Μνημόνιο για την Ελλάδα ως το 2020!

Από το «Σοφοκλέους 10»

«Παρασκευή, 10 Σεπτέμβριος 2010 

Για ένα «Μνημόνιο Νο2», που θα «προστατεύσει» την Ελλάδα από τις αγορές ίσως και μέχρι το 2020 –με βαρύ κόστος, βέβαια, για τους Έλληνες που θα υποστούν τη μακρόχρονη διεθνή κηδεμονία…- πιέζουν πλέον ανοικτά οι ισχυροί του διεθνούς τραπεζικού συστήματος την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, επιβεβαιώνοντας πλήρως το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που πρώτο παρουσίασε χθες στους αναγνώστες του το “S10”.

«Μνημόνιο Νο2, ή χρεοκοπία», ήταν ο τίτλος του αποκαλυπτικού δημοσιεύματος του “S10” και, πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, η ισχυρότερη τράπεζα του διεθνούς συστήματος, η αμερικανική JP Morgan, ήλθε να προτείνει δημόσια ακριβώς αυτό, ανοίγοντας επίσημα τη διεθνή συζήτηση για την παράταση ισχύος της διεθνούς συμφωνίας δανεισμού.

Ο κορυφαίος αναλυτής ευρωπαϊκής χρηματαγοράς της JP Morgan, ο Πάβαν Γουάντα, τόνισε ότι η Ελλάδα θα χρειασθεί να επεκτείνει κατά τρία έως έξι (!) χρόνια τη διεθνή συμφωνία δανεισμού, για να αποφύγει χρεοκοπία, που χωρίς το δεύτερο μνημόνιο θα είναι αναπόφευκτη.

«Δεν πιστεύω ότι έχουν άλλη επιλογή, δεδομένου ότι το έλλειμμα είναι τόσο μεγάλο», τόνισε χαρακτηριστικά, μιλώντας στο Bloomberg. «Ή θα επιμηκύνουν οι άλλες χώρες τη διάρκεια των δανείων τους στην Ελλάδα, ουσιαστικά απαλείφοντας ένα μέρος του χρέους, ή η Ελλάδα θα αναδιαρθρώσει το χρέος της και η αγορά θα αρχίσει να παγώνει ξανά. Θα χρειασθούν περισσότερη βοήθεια όταν η χρονική διάρκεια του σημερινού “πακέτου” εκπνεύσει, αν πρόκειται να αποφύγουν μια καθαρή χρεοκοπία».

Το μήνυμα της JP Morgan, που ασφαλώς εκφράζει και τις περισσότερες μεγάλες τράπεζες του διεθνούς συστήματος, προς τις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης είναι απλό και αποτελεί συνέχεια της πάγιας στρατηγικής των τραπεζιτών, να μεταφέρουν στους φορολογουμένους τους κινδύνους των χαρτοφυλακίων τους, ιδιωτικοποιώντας τα κέρδη και κοινωνικοποιώντας τις ζημιές: ή θα «φορτώσετε» τους κρατικούς προϋπολογισμούς της Ευρωζώνης με τα «τοξικά» χρέη (ελληνικά σήμερα, πορτογαλικά, ισπανικά, ή ιρλανδικά αύριο) ή θα κληθείτε να διαχειριστείτε μια νέα παγκόσμια τραπεζική κρίση.

Σύμφωνα με πληροφορίες του “S” από στελέχη του τραπεζικού κλάδου, το διεθνές «ιερατείο» των αγορών ανοίγει από σήμερα τη συζήτηση για παράταση του καθεστώτος διεθνούς κηδεμονίας της Ελλάδας όχι τυχαία: από το 2012 το αργότερο, η Ελλάδα θα πρέπει βάσει του «Μνημονίου 1» να αρχίσει τις εκδόσεις μακροχρόνιων τίτλων, δηλαδή να θέσει στις αγορές το δίλημμα αν πρέπει να σταματήσουν το «εμπάργκο» δανεισμού, ή όχι. Δηλαδή, η χώρα θα βρεθεί και πάλι στο σημείο που βρισκόταν στις αρχές του χρόνου, πριν τη διεθνή διάσωση. Ή θα καταφέρει να καλύψει με ανεκτό κόστος τις χρηματοδοτικές της ανάγκες από την αγορά, ή θα βρεθεί και πάλι να φλερτάρει με μια ακάλυπτη έκδοση ομολόγων, που θα ισοδυναμεί με χρεοκοπία.

Οι διεθνείς τραπεζίτες γνωρίζουν, ότι το «καθάρισμα» των ισολογισμών τους από «τοξικά» στοιχεία θα πάρει αρκετό χρόνο, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις ενός αυστηρότερου πλαισίου εποπτείας και κεφαλαιακής επάρκειας, σύμφωνα με τους όρους της «Βασιλείας 3» και των νέων περιορισμών στις αγορές που επιβάλλουν τα κράτη, αντλώντας διδάγματα από την κρίση.

Με αυτά τα δεδομένα, οι τραπεζίτες υπολογίζουν από σήμερα, ότι η στρατηγική τους για μείωση κινδύνων και ενίσχυση των ισολογισμών δεν θα συνάδει από το 2012 με την τοποθέτηση κεφαλαίων σε στοιχεία ενεργητικού υψηλού κινδύνου, όπως το ελληνικό χρέος. Ως εκ τούτου, αρχίζουν από σήμερα να πιέζουν τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης να… σηκώσουν το ελληνικό βάρος για αρκετά χρόνια, μέχρι το σύστημα να είναι πάλι έτοιμο να αναλάβει νέους κινδύνους.

Το ερώτημα που έχει σε αυτό το πλαίσιο ιδιαίτερη σημασία για τους Έλληνες πολίτες και την κυβέρνηση είναι αν μπορεί η Ελλάδα και η Ευρωζώνη να εφαρμόσουν το μνημόνιο με τους αρχικούς του όρους, πηγαίνοντας κόντρα στη βούληση του διεθνούς «ιερατείου» των ισχυρών τραπεζιτών. Η πρόσφατη ιστορία απέδειξε, ότι το πεπρωμένο που χαράζουν οι αγορές για τις αδύναμες χώρες του διεθνούς στερεώματος φυγείν αδύνατον: όσο και αν προσπάθησε η κυβέρνηση Παπανδρέου και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κρατήσουν την Ελλάδα εντός αγοράς, τελικά αποκλείσθηκε και η ευθύνη της εξυπηρέτησης του εθνικού χρέους πέρασε στις κυβερνήσεις και το ΔΝΤ.

Αν, όμως, η υποταγή στις διαθέσεις των αγορών καταστεί αναπόφευκτη, το επόμενο ερώτημα που προβάλλει… απειλητικό για τους Έλληνες πολίτες είναι άλλο: πώς θα πείσουν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης τους φορολογούμενους πολίτες, ότι είναι αναγκαίο και σκόπιμο να συνεχίσουν να πληρώνουν… ελληνικές αμαρτίες ίσως και μέχρι το 2020; Δεν θα υποχρεωθούν, άραγε, για να το πετύχουν τελικά, να καταδείξουν στην κοινή γνώμη, ότι η Ελλάδα θα πάρει μεν νέο δάνειο, αλλά θα εφαρμόσει και ένα πρόγραμμα λιτότητας άνευ προηγουμένου, με ακόμη αυστηρότερη διεθνή επίβλεψη; Και, αν έτσι εξελιχθούν τα πράγματα, ποια ελληνική κυβέρνηση θα καταφέρει να «πουλήσει» στους Έλληνες πολίτες νέες… θυσίες, όταν θα είναι ήδη εξαντλημένοι από τα πρώτα χρόνια εφαρμογής του Μνημονίου 1; Δεν θα κινδυνεύσει η Ελλάδα και η Ευρώπη να βρεθεί μπροστά σε ένα ανεξέλεγκτο ξέσπασμα κοινωνικής οργής;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι τόσο… μελλοντολογικά και θεωρητικά, όσο φαίνονται. Η διεθνής πολιτική και τραπεζική ηγεσία ήδη έχει αρχίσει να προβληματίζεται για τις απαντήσεις τους, έστω και αν η ελληνική κοινή γνώμη θα πληροφορηθεί, ως συνήθως, τελευταία τα συμπεράσματα αυτού του προβληματισμού…

Κατά τα λοιπά, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο Πέτρος Χριστοδούλου του ΟΔΔΗΧ, ανησυχώντας για πολύ πιο βραχυπρόθεσμες εξελίξεις, όπως η έκβαση της δημοπρασίας εντόκων γραμματίων της επόμενης εβδομάδας, επιχείρησαν χθες να κάνουν φραστικό «μασάζ» στους δύσπιστους διεθνείς επενδυτές, δηλώνοντας σε διεθνή μέσα ότι οι ελληνικοί τίτλοι αποτελούν ευκαιρία και δεν πρέπει να φοβίζουν τους επενδυτές και διαψεύδοντας για πολλοστή φορά τα σενάρια χρεοκοπίας της χώρας.

Όμως, όπως έχει αποδείξει η πρόσφατη εμπειρία της χώρας με τις αγορές, τέτοιες διαβεβαιώσεις από ελληνικά χείλη (ή ακόμη και από τα χείλη αξιωματούχων διεθνούς εμβέλειας) αποτελούν έπεα πτερόεντα για τους παράγοντες του διεθνούς τραπεζικού συστήματος. Γι’ αυτό και το spread της δεκαετίας εξακολουθεί να… τα χιλιάζει (βρίσκεται «κολλημένο» κοντά στις 1.000 μονάδες, ή 10%), όσο και αν κουράζονται οι Έλληνες αξιωματούχοι με συνεντεύξεις σε διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Όσοι, μάλιστα, βιάζονται να πανηγυρίσουν, επειδή το νορβηγικό Sovereign Wealth Fund, με ενεργητικό 450 δις. δολ., δηλώνει ότι έχει τοποθετήσει λίγα δισεκατομμύρια σε ελληνικούς τίτλους και θα συνεχίσει να αγοράζει, ας μην ανοίξουν από σήμερα τις… σαμπάνιες. Ακόμη και τα SWF, που έχουν την πολυτέλεια να αγνοούν τις αξιολογήσεις των διεθνών οίκων και να ρισκάρουν μερικά κεφάλαια με μακροχρόνιο ορίζοντα επένδυσης, αγοράζουν ελληνικά ομόλογα επειδή οι τριτοκοσμικές τους αποδόσεις (και, αντίστοιχα, οι εξευτελιστικές τιμές τους) θεωρούν ότι καλύπτουν σχετικά επαρκώς τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας. Οι ίδιοι διαχειριστές, όμως, είναι πολύ αμφίβολο αν θα ρίσκαραν να αγοράσουν ελληνικούς τίτλους, έστω και το 2012, με τις «λογικές» αποδόσεις που θα είναι υποχρεωμένη η Ελλάδα να εκδώσει τίτλους, όταν θα επιχειρήσει τη μεγάλη επιστροφή της στην αγορά…

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

5 σκέψεις σχετικά με το “Μνημόνιο για την Ελλάδα ως το 2020!

  1. Το κράτος στην Ελλάδα φροντίζει όσο καλύτερα μπορεί τους πολίτες, κακά τα ψέματα! Αρχικά, έκανε όσους περισσότερους μπορούσε δημόσιους υπαλλήλους για να μη κουράζονται, έβγαλε στη σύνταξη όσους περισσότερους γίνονταν ως αντιστασιακούς, ανάπηρους, πολιτευτές με 2 θητείες, εθελούσιες εξόδους από τις… φάμπρικες κλπ. Για όσους απέμειναν να εργάζονται, έφερε πλήθος ξένους για δούλους ώστε ο κυρίαρχος λαός να μην εργάζεται και να είναι αφεντικό. Για όσους επιμέναν να δουλεύουν τους έταξε άκοπα κέρδη από φωτοβολταϊκά, χρηματιστήρια κλπ κλπ. Προφανής στόχος; να μην εργάζεται κανείς αλλά να «περνάμε καλά» ούλοι με τα λεφτά των άλλων. Ζήτω το μνημόνιο 2 και 3 και 4!
    Και έχουμε το θράσος να κατηγορούμε το κράτος… τς τς τς

    Μου αρέσει!

  2. Ανησυχώ πλέον για το τι θα αντιμετωπίσουν τα παιδιά μου ..το λέω πολύ σοβαρα…
    Τελικά τι θα γίνει όταν δεν θα μπορουμε να αποπληρώσουμε όυτε το δάνειο που έχουμε πάρει, μιλάμε με βεβαιότητα, για πλήρη εκποίηση της «ψωροκώσταινας» . Αρνούμαι όμως φίλοι μου να εκποιήσω τη ζωή των παιδιών μου.
    Θυμώνω, εξοργίζομαι και απ την άλλη αισθάνομαι σαν να φτάνω σε τέλμα κυρίως γιατί νομίζω πως ζω μια εικονική πραγματικότητα στην οποία δεν μπορω να πατήσω restart ή end game. Σαν να μην έχω έλεγχω στη ζωή μου……

    Μου αρέσει!

    1. Όλες οι εξουσίες βασίζονται στην αποβλάκωση των λαών για να πετύχουν τα εις βάρος τους σχέδια. Ουδέποτε στάθηκε ιστορικά κανείς δυνάστης όταν οι λαοί απόκτησαν παιδεία και είδαν με ρεαλισμό την πραγματικότητα. Πρώτα νιώθεις δουλοπάροικος και μετά γίνεσαι. Όσο υπάρχουν λαοί που είναι αξιοπρεπείς, ζουν λογικά, παράγουν και καταναλώνουν αναλόγως των δυνάμεών τους ακόμα και σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες από μας, (Σκανδιναβία, Καναδάς), τότε μπορούμε και ‘μεις. Γνωρίζοντας πλέον τους ελληνόφωνους εχθρούς, μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί αποκτήσαμε χοντρά βαρίδια στα πόδια. Τα βαρύτερα είναι η έλλειψη παιδείας και η έλλειψη ουσιαστικού σεβασμού προς τον εαυτό μας, τους γύρω μας και το περιβάλλον.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: