Αρχείο για Απρίλιος, 2010

Πάνω απ' τη γη ή τη θάλασσα χωρίς ...πτητικό επίδομα!

Ότι έχω μάθει στη ζωή μου το οφείλω σ’ αυτούς.
Ότι έχω κάνει στην ζωή μου τον οφείλω σ’ αυτούς.
Ότι κάνω τώρα ή πρόκειται να κάνω στο μέλλον το οφείλω στο παράδειγμα που μου έδωσαν, στο τρόπο που εκείνοι αντιμετώπιζαν την ζωή, στη πίστη τους στο καθήκον, στο θάρρος, στην αυταπάρνηση. Στη θέση ότι, εκτός από τα ευρώ, την κοινωνική άνοδο και τη ξαπλώστερα στο Parasite Beach, υπάρχει μία πατρίδα που έχει χύσει ποταμούς αίματος για να μπορούν σήμερα τα παράσιτα, οι νεόπλουτοι, τα λαμόγια, οι αρχοντοβίζιτες και αδελφές (στο μυαλό), να τρώνε τις σάρκες μιας χώρας που πρέπει ν’ αλλάξει όνομα και από Ελλάδα να αποκαλείται Κρανίου Τόπος.
Τους γνώρισα όταν ήμουν 15 ετών. Ήταν εκπαιδευτές μου. Μου έμαθαν να πετάω ανεμοπλάνα. Με έστειλαν solo στα 16 στο Αεραθλητικό Κέντρο Τριπόλεως. Πρώτος μου δάσκαλός ο Πέτρος Τσακωνιάτης, χειριστής Spitfire, που αρνήθηκε να πολεμήσει στον Εμφύλιο και διέφυγε με το αεροπλάνο του στην τότε Γιουγκοσλαβία. Εκτός από το πώς λειτουργούν τα χειριστήρια και τα ποδοστήρια με έμαθε να «διαβάζω» τον καιρό, τα σύννεφα, τα ανοδικά και καθοδικά ρεύματα. Μ’ έμαθε πως λειτουργούν οι αεροπορικοί κινητήρες, μου έδειξε τι σημαίνει απώλεια στήριξης, περιδίνηση. Με δίδαξε πως να απογειώνομαι και να προσγειώνομαι χωρίς να σπάω, πρώτα τα ανεμοπλάνα, μετά τα αεροπλάνα. Αν σκεφτείτε ότι κάθε προσγείωση με ανεμόπτερο είναι μία αναγκαστική προσγείωση (τα έρημα εν έχουν κινητήρα), από τότε μέχρι σήμερα πρέπει να έχω κάνει πάνω από …4000 αναγκαστικές.
Στα χρόνια που ακολούθησαν η αεροπορία (όπως και τα αγωνιστικά αυτοκίνητα) σημάδεψαν κάθε μου πράξη, απόφαση, δουλειά στη ζωή μου –και εξακολουθούν να την σημαδεύουν.

Την δεκαετία του 50 οι Τσακωνιάτης, Παναγώτας, Κατζούρος, Αργυράκης, Πένσκε, Ούζελατς… Τις επόμενες ήταν οι φίλοι μου και οι χειριστές της Πολεμικής Αεροπορίας που είχα τη τιμή να πετάξω μαζί τους με όλους τους τύπους των μαχητικών. Δεν θυμάμαι πια τα ονόματά τους αλλά τη σοβαρότητα και τη πίστη στην Αποστολή που ήταν και είναι η προστασία της πατρίδας. Θυμάμαι ακόμα το τρόπο που ανέπνεαν όταν «τραβούσαν» 6 και 7G για να μου δείξουν τι αντιμετωπίζουν κάθε μέρα.
Θυμάμαι τις φωτογραφίες των παλιών αεροπόρων στις Μοίρες και τις άλλες των ωραίων παιδιών που έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να φυλάξουν Θερμοπύλες…

Τα χρόνια πέρασαν, οι εκπαιδευτές και οι χειριστές της Π.Α. έγιναν φίλοι που μαζί, κάθε σαββατοκύριακο, πετούσαμε ότι πετάει, μιλούσαμε για την αεροπορία και το διάστημα, διαβάζαμε, μορφωνόμαστε, αποκτούσαμε ενδιαφέροντα.

Τη πρώτη μου πτήση με μαχητικό την έκανα το 1982 σε ένα Mirage 2000 στο ΄Κέντρο Δοκιμών της Μαρσέλ Ντασό στο Ίστρ της νότιας Γαλλίας κοντά στην Καμάργκ. Αυτή η πτήση, η πρώτη στην ιστορία για Έλληνα δημοσιογράφο, έθεσε τις βάσεις για την δεύτερη, πιο ωραία περίοδο της ζωής μου. Ο τότε Α/ΓΕΑ Γιώργος Κουρής επέτρεψε να πετάξω σε μαχητικό της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Στην 111 Π.Μ. πέταξα με Northrop F5B. Στο εμπρός κάθισμα ο Παντελής Μήτσαινας, εκπαιδευτής, πολεμιστής, ηγέτης. Εδώ και χρόνια πολίτης αλλά καλός φίλος μέχρι σήμερα. Στη χρόνια που ακολούθησαν πέταξα με όλα τα μαχητικά της Π.Α. F4 Phantom, F104, Corsair A7H, F16 block 30 και block 52+, Mirage 2000 -5. Καμία έξοδος δεν ήταν πτήση εθισμού. Όλες ήταν μέρος της εκπαίδευσης των χειριστών της αεροπορίας μας. Νυχτερινοί και ημερήσιοι βομβαρδισμοί, «πραγματικές» αερομαχίες 1 προς 1, 2 προς 1, 3 προς 2… Με το δείκτη των G να κινείται για 35-40 λεπτά από το -2 στο +8,9 και το ταχύμετρο να δείχνει από 160 μέχρι 540 κόμβους. Κάθε φορά προσγειωνόμουν κάθιδρος, με τα κόκαλά μου να πονάνε απ’ τις επιταχύνσεις. Ο δημοσιογράφος πετούσε μία φορά το χρόνο. Εκείνοι δύο φορές την ημέρα. Και όταν εμπλέκονταν σε εικονικές αερομαχίες (dog fights) με τους «φίλους και συμμάχους μας στον ΝΑΤΟ) επέστρεφαν διαλυμένοι αλλά, περήφανοι γιατί κανείς δεν τους είχε «πάρει την ουρά». Κάθε επίσκεψη σε Πτέρυγα Μάχης ή Μοίρα κρατούσε 2-3 μέρες. Έμενα δίπλα τους. Κοιμόμουν στις Μοίρες, παρακολουθούσα τα briefing και τα de-briefing. Οι ωραιότερες στιγμές της ζωής μου αφού εκεί έκανα μερικούς απ’ τους καλύτερους φίλους.

Τα βράδια στην ταβέρνα οι αεροπόροι μιλούσαν. Για τα παιδιά, τις γυναίκες τους που περιμένουν χωρίς να ξέρουν αν θα επσιτρέψουν, τις εγκαταλείψεις, τον τρόπο που χάθηκαν συνάδελφοί…
Μιλάω με όλους, με εξαίρεση έναν που έφυγε όταν τον πρόδωσε η καρδιά του. Πετάξαμε με ένα Corsair απ’ την Κρήτη στο Καστελόριζο.
«Τι κάνουμε αν σβήσει ο κινητήρας», ρώτησα τον Θεμιστοκλή καθώς πετούσαμε 100 πόδια πάνω απ’ ένα Αιγαίο που «άφριζε» με 12 μποφόρ για να μη μας «βλέπουν» τα ραντάρ των απέναντι. «Λέμε το Πάτερ Υμών» απάντησε και ησύχασα!

Κάθε μέρα, κάθε νύχτα στον αέρα. Μόνοι η σε σχηματισμό. Σε ετοιμότητα 30, 10 και 5 λεπτών για να αναχαιτίσουν τα (οπλισμένα) F16 της χώρας που δεν έχει «ευρωπαϊκή προοπτική» αν δεν αποδεχτεί το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» (σιγά μη το αποδεχτεί).
Νυχτερινός βομβαρδισμός στην Σχίζα, ημερήσιος στα 2-3 πεδία βολής που δεν υπάρχουν πια γιατί αντιδρούν, οι «τοπικές κοινωνίες» (που καταπατούν τις δημόσιες εκτάσεις καθώς, ο Ρούλης ρουφάει το φρεντοτσίνο του και η αρχοντοβίζιτα φωτογραφίζεται με μπουκάλες σαμπάνιας για τα περιοδικά του αντεστραμμένου κοινωνικού περιθωρίου.
Στο τοίχο της Μοίρας ο Σιαλμάς, ο Ηλιάκης, ο Στοϊλίδης, ο Χατζούλης, όλοι πολεμιστές που έδωσαν την ζωή τους γι’ αυτό που, κάποτε, λέγαμε πατρίδα.
Αν ρωτήσεις ένα νεαρό άλφαμπλοκ, μία ομιλούσα κεφαλή των τηλεοπτικών παραθύρων, έναν υπουργό που αποκαλεί (στη τηλεόραση) τα dog fights «dongle fires» ή έναν απ’ τους αυτοανακηρυχθέντες «ειδικούς» της δικής μας οικογένειας γιατί, πεθαίνουν θα σου πει πως «αυτό επέλαξαν να κάνουν και δεν δικαιούνται δια να ομιλούν»

Και η αεροπυρόσβεση

Δεν είναι μόνο οι χειριστές των μαχητικών αλλά και εκείνοι των πυροσβεστικών που δίνουν τη δική τους μάχη. Από τον παγκόσμιο στόλο των 70 περίπου CL-415 που έχουν κατασκευαστεί μέχρι σήμερα η Ελλάδα είχε 7 απώλειες, συμπεριλαμβανομένης και του «2055» που χάθηκε στα Στύρα.

Θέλω να τελειώσω αυτό το τμήμα του άρθρου (γιατί θα επανέλθω με προτάσεις) με την ελπίδα ότι, ο λαός μας θα καταλάβει ότι υπάρχουν ακόμα ήρωες οι οποίοι, όταν χρειαστεί, είναι έτοιμοι να κάνουν την ύψιστη θυσία. Και πως αυτοί οι ήρωες δεν κλείνουν δρόμους, δεν κάνουν συγκεντρώσεις, δεν τσιρίζουν έξω απ’ τα υπουργεία σαν κοτόπουλα που τα σφάζουν παρ’ ότι ο μισθός τους δεν φτάνει να πληρώσουν τον λογαριασμού του δείπνου που δίνει στο Σάντα Κομπίνα της Μυκόνου το αρχιλαμόγιο με τη βίζιτα, το σούπερ γιότ και τους 13 ασιάτες υπηρέτες._Κ.Κ.

συνεχίζεται…

Το κύριο μέρος του άρθρου γράφτηκε, τρία χρόνια πριν, στις 01.08.07 αλλά σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ…

Πιο πάνω γράφω «συνεχίζεται» γι’ αυτό και επανέρχομαι με πρόταση για το…

…Πτητικό επίδομα

Η «λευκή απεργία» των πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας, (όπως ονομάστηκε από τα ΜΜΕ), που δήλωσαν «αδυναμία» να πετάξουν έφερε στο φως άλλο ένα από τα παράδοξα (αν όχι γελοία) που υπάρχουν στον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα.
Το πτητικό επίδομα, θεσμοθετήθηκε από καταβολής σχεδόν Αεροπορίας, σαν πρόβλεψη ειδικής μέριμνας, για όσα στελέχη του κλάδου είχαν πτητική δραστηριότητα, υπογραμμίζοντας έτσι τους κινδύνους που υπεισέρχονται στην άσκηση των καθηκόντων τους (κάτι ανάλογο με τα επιδόματα και τις προβλέψεις που υπάρχουν και σε άλλες κατηγορίες στρατιωτικών, όπως όσων υπηρετούν στα υποβρύχια, τις μονάδες ειδικών δυνάμεων κ.ά.). Το πώς κατέληξε όμως «πτητικό» επίδομα να λαμβάνεται από ένα μεγάλο ποσοστό στελεχών της Π.Α, των οποίων τα καθήκοντα δεν εμπλέκονται άμεσα με τις… πτήσεις, μπορεί ίσως να εξηγηθεί μόνον από εκείνους που θεσμοθέτησαν το επίδομα… «έγκαιρης προσέλευσης» για πολλές κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων! Και τα δυο αποτελούν ένα μικρό μέρος των κακοδαιμονιών που κρύβονται στο στρεβλό μισθολόγιο των στελεχών του δημόσιου τομέα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, για να διατηρηθούν νομότυπα οι ελάχιστες προϋποθέσεις όσων λαμβάνουν το πτητικό επίδομα, υπάρχει ένα πλήθος μεθοδεύσεων. Για παράδειγμα οι πτήσεις μεταγωγικών αεροσκαφών, όπου …όλοι οι επιβαίνοντες πιστώνονται ανάλογα έναντι των προβλέψεων για την λήψη του επιδόματος ή τις διαβόητες «τοπικές», πτήσεις με αφετηρία και προορισμό το ίδιο αεροδρόμιο.
Αντίστοιχα και το σύνολο των ιπταμένων στελεχών που υπηρετούν σε επιτελικές θέσεις, πραγματοποιούν κάποιες πτήσεις στην διάρκεια του χρόνου για να διατηρήσουν τυπικά τη διαθεσιμότητα, κάτι βέβαια που προβλέπεται από τον επιχειρησιακό σχεδιασμό. Όμως στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων γίνεται μόνο και μόνο για την διατήρηση των προϋποθέσεων λήψης του πτητικού επιδόματος.
Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά άλλες αεροπορίες, που το αντιμετώπιζαν, έλυσαν το γόρδιο δεσμό μιας δια παντός.

Ας δούμε λοιπόν τι έκαναν οι… κουτόφραγκοι, στην Γαλλική Αεροπορία, ένα οργανισμό περίπου πέντε φορές μεγαλύτερο από ότι η ημέτερη Π.Α. Μετά από σαρωτικές αλλαγές στις αρχές της δεκαετίας του 2000, επίδομα παίρνει μόνο ένα μικρό ποσοστό στελεχών, των οποίων τα καθήκοντα έχουν (αυστηρά) σχέση με πτητικό έργο σαν πληρώματα αεροσκαφών. Η παροχή του μάλιστα διατηρείται μόνο στη χρονική διάρκεια που ασκούν αυτά τα καθήκοντα, ενώ τυχόν απόσπαση ή απομάκρυνση από τα καθήκοντά τους έχει σαν αποτέλεσμα την άμεση διακοπή της καταβολής του επιδόματος. Επιπλέον για τους επιτελικούς ιπτάμενους αξιωματικούς, υπάρχει και στην Armee de l’ Air η πρόβλεψη πτήσεων για διατήρηση ελάχιστης επιχειρησιακής διαθεσιμότητας. Η επιλογή τους όμως γίνεται αυστηρά στη βάση του προσδόκιμου χρόνου επιχειρησιακής υπηρεσίας σαν ιπταμένου, δηλαδή για πόσο χρόνο στο μέλλον έχουν δυνητικά την δυνατότητα να επιστρέψουν σε καθήκοντα ιπταμένου. Έτσι ο κατάλογος των δικαιούχων παραμένει εντυπωσιακά μικρός. Σήμερα περιλαμβάνει έναν στρατηγό και αριθμό ανώτερων αξιωματικών που όμως στο σύνολο δεν ξεπερνούν τους 100. Όλοι έχουν προοπτική να επανέλθουν σε καθήκοντα ιπταμένου, ενώ ο κατάλογος αναθεωρείται ανά εξάμηνο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι για να εκτελέσουν αυτές τις πτήσεις συντήρησης, εντάσσονται πραγματικά και ουσιαστικά στο εκπαιδευτικό έργο της Μοίρας που υποστηρίζει την διαδικασία και όχι τυπικά.
Στην Ελλάδα, όλοι πρακτικά οι ιπτάμενοι επιτελικοί αξιωματικοί «συντηρούν» διαθεσιμότητα, έστω και εάν ουσιαστικά δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθουν σε καθήκοντα ιπταμένου, ενώ και οι Μοίρες «βάζουν» ώρες μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τους επιτελικούς αυτούς αξιωματικούς.
Και για να μην παρεξηγούμε και κάποιος πει «άλλα λες πιο πάνω». Επίδομα θα έπρεπε να πάρουν όλοι όσοι το λαμβάνουν στην Π.Α, διότι δόθηκε έναντι αυξήσεων ή άλλων μισθολογικών βελτιώσεων. Απλώς το να λαμβάνουν πτητικό επίδομα όλοι, ευτελίζει τον ίδιο τον θεσμό και βέβαια οδηγεί στις πρόσφατες εξελίξεις, όπου ο πέλεκης έπεσε επί δικαίων και αδίκων. Η εξαίρεση των λίγων που φυλάσσουν τις θερμοπύλες στους Ουρανούς του Αιγαίου, είναι αυτονόητα επιβεβλημένη αν και, με το τρόπο που πάνε τα πράγματα, το κάθε «Αιγαίο» δεν θα ανήκει πια στην Ελλάδα.

Advertisements

Από το «ΠΟΝΤΙΚΙ» και το «Τρωκτικό»

«Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη
για συμμετοχή στον Επαναστατικό
Αγώνα. Δηλώνουμε πως ο σύντρο-
φος Λάμπρος Φούντας που έπεσε
νεκρός στη Δάφνη στις 10 Μαρτίου του 2010
ύστερα από μάχη με τους μπάτσους, συμμετείχε
επίσης στον Επαναστατικό Αγώνα. Η μάχη που

έδωσε ήταν για την υλοποίηση του ανατρεπτικού
σχεδίου που συλλογικά ο Επαναστατικός Αγώνας
είχε αποφασίσει. Ήταν μια μάχη για την επανά-
σταση και την ελευθερία.
Δηλώνουμε επίσης πως είμαστε πολύ περήφα-
νοι για την οργάνωσή μας, τον Επαναστατικό Αγώ-
να, είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, για
κάθε στιγμή της πολιτικής δράσης μας. Είμαστε
περήφανοι για το σύντροφο Φούντα, τον οποίο
τιμούμε και θα τιμούμε για πάντα.
Όσο και αν πιστεύουν οι κατασταλτικοί μηχα-
νισμοί ότι φυλακίζοντάς μας θα ξεμπερδέψουν
πολιτικά με εμάς, κάνουν λάθος. Είτε έξω είτε μέ-
σα από τις φυλακές ο αγώνας που για εμάς είναι
ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας, θα συνεχιστεί.
Όσο και αν γελούν αυτάρεσκα οι δύο τρομο-
κράτες Παπανδρέου και Χρυσοχοΐδης για τις συλ-
λήψεις μας, όσο και αν πιστεύουν πως κατοχύρω-
σαν την απαραίτητη ασφάλεια για να προχωρήσει
ανεμπόδιστα το σοσιαλφασιστικό τους κόμμα
την εφαρμογή των εγκληματικών του σχεδίων
ενάντια στην κοινωνία και κουνάνε την ουρά τους
που οι Αμερικάνοι προϊστάμενοί τους τούς επι-
χαίρουν, όσο και αν ισχυρίζονται πως εξαλείψανε
μια σοβαρή απειλή για το καθεστώς τους, τους
διαβεβαιώνουμε ότι δεν θα ξεμπερδέψουν εύ-
κολα με εμάς.
Όσο είμαστε ζωντανοί, όσο ζούμε και αναπνέ-
ουμε θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δημιουρ-
γούμε προβλήματα στα αντικοινωνικά και εγκλη-
ματικά τους σχέδια.
Και αν πιστεύουν οι διώκτες μας και η πολιτική
εξουσία αυτής της χώρας πως έχουν το σύνολο
της κοινωνίας με το μέρος τους, αν πιστεύουν
πως η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρούν εμάς
ως κοινωνική απειλή, γελιούνται. Κοινωνική απει-
λή για την πλειοψηφία του πληθυσμού είναι η
κυβέρνηση που περνά το ένα πακέτο αντικοινω-
νικών μέτρων μετά το άλλο, καθ’ υπόδειξη των
κορακιών του κεφαλαίου που «λαδώνουν» με τη
ρευστότητα που διαθέτουν την κρατική μηχανή.
Τρομοκρατία είναι η μακροχρόνια νεοφιλελεύ-
θερη πολιτική που επέβαλαν τα κόμματα εξου-
σίας με την ανοχή ή και τη στήριξη των μικρών
κομμάτων. Τρομοκρατία είναι η εφαρμογή του
προγράμματος σταθερότητας που έχει κάνει με-
γάλα τμήματα του πληθυσμού να παρακολου-
θούν μουδιασμένα μέχρι στιγμής από φόβο, μια
πρωτοφανή επίθεση εναντίον τους να βρίσκεται
σε εξέλιξη.
Τρομοκρατία είναι να μην έχεις τα βασικά για
να επιβιώσεις, να σου παίρνουν το μισθό και τη
σύνταξη, να σου κατάσχει η τράπεζα το σπίτι, να
ζεις μέσα στη μόλυνση που σκοτώνει. Τρομοκρα-
τία είναι να ζεις καθημερινά υπό το καθεστώς του
φόβου για την επιβίωση.
Για τα περισσότερα τμήματα της κοινωνίας,
τρομοκράτες και εγκληματίες είναι αυτοί που κυ-
βερνούν, είναι οι καθεστωτικοί πολιτικοί, είναι οι
πλούσιοι, οι προνομιούχες κάστες που εκμεταλ-
λεύονται τους εργαζόμενους και που ευημερούν
συμμετέχοντας στην οικονομική και πολιτική
εξουσία. Εχθροί της κοινωνίας είναι αυτοί που,
αφού έκλεβαν και πλούτιζαν για χρόνια εις βάρος
της, εκμεταλλευόμενοι ένα βάρβαρο και κατά-
φωρα άδικο σύστημα, τώρα που αυτό διανύει τη
μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του, απαιτούν
από αυτήν όλο και μεγαλύτερες θυσίες, απαιτούν
από όλους μας να παραδώσουμε οικειοθελώς όλο
το αίμα μας για να συντηρηθεί στη ζωή το σάπιο
σώμα του καθεστώτος.
Όταν οι σοσιαλφασίστες του κυβερνώντος
κόμματος διατείνονται πως έχουν τη λαϊκή εντο-
λή για να εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές, προ-
καλούν ακόμα περισσότερο την κοινωνική αγα-
νάκτηση. Είναι εξ’ άλλου καταγεγραμμένη ιστο-
ρικά και κανείς δεν ξεχνά τη μεγάλη προεκλογική
εξαπάτηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων από
τους συμμετέχοντες στο ΠΑΣΟΚ, που με δόλο
άρπαξαν την εξουσία στις τελευταίες εκλογές,
λέγοντας ψέματα για τη δήθεν αναδιανεμητική
υπέρ των αδυνάτων πολιτική που είχαν σκοπό να
εφαρμόσουν, τάζοντας αυξήσεις σε μισθούς και
συντάξεις, υποσχόμενοι μια ομαλή, και χωρίς με-
γάλες φορολογικές επιβαρύνσεις, έξοδο από την
κρίση.
Είπαν ψέματα ότι δεν γνώριζαν την πραγματι-
κή κατάσταση στα δημοσιονομικά του κράτους,
είπαν ψέματα για την κατάσταση της οικονο-
μίας και τις δυνατότητές της, είπαν ψέματα ότι
θα πάρουν, δήθεν, τα χρήματα που χρειάζονται
από τους προνομιούχους. Με τα ψέματα, με την
εξαπάτηση, με το δόλο, έκλεψαν την εξουσία. Αν
προεκλογικά αποκάλυπταν έστω και ένα μικρό μέ-
ρος των σχεδίων τους, όχι μόνο δεν θα ήταν τώρα
κυβέρνηση, αλλά θα έμεναν και εκτός κοινοβου-
λίου. Η κοινωνική συναίνεση που επικαλούνται
είναι ένα τερατώδες ψέμα που προκαλεί έντονα
την κοινωνική οργή.
Εμείς ως Επαναστατικός Αγώνας αμέσως με-
τά τις εκλογές και πριν το ΠΑΣΟΚ αποκαλύψει τις
πραγματικές του προθέσεις, μιλήσαμε για την πιο
άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση που πρόκειται να
εξαπολύσει στο όνομα της αντιμετώπισης της
κρίσης και των δημοσιονομικών προβλημάτων,
και έχουμε ήδη επιβεβαιωθεί.
Επίσης, είχαμε μιλήσει για την άμεση πολιτι-
κή χρεοκοπία της κυβέρνησης Παπανδρέου, την
οποία και αναμένουμε το προσεχές διάστημα,
καθώς πρόκειται για μια ουσιαστικά υπηρεσιακή
κυβέρνηση, με σύντομη ημερομηνία λήξης.
Παρ’ όλο που το εγκληματικό πρόσωπό τους
έχει αποκαλυφθεί, εξακολουθούν οι κατέχοντες
την πολιτική εξουσία να εξαπατούν και να κορο-
ϊδεύουν, υποστηρίζοντας πως ό,τι κάνουν είναι
«για το καλό του κοινωνικού συνόλου». Ο Παπαν-
δρέου και τα επιτελεία του κάνουν πλέον το πα-
νελλήνιο να γελά όταν επικαλούνται τον πατριωτι-
σμό τους, όταν αναφερόμενοι στα σκληρά μέτρα
που επιβάλλουν, μιλούν για μέτρα που «επιβάλει
το εθνικό συμφέρον», ότι πρόκειται για «τη σω-
τηρία της χώρας». Και το αποκορύφωμα αυτής
της συντονισμένης κοροϊδίας είναι όταν λένε πως
οι προσπάθειές τους να μη χρεοκοπήσει η χώρα
είναι για το συμφέρον των μη προνομιούχων.
Είναι «ζήτημα εθνικής ανάγκης» να ρίχνουν όλο
και πιο βαθιά στη φτώχεια και την ανέχεια μεγάλα
τμήματα του πληθυσμού, προκειμένου να «ηρε-
μήσουν οι αγορές» (όπου «αγορές» εννοούμε τα
άγρια θηρία που απαρτίζουν την υπερεθνική οικο-
νομική ελίτ), να σταματήσουν να κερδοσκοπούν
με το ελληνικό χρέος και να ρίξουν, επιτέλους, τα
επιτόκια δανεισμού του ελληνικού δημοσίου.
Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα σκοπό
να προστατέψουν τη χώρα και τα λαϊκά στρώματα
από τη χρεοκοπία, όπως δηλώνουν οι κυβερνώ-
ντες. Τα μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού
είναι ήδη καταβεβλημένα από τις άγριες πολι-
τικές που εφαρμόζονται εις βάρος του και είναι
δεδομένη η χρεοκοπία τους ως προϋπόθεση για
τη συντήρηση των προνομιούχων κοινωνικών
στρωμάτων. Συντάξεις και μισθοί κόβονται ή κα-
ταργούνται, εκατοντάδες χιλιάδες απολύονται
και πρόκειται να απολυθούν στο άμεσο μέλλον,
οι φορολογικές επιδρομές εντείνονται, τα ασφα-
λιστικά ταμεία, ύστερα από μια μακροχρόνια
πολιτική καταλήστευσης και απαξίωσης από το
κράτος, αφήνονται να καταρρεύσουν, υπηρεσίες
υγείας καταργούνται, δημόσια νοσοκομεία χρεο-
κοπούν και αφήνονται στη σήψη ως το οριστικό
κλείσιμο, δίνοντας τη χαριστική βολή σε ό,τι είχε
απομείνει όρθιο από το σύστημα υγείας του δη-
μοσίου.
«Δική μας η πολιτική ευθύνη»
«Επαναστατικός Αγώνας»

Μας σπρώχνουν προς τον γκρεμό

Αξιζει!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Δραματικές ώρες διέρχεται πλέον η χώρα. Μόνο πολιτικές κινήσεις εκ μέρους της γερμανικής κυβέρνησης μπορούν να αποτρέψουν τη χρεοκοπία της Ελλάδας, η οποία βρίσκεται πλέον προ των πυλών ως αποτέλεσμα των συνδυασμένων λυσσωδών ανθελληνικών επιθέσεων εκ μέρους ακριβώς του γερμανικού πολιτικού κατεστημένου και των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, σε συνδυασμό φυσικά με τα αδίστακτα παιχνίδια των διεθνών κερδοσκόπων που ενθαρρύνονται από την επαίσχυντη στάση του Βερολίνου.
Αργά χθες το απόγευμα φαινόταν να έχουν ήδη σπρώξει την Ελλάδα στον γκρεμό της χρεοκοπίας, αλλά το βράδυ η κατάσταση έδειχνε σημεία βελτίωσης. Υπήρχαν ενδείξεις ότι η γερμανική κυβέρνηση άρχιζε να συνειδητοποιεί τις ευρύτερες καταστροφικές επιπτώσεις σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και την ΕΕ που έχει η ολέθρια, βαθύτατα εθνικιστική και ιδιοτελής πολιτική της απέναντι στη χώρα μας.

Η απολύτως αναγκαία από πολιτική σκοπιά δήλωση του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που έγινε χτες το βράδυ ότι η Ελλάδα αποκλείεται να χρεοκοπήσει συνιστά το πρώτο ανάχωμα στην τρελή κούρσα προς την καταστροφή. Δεν αρκεί όμως για να αποτρέψει το μοιραίο. Πρέπει να συνοδευτεί σήμερα από ανακοινώσεις για γρήγορη και συγκεκριμένη παροχή των ποσών των ευρωπαϊκών δανείων στην Ελλάδα, ώστε να καταστεί εξόφθαλμη η πλήρης απεξάρτηση της χώρας μας για ικανό χρονικό διάστημα από την ανάγκη δανεισμού από τους κερδοσκόπους και τους μηχανισμούς τους.

Διαφορετικά, τα βαμπίρ του κερδοσκοπικού χρηματοπιστωτικού συστήματος που αναστήθηκαν με τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ και δολάρια που έθεσαν στη διάθεσή τους οι κυβερνήσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ, επικουρούμενα από τους «αναιδείς» και «αναίσχυντους» (όπως τους χαρακτήρισε χθες σημαίνων ευρωπαϊκός παράγων) απατεώνες των διεθνών οίκων αξιολόγησης, θα επιχειρήσουν να «κατασπαράξουν» κι άλλες χώρες της Ευρωζώνης, με πρώτη την Πορτογαλία και στη συνέχεια την Ισπανία και την Ιταλία, οδηγώντας στην κατάρρευση του ευρώ.

Ηγερμανική κυβέρνηση έχει παγιδευτεί στη μυωπική πολιτική της. Επεδίωξε η Μέρκελ τον πλήρη εξευτελισμό της Ελλάδας, δίνοντας τη δυνατότητα σε άλλους κορυφαίους πολιτικούς του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού να ζητούν ευθέως τη χρεοκοπία της Ελλάδας, ακόμη και την αποβολή της από την Ευρωζώνη, παρόλο που αυτό είναι αδύνατον να γίνει βάσει των συνθηκών δημιουργίας της.

Στόχος της ήταν και παραμένει να κάνει την Ελλάδα παράδειγμα προς αποφυγήν για όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, ώστε να δουν τι τα περιμένει, αν δεν υπακούουν στις γερμανικές απαιτήσεις περί δημοσιονομικής πειθαρχίας. Οπως δηλαδή τα ναζιστικά στρατεύματα των Γερμανών έμπαιναν επί Κατοχής στις ελληνικές πόλεις και εκτελούσαν ορισμένα εξέχοντα μέλη της τοπικής κοινωνίας (όταν φυσικά δεν έκαιγαν και δεν ρήμαζαν τα πάντα, όπως π.χ. στα Καλάβρυτα ή στο Δίστομο) προκειμένου να τρομοκρατήσουν ολόκληρο τον πληθυσμό, έτσι και σήμερα η Μέρκελ εκφράζει την ίδια λογική με άλλα μέσα.

Ηπολιτική αυτή όμως αφύπνισε τόσο επιθετικές δυνάμεις μέσα στο ίδιο το πολιτικό στρατόπεδο της εθνικιστικής γερμανικής Δεξιάς, ώστε όταν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε συνειδητοποίησαν ότι το είχαν παρακάνει και αποπειράθηκαν να περάσουν «στη ζούλα» από τη Βουλή το νομοσχέδιο για τη βοήθεια προς την Ελλάδα ως «τσόντα» σε άσχετο άλλο νομοσχέδιο για να περιορίσουν τις αντιδράσεις, τους σταμάτησαν όχι μόνο οι καιροσκόποι «σύντροφοι» του Γ. Παπανδρέου, οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, αλλά και στελέχη του δεξιού κυβερνητικού συνασπισμού, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου της Βουλής!

Μέσα στο κλίμα αυτό, κατά τις δημοσκοπήσεις το 68% των Γερμανών τάσσεται εναντίον κάθε βοήθειας προς την Ελλάδα και μόνο το 26% υπέρ…

Επιθέσεις
Θέλουν με πάθος να πτωχεύσουμε

Θηριώδης είναι η επιμονή του γερμανικού Τύπου υπέρ της πτώχευσης της Ελλάδας. «Τάφος δισεκατομμυρίων η Αθήνα» κατά το περιοδικό «Σπίγκελ» που πρόσκειται περισσότερο προς τους σοσιαλδημοκράτες. «Πορεία χρεοκοπίας» ο τίτλος κύριου άρθρου της δεξιάς εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία διακηρύσσει: «Το μήνυμα των πιστωτικών αγορών είναι μονοσήμαντο. Επίκειται σχεδόν σίγουρα για την Ελλάδα μια αναδιάρθρωση του χρέους της – δηλαδή η κρατική χρεοκοπία, αν το εκφράσουμε λιγότερο κομψά». Η εφημερίδα επικρίνει μάλιστα σφοδρότατα την καγκελάριο Μέρκελ επειδή «σήμερα θεωρεί πλέον τη νομισματική ένωση αδιανόητη χωρίς την Ελλάδα»!
ΕΘΝΟΣ και http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Από το Bank’s News. Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010 00:30

Το διπλό χθεσινό «χτύπημα» των οίκων αξιολόγησης στα κρατικά ομόλογα και τους τίτλους (asset backed securities – ABS) που έχουν εκδώσει οι ελληνικές τράπεζες φέρνει το πιστωτικό σύστημα αντιμέτωπο με… έναν απέραντο σκουπιδότοπο στα χαρτοφυλάκια και υποχρεώνει για πρώτη φορά το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος να κάνει ανοικτά λόγο για «συνένωση δυνάμεων» («γάμοι ανάγκης…») μεταξύ τραπεζών.

Από χθες, οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται και επίσημα αντιμέτωπες με μια επιδείνωση της ποιότητας των στοιχείων ενεργητικού τους πρωτοφανή ίσως σε όλη τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών:

n Με την υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων σε κατηγορία «junk» («σκουπίδια») από την Standard & Poor’s (ΒΒ+ από ΒΒΒ+), έγινε το πρώτο βήμα για να πέσουν οι ελληνικοί τίτλοι χαμηλότερα ακόμη και από τη… χαμηλότερη αποδεκτή βαθμολογία του «χαλαρού» καθεστώτος αποδοχής ενεχύρων από την ΕΚΤ. Αυτό σημαίνει, ότι αν ακολουθήσουν στον ίδιο δρόμο και οι άλλοι δύο οίκοι αξιολογήσεων, τα ελληνικά ομόλογα θα τεθούν εκτός μηχανισμού αναχρηματοδότησης της ΕΚΤ, κλείνοντας και την τελευταία πηγή άντλησης ρευστότητας από τις τράπεζες –σε αυτό το εφιαλτικό σενάριο, που θα αποφευχθεί μόνο αν κλείσει γρήγορα η διεθνής συμφωνία στήριξης της χώρας, το τραπεζικό σύστημα θα βρίσκεται και τυπικά σε κατάσταση χρεοκοπίας.
n Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της S&P, που αναντίρρητα συμμετέχει στο παιχνίδι δημιουργίας συνθηκών πανικού για την Ελλάδα, το ποσοστό ανάκτησης κεφαλαίων σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους θα είναι στη χειρότερη περίπτωση 30% και στην καλύτερη 50%. Αν δεχθεί κανείς αυτή την εκτίμηση, και με δεδομένο ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν ομόλογα αξίας 39,8 δις. ευρώ στα χαρτοφυλάκιά τους, οι ζημιές τους από ένα «πιστωτικό γεγονός» αυτής της μορφής θα έφθαναν τα 20 δις. ευρώ, εξανεμίζοντας την πλειονότητα των ιδίων κεφαλαίων τους.
n Την ίδια ώρα, η Moody’s “εξατμίζει” άλλη μια δεξαμενή από την οποία αντλούσαν τις καλές εποχές ρευστότητα οι ελληνικές τράπεζες, καθώς προχώρησε στην υποβάθμιση τίτλων αξίας σχεδόν 30 δις. ευρώ, δηλαδή τα δύο τρίτα των τίτλων που έχουν εκδοθεί από τις τράπεζες –συνολικά 45 δις. ευρώ. Η Moody’s είχε προειδοποιήσει, άλλωστε, όπως έχει γράψει το “B”, ότι η υποβάθμιση αυτή ήταν θέμα χρόνου.
n Οι ελληνικές τράπεζες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η ΤτΕ, αναμένεται να έχουν «ρουφήξει» μέσα στις αρχές του καλοκαιριού το σύνολο των ενισχύσεων ρευστότητας του «πακέτου» των 28 δις. ευρώ, για να συνεχίσουν τη λειτουργία τους ομαλά. Αυτό δείχνει και την ένταση των πιέσεων που δέχονται, αν αναλογιστεί κανείς ότι μόλις το φθινόπωρο γινόταν συζήτηση για αποπληρωμή των ενισχύσεων ως τον Μάιο. «Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα μετά και με την επέκταση του προγράμματος των 28 δις για άλλο ένα εξάμηνο παραμένει σταθερό και με την απαιτούμενη ρευστότητα. Εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα άντλησης όλης της απαιτουμένης ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα», ανακοίνωσε χθες το υπ. Οικονομικών.
n Την ίδια ώρα, πρωτοφανής είναι και η ποιοτική επιδείνωση του χαρτοφυλακίου δανείων, καθώς τα «κόκκινα» δάνεια πλησίασαν τα 20 δις. ευρώ. Το «επίσημο» ποσοστό καθυστερήσεων, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, ήταν 7,7%, αλλά στην πραγματικότητα το ποσοστό ξεπερνά κατά πολύ το 10%, αν συνεκτιμηθούν οι γνωστές πρακτικές των τραπεζών για… «μακιγιάρισμα» των προβληματικών δανείων.

Η κρίση, παραδέχθηκε χθες και ο διοικητής της ΤτΕ, έχει επηρεάσει το τραπεζικό σύστημα και σε αυτή τη φάση είναι αναγκαίες οι συνεργασίες και η συνένωση δυνάμεων, όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο κ. Προβόπουλος, βρίσκοντας μια κομψή διατύπωση για να μιλήσει για τους «γάμους ανάγκης» που φέρνει η αναταραχή και οι νέες, δυσμενείς ισορροπίες, που διαμορφώνονται πλέον στην οικονομία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπεζικό παρασκήνιο γίνεται επεξεργασία σεναρίων συγχωνεύσεων έκτακτης ανάγκης, αλλά προς το παρόν όλα τα σενάρια καταλήγουν στο ίδιο αδιέξοδο: ενώνοντας δύο ή περισσότερες τράπεζες με ανάλογα προβλήματα ρευστότητας και κεφαλαιακής επάρκειας, μόνο με… μαγεία και αλχημείες θα μπορούσε να σχηματισθεί ένα νέο, υγιές ίδρυμα.

Με τα σημερινά δεδομένα, και αν δεν αποφευχθούν τα χειρότερα για την εθνική οικονομία, τραπεζικά στελέχη αναγνωρίζουν, ότι η μόνη διέξοδος για τη διατήρηση της σταθερότητας του συστήματος θα είναι η παρέμβαση ξένων τραπεζών, που θα εξαγόραζαν για… μια χούφτα ευρώ τις άλλοτε υπερήφανες και με υψηλές κεφαλαιοποιήσεις ελληνικές τράπεζες. Από τις βιτρίνες των πολύτιμων λίθων, οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν βρεθεί στα… καλάθια των προσφορών του διεθνούς πιστωτικού συστήματος, σε άλλη μια απόδειξη των βαρύτατων παρενεργειών της κρίσης.


Έλεγε ένας φίλος που ξέρει πολλά πριν 5 μήνες. Περίμενε λίγο. Μόλις αιθανθούν σιγουριά θα βγουν απ’ τις κρύπτες και θα επιστρέψουν για να εισπράξουν αυτά που «έφαγαν» τα προηγούμενα 35 χρόνια…
Βλέποντας τις φάτσες τους στα τηλεοπτικά «τραπέζια» διαπιστώνω πόσο δίκιο είχε…

Από τον αναγνώστη μας Β.Δ.

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σʼ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νάʼχει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ʼχει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σʼαυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γιʼ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη…
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια πουʼχει
στο ʼνα λουστρίνι, στʼαλλο τσαρούχι.

Ταπείνωση για τον Παπανδρέου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Θανατηφόρα, από πολιτική σκοπιά, ήταν το Σάββατο η μεγάλη φωτογραφία που βάζει στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας της η πολύ αυστηρού κασέ γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Εδειχνε τον Ελληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου σε αλλεπάλληλες τηλεοπτικές οθόνες κάποιου καταστήματος, την ώρα που από το τουριστικό Καστελόριζο ανακοίνωνε τη δραματική απόφαση υπαγωγής της χώρας στο καθεστώς του ΔΝΤ και της ΕΕ, με τρεις μεγάλες, κίτρινες πινακίδες που έβγαζαν μάτια και έγραφαν… «40 άτοκες δόσεις»! Δίπλα από τη φωτογραφία, κύριο άρθρο της εφημερίδας αναφερόμενο στη χώρα μας με τον εύγλωττο τίτλο «Ο εφιάλτης»!

Οχι ότι ήταν φιλικότεροι προς τον Ελληνα πρωθυπουργού οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της ίδιας ημέρας: «Ταπείνωση για τον Παπανδρέου» ήταν ο εξάστηλος κεντρικός τίτλος της δεύτερης σελίδας της βρετανικής εφημερίδας, η οποία επί μήνες πρωτοστατεί στην υποβοήθηση των κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον της χώρας μας. «Ο πρωθυπουργός παραδέχεται την αποτυχία», έγραφε στον υπότιτλο. Πολύ δηκτικό και απαξιωτικό το ρεπορτάζ: «Ηταν αναπότρεπτα μια ταπεινωτική στιγμή για τον Γιώργο Παπανδρέου… Ο υπερήφανος γιος και εγγονός Ελλήνων πρωθυπουργών ήταν υποχρεωμένος να παραδεχτεί την αποτυχία του στην τετράμηνη σταυροφορία του εναντίον των «κερδοσκόπων των αγορών» και να κάνει έκκληση για εξωτερική βοήθεια για να σώσει από την κατάρρευση την οικονομία του που χαροπαλεύει… Ηταν μια εξευτελιστική αλλαγή στάσης, δεδομένης της επιμονής του Γ. Παπανδρέου από τότε που ανέβηκε στην εξουσία προ εξαμήνου ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να λύσει μόνη της τα οικονομικά της προβλήματα. Επιπροσθέτως, η Ελλάδα πρέπει να δεχτεί την επιτήρηση του ΔΝΤ ως μέρος της συμφωνίας – μια μοίρα που απέφυγαν τόσο ο πατέρας του Ανδρέας όσο και ο παππούς του Γεώργιος, παρά τις οικονομικές προκλήσεις της εποχής τους».

Ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στο δραματικό διάγγελμά του ότι με τα μέτρα λιτότητας που υιοθέτησε η κυβέρνησή του «ανακτήσαμε την αξιοπιστία μας». Δεν γνωρίζουμε φυσικά αν το πιστεύει αυτό ή το είπε για αυτοπαρηγοριά. Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι τίποτα τέτοιο δεν αντανακλάται κατά κανέναν τρόπο στις ξένες εφημερίδες ή στις χρηματοπιστωτικές αγορές των κερδοσκόπων, μετά την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ.

Η επιθετικότητα του ξένου Τύπου και ιδίως του γερμανικού εναντίον της χώρας μας παραμένει απίστευτα εχθρική και μας βάζει σε σκέψεις ως προς τη στρατηγική που διαμορφώνει πλέον έναντι της Ευρώπης το Βερολίνο – αν, δηλαδή, ισχυρίζεται ακόμη ότι θέλει μια Γερμανία ενσωματωμένη σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή αν κρίνει ότι ήρθε πλέον η ώρα μιας Ευρώπης υποταγμένης στο Τέταρτο Ράιχ.

Ο Γ. Παπανδρέου υποκύπτει ασυζητητί σε οποιονδήποτε όρο του θέσουν, οι Γερμανοί, όμως, δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Λυσσομανά ο δεξιός γερμανικός Τύπος απαιτώντας να πετάξουν την Ελλάδα έξω από το ευρώ – κάτι που είναι εντελώς αδύνατο βάσει των συνθηκών της ΕΕ.

«Η χώρα θα μπορούσε να αποχωρήσει ξαφνικά από τη νομισματική ένωση, να επιστρέψει στο δικό της νόμισμα και να μειώσει τα παλιά χρέη σε ευρώ.

Μέσω αυτής της διαδικασίας θα γινόταν πάλι η Ελλάδα ανταγωνιστική σε τιμές και θα μπορούσε έτσι να εξοικονομήσει τα μέσα να εξυπηρετήσει τα συρρικνωμένα δάνεια», γράφει π.χ. η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» στο πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της.Σε κομματικό επίπεδο, πάντως, αυτοί που πρωτοστατούν στον αγώνα εναντίον κάθε βοήθειας προς την Ελλάδα είναι οι Ελεύθεροι Δημοκράτες του αντικαγκελάριου και υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βέστερβελε.

Μέρκελ
Οχι βοήθεια πριν από τις 9 Μάη
Απαγορεύει η δεξιά κυβέρνηση της Ανγκελα Μέρκελ να δοθεί στην πράξη οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα πριν από τις 9 Μαΐου, οπότε και γίνονται οι κρίσιμες κρατιδιακές εκλογές στη Ρηνανία – Βεστφαλία. Αν κερδίσουν οι σοσιαλδημοκράτες, η Δεξιά χάνει τον έλεγχο της δευτεροβάθμιας «Βουλής» των κρατιδίων, ο έλεγχος της οποίας είναι απαραίτητος για την προώθηση σημαντικών εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. Με δεδομένο, όμως, το απίστευτο ανθελληνικό μίσος που έχουν καλλιεργήσει στον γερμανικό λαό οι πολιτικοί του και τα ΜΜΕ, δεν είναι καθόλου αβάσιμος ο φόβος της Μέρκελ ότι κάθε βοήθεια προς την Ελλάδα μπορεί να αποβεί εκλογικά μοιραία για το κόμμα της.

EΘΝΟΣ και infognomonpolitics.blogspot.com/

Στο ένα κανάλι η επιστροφή της Ρούλας (κυριολεκτικά). Στο άλλο η επανεμφάνιση των ζόμπι (κυριολεκτικά).
Εκτός από τη προσφυγή στο ΔΝΤ και στον Μηχανισμό (των Αντικυθήρων;) η χώρα θα προσφύγει και στον Καρατζαφέρη!

Το παρακάτω είναι επιστολή του αναγνώστη Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην εφημερίδα «Καθημερινή» πριν η κυβέρνηση προσφύγει στο ΔΝΤ

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.

Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.

Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα – είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας. Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.

Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι… Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.

Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».

Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

Από το ιστολόγιο Bank’s News

Επικαλούμενες τον κίνδυνο κατάρρευσης ελληνικών τραπεζών, οι μεγαλύτερες τράπεζες της ευρωπαϊκής αγοράς έχουν επιβάλει άγριο μποϊκοτάζ στο τραπεζικό σύστημα, με την απόλυτη και συντονισμένη άρνησή τους να χρηματοδοτήσουν ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα με πράξεις ρέπος ελληνικών ομολόγων.

Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα αντέξουν οι ελληνικές τράπεζες αυτό τον αποκλεισμό, καθώς είναι δεδομένες οι πιέσεις στη ρευστότητά τους από τη συνεχή «αιμορραγία» των καταθέσεων και ουσιαστικά βρίσκονται απόλυτα εξαρτημένες από τη ρευστότητα που τους παρέχει η Τράπεζα της Ελλάδος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι τεχνικού χαρακτήρα (αλλά και εξόχως πολιτικές…) συνομιλίες ανάμεσα στην Ένωση των Ευρωπαίων Διαπραγματευτών Πρωτογενούς Αγοράς (European Primary Dealers Association – EPDA), την Τράπεζα της Ελλάδος και τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους έχουν εξελιχθεί σε θρίλερ.

Το επόμενο ραντεβού για τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης είναι αρκετά μακρινό (στις 14 Μαΐου) και τοποθετείται πέντε ημέρες πριν «σκάσουν» οι λήξεις χρέους ύψους 8,9 δις. ευρώ του Δημοσίου, που θα πρέπει –καλώς εχόντων των πραγμάτων- να καλυφθούν μέσω του διεθνούς μηχανισμού χρηματοδότησης από τις χώρες της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες του “B”, στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης βρίσκεται από την περασμένη εβδομάδα μια ακραία πρόταση της EPDA, που απαρτίζεται από 22 μεγάλες τράπεζες της ευρωπαϊκής αγοράς ομολόγων, η οποία αντανακλά και την άθλια κατάσταση, στην οποία βρίσκεται το τραπεζικό σύστημα της χώρας, ακολουθώντας στην τροχιά πτώσης το Ελληνικό Δημόσιο.

Η EPDA έχει ζητήσει, προκειμένου να συνεχίσουν να δανείζουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες τις ελληνικές, να παρεμβάλλεται σε όλες τις συναλλαγές ως εγγυητής η Τράπεζα της Ελλάδος. Δηλαδή, οι ευρωπαϊκές τράπεζες ζητούν να προχωρούν σε ρέπος μόνο με την κεντρική τράπεζα της χώρας και αυτή στη συνέχεια να χρηματοδοτεί τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες, μεταφέροντας με τον τρόπο αυτό στον ισολογισμό της τον πιστωτικό κίνδυνο.

Επισήμως, οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν διατυπώσει αυτή την πρωτοφανή και εξωφρενική για χώρα της Ευρωζώνης πρόταση, επειδή, όπως ισχυρίζονται, θεωρούν εξαιρετικά σοβαρό τον κίνδυνο αθέτησης υποχρεώσεων από ελληνικές τράπεζες αυτή την περίοδο, καθώς η κρίση στην αγορά των κρατικών ομολόγων έχει διαβρώσει την αξιοπιστία τους.

Ανεπίσημα, όμως, είναι σαφές, ότι το άγριο μποϊκοτάζ στις τράπεζες και οι απαιτήσεις για κάλυψη του πιστωτικού κινδύνου από την ΤτΕ ανάγονται στην απόφαση της ΤτΕ, στις 8 Απριλίου, να ενημερώσει όλους τους παράγοντες της Ηλεκτρονικής Δευτερογενούς Αγοράς Τίτλων (ΗΔΑΤ), δηλαδή της ελληνικής αγοράς ομολόγων, ότι στο εξής και μέχρι νεοτέρας θα πρέπει να κλείνουν με υποχρεωτικές πράξεις ρέπος όλες οι ανοικτές θέσεις των τραπεζών στο τέλος κάθε συνεδρίασης.

Αυτό έγινε, επειδή η ΤτΕ διαπίστωσε, ότι ο αριθμός των failed orders (αποτυχημένων εντολών) στο σύστημα της ΗΔΑΤ είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, καθώς τα ελληνικά ομόλογα σορτάρονταν ανελέητα. Με την απόφασή της, η ΤτΕ υποχρεώνει τις μεγάλες τράπεζες, που δανείζουν ελληνικά ομόλογα στους «σορτάκηδες» χωρίς να τα έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους, να κλείνουν τις ανοικτές θέσεις τους στο τέλος κάθε συνεδρίασης, προχωρώντας σε ρέπος με ελληνικές τράπεζες. Έμμεσα, δηλαδή, υποχρεώνονται οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες να παρέχουν ρευστότητα στις ελληνικές με ρέπος επί ελληνικών ομολόγων.

Μετά την απόφαση αυτή, οι μεγάλοι ξένοι βασικοί διαπραγματευτές ομολόγων αρνούνται να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους, σε ό,τι αφορά το market making, ζητώντας πρώτα από την ΤτΕ να αναλάβει εκείνη τον πιστωτικό κίνδυνο για τα ρέπος τους με ελληνικές τράπεζες. Θεωρητικά, η ΤτΕ έχει το δικαίωμα επιβολής κυρώσεων στις τράπεζες που αρνούνται να επιτελέσουν τα θεσμοθετημένα καθήκοντα τους, για τα οποία έλαβαν από την Πολιτεία τον τίτλο του βασικού διαπραγματευτή, αλλά προφανώς η κεντρική τράπεζα της χώρας δεν έχει το… στομάχι μέσα σε αυτή την κρίση να τις επιβάλει και, αντί γι’ αυτό, ανέχεται να συνεχίζεται η ταπεινωτική συζήτηση προτάσεων της EPDA.

Όσο για τις ελληνικές τράπεζες, αυτές προετοιμάζονται για άλλο ένα 20ήμερο στο… τρενάκι του τρόμου, καθώς οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, με την Γερμανία να… παίζει καθυστέρηση, εγγυώνται τη συνέχιση των ακραίων καταστάσεων στην ελληνική χρηματαγορά, ενώ και τα νεύρα των καταθετών είναι σαφές ότι έχουν αρχίσει να επηρεάζονται από την παρατεινόμενη αβεβαιότητα…





Αρέσει σε %d bloggers: