν διακεκριμένο εκπρόσωπο της πολιτικής ελίτ, την οποία θεωρούν υπεύθυνη για τη δραματική επιδείνωση ή και καταστροφή της δικής τους ζωής.

Μπορεί ποινικά να είναι επιβεβλημένη η σύλληψη όσων βιαιοπράγησαν, αλλά από πολιτικής απόψεως δεν προσφέρει τίποτα. Δεν υπάρχει καμία οργάνωση για να εξαρθρωθεί από την αστυνομία ούτε η τιμωρία από το δικαστήριο θα αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις. Πρόκειται για «στοιχειακά» κοινωνικά φαινόμενα, που θυμίζουν φυσικά φαινόμενα.

Πρέπει να αναλογιστούμε για ποιο λόγο, πολίτες, που πριν από 2 – 3 χρόνια θα έσπευδαν να χαιρετήσουν (ακόμα και δουλοπρεπώς) έναν ισχυρό πολιτικό, σήμερα φθάνουν στο σημείο να τον λιντσάρουν. Η απάντηση, βεβαίως, βρίσκεται στο οικονομικοκοινωνικό κραχ που περισσότερο ή λιγότερο βιώνουν τα μικρομεσαία στρώματα. Είναι αυτό το κραχ που μετέτρεψε την προϋπάρχουσα έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις πολιτικές ελίτ σε απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος.

Στην πρώτη φάση της κρίσης κυριάρχησαν ο φόβος της χρεοκοπίας και η ελπίδα πως το Μνημόνιο θα οδηγούσε σε υπέρβαση της κρίσης. Είναι ακριβώς αυτό το δίδυμο του φόβου και της ελπίδας, που καθόρισαν και την πολιτική συμπεριφορά της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών το προηγούμενο διάστημα. Η φάση αυτή, όμως, βαίνει προς το τέλος της. Η διόγκωση της ανεργίας και η μαζική καταστροφή μικρομεσαίων παράγουν με ταχύ ρυθμό απόγνωση. Η απόγνωση υπερβαίνει πια το πλαίσιο της οικογένειας. Οσο προσλαμβάνει διαστάσεις μαζικού κοινωνικού φαινομένου, τόσο είναι εύκολο (όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν) να μεταλλαγεί σε τυφλή οργή.

Το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο εύφλεκτο. Σε λίγο, μια ασήμαντη αφορμή θα είναι ικανή να προκαλέσει κοινωνική έκρηξη. Το γεγονός ότι για πρώτη φορά μεταπολεμικά απειλείται η αναπαραγωγή της υφιστάμενης κοινωνικής δομής, καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη την αναγόρευση του «πεζοδρομίου» σε βασική παράμετρο της συνάρτησης των πολιτικών εξελίξεων. Και γι’ αυτό ευθύνονται οι άρχουσες ελίτ. Μπορεί η κοινωνία να μην είναι αθώα, αλλά αυτό δεν μειώνει ούτε κατ’ ελάχιστο τη δική τους συντριπτική ευθύνη.

Hμερομηνία : 21/12/10
Copyright: http://www.kathimerini.gr

Δεν θα σταματήσω να γράφω και λέω ότι, όλα όσα συμβαίουν είχαν προβλφθεί. Ιδού ένα ακόμα άρθρο από το 2001

Που βρεθήκαμε σε τούτη τη σελίδα. Ταξίδια, σκληρή δουλειά, συνεχείς συσκέψεις για χίλια δυο πράγματα που έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον της εταιρίας μας, αλλά και μία «ίωση» που με γονάτισε για μία εβδομάδα με έκαναν να μείνω μακριά από την οθόνη του φορητού. Αν σε αυτό προσθέσετε το γεγονός ότι, το NetDaily λειτουργεί σαν μία μη …κερδοσκοπική επιχείρηση, αλλά μάλλον σαν …χόμπι του υπογράφοντος και των ανθρώπων της Τεχνόπολις, θα καταλάβετε καλύτερα τους λόγους της απουσίας. Όμως ας υποθέσουμε ότι, δεν έλλειπα ούτε μία ημέρα από αυτό εδώ το χώρο. Πιστεύετε ότι τα γραπτά μου θα βοηθούσαν να βελτιωθεί ή αλλάξει κάτι; Και βέβαια όχι. Ότι και να πει κανείς πλέον είναι περιττό κι’ αυτό γιατί, όλες οι αποφάσεις για το μέλλον αυτού του τόπου (ή καλύτερα χωραφιού) έχουν παρθεί και κανείς δεν μπορεί να τις αλλάξει. Το μόνο που μπορεί να κάνει ένας γραφιάς είναι να ασχολείται με τις δραστηριότητες πολιτικών που θυμίζουν κινηματογραφικούς ήρωες της δεκαετίας του 60, να σχολιάζει τα καθεστωτικά ανακοινωθέντα, που δεν ενδιαφέρουν κανένα πέρα από εκείνους που έχουν να κερδίσουν θέσεις ή χρήματα από τα διάφορα deals και να γράφει για το τι μετέφερε ο ένας ή ο άλλος κομματικός  «παράγοντας» σε φίλο που τον επισκέφτηκε στο σπίτι του στη Μύκονο.

Πριν πολλά χρόνια πρώτη είδηση θα ήταν η κατάσταση στα Βαλκάνια, τα σχέδια της Τουρκίας στη Κύπρο, το γεγονός ότι 9. Σήμερα, πρώτη είδηση είναι η «έκρηξη Γιαννόπουλου», η «απάντηση Πάγκαλου», τα μάτια της Έρσης, τα πόδια του ποδοσφαιριστή, τα μαλλιά της Κατίνας, τα ρούχα της Μαρίνας και κάθε τι που απασχολεί τις κατώτερες μορφές νοημοσύνης (και ζωής). Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει τις «ειδήσεις» των εφτάμιση για να καταφύγει στον ψυχαναλυτή! Η χώρα (και ο λαός) φαίνεται να έχουν μπει σε ένα σπιράλ που οδηγεί σε ένα σημείο: στη παράνοια! Αυτό φαίνεται και από τα αποτελέσματα μιας έρευνας που έγινε σε πέντε πόλεις της βόρειας Ελλάδας όπου αποκαλύφθηκε ότι, το 73% των νέων αγοριών θέλει να εργαστεί σαν πορτιέρης σε νυχτερινό κέντρο και το 46% των νέων γυναικών να γίνει μοντέλο, τηλεπαρουσιάστρια ή …τραγουδίστρια!! Τι να γράψει λοιπόν για μία χώρα που, στο μεγαλύτερο της ποσοστό, έχει αποφασίσει να «αυτοκτονήσει» σε όλους τους τομείς.

Θα πείτε… Ήδη ανάφερες 10 θέματα για τα οποία θα μπορούσες να γράψεις όχι ένα άλλά 1000 κομμάτια και θα έχετε δίκιο. Ο πραγματικός δημοσιογράφος γράφει από εσωτερική ανάγκη μέχρι τη στιγμή που θα κλείσει τα μάτια αδιαφορώντας αν τα άρθρα του διαβάζονται από τους πολλούς. Έτσι, μετά από 10 ημέρες απουσίας από το NetDaily επανήλθα με ένα όχι και τόσο καλό σημείωμα που ελπίζω να μην είναι το τελευταίο!_Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

http://www.youtube.com/watch_popup?v=Z2mf8DtWWd8

Το βίντεο είναι αυστραλέζικο αλλά, τα όσα παρουσιάζει τα «βλέπουμε» σε όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο. Δείχνει το τι κάνει το οινόπνευμα την οδήγηση.

Κάποιος (ίσως εμείς αν με βοηθήσετε) πρέπει να κάνουμε ένα για το τι μπορεί να κάνει το κινητό. Εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφορώ, σχεδόν αποκλειστικά, με μοτοσικλέτα. Αυτό μου δείνει τη δυνατότητα να παρατηρώ από κοντά τους εγκληματίες μαλάκες, τα νεάτερνταλ, τα κρό μανιόν που οδηγούν και μιλάνε στο κινητό. Το ένα χέρι στο τιμόνο ο μαλάκας και το άλλο στο αυτί με το power to you. Γελοίοι τύποι σε τσιπούρες και χάρβαλα ντάτσουν, σε «αγροτικά» και «καγιέ» τούρμπο και βέβαια σε «μερσεντέ» SLK που είναι και οι περισσότεροι.

Έχω μάθει να τους διακρίνω από μακρυά αλλά, δεν είναι αρκετό. Τα συγκεκριμένα ανάγωγα, απολίτιστα, ξευτιλισμένα καθίκια δεν σταματάνε με τίποτα. Ούτε ένα γμηνο bluetooth δεν χρηισιμοποιούν για να έχουν, τουλάχιστον, και τα δύο τους κουλά στοι τιμόνι

Αυτά με το κινητό και τα άλλα ανθρωποιειδή που «πηδάνε» τη σειρά και μπαίνουν εμπρός στις διασταυρώσεις. Περιμένουν οι άλλοι κανονικά και, να ο μεγαλομαλάκας, ο κομπλεξικός «βλάχος», το τυρί, ο τραχανοπλαγιάς να τους περνάει όλους και να «χώνεται» σαν αρδ..ι μπροστά. Και αν τολμήσεις να πεις κάτι μπορεί και να σε κάνει τόπι στο ξύλο ή να σ μαχαιρώσει

Ξεφτλισμένοι υπήκοοι, τελειωμένη χώρα. Ποιος μπορεί να τους μαζέψει όλους αυτούς τους κάφρους γιατί, τα περί αστυνομίας είναι παπουτσωμένο αστείο

To διακριτικό, πλην κοσμικό πάρτυ στο Χαλάνδρι, στο οποίο ξανασυναντήθηκαν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Πέτρος Ευθυμίου, ο Πέτρος Κωστόπουλος, ο Θόδωρος Βασιλάκης, ο Τρύφων Κουταλίδης και λοιποί συμπολίτες μας. – ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ.

 

Πολλές φορές στα άρθρα μου έχω αναφέρει ότι, ο ελληνικός «σοσιαλισμός» είναι η απόλυτη μετεξέλιξη της Δεξιάς. Στο ΒΗΜΑ δημοσιεύτηκε αυτό το εκπληκτικό (σε αντεστραμένο χιούμορ) κείμενο που αναδημοσίευσε το «Κουρδιστό Πορτοκάλι»

Χαρείτε το γιατί οι εικόνες δεν απέχουν καθόλου από την πραγματικότητα… Πιστέψτε με.

Λίπος

 

Από τον Δημήτρη Δανίκα

http://www.tovima.gr/και «Κουρδιστό Πορτοκάλι»

 

 

 

Oσα γίνονται και όσα έρχονται θα δημιουργήσουν αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις οι οποίες με τη σειρά τους θα προκαλέσουν μια καθίζηση της τάξεως του σαράντα με πενήντα τοις εκατό. Τουτέστιν όλοι και όλα πρέπει να πέσουν στο μισό. Το κόστος εργασίας, η τιμή των επιχειρήσεων, η αξία της γης και των ακινήτων. Τότε το μαγαζί θα είναι φτηνό, δηλαδή ελκυστικό. Και τότε θα καταφθάσουν οι επενδυτές να μας αγοράσουν και έτσι η μηχανή της λεγόμενης ανάπτυξης θ΄ αρχίσει πάλι να λειτουργεί. Πώς συμβαίνει μετά τη λήξη κάθε μεγάλου πολέμου; Ετσι ακριβώς.

Παντού ερείπια και νεκροζώντανοι οργανισμοί. Εκεί λοιπόν θα καταφθάσει ο Τζον Γουέιν με το Ιππικό να σώσει τους Νεοέλληνες από μεγάλο κακό. Μόνο που αυτός ο καουμπόης θα φοράει κοστούμι Αrmani και θα ανταλλάσσει τις χάντρες με τα φιλέτα των ιθαγενών. Θα μου πείτε, αφού αυτός ο τελικός προορισμός, τότε γιατί από την πρώτη μέρα δεν πήραν όλα τα μέτρα, ακόμα και τα χειρότερα, ώστε μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει; Για έναν λόγο πρακτικό.

Αν το κάνανε τότε ακόμα και οι πέτρες θα σηκώνονταν από κατακλυσμιαία οργή. Το λάου-λάου είναι βασική επιλογή μιας επικοινωνιακής τακτικής. Τόσο της κυβέρνησης όσο και της τρόικας. Σταγόνα-σταγόνα μέχρι να δουν πόσο αντέχει ο λαός. Κοντά σ΄ αυτό υπάρχει και ένας δεύτερος παράγοντας βασικός.

Η συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων αλλά και των υπαλλήλων του Δημοσίου διαθέτουν μπόλικο λίπος κι έτσι μπορούν ακόμα και αντέχουν σ΄ αυτό το πολικό ψύχος. Λίπος από φοροδιαφυγή, μαύρο χρήμα, κερδοσκοπία και πάσης φύσεως αδήλωτες αγοραπωλησίες και άλλες εξυπηρετήσεις.

Μόνον όταν τελειώσει το λίπος θα αναγκαστεί ο Ελληνας να πουλήσει κοψοχρονιά την περιουσία του στο επερχόμενο κήτος. Μόνον έτσι η Ψωροκώσταινα θα γίνει Ελντοράντο και μόνο έτσι θα γλιτώσουμε από την καταστροφή. Αυτό για την απληστία των Αγορών λέγεται «διόρθωση». Στην κυβερνητική λογική ονομάζεται «σωτηρία εθνική». Για το δικό μου μυαλό «Ολοι και όλα για ξεπούλημα».

 

ddanikas@dolnet.gr

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/

 

 

Τρίτη, 28 Δεκέμβριος 2010 07:00Άρθρα

Παύλος Κλιματσάκης

 

Αφορμώμενος από το αναδημοσιευθέν στο Αντίφωνο άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη «Μεγάλη Εκρηξη: Ένας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;», θα ήθελα να εκθέσω στους αναγνώστες μερικές σκέψεις σχετικά με την σημασία της σύγχρονης κοσμολογίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα βιβλίο, στο οποίο ο γνωστός καθηγητής Hawking εξέφρασε τις απόψεις του για τη σημασία της σύγχρονης Φυσικής. Ενώ οι απόψεις που εξέφρασε ο Hawking αποτελούν σαφή ένδειξη ότι και οι καλύτεροι φυσικοί επιστήμονες συχνά δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία φιλοσοφικών και θεολογικών εωτημάτων, ο «δικός μας» Ευτύχης Μπιτσάκης, ο οποίος καταγίνεται αρκετές δεκαετίες με ζητήματα φυσικής φιλοσοφίας και φιλοσοφίας της επιστήμης, θέτει πολύ ουσιαστικότερους προβληματισμούς. Αν και διαφωνώ με τις απόψεις, στις οποίες καταλήγει ο Έλληνας καθηγητής, τον τιμώ ιδιαίτερα ως δάσκαλο, και γι’ αυτό θα εκκινήσω παρουσιάζοντας συνοπτικά τον προβληματισμό που παρουσίασε στο αναφερθέν άρθρο·στη συνέχεια θα αναφερθώ στο τρόπο με τον οποίο μπορεί να εκτιμηθεί φιλοσοφικά και θεολογικά το ζήτημα της Μεγάλης Έκρηξης.

Ο Μπιτσάκης σχολιάζει ορθώς ότι το κοσμολογικό μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης παρουσιάζεται συχνά από εκλαϊκευτές επιστήμονες αλλά και από τον Τύπο ως αποτετελεσμένη αλήθεια, ως «το πραγματικό πρότυπο του Σύμπαντος». Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι το μέγα ερώτημα της δημιουργίας και της προέλευσης του Σύμπαντος, που απασχόλησε τη διανόηση ανά τους αιώνες, έχει απαντηθεί, και μάλιστα με φυσικοεπιστημονικό τρόπο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Προφανώς, όχι.

 

Η θεωρία συνδέεται και πάσχει τόσο από πολλά άλυτα επιμέρους ερωτήματα όσο και από πολλές προβληματικές ιδέες, οι οποίες δεν συμβιβάζονται με την κοινή αντίληψή μας για την φυσική πραγματικότητα. Βεβαίως, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συγκεντρώνει τις προτιμήσεις της επιστημονικής κοινότητας όχι αδίκως, αφού αρκετά δεδομένα το επιβεβαιώνουν (χαρακτηριστική περίπτωση η ανακάλυψη της ακτινοβολίας υποβάθρου). Στο πέρασμα του χρόνου το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης ισχυροποιήθηκε απέναντι στο κύριο ανταγωνιστικό πρότυπο της Σταθερής Κατάστασης. Ο Μπιτσάκης αναφέρει αρκετές από τις δυσκολίες με τις οποίες βαρύνεται το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης όπως επίσης και τις εναλλακτικές ερμηνείες που έχουν δοθεί σε επιτυχημένες προβλέψεις αυτού του κοσμολογικού μοντέλου, όπως τη μετατόπιση του φάσματος προς το ερυθρό (red shifting), και διάφορα άλλα. Στο βαθμό που τα συγκεκριμένα αυτά ζητήματα είναι φυσικοεπιστημονικής υφής, επαφίονται στους ειδικούς επιστήμονες. Εμείς θα ασχοληθούμε με το κατ’ εξοχήν φιλοσοφικό ερώτημα που υπαινίσσεται ο Μπιτσάκης σε σχέση με το πρότυπο της Μεγαλης Έκρηξης και το οποίο θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε με σαφήνεια στη συνέχεια.

 

Η κριτική του Μπιτσάκη

Ο καθηγητής θεωρεί λοιπόν ότι το κοσμολογικό πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης υποφέρει από ένα «θεμελιώδες φιλοσοφικό-οντολογικό σφάλμα». Και εξηγεί: «Σύμφωνα λοιπόν με την υπόθεση του Βig Βang, πριν από την έκρηξη δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος. Αλλά κάθε φαινόμενο γίνεται κάπου (εν χώρω) και κάποια χρονική στιγμή (εν χρόνω). Η Μεγάλη Εκρηξη, αντίθετα, αν καταλαβαίνουμε τι λέμε, έγινε στο πουθενά και στο ποτέ. Χωρίς να έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ ότι όλοι οι κοσμολόγοι είναι υπέρ της Δημιουργίας, οφείλω να σημειώσω ότι η προηγούμενη παραδοχή ταυτίζεται με την άποψη του ιερού Αυγουστίνου, κατά την οποίαν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, ουχί εν χώρω και χρόνω, αλλά μετά του χώρου και του χρόνου». Πολλοί, όπως και εγώ, αντιλαμβάνονται την Μεγάλη Έκρηξη ως ένα είδος απόδειξης της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό, αλλά, όπως πιστεύω, όχι για τους σωστούς λόγους. Ο Μπιτσάκης αντιστρατεύεται αυτό το ενδεχόμενο και προβάλλει εύλογες φιλοσοφικές απορίες. Πέραν, δηλαδή, των όποιων άλλων φυσικοεπιστημονικών προβλημάτων, από τα οποία πάσχει το πρότυπο τα Μεγάλης Έκρηξης, θέλει να δείξει ότι πάνω απ’ όλα πάσχει από φιλοσοφικά προβλήματα και λογικές αντιφάσεις. Η πρώτη εννοιολογική δυσκολία που επισημαίνει, συνίσταται λοιπόν στο ότι η ιδέα της Μεγάλης Έκρηξης δηλώνει ένα φυσικό γεγονός το οποίο δεν συνέβη εν χώρω και χρόνω, πράγμα άτοπο. Ένα το κρατούμενο!

Στη συνέχεια σχολιάζει το ότι η μεγάλη Έκρηξη συνεπάγεται ότι η ύλη, πριν από την Έκρηξη «υπήρχε στο πουθενά, καθ΄ ότι το σημείο μηδέν ορίζεται σε σχέση με τον ανύπαρκτο περιβάλλοντα χώρο, σε άπειρη πυκνότητα και σε άπειρη θερμοκρασία». Σχολιάζει επιτυχώς ότι το «άπειρον», όπως έδειξε ο Αριστοτέλης, είναι «έννοια δυναμική (αεί γε έτερον και έτερον) και δεν μπορεί να είναι ποτέ δεδομένο. Κατόπιν σχολιάζει και την ιδέα της διαστολης του Σύμπαντος: «το Σύμπαν διαστέλλεται (πού διαστέλλεται;) δημιουργώντας τον χώρο και τον χρόνο». Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι «βασικές παραδοχές του κυρίαρχου σήμερα κοσμολογικού προτύπου στερούνται φυσικού νοήματος. Το σημερινό κυρίαρχο πρότυπο είναι ένα οιονεί μεταφυσικό πρότυπο».

 

Ο Μπιτσάκης έχει περαιτέρω δίκιο στην διαπίστωση του ότι η «θετικίζουσα συλλογιστική των οπαδών του Βig Βang απαντά ότι τα ερωτήματα αυτά στερούνται νοήματος και ότι το κυρίαρχο πρότυπο είναι το καλύτερο της Αγοράς». Το συμπέρασμα του είναι όμως επίσης αρνητικό. Αν και έχει δίκιο στην κριτική του απέναντι στο πληθωριστικό μοντέλο, το οποίο επιχειρεί (εντελώς ασυλλόγιστα) να ερμηνεύσει τη δημιουργία της ύλης από το κβαντικό κενό, (το οποίο εν τέλει δεν λαμβάνεται όντως ως «κενό»), καταλήγει σε εντελώς αρνητικό αποτέλεσμα «Δεν θα μάθουμε λοιπόν ποτέ τι έγινε στο Μηδέν, ή έστω πριν από τον χρόνο Πλανκ». «Το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης είναι απλώς μια μαθηματική-ιδεολογική κατασκευή; Η υπόθεση του Βig Βang δεν είναι ούτε επαληθεύσιμη ούτε διαψεύσιμη. Συνεπώς δεν είναι καν επιστημονική υπόθεση».

 

Τα ερωτήματα που θέτει ο Μπιτσάκης είναι όντως φιλοσοφικά, αλλά ο καθηγητής δεν προβαίνει στη φιλοσοφική τους αξιολόγηση. Παραμένει μόνο στην αρνητική κριτική, με στόχο να αποφύγει να παραδεχθεί τις φιλοσοφικές συνέπειες της Μεγάλης Έκρηξης. Στη φιλοσοφική σημασία του προτύπου της Μεγάλης Έκρηξης θα αναφερθώ στη συνέχεια. Θα σημειώσω μόνο προκαταρκτικά ότι η φιλοσοφία, όπως έλεγε και ο Χέγκελ, οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν της τα πορίσματα των φυσικών επιστημών, αλλά δεν σταματάει εκεί· αναζητά περαιτέρω να βρει το λογικό περιεχόμενο τους, με άλλα λόγια, να παράγει το περιεχόμενο αυτό από την Ιδέα. Όσο προχωράει η φιλοσοφική σκέψη στο έργο αυτό (οι θετικιστές αρνούνται στη φιλοσοφία την αποστολή αυτή), τόσο περισσότερο το περιεχόμενο της επιστήμης καθίσταται κατανοητό, καθίσταται «έννοια», περιεχόμενο του νού και αυτοσυνείδητη γνώση.

 

 

Το ουσιώδες νόημα της Μεγάλης Έκρηξης

 

Ανεξαρτήτως των επιστημονικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συνεπάγεται και υπαινίσσεται δύο σημαντικές ιδέες. Πρώτον, ότι η ύλη, η φύση είναι κατ’ ουσίαν χωροχρονική πραγματικότητα, και οι συνθετότερες μορφές της προκύπτουν ως αποτέλεσμα οργάνωσης απλούστερων μορφών δια της κινήσεως· επομένως, οι σύνθετες υλικές μορφές προϋποθέτουν τις απλούστερες και εν τέλει τις απλούστατες (στοιχειακές). Δεύτερον, και ως συνέπεια του πρώτου, ότι η φύση προϋποθέτει μία απλούστατη (υπερσυμμετρική) κατάσταση, η οποία μπορεί να νοηθεί ως αρχή του χρόνου. Και τις δύο αυτές ιδέες ανέπτυξα αναλυτικά στο πρώτο μέρος του έργου μου Θεός και Κόσμος. Οι δύο αυτές ιδέες συνιστούν το υπόβαθρο επί του οποίου μπορεί να σχηματιστεί μια κοσμολογική απόδειξη της υπάρξεως του Θεού. Ο Μπιτσάκης αντιλαμβάνεται αυτή τη δυνατότητα και γι’ αυτόν το λόγο επιχειρεί να αποδυναμώσει το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης εννοιολογικά, υπαινισσόμενος ότι αυτό στερείται φυσικού νοήματος. Δεν θα έπρεπε πάντως να αξιώνει από τους φυσικούς επιστήμονες να αποδώσουν φυσικό νόημα στο εν λόγω πρότυπο, διότι αυτό είναι δουλειά της φιλοσοφίας. Αντιστοίχως και στο πεδίο της κβαντικής φυσικής εγείρονται πολλαπλές εννοιολογικές δυσκολίες, τις οποίες πάλι μπορούμε και πρέπει να προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.

 

Ας δούμε τώρα πιο συγκεκριμένα πώς οι εννοιολογικές δυσκολίες, με αφορμή τις οποίες ο Μπιτσάκης κατακρίνει το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, δίνουν αφορμή να σκεφθούμε περί του όντος. Το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συνεπάγεται όντως ένα γεγονός το οποίο υπερβαίνει τα όρια της φυσικοεπιστημονικής θεωρίας. Η Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων θεωρεί τα αρχικά στάδια του σύμπαντος ως το φυσικό πλαίσιο της ενοποίησης των αλληλεπιδράσεων· αυτό, με απλά λόγια, σημαίνει ότι στο αρχικό σύμπαν (λόγω υπερσυμμετρίας) η ύλη δεν είναι διαφοροποιημένη στις μορφές που γνωρίζουμε σήμερα. Επομένως, η επιστημονική ανάλυση μάς ωθεί να θεωρούμε ότι η απλούστατη μορφή της ύλης συνιστά την αρχή του σύμπαντος. Αυτό είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο της κοσμολογικής επιστήμης. Το γεγονός ότι το σύμπαν έχει αρχή είναι το δίδαγμα της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Βεβαίως, αυτό ακριβώς προκαλεί και τη σύγχιση, διότι η φράση αυτή μοιάζει να εγείρει το ερώτημα σχετικά με το τι προηγήθηκε αυτής της αρχής. Όπως είδαμε και παραπάνω στην κριτική του Μπιτσάκη, υπολανθάνει το ερώτημα σχετικά με το φυσικό νόημα αυτού του ακρογωνιαίου γεγονότος. Αυτό που δεν καταλαβείναι ο Μπιτσάκης είναι ότι η αρχή του σύμπαντος είναι μεν αναγκαία, αλλά δεν είναι φυσικό γεγονός· είναι με άλλα λόγια δημιουργία εκ του μη όντος.

 

Μερικές διευκρινίσεις: Η έννοια της αρχής δεν σημαίνει αρχή του χρόνου, διότι ο χρόνος δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την ύλη· ούτε ο χρόνος προηγείται του κόσμου ούτε ο χρόνος αρχίζει με τον κόσμο (το δεύτερο είναι η γνωστή άποψη του Αυγουστίνου). Ο χρόνος είναι ο φυσικός κόσμος· ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος είναι κάτι άλλο από την ίδια τη φυσική πραγματικότητα. Αυτή, θεωρημένη αφηρημένα ως κίνηση, ονομάζεται χρόνος, θεωρημένη δε αφηρημένα ως έκταση ονομάζεται χώρος. Η φύση αρχίζει, έχει αρχή, επειδή προϋποθέτει κατ’ ανάγκην μια απλούστατη κατάσταση. Το ότι η φύση αρχίζει, συνεπάγεται, όμως ότι της απλούστατης καταστάσεώς της δεν μπορεί να προηγείται κάποιο φυσικό γεγονός. Άρα η αρχή της φύσης, με την έννοια που αναφέρουμε εδώ, συνεπάγεται ότι αυτή προκύπτει εκ του μη όντος (καμία σχέση με το κβαντικό κενό), είναι, με άλλα λόγια, αποτέλεσμα δημιουργίας εξ ετέρου όντος, μη φυσικού. Επομένως, η αντίληψη της φύσεως η οποία διαμορφώνεται επί τη βάσει της σύγχρονης φυσικής κοσμολογίας, και όχι η ιδια η φυσική κοσμολογία -διότι αυτή χρήζει ερμηνείας- οδηγεί αναπόφευκτα στο ότι το σύμπαν είναι δημιουργημένο.

 

Η πρόταση: το σύμπαν είναι δημιουργημένο, προέρχεται εξ ετέρου και όχι φυσικού όντος, είναι εκ του μη όντος, κλπ., δεν είναι βεβαίως φυσικοεπιστημονική πρόταση, αλλά φιλοσοφική. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να αναμένει από τις φυσικές επιστήμες να παράσχουν κάποια γνώση περί του ερωτήματος της δημιουργίας της φύσεως και της υπάρξεως του Θεού. Ωστόσο, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης αποτελεί αφορμή για να νοήσουμε τη δημιουργία της φύσεως, να αποκτήσουμε δηλαδή «έννοια» περί αυτής. Η δημιουργία της φύσεως από τον Θεό αποτελεί περιεχόμενο της θρησκείας, υπό την ιδιαίτερη δε σημασία της προαγωγής του μη όντος στο ον συνιστά διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας. Στην θρησκεία όμως η γνώση είναι αποκαλυπτική· αναζητάται περαιτέρω το εννοιολογικό περιεχόμενο που αντιστοιχεί σε αυτήν τη γνώση, ώστε αυτή να καταστεί εξίσου επίτευγμα της ανθρώπινης συνείδησης. Τότε μόνο μπορεί να γίνει λόγος περί πραγματικής γνώσεως.

 

Ωστόσο, αυτό που έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την εννοιολογική γνώση την οποία το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης μάς επιτρέπει να αποκομίσουμε σε σχέση με τη φύση, δεν είναι απλώς ότι αυτή είναι δημιουργημένη. Πέραν τούτου διανοίγεται η προοπτική να εννοιολογήσουμε το σημαντικότατο ζήτημα της διάκρισης ανάμεσα στο κτιστό και το άκτιστο ον, ανάμεσα στη δημιουργία και τον δημιουργό. Η αναγκαιότητα της ύπαρξης δημιουργού παραπέμπει στην εννοιολόγηση της «φύσης» του. Αποδεικνύεται δηλαδή ότι το άκτιστο πρέπει να νοηθεί ως υπερβατικό και υπερούσιο ον, ως «υπερούσιος ουσία», της οποίας κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητά της να μεταδίδει το Είναι της στο έτερόν της (άκτιστες ενέργειες). Το ίδιο πράγμα μπορεί να περιγραφεί επίσης και με τους όρους «κοινωνία» και «αγάπη». Η φύση αντιθέτως είναι το ον, το οποίο έχει και οφείλει το Είναι του σε έτερον τι, ένα χαρακτηριστικό το οποίο εκδηλώνεται ως Εξωτερικότητα.

 

Εάν λοιπόν προσεγγίσουμε το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης με αυτό το πρίσμα, μπορούμε να το νοηματοδοτήσουμε. Παρά δε τις επιστημονικές δυσκολίες που συνδέονται με αυτό το κοσμολογικό πρότυπο, μπορούμε μέσα από τον φιλοσοφικό προβληματισμό, που ενυπάρχει στο άρθρο του Μπιτσάκη, να οδηγηθούμε στα γνήσια φιλοσοφικά συμπεράσματα που το αφορούν.

 

πηγή: Αντίφωνο

 

tZEITGEIST-Η άνοδος του τεχνο-επιστημονικού ανορθολογισμού*

Επειδή μπορεί να ήμουν από τους πρώτους που έγραψαν για το κίνημα Zeitgeist στην Ελλάδα πριν 3-4 χρόνια αναδημοσιεύω, από το ιστολόγιο «Αληθινά Ψέματα», ένα ενδιαφέρον άρθρο-αντίλογο. Διαβάστε το και τα λέμε…

 

Tου Σταυρου Λυγερού

Από την «Καθημερινή»

 

Μπορεί τα δύο μεγάλα κόμματα να επιρρίπτουν το ένα στο άλλο την ευθύνη για την κατάντια, αλλά στην πραγματικότητα και τα δύο έβλαψαν καίρια την Ελλάδα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έχει ευθύνη για τη δημοσιονομική βόμβα, που κληρονόμησε. Εχει βαρύτατη ευθύνη, όμως, για το γεγονός ότι με τους χειρισμούς της, αντί να προσπαθήσει να απενεργοποιήσει αυτή τη βόμβα, την πυροδότησε. Με άλλα λόγια, μετέτρεψε τη δημοσιονομική κρίση σε κρίση δανεισμού, με αποτέλεσμα η χώρα να περιέλθει σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου.

 

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Καραμανλή διαχειρίστηκε ολέθρια τα δημόσια οικονομικά, αλλά εξίσου αλήθεια είναι ότι το καράβι είχε πάρει ρότα προς τα βράχια νωρίτερα. Η ρητορική Σημίτη για την «ισχυρή οικονομία» της «ισχυρής Ελλάδας» ήταν ένα προπαγανδιστικό ψεύδος. Το πρόβλημα αποτυπώνεται αλάνθαστα στο χρόνιο μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και στον μικρό όγκο πραγματικών επενδύσεων. Τα κερδοσκοπικά κεφάλαια που επενδύονταν στη Σοφοκλέους και παρουσιάζονταν σαν απόδειξη ευρωστίας και δυναμισμού της ελληνικής οικονομίας περισσότερο απομύζησαν πόρους παρά συνέβαλαν στην ανάπτυξη.

 

Το δημόσιο έλλειμμα και χρέος έφθασαν σ’ αυτά τα ύψη, επειδή οι πόροι δεν διοχετεύθηκαν σε παραγωγικές επενδύσεις, οι οποίες θα δημιουργούσαν πρόσθετο πλούτο. Κατά κανόνα, λεηλατήθηκαν και σπαταλήθηκαν. Τροφοδότησαν την κατανάλωση, διογκώνοντας υπέρμετρα τις εισαγωγές. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε πολύ χρήμα, αλλά με δυσανάλογα μικρό παραγωγικό αποτέλεσμα. Αυτό ισχύει από την εκπαίδευση μέχρι τους εξοπλισμούς, από την έρευνα μέχρι την υγεία και από την κοινωνική πολιτική μέχρι τα δημόσια έργα.

 

Η μόνη σοβαρή προσπάθεια για συμμάζεμα έγινε από τον Αλέκο Παπαδόπουλο επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (1993-96). Από το 1996 η προσπάθεια νοθεύτηκε από τη «δημιουργική λογιστική», αφού στόχος ήταν η ένταξη στην ΟΝΕ και όχι το πραγματικό νοικοκύρεμα. Ετσι, στην οκταετία 1996-2004, η κυβέρνηση διπλασίασε σχεδόν το χρέος που παρέλαβε. Το ίδιο έπραξε η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά σε πεντέμισι χρόνια.

 

Το οικονομικό πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό πρόβλημα. Το πολιτικό σύστημα δεν είχε τη βούληση να «σπάσει αυγά». Βολευόταν στα προνόμιά του και συνέχιζε την αμέριμνη πορεία προς τα βράχια. Τώρα που το κλεπτοκρατικό και σπάταλο μοντέλο καταρρέει, το καθήκον είναι να αντικατασταθεί από ένα υγιές και παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης.

Πολλοί θεώρησαν ότι το Μνημόνιο είναι το κατάλληλο εργαλείο για να καθαρίσει την «κόπρο του Αυγείου». Αναμφίβολα, το Μνημόνιο περιέχει μέτρα, τα οποία έπρεπε να έχουν προ πολλού ληφθεί. Συνολικά, όμως, συνιστά λανθασμένη θεραπεία, επειδή εγκλωβίζει την οικονομία στον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Τα απαγορευτικά επίπεδα των «σπρεντ» αποδεικνύουν ότι οι διεθνείς επενδυτές, παρότι αρέσκονται σε πολιτικές λιτότητας, είναι αρκετά ρεαλιστές για να βλέπουν ότι η εφαρμοζόμενη συνταγή δεν βγαίνει. Αυτός είναι ο λόγος, που παρά την επίσημη ρητορική της, η τρόικα προετοιμάζει το έδαφος για μία ελεγχόμενη χρεοκοπία.

 





Αρέσει σε %d bloggers: