Αρχείο για Μαΐου, 2010


Όλος ο πολιτισμένος κόσμος αισθάνεται ντροπή με τη στάση των ακτιβιστών που επέβαιναν στα πλοία με τη ιατρική βοήθεια για τους κατοίκους της Γάζας.
Και πως να μη όταν άοπλοι άνθρωποι επιτίθενται με τόση βία εναντίον των πάνοπλων ισραηλινών στρατιωτών στα διεθνή ύδατα.
Για να σωθούν οι οπλισμένοι σαν αστακοί στρατιώτες, να μη καραριφθούν τα επιθετικά ελικόπτερα και βυθιστούν οι φρεγάτες και τα καταδρομικά αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, να σκοτωθούν 15 ακτιβιστές.
Τσ, τσ, τσ, τσ…
Που πάει ο κόσμος μπαμπά και τι κατάσταση είναι αυτή όταν γυναίκες και ηλικιωμένοι χτυπούν τους ισραηλινούς με τα γυμνά τους χέρια…
Τσ, τσ, τσ, τσ!

ΥΓ. Αυτό που με ικανοποίησε ήταν η σκληρή απάντηση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών ποου δήλωσε πως, οι συγγενείς των Ελλήνων ακτιβιστών μποΡούν να τηλεφωνήσουν στο 210.Dr Droutsas.gr για να πληροφορηθούν για τη τύχη των δικών τους.
Δείγμα της ευαισθησίας μιας αληθινής σοσιαλιστικής κυβέρνησης

Ανεξέλεγκτες πτήσεις

Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ
Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, στην πρόσφατη κοινή συνέντευξη τύπου με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Τ. Ερντογάν, υπενθύμισε με κατηγορηματικό τρόπο στον ομόλογό του ότι η Τουρκία οφείλει να καταθέτει σχέδια πτήσεων των μαχητικών της στο Αιγαίο. Εξέφρασε δηλαδή τη γνωστή και πάγια ελληνική θέση στο θέμα αυτό.

Αυτή τη θέση, όμως, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας την έχουν ήδη αλλάξει από τα τέλη του 2009, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τις τροποποιήσεις των διατάξεων του αρμόδιου διεθνούς οργανισμού ICAO. Σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά και διεθνή έγγραφα, ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός έχει ανοίξει φαρδιά την πόρτα για την παραχώρηση του ελέγχου του Αιγαίου στην Αγκυρα.

Αναλυτικότερα: Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 1947 μέχρι το 2010 υποστηρίζουν ότι οι κανόνες του ICAO έχουν εφαρμογή στα πολιτικά και στρατιωτικά αεροπλάνα. Το ίδιο υποστήριζε και η Αγκυρα μέχρι και την εισβολή στην Κύπρο, ενώ στις αρχές του 1975 άλλαξε πολιτική εις βάρος της Ελλάδας και υποστηρίζει ότι τα στρατιωτικά αεροσκάφη εξαιρούνται των κανόνων του ICAO και δεν καταθέτουν σχέδια πτήσης στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.

Εκτοτε η Αγκυρα προσπαθούσε να βρει ευκαιρία να πείσει τον ICAO ώστε να συμπεριλάβει διάταξη που να εξαιρεί τα στρατιωτικά αεροσκάφη από τους κανόνες του οργανισμού, ώστε να μπορούν τα τουρκικά μαχητικά να πετάνε ανεξέλεγκτα στο Αιγαίο, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας, την ασφάλεια των πτήσεων στο FIR Αθηνών και με όλες τις συνέπειες για την άμυνα της χώρας.

Υστερα από παρέμβαση προφανώς της Αγκυρας και ενόψει της αναθεώρησης της Σύμβασης του Σικάγου (1944), που γίνεται τώρα, ο ICAO συμπεριέλαβε διάταξη προς έγκριση από τις χώρες – μέλη, με την οποία θα μπορούσαν πλέον τα τουρκικά μαχητικά να πετάνε ανεξέλεγκτα στο Αιγαίο χωρίς να καταθέτουν σχέδια πτήσης, να εξαιρούνται δηλαδή από τους κανόνες του ICAO. Σε σύσκεψη που έγινε στον ICAO στις 12-13 Μαΐου 2009 η Αθήνα απέρριψε τη διάταξη αυτή (objection) και έτσι φάνηκε ότι εξέλιπε ο κίνδυνος για εθνικές περιπέτειες.

Ομως η παρούσα κυβέρνηση σε νέα σύσκεψη στον ICAO πριν από την έγκριση του τελικού κειμένου, αποφάσισε δύο αλλαγές:

*Αντικατέστησε τον μέχρι τότε χειριστή του θέματος καθηγητή κ. Γιόκαρη, εκπρόσωπο της ΥΠΑ.

*Ηρε την ελληνική αντίρρηση για την επίμαχη και επικίνδυνη διάταξη θέτοντας απλώς επιφύλαξη «reservation», με το αιτιολογικό ότι «…στο Αιγαίο επικρατούν ειδικές καταστάσεις» (on special circumstances that prevailed over the Aegean Sea…).

Η ενέργεια αυτή τινάζει στον αέρα τα εθνικά συμφέροντα και την πάγια ελληνική θέση και δίνει το δικαίωμα στα τουρκικά μαχητικά να πετάνε ανεξέλεγκτα στο Αιγαίο, διότι η «επιφύλαξη» δεν έχει καμιά ισχύ και δι’ αυτού του τρόπου παραχωρείται το δικαίωμα στην Αγκυρα να εφαρμόζει στην πράξη την επίμαχη αναθεωρημένη διάταξη του ICAO.

Παραλλήλως όμως τίθεται και θέμα περιεχομένου της φράσης «ειδικές καταστάσεις στο Αιγαίο».

Ομως είναι γνωστό ότι η διατύπωση αυτή αποτελεί πολιτική της Αγκυρας εδώ και δεκαετίες εις βάρος της χώρας μας (και έναν από τους λόγους που δεν υπογράφει η Αγκυρα το Δίκαιο της θάλασσας). Σήμερα η Αθήνα, στο πλαίσιο του αρμοδίου διεθνούς οργανισμού, εμφανίζεται να ταυτίζεται με την εθνική πολιτική της Τουρκίας. Δημιουργείται επομένως το ερώτημα ποιος και πότε έδωσε οδηγίες στην ΥΠΑ να άρει την «αντίρρηση» του καθηγητή κ. Γιόκαρη και να θέσει την απλή «επιφύλαξη» με το απαράδεκτο περιεχόμενο και επιπλέον τι εννοεί η κυβέρνηση με τη διατύπωση «ειδικές καταστάσεις στο Αιγαίο».

Στις σχετικές συσκέψεις που έγιναν για την αλλαγή της ελληνικής θέσης το ΥΠΕΞ και η ΥΠΑ βρήκαν την επιφύλαξη «συμφέρουσα» (!), ενώ το ΓΕΕΘΑ, το ΓΕΑ και ο κ. Γιόκαρης ζήτησαν να απαλειφθεί η «επιφύλαξη» διότι είναι επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα.

Το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΑ ζήτησαν να ξανατεθεί η «αντίρρηση» στον ICAO. Το ίδιο ζήτησε και ο κ. Γιόκαρης, ο οποίος επισήμανε ότι δεν έπρεπε η ΥΠΑ να άρει την «αντίρρηση» που είχε τεθεί ήδη δύο φορές από ελληνικής πλευράς (Φεβρουάριος και Μάρτιος 2009), διότι η παραμονή της «αντίρρησης» θα ανέστειλε ολόκληρη τη διαδικασία υιοθέτησης του τελικού κειμένου στον ICAO.

Ετσι, αυτή τη στιγμή παρουσιάζεται το εξής οξύμωρο: Οι έλληνες πιλότοι να τρέχουν να αναχαιτίζουν τους Τούρκους και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση να συναινεί σε διατάξεις που επιτρέπουν στους τούρκους πιλότους να πετούν ανεξέλεγκτα στο Αιγαίο.

Το τραγικό όμως είναι ότι από το 1947 μέχρι σήμερα σε απόλυτες τιμές η χώρα έχει δαπανήσει περίπου 6 τρισ. ευρώ και έχει θυσιάσει πολλούς έλληνες πιλότους για τις αναχαιτίσεις στο Αιγαίο υποστηρίζοντας μια πάγια ελληνική θέση, που δεν είναι πλέον και τόσο «πάγια».

EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και http://infognomonpolitics.blogspot.com/


Ησύχασα. Το έβγαλα από μέσα μου και μπορώ πλέον να κοιμηθώ ήσυχος -αν και τώρα οι τύψεις με βασανίζουν όταν αγοράζω όπλα.
Στα 8 χρόνια που κυβερνούσε το Gollum της Μέσης Γης έβλεπα τη διαφθορά. Με ακουμπούσε υπό την έννοια ότι, τη συζητούσα με τους κολλητούς μου τα μεσημέρια στο «Τάκη 13», στη «Σαρδέλα» και στις ταβέρνες της Μυστηριώδους Νήοου όπου και η θερινή μου διαμονή. Μου ΄λεγαν οι κολλητοί μου και έκανα «τσ,τσ. τσ, τσ τι λες βρε αδελφέ έδωσε ο Χριστοφοράκος 10 εκατομμύρια ούρω στον Λάκη για τα S759, S114, 116, 115 κι’ έντεκα; Και, αστειεύομενος βέβαια πρόσθετα: δε του λέτε να δώσει και σε μας το κατιτις του;
Έβλεπα τη διαφθορά. Με ακουμπούσε…

Με την ευκαιρία να σας πω ένα ανέκδοτο…

Ένας Φιλανδός αστυνομικός-ρέϊντζερ συναντιέται με τύπο σε περιοχή που απαγορεύεται αυστηρά το κυνήγι του ταράνδου. Σταματάει δίπλα και βγαίνει απ’ τ’ αυτοκίνητο
– Τι είναι αυτό, ρωτάει δίχνοντας το όπλο
– Τίποτα. Η καραμπίνα του αδελφού μου του Ούβε είναι. Τη πάω σπίτι του, απαντάει ο τύπος
– Και αυτό δείχνωντας τα σταυρωτά φυσεκλίκια
– Τα φυσίγγια του φίλου μου Όλαφ, απαντάει ο τύπος
– Και ετούτο που έχεις στους ώμους και πιάνει το πόδι ενός τάρανδου 200 κιλών που κουβαλάει ο τυπάς
– Αααα, κάνει παριστάνωντας τον τρομαγμένο και πετώντας από πάνω του το ζώο ο κυνηγός!

Μαμααα. Η διαφθορά με ακουμπάει μαμααά

Σπύρος & Υιός ΑΕ

Από το: apirosxora, του vassgeo, 20 Μαΐου, 201

«Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ʽ»εθνάρχη» με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απʼ τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ʽΑυτοεξορισμένοςʼ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 1980 το… σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ʽδεξιέςʼ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.

Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο «μεγάλος», ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ʽεξορίαʼ… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ʽαλλαγήʼ. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ʽσηκώσειʼ το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ʽενεργόςʼ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ʽκατέβαινεʼ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απʼ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ʽαβέρταʼ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ʽέβαλεʼ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του «δουλεύοντας» το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.

Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ʽκαμένεςʼ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σʼ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.

Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.»


Οκ, ομολογώ. Παρακολουθούσα Mega και Καμπουράκη-Οικονομέα στο τμήμα που, ένας δικηγόρος μίας μονής του 11ου αιώνα έλεγε ότι, οι ανεμογεννήτριες που βρίσκονται 2 χιλιόμετρα μακρυά ενοχλούν τη …προσευχή τους και, γι’ αυτό η εταιρία (ΤΕΡΝΑ) δεν μπορεί να τις λειτουργήσει 10 χρόνια τώρα!
Όπως ήταν αναμενόμενο «κόλλησα»! Είμαι εθισμένος με το θέμα. Τοξικομανής. Κάθε φορά που ακούω δικηγόρο, «οικολόγο», κάτοικο που «ανησυχεί για την υγεία των παιδιών του», φορέα που μάχεται για την «πολιτιστική κληρονομιά», σταματάω ότι κάνω για να πάρω τη «δόση» μου! Την ώρα που ακούω τα «επιχειρήματά» τους διαβάζω τις προσφυγές τους στο ΣτΕ και η ευχαρίστηση μεγαλώνει.
Δεν υπάρχει πιο ισχυρή ουσία από τα επιχειρήματα των πολέμιων των ανεμογεννητριών και των φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων. Το τι λένε (χωρίς να ντρέπονται) δεν λέγεται. Από τις κα΄λόγριες που δεν μπορούν να προσευχηθούν, μέχρι τις γίδες που δεν μπορούν να γεννήσουν και από τα πόβατα που γίνονται gay μέχρι τη «προσβολή» στον ιερό τόπο που έχεζε ο Κολοκοτρώνης και τον άλλο που λουζόταν η νύμφη Ευανθία.
Όλα τα ‘χει ο μπαξές των πρακτόρων των πετρελαϊκών ετιαριών που, κάνουν τα πάντα για να σταματήσουν την ανάπτυξη των ΑΠΕ και να κρατήσουν τη χώρα δέσμιο του πετρελαίου και του λιγνίτη.
Και δεν υπάρχει ένας να τους στείλει απ’ εκεί που ήθλθαν εξαπολύοντας μία ομοβροντία επιχειρημάτων υπέρ των ΑΠΕ. Το μόνο που κάνουν (σαν τον συμπαθητικό Καμπουράκη) είναι να που ότι, «οι ανεμογεννήτριες τους ενοχλούν …αισθητικά»! Σε μία χώρα με 3500 ανεξέλεγκτες χωματερές, με ρημαγμένες θάλασσες, καμμένα δάση, νεκρούς ποταμούς, χωριά και πόλεις χτισμένα με τσιμεντόλιθους και ελενίτ, η αισθητική τους μάρανε!
Ξέρω ότι, θα κατηγορηθώ ότι είμαι «υπηρέτης» των εταιριών ΑΠΕ.
Στις κοχόνες μου.
Ότι και να πουν οι ΑΠΕ είναι καλύτερες απ’ το πετρέλαιο και τον λιγνίτη και στη διάθεσή τους για δημόσιο διάλογο ενώπιον του κοινού και όχι μέσα απ’ τα ιστολόγια και τα άρθρα μου στις εφημερίδες…
Ούρτ ρε!


«Θλίβομαι και εξοργίζομαι που, τέτοιες πράξεις συνέβησαν στη περίοδο 1897-1907 και, ελπίζω ότι, οι Έλληνες θα ξεπεράσουν το σοκ των αποκαλύψεων και θα βρούν τρόπο να χρησιμοποιήσουν τις μίζες του A. Roccos & his Brothers…»

Αυτή είναι η δήλωση που κάνω ως πρώην Πρωθυπ. της Τζουτζίας και, ελπίζω ότι, οι πολίτες θα κατανοήσουν ότι, αυτής της μορφής η ειλικρίνια ξεχωρίζει την ήρα από το σιτάρι.

Του Ηλία Νταλούμη

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρατζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα κάλεσε την Ελλάδα να λύσει τα προβλήματα που έχει με την Τουρκία με απευθείας συνομιλίες χωρίς την παρέμβαση τρίτων, προκειμένου το Αιγαίο να γίνει θάλασσα που ενώνει τους δύο λαούς και όχι που τους χωρίζει.

Ο υπουργός του των Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου εδώ και καιρό κάνει λόγο για «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», ενώ ο υπουργός για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις Εγκεμέν Μπαγίς δηλώνει ότι «η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από νέα άρματα, πυραύλους και μαχητικά όπως και η Τουρκία. Είναι καιρός να μειωθούν οι εξοπλιστικές δαπάνες παγκοσμίως και ιδιαίτερα της Τουρκίας και της Ελλάδας».

Την ώρα που λέγονταν όλα αυτά στις 88 μεγάλες και μεσαίες αμυντικές βιομηχανίες της Τουρκίας, ιδιωτικές και κρατικές, 68.831 άτομα έχουν ως κύριο, αν όχι αποκλειστικό, αντικείμενο τα αμυντικά προϊόντα. Προϊόντα που αρχίζουν από στολές και αρβύλες και φτάνουν έως τις φρεγάτες και τα αεροπλάνα. Οι εξοπλιστικές δαπάνες της Τουρκίας συνεχώς αυξάνονται.

Φιλόδοξα εξοπλιστικά προγράμματα βρίσκονται σε εξέλιξη και όπως προβλέπει το «Σχέδιο Στρατηγικών Στόχων 2007-2016», 68,7 δισ. δολάρια ή περίπου 55 δισ. ευρώ θα ξοδευτούν για την κατασκευή και την αγορά οπλικών συστημάτων! Να σημειωθεί ότι στα τουρκικά προγράμματα υπολογίζεται ποσοστό συμπαραγωγής τουλάχιστον 50%, που σημαίνει και χαμηλότερο εργατικό κόστος. Ποια είναι όμως τα προγράμματα αυτά;

Αεροπορία
Στην Αεροπορία το πιο ακριβό και φιλόδοξο πρόγραμμα είναι αυτό του μαχητικού F-35 (JSF). Αν και η Τουρκία μείωσε τον αριθμό των προς προμήθεια αεροσκαφών από 120 σε 100, ο διπλασιασμός σχεδόν του κόστους παραγωγής στέλνει τη συνολική δαπάνη σε δυσθεώρητα ύψη. Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές το κόστος κάθε αεροπλάνου ξεπερνά τα 131 εκατ. δολάρια. Αν σ’ αυτά προστεθούν τα κόστη των βασικών ανταλλακτικών, της εκπαίδευσης κ.λπ., τότε η αγορά των τουρκικών F-35 υπολογίζεται να ξεπερνά τα 15 δισ. δολάρια.

Από το 2011 η Τουρκική Αεροπορία θα παραλαμβάνει τα τέσσερα ιπτάμενα ραντάρ Β737, που έχουν κόστος 6,4 δισ. δολάρια. Την ίδια περίοδο θα αρχίσουν οι παραλαβές των εκσυγχρονισμένων F16, αλλά και των 30 καινούργιων F-16 block 50, που παραγγέλθηκαν το 2007.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν ο κ. Ερντογάν επισκέφτηκε τις ΗΠΑ, αναγγέλθηκε η προμήθεια από την Τουρκία τριών UAV (μη επανδρωμένων αεροσκαφών) Predator, που μπορούν να φέρουν δύο πυραύλους αέρος-εδάφους. Με αφορμή την περιβόητη «Αντιπυραυλική ασπίδα» η Τουρκία διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ την προμήθεια 13 αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot τελευταίας γενιάς. Ταυτόχρονα συζητά με τη Ρωσία για αντιαεροπορικούς πυραύλους S300.

Ναυτικό
Οι τουρκικές ηγεμονικές φιλοδοξίες έχουν ως κύριο άξονα ανάπτυξης το Ναυτικό. Με «ναυαρχίδα» ένα ελικοπτεροφόρο πλοίο αμφίβιων επιχειρήσεων -όπως αυτό που αγόρασε πρόσφατα η Ρωσία από τη Γαλλία- η Τουρκία επιδιώκει την είσοδό της στην ομάδα των χωρών που μπορούν να πραγματοποιούν αμφίβιες επιχειρήσεις μακριά από τις ακτές της. Το κόστος προϋπολογίζεται στα 500 εκατ. δολάρια.

Ταυτόχρονα έχει αρχίσει η ναυπήγηση 2 αρματαγωγών των 6.000 τόνων και οχτώ άλλων των 1.000 τόνων. Όλα αυτά μαζί με το ελικοπτεροφόρο θα αποτελούν «Ομάδα Μάχης» κατά τα αμερικανικά πρότυπα.

Σε εξέλιξη βρίσκεται το πρόγραμμα ναυπήγησης του «Εθνικού Πλοίου» (MILGEM) που έχει δύο σκέλη. Ένα με δώδεκα κορβέτες των 1.200 τόνων κι ένα με έξι φρεγάτες των 6.000 τόνων και προϋπολογισμό 2 και 3 δισ. δολάρια αντίστοιχα. Οι Τούρκοι φιλοδοξούν όλα αυτά τα πλοία να έχουν το τουρκικής σχεδίασης και κατασκευής ηλεκτρονικό σύστημα μάχης GENESIS.

Πέρα απ’ όλα αυτά ναυπηγούνται 16 περιπολικά κι ένα μεγάλο πετρελαιοφόρο, ενώ έχουν αρχίσει οι προεργασίες για τον ριζικό εκσυγχρονισμό των οχτώ (πρώην αμερικανικών) φρεγατών τύπου Perry και της ναυπήγησης έξι υποβρυχίων τύπου 214, όμοιων με τον «Παπανικολή», προϋπολογισμού 3 δισ. δολαρίων.

Στρατός
Την επόμενη χρονιά αρχίζουν οι παραδόσεις των δεκατεσσάρων μεταφορικών ελικοπτέρων Chinook που έχουν κόστος 1,2 δισ. δολάρια. Το πρόγραμμα απόκτησης 50 επιθετικών ελικοπτέρων Τ129, με προαίρεση για άλλα 41, προϋπολογισμού 2 δισ. δολαρίων προχωρά κανονικά. Εν τω μεταξύ ολοκληρώθηκε αυτές τις ημέρες ο εκσυγχρονισμός των 170 αρμάτων μάχης Μ60 με κόστος 700 εκατ. δολάρια, ενώ έχουν αρχίσει οι προεργασίες για τη σχεδίαση του «εθνικού άρματος μάχης» Altay.

Ταυτόχρονα έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την επιλογή τροχοφόρου τεθωρακισμένου οχήματος. Άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος είναι το πρόγραμμα της προμήθειας 36 γεφυροφόρων οχημάτων τύπου Leguan προορίζονται για ζεύξεις του Έβρου από τη Γερμανία, με την οποία έχουν αρχίσει διαπραγματεύσεις. Ακόμα προχωρά το πρόγραμμα κατασκευής αυτοκινούμενων πυροβόλων των 155 χιλ. Firtina, από τα οποία έχουν παραδοθεί 144 και θα κατασκευαστούν άλλα 300.

Ως σήμερα έχουν κατασκευαστεί 36 εκτοξευτές και 150 βαλλιστικοί πύραυλοι Yildirm, με βεληνεκές έως και 300 χιλιόμετρα, που αναμένεται να φτάσουν τους 300!

πηγη ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

http://www.anevlavis.gr/
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΤΡΊΤΗ, ΜΆΪΟΣ 25, 2010

«Απ’ τα τσακάλια,
δε γλυτώνεις μ’ εφκές ή παρακάλια»
(Κ. Βάρναλης).

Toυ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΝΕΥΛΑΒΗ

Δεν μας κλέψατε μονό τον ισχνό μισθό μας, που με δικά μας έξοδα μας δίνατε.

Μας ΚΛΕΨΑΤΕ τους πιο ακριβούς θησαυρούς μας, που μέσα στην παλιά κασέλα
κρύβαμε:

Την ελπίδα για το αυριανό σαλπάρισμα, προς μια καινούργια χώρα.
Τα εισιτήρια για το ταξίδι μας, για μια ζωή που μας αξίζει.
Το κρυφό ανεπίδοτο γράμμα στους κυβερνήτες μας, που μας πρόδωσαν.
Τη φωτογραφία του πεθαμένου καπετάνιου μας, να καλαφατίζει ολοκαίνουργο
καράβι, πλησίστιο για το λιμάνι της ελπίδας.
Τη φωτογραφία της γιαγιάς, με τα παραμύθια, για τις όμορφες αλλοτινές μέρες.
Τη χαρά, να βλέπουμε το χαμόγελο στα χείλη των παιδιών μας κι όλων των
παιδιών, στο πρωινό ξεμύτισμα του Ήλιου.
Τα μυστικά σχέδια των «επαναστάσεών» μας, για όλα όσα μας πληγώνουν.
Όλες τις ιδανικές μας αυταπάτες, που μας κρατούσαν στη ζωή.

ΠΟΥΛΗΣΑΤΕ όλα τα υπάρχονταά μας, αντί πινακίου φακής, στις άπληστες αγορές και το αντίτιμό τους το καταχραστήκατε.

ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΑΛΑΛΟΥΣ, χωρίς τη θεϊκή μας γλώσσα, να ψελλίζουμε γρυλίσματα δήθεν ευρωπαϊκά.

ΜΑΣ ΚΛΕΙΣΑΤΕ Τ’ ΑΥΤΙΑ, για να μην ακούμε τον απολλώνιο ύμνο μας, πάρα μόνο το τιντίρισμα του άνομου χρυσού σας και το γρύλισμα των αδόντων αιδοίων της τηλετύφλωσης.

ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΑΤΕ για να μην βλέπουμε τον δικό μας Παρθενώνα, πάρα μόνο τη
γύμνια των χρυσωμένων οπισθίων της παγκοσμιοποιημένης αγοράς σας.

ΜΑΣ ΜΑΘΑΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΦΟΒΙΣΜΕΝΑ και με καλοδεχούμενες λέξεις από όλες τις λογοκρισίες. Με κομψές εκφράσεις που δεν ενοχλούν καμία καθεστηκυία τάξη. Να μην λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, και τους κλέφτες κλέφτες.

Τώρα στα σχολεία διδάσκουν:
«Την εποχή των αγενών μετάλλων» (Μ. Αναγνωστάκης).
Την νεοφιλελεύθερη ιστορία του συνωστισμού της Σμύρνης.
Την πολυπολιτισμική αρλούμπα της εκρίζωσης των μύθων και των παραδόσεων ενός λαού που γέννησε τον μύθο και τον έκανε παράδοση.

Μυθοδίαιτος, όμως, είναι ο άνθρωπος. Αδύνατον να ζήσει χωρίς μύθο.

ΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ.
Κι έμεινε ξυλάρμενο μέσα στον ωκεανό του παγκοσμιοποιημένου τίποτα.

Να, έρχονται, οι παγκοσμιοποιημένοι τυμπανιστές:
Του χυδαίου ρυθμού των ορμονών του σεξ (όχι του έρωτα).
Της ασχήμιας των καταναλωτικών παραισθήσεων.
Του βόρβορου των χρηματοπιστωτικών ψευδαισθήσεων.
Της καταφρόνιας των κοινωνικών διεκδικήσεων.

Οι προγραφείς τεχνοκράτες.
«Οι ληξίαρχοι των ημερών μας» (Μ. Αναγνωστάκης), από την Εσπερία.

Τα ΠΗΡΑΝΕ όλα, τα ΚΛΕΨΑΝΕ όλα, τα ΧΑΛΑΣΑΝΕ όλα.
Αυτοί, των ονείρων οι παγκοσμιοποιημένοι τρομοκράτες.

Ελαύνουν, τα επίλεκτα αγήματα:
Των βιαστών της εθνικής μας συνείδησης.
Των κερδοσκόπων του ιδρώτα του λαού μας, ντόπιων και ξένων.
Των «περάστε αυθέντα» πολιτικατζήδων μας.
Των εκμαυλιστών των οραμάτων μας.
Των δολοφόνων των ονείρων μας.
Των εργολάβων του ξεπουλήματος της χώρας μας

Εμείς, όμως, μήτε το Κουραδονήσι μας σας πουλάμε, αχρείοι της Εσπερίας (ντόπιοι και ξένοι).

Σπουδαγμένοι της Δύσης, περπατάτε πάνω στους μύθους του Ησιόδου, του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη.
Πατάτε πάνω στους ώμους του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου, του Παρμενίδη, του Εμπεδοκλή.
Ζείτε μέσα στο πιθάρι του Σκύλου Διογένη και των άλλων κυνικών.
Γράφετε Ιστορία με τη γραφίδα του Θουκυδίδη.

Και ξεχνάτε, υπερφίαλοι αθέμιστοι (Όμηρος), απόφοιτοι των φώτων της Εσπερίας, πως: Στο ίδιο τούτο το χώμα, ο ίδιος λαός, εδώ και 3.000 χρόνια μιλάει την ίδια γλώσσα και λέει τον ουρανό, ουρανό• τη θάλασσα, θάλασσα• τη γη, γη• τον αέρα, αέρα.

Και δεν μάθατε, σεις, οι πολιτισμένοι της Δύσης, πως:
Πολλοί γαρ πλουτούσι κακοί, αγαθοί δε πένονται.
Αλλ’ ημείς αυτοίς ου διαμειψόμεθα της αρετής τον πλούτον:
μα εμείς δεν θ αλλάξουμε την αρετή με τα δικά τους πλούτη. (Σόλων)

Και δεν περνάει από τον νου σας, σας διαφεύγει, Κήνωνες φύσγοντες: χοντροκοιλαράδες, (Αλκαίος, λυρικός ποιητής από τη Μυτιλήνη) πως:
«Με την αρετή η Ελλάδα, αντιμάχεται την φτώχεια και τη σκλαβιά: Αρετή διαχρεωμένη η Ελλάς την τε πενίην απαμύνεται και την δεσποσύνην» (Ηρόδοτος).

Την αρετή μας την ξεφτίσαμε με τα χρυσοστόλιστα ψιμύθια, που μας πασάρατε. Μα υπάρχει, αλώβητη, η ανάμνησή της.

Κάπου, κρυφά, στη θάλασσα της ψυχής μας, στις θάλασσες της ελληνικής πατρίδας, κάτω από «τον ήλιο τον ηλιάτορά μας», αρμενίζει «το τρελοβάπορο» των Ελλήνων Ανθρώπων.

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
Χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
Βάσανα ξεφορτώνει και αναστεναγμούς

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
Μπήκαμε μεσ’ στα όλα και περάσαμε. (Ο. Ελύτης).

Γιατί, ευρωπαιοχρυσαγορίτες — Ευρωπαίοι και χρυσά αγόρια (golden boyes για τους αγγλοβαρεμένους και αγορά) και ΗΠΑνθρωποι και ΔΝΤ (Διεθνή Νομισματικά Τέρατα) στα μέρη τα δικά μας, (σ.σ. στην καθ’ ημάς Ανατολή), κάνει ό,τι ώρα μας αρέσει κι ας λένε τα Γκρήνουιτς, (Ο. Ελύτης). Με μια απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό το «κάνει ό,τι ώρα μας αρέσει»: Η ευαισθησία και η εντιμότητα δεν αγοράζονται, ούτε πωλούνται στην αγορά.

Γιατί, κι άλλοτε, «Όταν σηκώσαμε τη σημαία αναντίον της τυραγνίας»,

Μαζί με τον «αγράμματο» Μακρυγιάννη μας — μακάρι να μπορούσαν να νιώσουν μια λέξη του οι «φωτισμένοι» Δυτικοί.

Μαζί με τον αθυρόστομο-ελευθερόστομο, «κλάστε μου τώρα τον μπούτζον», Καραϊσκάκη μας (Δ. Φωτιάδη, Καραϊσκάκης, σελ. 885), τον δολοφονημένο από τους ξένους και τους ντόπιους σφουγγοκωλάριούς τους.

Μαζί με όλους του πατριώτες Έλληνες, από καταβολής της ιστορίας του λαού μας — κι ας μην έλειψαν οι προδότες, οι ρουφιάνοι, οι δωσίλογοι, οι κάλπηδες, οι πατριδέμποροι. Κι ο Νόμος, «των ανόμων ασπίδα».

Γιατί, και τότε, «Ξέραμε ότι είναι πολλοί… κι έχουν όλα τα μέσα… όμως πολεμούμεν όσο μπορούμεν ανατίον της τυραγνίας». (Μακρυγιάννης).

Γιατί, για τους Έλληνες (όχι για τους μεταμοντέρνους νεοελληναράδες πατριδεμπόρους):

«Ουδέν γλύκιον πατρίδος» (Όμηρος).

«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
Μόνον ετούτον αγαπώ» (Ο. Ελύτης).

Από το: Politis.gr
Ημερομηνία ανάρτησης: 25 Μαΐου 2010.

Σύμφωνα με την είδηση που μετέδωσε πριν από λίγο (αργά το βράδυ της Δευτέρας) το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο «Ανατολή»,το αλβανικό κοινοβούλιο ενέκρινε το νόμο περί εισόδου και προσωρινής παραμονής τουρκικής ναυτικής μονάδας.
Σύμφωνα με το τηλεγράφημα «ο νόμος αφορά την ανάληψη καθηκόντων εκ μέρους της τουρκικής στρατιωτικής δύναμης 1.125 ατόμων στα αλβανικά χωρικά ύδατα και αποσκοπεί στην ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ του αλβανικού και του τουρκικού στόλου».
Η Τουρκία «περικυκλώνει» λοιπόν την Ελλάδα ενώ η κυβέρνηση περί άλλων τυρβάζει. Το γεγονός έρχεται μετά την ακύρωση της διμερούς συμφωνίας Ελλάδας-Αλβανίας περί καθορισμού της υφαλοκρηπίδας και άλλων θαλασσίων ζωνών, που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Καραμανλή . Για το γεγονός δεν έχει υπάρξει ΚΑΜΙΑ αντίδραση από την κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου.
Υπενθυμίζω ότι η ανωτέρω συμφωνία είχε διπλή στρατηγική σημασία. Αφενός αμιγώς γεωστρατηγική σημασία λόγω των αγωγών και αφετέρου ως συμφωνία πρότυπο για την υφαλοκρηπίδα και τις άλλες θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο.
Η συμφωνία εκείνη είχε στηριχτεί στη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και συμπεριελάμβανε όλες τις ρυθμίσεις και τις δικαιϊκές πρακτικές που αρνείται η Τουρκία να αναγνωρίσει στο Αιγαίο.
Αναγνώριζε υφαλοκρηπίδα στα νησιά και όριζε κατά τρόπο ορθό (με αφετηρία βράχους, υφάλους, νησίδες) τη μέση γραμμή των συνόρων, αλλά και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Επειδή εξωτερική πολιτική δεν γίνεται δια της ακινησίας μήπως θα πρέπει επιτέλους ο υπουργός Εξωτερικών κ. Παπανδρέου να πληροφορήσει τον ελληνικό λαό σε τι ενέργειες έχει προβεί η κυβέρνηση και τι σχεδιάζει να κάνει για να διασωθεί και να ισχύσει η συμφωνία εκείνη η οποία είχε χαρακτηριστεί αμοιβαία επωφελής και σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη των Ελληνοαλβανικών σχέσεων;
Ο κ. Παπανδρέου έχει στα χέρια του το χαρτί των διαπραγματεύσεων για την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σκοπεύει να το χρησιμοποιήσει ;
Τέλος πάντων ,Υπουργείο Εξωτερικών σημαίνει διαρκής και αμμελητί διεργασία. Το έχουν αντιληφθεί αυτό (πριν είναι πολύ αργά);

Tης Ρίτας Ζαχαριάδου

Την ώρα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης περιορίζονται σε ανακοινώσεις που αφορούν τις νέες απεργιακές κινητοποιήσεις, το αμερικανικό κανάλι CNN προβάλλει prime time τις επαγγελματικές ευκαιρίες στη γειτονική χώρα των Σκοπίων, την οποία αποκαλεί «Μακεδονία», και προτρέπει διά στόματος του πρωθυπουργού των Σκοπίων Νίκολα Γκρουέφσκι τους υποψήφιους επενδυτές να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες και το φιλόξενο κλίμα που προσφέρει η τοπική κυβέρνηση για τη δημιουργία εταιρειών σε χρόνο λιγότερο από 24 ώρες, με φορολόγηση που δεν ξεπερνά το 10%.

Ενώ οι Έλληνες επαγγελματίες μετρούν καθημερινά την απώλεια εκατοντάδων θέσεων εργασίας με το κλείσιμο παραγωγικών εγκαταστάσεων απανταχού της χώρας, το υπάρχον επιχειρηματικό δυναμικό δείχνει προβληματισμένο για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται τη σημερινή ύφεση.

Μεταξύ 15%30% υπολογίζεται η μείωση της απασχόλησης, σύμφωνα με την ΕΣΥΕ, σε κλάδους μεταποίησης όπως ξυλεία/βιομηχανία επίπλων, τρόφιμα-ποτά και καπνός. Οι νομοί Αχαΐας, Ημαθίας Μαγνησίας αλλά και η περιοχή της Θράκης έχουν πληγεί σοβαρά από την αποβιομηχάνιση των τελευταίων είκοσι χρόνων.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία οι δραστηριότητες του δημόσιου τομέα καλύπτουν το 40% του ΑΕΠ, κλάδοι όπως η ενέργεια, οι επικοινωνίες, οι μεταφορές, η μεταποίηση, ο τουρισμός αποτελούν «εξαρτήματα» του κυβερνητικού οικονομικού μοντέλου, που καθοδηγείται επί δεκαετίες από συντεχνιακά συμφέροντα πνίγοντας κάθε άλλη επιχειρηματική πρωτοβουλία. Σε τεντωμένο σχοινί παραμένουν οι σχέσεις κράτους και βιομηχανίας, την ώρα που ο κρατικός μηχανισμός εξακολουθεί ασφυκτικά να ελέγχει κάθε επενδυτική δραστηριότητα με όποιο τίμημα. Σε κατάσταση βιομηχανικού κραχ έχουν περάσει είτε περνούν σταδιακά πολλές βιομηχανικές ζώνες της χώρας μεταξύ των οποίων της Πάτρας, του Βόλου και της Βορείου Ελλάδας.

Πρωτεργάτες της αντίδρασης τα συνδικάτα
ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ και πολιτικοί φορείς από κοινού στήριξαν το μηχανισμό αποβιομηχάνισης του τόπου, με τη συστράτευση μεγάλου αριθμού συνδικαλιστών, με σκοπό να εξασφαλίσουν ίδιον πολιτικό όφελος. Ήρθε μάλιστα και η «χρυσή εποχή» με αίτημα για 35ωρο -7ωρο5ήμερο πλήρους απασχόλησης, με πλήρεις αποδοχές και πλήρη ασφάλιση.

Την περίοδο εκείνη οι κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ χαϊδεύανε τα αφτιά των συνδικαλιστών και υπόσχονταν σταδιακή αλλαγή· την ίδια ώρα που η Πορτογαλία και η Ισπανία επιδίωκαν το μεγάλο άλμα της ένταξης στην ΕΟΚ και του εκβιομηχανισμού των χωρών της Ιβηρικής χερσονήσου. Σύντομα τα πρώτα μηνύματα αποβιομηχάνισης έκαναν την εμφάνισή τους, καθώς οι αναρίθμητες επιδοτήσεις από τα πακέτα Ντελόρ εξωράιζαν το νέο μοντέλο της ελληνικής περιφέρειας.

Πρωτοπόροι στον τομέα της ελληνικής βιομηχανίας υπήρξαν όλες τις εποχές, καθώς σημαντικός αριθμός επιχειρήσεων επένδυσε στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, στην ποιότητα και στην καινοτομία σε νέα προϊόντα. Εντούτοις, η διάχυτη καχυποψία απέναντι στις επιχειρήσεις και η δαιμονοποίηση του κέρδους είναι ριζωμένες από τις αρχές του περασμένου αιώνα εξαιτίας των ανατροπών και των ανακατατάξεων που προκαλούσε η επιχειρηματική κοινότητα· εξακολουθούν, δε, να μην γίνονται εύκολα αποδεκτές από τις κοινωνίες και τους πολιτικούς.

Από την πλευρά του ελληνικού κράτους καταγραφόταν έντονη η αδυναμία προγραμματισμού και η κατασπατάληση των τεράστιων πόρων που εισέρρευσαν την τελευταία 20ετία στο πλαίσιο της Ε.Ε., προκαλώντας την έλλειψη κοινωνικής εμπιστοσύνης.

H ΤΕΟΚΑΡ άνοιξε το χορό των λουκέτων το ’80
ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ των επιχειρήσεων ΤΕΟΚΑΡ έστειλε στην ανεργία 420 εργαζόμενους, σε μια περίοδο μάλιστα όπως η δεκαετία του ‘80 οπότε η NISSAN επιθυμούσε διακαώς τη βιομηχανική παρουσία της στην Ευρώπη με αντάλλαγμα την εργασιακή ειρήνη.

Το αποτέλεσμα ήταν ο ιαπωνικός όμιλος να μεταφέρει τις δραστηριότητές του στην Αγγλία και η βιομηχανική Θεσσαλία να γνωρίζει την απαξίωση. Ακολούθησε το κλείσιμο και άλλων μονάδων από ποικίλους κλάδους σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας όπως: Βαμβακουργία, ΒΙΟΑΛ, ΣΕΞ ΑΠΗΛ, Κλωστήρια Φιλιατών, ΡΟΚΑ. Στη συνέχεια ακολούθησαν ο Σκαλιστήρης στο Μαντούδι, και οι OPEL, IDEALSTANDARD. Η πώληση των Τσιμέντων Χαλκίδας, αλλά και των μεταλλείων πρώην Σκαλιστήρη, το κλείσιμο των Μεταλλείων Φωκίδας, ΕΛΒΟ, των Φωσφορικών Λιπασμάτων, το λουκέτο στα Πλαστικά Καβάλας συμφερόντων ομίλου Πετζετάκη, και των Μεταλλείων Χαλκιδικής, το κλείσιμο των γραμμών παραγωγής της Βιαμύλ, της Siemens, η αποχώρηση των Καναδών από το Αλουμίνιον της Ελλάδος.

Αποχώρησαν περίπου 3.500 βιοτεχνίες
ΠΑΝΩ από 3.500 κλωστοϋφαντουργικές επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων δραστηριοποιούνται στο Πετρίτσι και σε άλλες περιοχές στη Βουλγαρία και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων. Οι όμιλοι Λαναρά – Αργυρού έκαναν τον κύκλο τους βάζοντας λουκέτο στα Κλωστήρια Αττικής, στις Πειραϊκή – Πατραϊκή, Κλωνατέξ, Tricolan, Ολυμπιακή και Kλωστήρια Β’ Ναούσης γράφοντας ουσιαστικά τον επίλογο της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας και οδηγώντας μια μεγάλη κατηγορία εργατών στην ανεργία.

Ανεργία πάνω από 50% στη Νάουσα
ΤΟ ΑΛΛΟΤΕ «Μάντσεστερ των Βαλκανίων» όπως ονομάστηκε η Νάουσα, όπου το 1874 ιδρύθηκε το πρώτο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στα Βαλκάνια, σήμερα εμφανίζει ανεργία της τάξεως του 50%. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας 44.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν στην κλωστοϋφαντουργία ενώ τη διετία 2003-2004 έχουν απολυθεί 28.700 εργαζόμενοι.

Οι σχέσεις κράτους και βιομηχάνων
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ κράτους και βιομηχανίας, η αδυναμία εξεύρεσης ισορροπίας μεταξύ κρατικής ρύθμισης και οικονομίας της αγοράς, η υψηλή κρατική παρεμβατικότητα στην οικονομία, παραμένουν μερικά από τα μεγάλα στοιχήματα της ελληνικής οικονομίας. Μια χώρα που όχι μόνο στερείται κατάλληλου επιχειρηματικού και φορολογικού περιβάλλοντος αλλά και βιομηχανικής παράδοσης, κατάρτισης και τεχνογνωσίας. Παρά τις πρόσφατες εκκλήσεις προς την κυβέρνηση από μέρους των βιομηχάνων να δημιουργηθεί «Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών» κοντά στα βόρεια σύνορα, έτσι ώστε το κύμα μετεγκατάστασης να συγκρατηθεί, η πολιτεία απάντησε με απανωτές μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας, με αποτέλεσμα οι κρατικές επιδοτήσεις για παραγωγικές επενδύσεις να σπαταληθούν στη μετεγκατάσταση των μονάδων σε χαμηλού κόστους περιοχές, κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη.

Επανασχεδιασμός
Τον επανασχεδιασμό του αναπτυξιακού μοντέλου καλείται να αναλάβει η κυβέρνηση υπό την πίεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου παρά την άρνηση του εγχώριου τραπεζικού κλάδου να επιχορηγήσει επιχειρηματικά σχέδια, που βρίσκονται ερμητικά κλεισμένα στα συρτάρια των χρυσοκάνθαρων του πιστωτικού lobby.

Σε μια νέα περίοδο έντονης επιχειρηματικής ανασφάλειας, η αρνητική στάση των κάθε μορφής συνδικαλιστικών φορέων απέναντι σε νέες ρυθμίσεις στα εργασιακά προκαλεί αρρυθμία στην αγορά και υπονομεύει την προσπάθεια εξόδου από την ύφεση. Η ελληνική βιομηχανία αναπτύχθηκε στη σκιά ενός βουλιμικά παρεμβατικού κράτους, την προστασία του οποίου ωστόσο ενίοτε διεκδίκησε και η ίδια σε περιόδους κρίσης. Την ώρα που η ελληνική βιομηχανία καταγράφει σημαντικές απώλειες σε όλους τους κλάδους μεταποίησης όπως υποδήματα, τρόφιμα, χαρτοβιομηχανία, καπνός, ξύλο, οι απεργιακές κινητοποιήσεις επιταχύνουν τις διαδικασίες διακοπής κάθε ξένης επενδυτικής δραστηριότητας στην Ελλάδα.

Άλλωστε η χώρα διεκδικεί μόλις την 48η θέση το 2010 σε ό,τι αφορά την «Οικονομική Αποδοτικότητα» και την 54η στον τομέα της «Επιχειρηματικής Αποτελεσματικότητας», ενώ άγνωστο παραμένει το σκηνικό που θα διαμορφωθεί έως το τέλος του 2010.

Διέξοδο αναζητεί η ΛΑΡΚΟ
Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΑΡΚΟ σήμερα αναζητεί λύση για την επιβίωσή της. Η άλλοτε κραταιά ναυαρχίδα του ομίλου Μποδοσάκη με τους 1.300 εργαζόμενους, είναι μια αμιγώς ελληνική εταιρεία και από τις πέντε μεγαλύτερες παραγωγούς σιδηρονικελίου στον κόσμο. Είναι από τις λίγες σημαντικές βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας που εξακολουθούν να λειτουργούν στη χώρα μας χωρίς όμως στρατηγικό σχεδιασμό.

Η πώληση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, άλλοτε ελληνικής μονάδας, της δεύτερης μεγαλύτερης μετά τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη της Νορβηγίας, που έφτασε να «πουληθεί» με συμβολικό τίμημα στην γερμανική HDW αφού είχε γίνει βρόχος για το Δημόσιο, είναι ενδεικτική. Η Ε.Ε. προσέφυγε κατά της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παράνομες ενισχύσεις 230 εκατ. ευρώ που χορηγήθηκαν στα ναυπηγεία από το ελληνικό κράτος και την τότε κρατικής ιδιοκτησίας τράπεζα ΕΤΒΑ υπό μορφή δανείων και εγγυήσεων.

Πώς έφυγε η Pirelli για την Τουρκία
ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΠΛΗΓΜΑΤΑ την τελευταία εικοσαετία δέχτηκε και η περιοχή της Αχαΐας, όπου η βιομηχανική αφαίμαξη οδήγησε στην ανεργία χιλιάδες άτομα. Αρχής γενομένης από την Pirelli, μια βιώσιμη μονάδα παραγωγής ελαστικών που «σφραγίστηκε» πριν από είκοσι χρόνια εξαιτίας των πολυήμερων απεργιακών κινητοποιήσεων που οδήγησαν σε ρήξη τις σχέσεις με την εργοδοσία με συνέπεια να μείνουν χωρίς δουλειά 500 άτομα.

Η ιταλική πολυεθνική ήλθε στη βιομηχανική ζώνη της Πάτρας κατόπιν συμφωνίας Ανδρέα Παπανδρέου και Λεοπόλντο Πιρέλι, για να καταλήξει λίγα χρόνια να μετεγκατασταθεί στη γειτονική Τουρκία. Η «Πειραϊκή – Πατραϊκή» (4.000 εργαζόμενοι), η χαρτοβιομηχανία «Λαδόπουλου» (1.200 εργαζόμενοι), η «Ελλάς ΑΕ» (120 εργαζόμενοι), έκλεισαν. Η μεταφορά των δραστηριοτήτων της πολυεθνικής «Barilla» ήταν θέμα χρόνου. Η καλτσοβιομηχανία «Μάντισον» (250 εργαζόμενοι), η οινοποιία «ΒΕΣΟ» (300 εργαζόμενοι), η «Ντρέσκο» (200 εργαζόμενοι) είναι μερικές από τις γνωστές εταιρείες που είτε έφυγαν από την περιοχή είτε κατέβασαν ρολά οριστικά. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στο Αίγιο, έκλεισαν η «Χαρτοποιία Αιγίου» (550 εργαζόμενοι), η μονάδα ενδυμάτων «Ρετσίνα» (300 εργαζόμενοι) και μια σειρά άλλες μικρότερες επιχειρήσεις. Προκαλεί θλίψη η καταμέτρηση των παραγωγικών απωλειών, που συνεχίζονται και επί των ημερών μας.

πηγη ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΔΕΥΤΈΡΑ, ΜΆΪΟΣ 24, 2010 0 ΣΧΌΛΙΑ





Αρέσει σε %d bloggers: