Διχασμός; Όχι ευχαριστώ!

Από το «Ελληνικό Καφενείο»
Γράφει ο Μανώλης Κυπραίος

Είναι κάποιες ημέρες τώρα που παρακολουθώ τα σχόλια μέσα στο ιστολόγιο και πραγματικά μένω άναυδος. Υβρεολόγιο που θα το ζήλευαν στα χαμαιτυπεία, θέσεις χωρίς άποψη, ανταλλαγή πυρών χωρίς επιχειρήματα. Αν αυτή είναι η εικόνα της κοινωνίας που ζω, τότε θα την πω με μια φράση: Διχασμός!
Οι Ελληνες μου, οι συμπολίτες μου, οι συμπατριώτες μου, τρώνε τη σάρκα τους. Μαλώνουν και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το εκάστοτε πολιτικό κόμμα και την ιδεολογία του. Τόσα χρόνια πέρασαν. Δεν μάθατε; Μας άλωσαν, μας «τούρκεψαν», μας κορόιδεψαν. Έπαιξαν με τις ψυχές μας, το μυαλό μας, το φιλότιμό μας, την αγάπη μας για το μέλλον μας και για την πατρίδα μας.
Μας φυλάκισαν στην αρχή σε «χρυσά κλουβιά» και τώρα μας βάζουν στα πιο σκοτεινά μπουντρούμια με αλυσίδες στα χέρια και τα πόδια. Και αντί να κοιτάμε πως θα σβήσουμε την πυρκαγιά και μετά να ανακαλύψουμε ποιος την έβαλε, μαλώνουμε μεταξύ μας για το ποιος έβαλε τη φωτιά, αγνοώντας την πυρκαγιά που μας πλησιάζει όλο και περισσότερο και θα μας κάψει.
Αυτό θέλετε; Αυτό θέλουμε;
Εχει σημασία αν είστε «μπλε», «πράσινοι», «κόκκινοι», «κίτρινοι» ή «μαύροι»; Εχει σημασία ποια είναι τα πολιτικά σας πιστεύω μπροστά στην διασφάλιση της ακεραιότητας της πατρίδας μας εντός και εκτός συνόρων; Τι φοβόσαστε; Ποιες αλυσίδες σας έχουν δεμένους με το παρελθόν και τις εξαρτήσεις; Πως θα πάμε μπροστά με τέτοιες νοοτροπίες;
Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είναι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Το ίδιο ήταν του Κώστα Καραμανλή, το ……..ίδιο και του Κώστα Σημίτη. Με «γενναίες» πλειοψηφίες φυσικά. Ποιος τους εξέλεξε; Εμείς. Γιατί λοιπόν τώρα γυρίζουμε τα κεφάλια και λέμε: «Εγώ αυτόν; ποτέ! Να μου κοπούν τα χέρια!»
Αυτή λοιπόν είναι η υποκρισία μας.
«Ναι κάναμε λάθος». Αυτό να πούμε ή «ναι κάναμε σωστά». Και να σκεφτούμε ο καθένας ατομικά και συλλογικά, γιατί το κάναμε και τι ήταν αυτό που μας οδήγησε στο να το κάνουμε. Και φυσικά το «τι θα κάνουμε». Ότι σας ενοχλεί να το απορρίψετε και ότι σας εκφράζει να το υποστηρίζετε χωρίς όμως υπερβολές και υπερβάλλοντα ζήλο γιατί μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείτε προδομένοι, γιατί καποια «τετράποδα θηρία» δεν ξεχνούν ποτέ τα αρχέγονα ένστικτά τους.
Δεν βλέπετε τι συμβαίνει δίπλα μας; Η πλούσια τάξη γίνεται πλουσιότερη, η μεσαία τάξη εξολοθρεύεται, η χαμηλή τάξη εξαφανίζεται και οι Ελληνες γίνονται οι παρίες και οι «νεόπτωχοι» της Ευρώπης.
Δεν βλέπετε την ένταση; Την κατάθλιψη; Τον πόνο στα πρόσωπα των συμπολιτών μας;
Δεν σας πειράζει που το άδικο υπερισχύει του δικαίου;
Δεν σας πειράζει που η ανάγκη μας να ζήσουμε με αξιοπρέπεια έχει γίνει μαύρο κατάστιχο στα υποδήματα κάποιων;
Ποιος ο λόγος της ύπαρξης ενός κράτους; Να κάνει δυστυχισμένους τους πολίτες του και να τους έχει κλείσει σε μια φυλακή; Αρα κάτι συμβαίνει εδώ. Κάτι στο οποίο όλοι μας έχουμε μερίδιο ευθύνης.
Αυτό μας αξίζει; Τα νήματα που μας κινούν σας μαριονέτες δεν τα βλέπετε; Ή έχει εξασθενήσει η όρασή μας από τη λάμψη του χρυσαφιού που έχουμε μπροστά μας;
Οφελεί τίποτα το «κλάμα» ο «οδυρμός» και τα «αναθέματα»; Ετσι μωρέ αλλάζουν τα πράγματα;
Το έχω ξαναγράψει και στο παρελθόν πως δεν είμαι πολιτικός. Σας μιλάω με «καθαρή» καρδιά και ζω ότι ζείτε. Ούτε προνομιούχος είμαι, ούτε πλούσιος. Δεν θα σας πω ποιόν να ψηφίσετε ή ποιόν να μη ψηφίσετε. Για μένα υπάρχει μόνο ο άνθρωπος. Δεν με ενδιαφέρουν οι ιδεολογίες. Δεν νοείται ιδεολογία χωρίς την ευημερία του ανθρώπου, την ισότητα και τη δικαιοσύνη. Αυτό εν ολίγοις λέγεται Δημοκρατία.
Θα μου πείτε: «ένα χελιδόνι φέρνει την άνοιξη;».
Αυτό είναι και το εξοργιστικό της υπόθεσης. Είμαστε εκατομμύρια χελιδόνια που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Για να τον ξαναβρούμε, και θα δείτε μετά πως σκοτεινιάζει ο ουρανός των ερπετών που σέρνονται στο έδαφος…
Σκοπός μου είναι να σας βάλω να προβληματιστείτε για να βρεθεί λύση. Ο καθένας μπορεί να υποστηρίξει οτιδήποτε, αλλά αν μη τι άλλο ας το υποστηρίξει. Μιλήστε, ανταλλάξτε απόψεις, συζητείστε, όμως μη «μαχαιρωνόσαστε». Δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου για «μαχαιρώματα». Βάλτε μέσα στα θηκάρια τα μαχαίρια και πλησιάστε με «ανοικτά μυαλά» τον συμπολίτη σας, αφουγκραστείτε τον και ακούστε. Μάθετε και δώστε.
Δεν μπορώ να σκεφτώ πως εμείς οι Ελληνες, έχουμε «παραδώσει τα όπλα» έτσι. Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες μας έχουν πολεμήσει δια «πυρός και σιδήρου». Και όμως τα καταφέραμε. Πονέσαμε, κλάψαμε, θάψαμε τους νεκρούς μας και συνεχίσαμε μπροστά κοιτώντας τις κακοτοπιές του μονοπατιού που επιλέξαμε σαν λαός. Μην ακούτε αυτούς που μας ζητούν να πάρουμε άλλο μονοπάτι. Το μονοπάτι αυτό ακολουθούμε χιλιάδες χρόνια τώρα. Καλώς ή κακώς. Μέσα στους αιώνες κάναμε λάθη και θα ξανακάνουμε. Κάναμε όμως και πολλά καλά και θρέψαμε ένα αμπέλι τους καρπούς του οποίου «γεύονται» τώρα κάποιοι άλλοι.
Για το όνομα των παιδιών μας, των απογόνων μας και της πατρίδας μας παλέψτε. Σηκώστε επάνω τα μανίκια και ζητήστε αυτό που μας ανήκει, αυτό που έχουμε κερδίσει με αίμα και ιδρώτα. Δεν ζητάμε τίποτε περισσότερο πίσω από την κλεμμένη ζωή μας, τα όνειρά μας, το γέλιο και την αγάπη μας

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: