Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2009

Ρίξτε μία ματιά στα θέματα του ιστολογίου ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ. Θα είναι χρήσιμη για τις 4/10

Advertisements

"Μερικά στρέμματα γης λιγότερα…."

Από το Troktiko
Τετάρτη, 16 Σεπτέμβριος 2009

«Απόσπασμα από άρθρο του Θωμά Σάρα με τίτλο «Μακεδονικό: η επανάσταση της κοινής λογικής» που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2008 στην επιθεώρηση «Πατρίδες» του Καναδά.

Γράφει ο δημοσιογράφος:

«Μήνες αργότερα την ίδια χρονιά (1999), πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά η ετήσια σύνοδος της πολιτικής ηγεσίας των μελών του ΝΑΤΟ.Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Άκης Τσοχατζόπουλος, Υπουργός Άμυνας, επικεφαλής μιας μικρής αντιπροσωπείας και ένα σχετικά μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων από την Αθήνα.

Όταν έκλεισαν οι εργασίες του συνεδρίου ακολούθησε η συνέντευξη τύπου της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ της οποίας προΐστατο ο Υπουργός Άμυνας Δαβίδ Κοχέν, με τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και εκπροσώπους του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων.Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Αμερικανός πολιτικός τόνισε ότι οι εργασίες πήγαν πολύ καλά και ότι ο ίδιος ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος για την συνεργασία και κατανόηση που επέδειξαν όλα τα μέλη.

Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των ερωτήσεων βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ομιλητή πως είναι δυνατόν να μιλά για “συνεργασία και κατανόηση“, ενώ την ίδια ώρα οι ειδήσεις ανέφεραν ότι αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας παραβίαζαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, καθώς επίσης ότι μόλις πρόσφατα οι δύο χώρες μέλη της συμμαχίας, ήλθαν τόσο κοντά στο πόλεμο εξ αιτίας ορισμένων ελληνικών νησιών που διεκδικούσε η “σύμμαχος της Ελλάδας, Τουρκία. “
“Έχεις δίκιο, “ συμφώνησε με τα λόγια μου ο Αμερικανός αξιωματούχος της κυβέρνησης Κλίντον, “εδώ έχουμε πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που πιστεύω ότι τελικά είμαστε στο σημείο επίλυσης του, καθώς η Ελληνική πλευρά αποδέχεται ορισμένους συμβιβασμούς ικανοποίησης αιτημάτων της Τουρκίας, παραιτουμένη για τον σκοπό αυτόν δικαιωμάτων της προς όφελος της εδραίωσης της ειρήνης και καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών.Αυτή είναι μια υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική πλευρά και πιστεύω ότι σύντομα το θέμα αυτό θα έχει τακτοποιηθεί. “

Κατά σύμπτωση μερικές εβδομάδες αργότερα επισκέφθηκε το Τορόντο ο Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, Γιώργος Παπανδρέου.Με την ευκαιρία εκείνης της επίσκεψης, οργανώθηκε συνέντευξη τύπου του Υπουργού προς τους φορείς
των ομογενειακών μέσων μαζικής ενημέρωσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Τορόντο.

Ο Υπουργός αναφέρθηκε πάνω στο πρόγραμμα της κυβέρνησης και υπεραμύνθηκε της πολιτικής του να ονομάσει τους μουσουλμάνους της Θράκης ως ..,Τούρκους.Ζήτησε δε την κατανόηση των αποδήμων ομογενών οι οποίοι έχουν τις δικές τους εμπειρίες πάνω στο …πολύ-πολιτισμό.

Όταν κάποια στιγμή μου δόθηκε ο λόγος ανάφερα στον Υπουργό τους ισχυρισμούς των Αμερικανών υπευθύνων και τον ρώτησα εάν πραγματικά συμφωνεί μαζί τους.“Για του λόγου του αληθές“, τόνισα, “επικαλούμαι και την μαρτυρία του Πρέσβη σας στο Τορόντο ο οποίος ήταν παρόν και άκουσε αυτά που ειπώθηκαν“, και του έδειξα τον παρακαθήμενό του Γιάννη Θωμόγλου, Πρέσβη της Ελλάδας στην Οτάβα.

Ο υπουργός αφού με άκουσε, απάντησε: “ Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας. “

Έμεινα με το στόμα ανοικτό από την απάντηση του Υπουργού.

Σύμφωνα με τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες ρώτησα τον Υπουργό εάν είχε ενημερωθεί και συμφωνούσε μαζί του ο Ελληνικός λαός στον οποίο ανήκε η ….υπό διαπραγμάτευση γη.

Δυστυχώς ο τελευταίος δεν απάντησε, … καθώς έγινε παρεμβολή από τον γραμματέα τύπου του υπουργού και μου ζητήθηκε να αρκεστώ μόνο σε μία ερώτηση, “προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία ερωτήσεων και στους υπόλοιπους δημοσιογράφους“………..»

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων ο δημοσιογράφος δίνοντας ημερομηνίες, τόπο και ονόματα…Παραδόξως τίποτα απο αυτά δεν αναφέρθηκε απο από τους ελλαδίτες δημοσιογράφους που συνόδευαν την αποστολή και παρευρίσκονταν στην συνέντευξη τύπου…»
http://www.enkripto.com

σ.σ Θα θυμάστε ίσως ότι σε παλιά μου ανάρτηση είχα αναφερθεί στη συνέντευξη του Γ.Α.Π στον κ. Σάρρα. Αν όμως πιστεύετε ότι αυτά αίναι αποκύηματα φαντασίας επιβεβαιώση οι ααναγνώστες παρακαλούνται να επισκεφθούν το http://www.youtube.com/watch?v=pVuKCZSG_SA

It’s the Demography, Stupid

Το άρθρο του Mark Stein δημοσιεύτηκε στo τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού New Criterion. Οι αναγνώστες που ομιλούν την Αγγλική είναι καλό να το διαβάσουν με προσοχή

The real reason the West is in danger of extinction.
by MARK STEYN
Wednesday, January 4, 2006 12:01 A.M. EST
Most people reading this have strong stomachs, so let me lay it out as baldly as I can: Much of what we loosely call the Western world will not survive this century, and much of it will effectively disappear within our lifetimes, including many if not most Western European countries. There’ll probably still be a geographical area on the map marked as Italy or the Netherlands–probably–just as in Istanbul there’s still a building called St. Sophia’s Cathedral. But it’s not a cathedral; it’s merely a designation for a piece of real estate. Likewise, Italy and the Netherlands will merely be designations for real estate. The challenge for those who reckon Western civilization is on balance better than the alternatives is to figure out a way to save at least some parts of the West.
One obstacle to doing that is that, in the typical election campaign in your advanced industrial democracy, the political platforms of at least one party in the United States and pretty much all parties in the rest of the West are largely about what one would call the secondary impulses of society–government health care, government day care (which Canada’s thinking of introducing), government paternity leave (which Britain’s just introduced). We’ve prioritized the secondary impulse over the primary ones: national defense, family, faith and, most basic of all, reproductive activity–«Go forth and multiply,» because if you don’t you won’t be able to afford all those secondary-impulse issues, like cradle-to-grave welfare.
Americans sometimes don’t understand how far gone most of the rest of the developed world is down this path: In the Canadian and most Continental cabinets, the defense ministry is somewhere an ambitious politician passes through on his way up to important jobs like the health department. I don’t think Don Rumsfeld would regard it as a promotion if he were moved to Health and Human Services.

The design flaw of the secular social-democratic state is that it requires a religious-society birthrate to sustain it. Post-Christian hyperrationalism is, in the objective sense, a lot less rational than Catholicism or Mormonism. Indeed, in its reliance on immigration to ensure its future, the European Union has adopted a 21st-century variation on the strategy of the Shakers, who were forbidden from reproducing and thus could increase their numbers only by conversion. The problem is that secondary-impulse societies mistake their weaknesses for strengths–or, at any rate, virtues–and that’s why they’re proving so feeble at dealing with a primal force like Islam.
Speaking of which, if we are at war–and half the American people and significantly higher percentages in Britain, Canada and Europe don’t accept that proposition–then what exactly is the war about?
We know it’s not really a «war on terror.» Nor is it, at heart, a war against Islam, or even «radical Islam.» The Muslim faith, whatever its merits for the believers, is a problematic business for the rest of us. There are many trouble spots around the world, but as a general rule, it’s easy to make an educated guess at one of the participants: Muslims vs. Jews in «Palestine,» Muslims vs. Hindus in Kashmir, Muslims vs. Christians in Africa, Muslims vs. Buddhists in Thailand, Muslims vs. Russians in the Caucasus, Muslims vs. backpacking tourists in Bali. Like the environmentalists, these guys think globally but act locally.
Yet while Islamism is the enemy, it’s not what this thing’s about. Radical Islam is an opportunistic infection, like AIDS: It’s not the HIV that kills you, it’s the pneumonia you get when your body’s too weak to fight it off. When the jihadists engage with the U.S. military, they lose–as they did in Afghanistan and Iraq. If this were like World War I with those fellows in one trench and us in ours facing them over some boggy piece of terrain, it would be over very quickly. Which the smarter Islamists have figured out. They know they can never win on the battlefield, but they figure there’s an excellent chance they can drag things out until Western civilization collapses in on itself and Islam inherits by default.

That’s what the war’s about: our lack of civilizational confidence. As a famous Arnold Toynbee quote puts it: «Civilizations die from suicide, not murder»–as can be seen throughout much of «the Western world» right now. The progressive agenda–lavish social welfare, abortion, secularism, multiculturalism–is collectively the real suicide bomb. Take multiculturalism. The great thing about multiculturalism is that it doesn’t involve knowing anything about other cultures–the capital of Bhutan, the principal exports of Malawi, who cares? All it requires is feeling good about other cultures. It’s fundamentally a fraud, and I would argue was subliminally accepted on that basis. Most adherents to the idea that all cultures are equal don’t want to live in anything but an advanced Western society. Multiculturalism means your kid has to learn some wretched native dirge for the school holiday concert instead of getting to sing «Rudolph the Red-Nosed Reindeer» or that your holistic masseuse uses techniques developed from Native American spirituality, but not that you or anyone you care about should have to live in an African or Native American society. It’s a quintessential piece of progressive humbug.
Then September 11 happened. And bizarrely the reaction of just about every prominent Western leader was to visit a mosque: President Bush did, the prince of Wales did, the prime minister of the United Kingdom did, the prime minister of Canada did . . . The premier of Ontario didn’t, and so 20 Muslim community leaders had a big summit to denounce him for failing to visit a mosque. I don’t know why he didn’t. Maybe there was a big backlog, it was mosque drive time, prime ministers in gridlock up and down the freeway trying to get to the Sword of the Infidel-Slayer Mosque on Elm Street. But for whatever reason he couldn’t fit it into his hectic schedule. Ontario’s citizenship minister did show up at a mosque, but the imams took that as a great insult, like the Queen sending Fergie to open the Commonwealth Games. So the premier of Ontario had to hold a big meeting with the aggrieved imams to apologize for not going to a mosque and, as the Toronto Star’s reported it, «to provide them with reassurance that the provincial government does not see them as the enemy.»
Anyway, the get-me-to-the-mosque-on-time fever died down, but it set the tone for our general approach to these atrocities. The old definition of a nanosecond was the gap between the traffic light changing in New York and the first honk from a car behind. The new definition is the gap between a terrorist bombing and the press release from an Islamic lobby group warning of a backlash against Muslims. In most circumstances, it would be considered appallingly bad taste to deflect attention from an actual «hate crime» by scaremongering about a purely hypothetical one. Needless to say, there is no campaign of Islamophobic hate crimes. If anything, the West is awash in an epidemic of self-hate crimes. A commenter on Tim Blair’s Web site in Australia summed it up in a note-perfect parody of a Guardian headline: «Muslim Community Leaders Warn of Backlash from Tomorrow Morning’s Terrorist Attack.» Those community leaders have the measure of us.
Radical Islam is what multiculturalism has been waiting for all along. In «The Survival of Culture,» I quoted the eminent British barrister Helena Kennedy, Queen’s Counsel. Shortly after September 11, Baroness Kennedy argued on a BBC show that it was too easy to disparage «Islamic fundamentalists.» «We as Western liberals too often are fundamentalist ourselves,» she complained. «We don’t look at our own fundamentalisms.»
Well, said the interviewer, what exactly would those Western liberal fundamentalisms be? «One of the things that we are too ready to insist upon is that we are the tolerant people and that the intolerance is something that belongs to other countries like Islam. And I’m not sure that’s true.»
Hmm. Lady Kennedy was arguing that our tolerance of our own tolerance is making us intolerant of other people’s intolerance, which is intolerable. And, unlikely as it sounds, this has now become the highest, most rarefied form of multiculturalism. So you’re nice to gays and the Inuit? Big deal. Anyone can be tolerant of fellows like that, but tolerance of intolerance gives an even more intense frisson of pleasure to the multiculti masochists. In other words, just as the AIDS pandemic greatly facilitated societal surrender to the gay agenda, so 9/11 is greatly facilitating our surrender to the most extreme aspects of the multicultural agenda.
For example, one day in 2004, a couple of Canadians returned home, to Lester B. Pearson International Airport in Toronto. They were the son and widow of a fellow called Ahmed Said Khadr, who back on the Pakistani-Afghan frontier was known as «al-Kanadi.» Why? Because he was the highest-ranking Canadian in al Qaeda–plenty of other Canucks in al Qaeda, but he was the Numero Uno. In fact, one could argue that the Khadr family is Canada’s principal contribution to the war on terror. Granted they’re on the wrong side (if you’ll forgive my being judgmental) but no one can argue that they aren’t in the thick of things. One of Mr. Khadr’s sons was captured in Afghanistan after killing a U.S. Special Forces medic. Another was captured and held at Guantanamo. A third blew himself up while killing a Canadian soldier in Kabul. Pa Khadr himself died in an al Qaeda shootout with Pakistani forces in early 2004. And they say we Canadians aren’t doing our bit in this war!
In the course of the fatal shootout of al-Kanadi, his youngest son was paralyzed. And, not unreasonably, Junior didn’t fancy a prison hospital in Peshawar. So Mrs. Khadr and her boy returned to Toronto so he could enjoy the benefits of Ontario government health care. «I’m Canadian, and I’m not begging for my rights,» declared the widow Khadr. «I’m demanding my rights.»

As they always say, treason’s hard to prove in court, but given the circumstances of Mr. Khadr’s death it seems clear that not only was he providing «aid and comfort to the Queen’s enemies» but that he was, in fact, the Queen’s enemy. The Princess Patricia’s Canadian Light Infantry, the Royal 22nd Regiment and other Canucks have been participating in Afghanistan, on one side of the conflict, and the Khadr family had been over there participating on the other side. Nonetheless, the prime minister of Canada thought Boy Khadr’s claims on the public health system was an excellent opportunity to demonstrate his own deep personal commitment to «diversity.» Asked about the Khadrs’ return to Toronto, he said, «I believe that once you are a Canadian citizen, you have the right to your own views and to disagree.»
That’s the wonderful thing about multiculturalism: You can choose which side of the war you want to fight on. When the draft card arrives, just tick «home team» or «enemy,» according to taste. The Canadian prime minister is a typical late-stage Western politician: He could have said, well, these are contemptible people and I know many of us are disgusted at the idea of our tax dollars being used to provide health care for a man whose Canadian citizenship is no more than a flag of convenience, but unfortunately that’s the law and, while we can try to tighten it, it looks like this lowlife’s got away with it. Instead, his reflex instinct was to proclaim this as a wholehearted demonstration of the virtues of the multicultural state. Like many enlightened Western leaders, the Canadian prime minister will be congratulating himself on his boundless tolerance even as the forces of intolerance consume him.
That, by the way, is the one point of similarity between the jihad and conventional terrorist movements like the IRA or ETA. Terror groups persist because of a lack of confidence on the part of their targets: The IRA, for example, calculated correctly that the British had the capability to smash them totally but not the will. So they knew that while they could never win militarily, they also could never be defeated. The Islamists have figured similarly. The only difference is that most terrorist wars are highly localized. We now have the first truly global terrorist insurgency because the Islamists view the whole world the way the IRA view the bogs of Fermanagh: They want it, and they’ve calculated that our entire civilization lacks the will to see them off.
We spend a lot of time at The New Criterion attacking the elites, and we’re right to do so. The commanding heights of the culture have behaved disgracefully for the last several decades. But if it were just a problem with the elites, it wouldn’t be that serious: The mob could rise up and hang ’em from lampposts–a scenario that’s not unlikely in certain Continental countries. But the problem now goes way beyond the ruling establishment. The annexation by government of most of the key responsibilities of life–child-raising, taking care of your elderly parents–has profoundly changed the relationship between the citizen and the state. At some point–I would say socialized health care is a good marker–you cross a line, and it’s very hard then to persuade a citizenry enjoying that much government largesse to cross back. In National Review recently, I took issue with that line Gerald Ford always uses to ingratiate himself with conservative audiences: «A government big enough to give you everything you want is big enough to take away everything you have.» Actually, you run into trouble long before that point: A government big enough to give you everything you want still isn’t big enough to get you to give anything back. That’s what the French and German political classes are discovering.

Go back to that list of local conflicts I mentioned. The jihad has held out a long time against very tough enemies. If you’re not shy about taking on the Israelis, the Russians, the Indians and the Nigerians, why wouldn’t you fancy your chances against the Belgians and Danes and New Zealanders?
So the jihadists are for the most part doing no more than giving us a prod in the rear as we sleepwalk to the cliff. When I say «sleepwalk,» it’s not because we’re a blasé culture. On the contrary, one of the clearest signs of our decline is the way we expend so much energy worrying about the wrong things. If you’ve read Jared Diamond’s bestselling book «Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed,» you’ll know it goes into a lot of detail about Easter Island going belly up because they chopped down all their trees. Apparently that’s why they’re not a G-8 member or on the U.N. Security Council. Same with the Greenlanders and the Mayans and Diamond’s other curious choices of «societies.» Indeed, as the author sees it, pretty much every society collapses because it chops down its trees.
Poor old Diamond can’t see the forest because of his obsession with the trees. (Russia’s collapsing even as it’s undergoing reforestation.) One way «societies choose to fail or succeed» is by choosing what to worry about. The Western world has delivered more wealth and more comfort to more of its citizens than any other civilization in history, and in return we’ve developed a great cult of worrying. You know the classics of the genre: In 1968, in his bestselling book «The Population Bomb,» the eminent scientist Paul Ehrlich declared: «In the 1970s the world will undergo famines–hundreds of millions of people are going to starve to death.» In 1972, in their landmark study «The Limits to Growth,» the Club of Rome announced that the world would run out of gold by 1981, of mercury by 1985, tin by 1987, zinc by 1990, petroleum by 1992, and copper, lead and gas by 1993.

None of these things happened. In fact, quite the opposite is happening. We’re pretty much awash in resources, but we’re running out of people–the one truly indispensable resource, without which none of the others matter. Russia’s the most obvious example: it’s the largest country on earth, it’s full of natural resources, and yet it’s dying–its population is falling calamitously.
The default mode of our elites is that anything that happens–from terrorism to tsunamis–can be understood only as deriving from the perniciousness of Western civilization. As Jean-Francois Revel wrote, «Clearly, a civilization that feels guilty for everything it is and does will lack the energy and conviction to defend itself.»
And even though none of the prognostications of the eco-doom blockbusters of the 1970s came to pass, all that means is that 30 years on, the end of the world has to be rescheduled. The amended estimated time of arrival is now 2032. That’s to say, in 2002, the United Nations Global Environmental Outlook predicted «the destruction of 70 percent of the natural world in thirty years, mass extinction of species. . . . More than half the world will be afflicted by water shortages, with 95 percent of people in the Middle East with severe problems . . . 25 percent of all species of mammals and 10 percent of birds will be extinct . . .»
Etc., etc., for 450 pages. Or to cut to the chase, as the Guardian headlined it, «Unless We Change Our Ways, The World Faces Disaster.»
Well, here’s my prediction for 2032: unless we change our ways the world faces a future . . . where the environment will look pretty darn good. If you’re a tree or a rock, you’ll be living in clover. It’s the Italians and the Swedes who’ll be facing extinction and the loss of their natural habitat.
There will be no environmental doomsday. Oil, carbon dioxide emissions, deforestation: none of these things is worth worrying about. What’s worrying is that we spend so much time worrying about things that aren’t worth worrying about that we don’t worry about the things we should be worrying about. For 30 years, we’ve had endless wake-up calls for things that aren’t worth waking up for. But for the very real, remorseless shifts in our society–the ones truly jeopardizing our future–we’re sound asleep. The world is changing dramatically right now, and hysterical experts twitter about a hypothetical decrease in the Antarctic krill that might conceivably possibly happen so far down the road there are unlikely to be any Italian or Japanese enviro-worriers left alive to be devastated by it.
In a globalized economy, the environmentalists want us to worry about First World capitalism imposing its ways on bucolic, pastoral, primitive Third World backwaters. Yet, insofar as «globalization» is a threat, the real danger is precisely the opposite–that the peculiarities of the backwaters can leap instantly to the First World. Pigs are valued assets and sleep in the living room in rural China–and next thing you know an unknown respiratory disease is killing people in Toronto, just because someone got on a plane. That’s the way to look at Islamism: We fret about McDonald’s and Disney, but the big globalization success story is the way the Saudis have taken what was 80 years ago a severe but obscure and unimportant strain of Islam practiced by Bedouins of no fixed abode and successfully exported it to the heart of Copenhagen, Rotterdam, Manchester, Buffalo . . .

What’s the better bet? A globalization that exports cheeseburgers and pop songs or a globalization that exports the fiercest aspects of its culture? When it comes to forecasting the future, the birthrate is the nearest thing to hard numbers. If only a million babies are born in 2006, it’s hard to have two million adults enter the workforce in 2026 (or 2033, or 2037, or whenever they get around to finishing their Anger Management and Queer Studies degrees). And the hard data on babies around the Western world is that they’re running out a lot faster than the oil is. «Replacement» fertility rate–i.e., the number you need for merely a stable population, not getting any bigger, not getting any smaller–is 2.1 babies per woman. Some countries are well above that: the global fertility leader, Somalia, is 6.91, Niger 6.83, Afghanistan 6.78, Yemen 6.75. Notice what those nations have in common?
Scroll way down to the bottom of the Hot One Hundred top breeders and you’ll eventually find the United States, hovering just at replacement rate with 2.07 births per woman. Ireland is 1.87, New Zealand 1.79, Australia 1.76. But Canada’s fertility rate is down to 1.5, well below replacement rate; Germany and Austria are at 1.3, the brink of the death spiral; Russia and Italy are at 1.2; Spain 1.1, about half replacement rate. That’s to say, Spain’s population is halving every generation. By 2050, Italy’s population will have fallen by 22%, Bulgaria’s by 36%, Estonia’s by 52%. In America, demographic trends suggest that the blue states ought to apply for honorary membership of the EU: In the 2004 election, John Kerry won the 16 with the lowest birthrates; George W. Bush took 25 of the 26 states with the highest. By 2050, there will be 100 million fewer Europeans, 100 million more Americans–and mostly red-state Americans.
As fertility shrivels, societies get older–and Japan and much of Europe are set to get older than any functioning societies have ever been. And we know what comes after old age. These countries are going out of business–unless they can find the will to change their ways. Is that likely? I don’t think so. If you look at European election results–most recently in Germany–it’s hard not to conclude that, while voters are unhappy with their political establishments, they’re unhappy mainly because they resent being asked to reconsider their government benefits and, no matter how unaffordable they may be a generation down the road, they have no intention of seriously reconsidering them. The Scottish executive recently backed down from a proposal to raise the retirement age of Scottish public workers. It’s presently 60, which is nice but unaffordable. But the reaction of the average Scots worker is that that’s somebody else’s problem. The average German worker now puts in 22% fewer hours per year than his American counterpart, and no politician who wishes to remain electorally viable will propose closing the gap in any meaningful way.
This isn’t a deep-rooted cultural difference between the Old World and the New. It dates back all the way to, oh, the 1970s. If one wanted to allocate blame, one could argue that it’s a product of the U.S. military presence, the American security guarantee that liberated European budgets: instead of having to spend money on guns, they could concentrate on butter, and buttering up the voters. If Washington’s problem with Europe is that these are not serious allies, well, whose fault is that? Who, in the years after the Second World War, created NATO as a postmodern military alliance? The «free world,» as the Americans called it, was a free ride for everyone else. And having been absolved from the primal responsibilities of nationhood, it’s hardly surprising that European nations have little wish to reshoulder them. In essence, the lavish levels of public health care on the Continent are subsidized by the American taxpayer. And this long-term softening of large sections of the West makes them ill-suited to resisting a primal force like Islam.
There is no «population bomb.» There never was. Birthrates are declining all over the world–eventually every couple on the planet may decide to opt for the Western yuppie model of one designer baby at the age of 39. But demographics is a game of last man standing. The groups that succumb to demographic apathy last will have a huge advantage. Even in 1968 Paul Ehrlich and his ilk should have understood that their so-called population explosion was really a massive population adjustment. Of the increase in global population between 1970 and 2000, the developed world accounted for under 9% of it, while the Muslim world accounted for 26%. Between 1970 and 2000, the developed world declined from just under 30% of the world’s population to just over 20%, the Muslim nations increased from about 15% to 20%.
Nineteen seventy doesn’t seem that long ago. If you’re the age many of the chaps running the Western world today are wont to be, your pants are narrower than they were back then and your hair’s less groovy, but the landscape of your life–the look of your house, the layout of your car, the shape of your kitchen appliances, the brand names of the stuff in the fridge–isn’t significantly different. Aside from the Internet and the cell phone and the CD, everything in your world seems pretty much the same but slightly modified.
And yet the world is utterly altered. Just to recap those bald statistics: In 1970, the developed world had twice as big a share of the global population as the Muslim world: 30% to 15%. By 2000, they were the same: each had about 20%.
And by 2020?
So the world’s people are a lot more Islamic than they were back then and a lot less «Western.» Europe is significantly more Islamic, having taken in during that period some 20 million Muslims (officially)–or the equivalents of the populations of four European Union countries (Ireland, Belgium, Denmark and Estonia). Islam is the fastest-growing religion in the West: In the U.K., more Muslims than Christians attend religious services each week.
Can these trends continue for another 30 years without having consequences? Europe by the end of this century will be a continent after the neutron bomb: The grand buildings will still be standing, but the people who built them will be gone. We are living through a remarkable period: the self-extinction of the races who, for good or ill, shaped the modern world.

What will Europe be like at the end of this process? Who knows? On the one hand, there’s something to be said for the notion that America will find an Islamified Europe more straightforward to deal with than M. Chirac, Herr Schroeder & Co. On the other hand, given Europe’s track record, getting there could be very bloody. But either way this is the real battlefield. The al Qaeda nutters can never find enough suicidal pilots to fly enough planes into enough skyscrapers to topple America. But unlike us, the Islamists think long-term, and, given their demographic advantage in Europe and the tone of the emerging Muslim lobby groups there, much of what they’re flying planes into buildings for they’re likely to wind up with just by waiting a few more years. The skyscrapers will be theirs; why knock ’em over?
The latter half of the decline and fall of great civilizations follows a familiar pattern: affluence, softness, decadence, extinction. You don’t notice yourself slipping through those stages because usually there’s a seductive pol on hand to provide the age with a sly, self-deluding slogan–like Bill Clinton’s «It’s about the future of all our children.» We on the right spent the 1990s gleefully mocking Mr. Clinton’s tedious invocation, drizzled like syrup over everything from the Kosovo war to highway appropriations. But most of the rest of the West can’t even steal his lame bromides: A society that has no children has no future.
Permanence is the illusion of every age. In 1913, no one thought the Russian, Austrian, German and Turkish empires would be gone within half a decade. Seventy years on, all those fellows who dismissed Reagan as an «amiable dunce» (in Clark Clifford’s phrase) assured us the Soviet Union was likewise here to stay. The CIA analysts’ position was that East Germany was the ninth biggest economic power in the world. In 1987 there was no rash of experts predicting the imminent fall of the Berlin Wall, the Warsaw Pact and the USSR itself.
Yet, even by the minimal standards of these wretched precedents, so-called post-Christian civilizations–as a prominent EU official described his continent to me–are more prone than traditional societies to mistake the present tense for a permanent feature. Religious cultures have a much greater sense of both past and future, as we did a century ago, when we spoke of death as joining «the great majority» in «the unseen world.» But if secularism’s starting point is that this is all there is, it’s no surprise that, consciously or not, they invest the here and now with far greater powers of endurance than it’s ever had. The idea that progressive Euro-welfarism is the permanent resting place of human development was always foolish; we now know that it’s suicidally so.
To avoid collapse, European nations will need to take in immigrants at a rate no stable society has ever attempted. The CIA is predicting the EU will collapse by 2020. Given that the CIA’s got pretty much everything wrong for half a century, that would suggest the EU is a shoo-in to be the colossus of the new millennium. But even a flop spook is right twice a generation. If anything, the date of EU collapse is rather a cautious estimate. It seems more likely that within the next couple of European election cycles, the internal contradictions of the EU will manifest themselves in the usual way, and that by 2010 we’ll be watching burning buildings, street riots and assassinations on American network news every night. Even if they avoid that, the idea of a childless Europe ever rivaling America militarily or economically is laughable. Sometime this century there will be 500 million Americans, and what’s left in Europe will either be very old or very Muslim. Japan faces the same problem: Its population is already in absolute decline, the first gentle slope of a death spiral it will be unlikely ever to climb out of. Will Japan be an economic powerhouse if it’s populated by Koreans and Filipinos? Very possibly. Will Germany if it’s populated by Algerians? That’s a trickier proposition.
Best-case scenario? The Continent winds up as Vienna with Swedish tax rates.
Worst-case scenario: Sharia, circa 2040; semi-Sharia, a lot sooner–and we’re already seeing a drift in that direction.
In July 2003, speaking to the U.S. Congress, Tony Blair remarked: «As Britain knows, all predominant power seems for a time invincible but, in fact, it is transient. The question is: What do you leave behind?»

Excellent question. Britannia will never again wield the unrivalled power she enjoyed at her imperial apogee, but the Britannic inheritance endures, to one degree or another, in many of the key regional players in the world today–Australia, India, South Africa–and in dozens of island statelets from the Caribbean to the Pacific. If China ever takes its place as an advanced nation, it will be because the People’s Republic learns more from British Hong Kong than Hong Kong learns from the Little Red Book. And of course the dominant power of our time derives its political character from 18th-century British subjects who took English ideas a little further than the mother country was willing to go.
A decade and a half after victory in the Cold War and end-of-history triumphalism, the «what do you leave behind?» question is more urgent than most of us expected. «The West,» as a concept, is dead, and the West, as a matter of demographic fact, is dying.
What will London–or Paris, or Amsterdam–be like in the mid-’30s? If European politicians make no serious attempt this decade to wean the populace off their unsustainable 35-hour weeks, retirement at 60, etc., then to keep the present level of pensions and health benefits the EU will need to import so many workers from North Africa and the Middle East that it will be well on its way to majority Muslim by 2035. As things stand, Muslims are already the primary source of population growth in English cities. Can a society become increasingly Islamic in its demographic character without becoming increasingly Islamic in its political character?

This ought to be the left’s issue. I’m a conservative–I’m not entirely on board with the Islamist program when it comes to beheading sodomites and so on, but I agree Britney Spears dresses like a slut: I’m with Mullah Omar on that one. Why then, if your big thing is feminism or abortion or gay marriage, are you so certain that the cult of tolerance will prevail once the biggest demographic in your society is cheerfully intolerant? Who, after all, are going to be the first victims of the West’s collapsed birthrates? Even if one were to take the optimistic view that Europe will be able to resist the creeping imposition of Sharia currently engulfing Nigeria, it remains the case that the Muslim world is not notable for setting much store by «a woman’s right to choose,» in any sense.
I watched that big abortion rally in Washington in 2004, where Ashley Judd and Gloria Steinem were cheered by women waving «Keep your Bush off my bush» placards, and I thought it was the equivalent of a White Russian tea party in 1917. By prioritizing a «woman’s right to choose,» Western women are delivering their societies into the hands of fellows far more patriarchal than a 1950s sitcom dad. If any of those women marching for their «reproductive rights» still have babies, they might like to ponder demographic realities: A little girl born today will be unlikely, at the age of 40, to be free to prance around demonstrations in Eurabian Paris or Amsterdam chanting «Hands off my bush!»
Just before the 2004 election, that eminent political analyst Cameron Diaz appeared on the Oprah Winfrey show to explain what was at stake:
«Women have so much to lose. I mean, we could lose the right to our bodies. . . . If you think that rape should be legal, then don’t vote. But if you think that you have a right to your body,» she advised Oprah’s viewers, «then you should vote.»
Poor Cameron. A couple of weeks later, the scary people won. She lost all rights to her body. Unlike Alec Baldwin, she couldn’t even move to France. Her body was grounded in Terminal D.
But, after framing the 2004 presidential election as a referendum on the right to rape, Miss Diaz might be interested to know that men enjoy that right under many Islamic legal codes around the world. In his book «The Empty Cradle,» Philip Longman asks: «So where will the children of the future come from? Increasingly they will come from people who are at odds with the modern world. Such a trend, if sustained, could drive human culture off its current market-driven, individualistic, modernist course, gradually creating an anti-market culture dominated by fundamentalism–a new Dark Ages.»
Bottom line for Cameron Diaz: There are worse things than John Ashcroft out there.
Mr. Longman’s point is well taken. The refined antennae of Western liberals mean that whenever one raises the question of whether there will be any Italians living in the geographical zone marked as Italy a generation or three hence, they cry, «Racism!» To fret about what proportion of the population is «white» is grotesque and inappropriate. But it’s not about race, it’s about culture. If 100% of your population believes in liberal pluralist democracy, it doesn’t matter whether 70% of them are «white» or only 5% are. But if one part of your population believes in liberal pluralist democracy and the other doesn’t, then it becomes a matter of great importance whether the part that does is 90% of the population or only 60%, 50%, 45%.
Since the president unveiled the so-called Bush Doctrine–the plan to promote liberty throughout the Arab world–innumerable «progressives» have routinely asserted that there’s no evidence Muslims want liberty and, indeed, that Islam is incompatible with democracy. If that’s true, it’s a problem not for the Middle East today but for Europe the day after tomorrow. According to a poll taken in 2004, over 60% of British Muslims want to live under Shariah–in the United Kingdom. If a population «at odds with the modern world» is the fastest-breeding group on the planet–if there are more Muslim nations, more fundamentalist Muslims within those nations, more and more Muslims within non-Muslim nations, and more and more Muslims represented in more and more transnational institutions–how safe a bet is the survival of the «modern world»?
Not good.
«What do you leave behind?» asked Tony Blair. There will only be very few and very old ethnic Germans and French and Italians by the midpoint of this century. What will they leave behind? Territories that happen to bear their names and keep up some of the old buildings? Or will the dying European races understand that the only legacy that matters is whether the peoples who will live in those lands after them are reconciled to pluralist, liberal democracy? It’s the demography, stupid. And, if they can’t muster the will to change course, then «What do you leave behind?» is the only question that matters.
Mr. Steyn is a syndicated columnist and theater critic for The New Criterion, in whose January issue this article appears.

Μετάφραση του άρθρου μπορείτε να διαβάσετε στο blog Αγρυπνος Φρουρός

Μη σας φαίνεται περίεργο που, κατά καιρούς, αναημοσιεύω άρθρα του παρελθόντος. Ο λόγος είναι απλός: να δούμε όλοι ότι, ο μόνος τομέας που κινήται στην Ελλάδα είναι οι κατασκευές (τα μπετά και η δρόμοι) και η ακατάσχετη ασχεολογία και μπουρδολογία των εκάστοτε Διεθυνόντων Συμβούλων των Κομμάτων Α.Ε. Με ελάχιστες εξαιρέσεις την μπουρδολογία συντηρεί το πλήθος των ημιμαθών που παριστάνουν τους πολιτικούς συντάκτες στα τηλεοπτικά κανάλια. Το σχόλιο μου για τους εν λόγω θα κλείσει ακόμα περισσότερο τις πόρτες των ΜΜΕ για μένα αλλά, τελικά, είναι θέμα στάσης ζωής. Ή υπηρετείς τις λούγκρες ή μένεις μακριά και πληρώνεις (αδρά) για τις επιλογές σου. Διαβάστε λοιπόν τι έγραφα το 2000

Το «θέμα» ξεκίνησε με μουσική. Το γνωστό «υποβλητικό» ταρατατζούμ, που η τηλεοπτική δημοσιογραφία χρησιμοποιεί όταν παρουσιάζει σεισμούς, καταποντισμούς, βιασμούς, δολοφονίες, ναυάγια, αεροπορικά και αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και, γενικώς, κάποια μικρή ή μεγάλη καταστροφή. Μετά «έπεσαν» οι τίτλοι, οι «ζωντανές» συνδέσεις και τα ονόματα των δραστών. Δεν ήταν η πτώση του Κονκόρντ ούτε η βύθιση του Κουρσκ. Ένα τρομαγμένο σκυλάκι μπήκε σε μια τράπεζα στη Θεσσαλονίκη και, τα τέρατα της δημοσιογραφίας το έκαναν μέγα θέμα. «Ροτβάϊλερ» σε τράπεζα» ο τίτλος του «ρεπορτάζ» και απ’ εκεί και πέρα το χάος. «Πανικόβλητοι οι υπάλληλοι της τράπεζας ανέβηκαν στον ημιώροφο για να γλιτώσουν και κάποιος κάλεσε την αστυνομία» η οποία όμως δεν «κατέφθασε» προφανώς επειδή οι άνδρες βρίσκονται σύσσωμοι σε άδεια. Επί πέντε λεπτά ο ρεπόρτερ μιλούσε για το πεινασμένο, δαρμένο, εγκαταλειμμένο ζώο που «απειλούσε» τη ζωή των χεσμένων απ’ το φόβο νεοελλήνων τζουτζέδων και των δύο φύλων. Αλλά, να που υπάρχει θεός. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένας άνθρωπος ο οποίος, όπως πληροφορηθήκαμε απ’ το «ρεπορτάζ», ήταν «φιλόζωος» και, σε ειδικό χώρο, είχε συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό αδέσποτων που φρόντιζε με «δικά του χρήματα». Ο άνθρωπος πέρασε ένα σχοινάκι στο λαιμό του άτυχου ζώου και το έβγαλε στο δρόμο ενώ, δυσκοίλιοι, συγκαμένοι, τρομαλέοι και λοιπά σκουπίδια της νεοελληνικής αστικής τάξης, περνούσαν δίπλα κάνοντας προσεκτικά βηματάκια για να «αποφύγουν» το …τέρας!
«Ου να χαθείτε να χάνεστε κανίβαλοι» φώναζα στη τηλεόραση προσπαθώντας να βγάλω από μέσα μου την αηδία. Αυτές οι «ειδήσεις», και δεκάδες άλλες σαν αυτές, που καθημερινά παρακολουθούμε στα δελτία των «εφτάμιση», σε κάνουν να αισθάνεσαι πως, η ελπίδα απέλειπε, και το μέλλον προβλέπεται ακόμα πιο σκοτεινό.
Μα δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι θα πει κάποιος. Και βέβαια δ ε ν είναι. Φαντάζεστε σε τι χώρα θα ζούσαμε; Κάθε μέρα που περνάει ο αριθμός των πολιτισμένων ανθρώπων αυξάνεται και, ο αριθμός των πανικόβλητων δίποδων του ρεπορτάζ μειώνεται. Παρ’ όλα αυτά η τελευταία κατηγορία εξακολουθεί να καταλαμβάνει το μεγαλύτερο τμήμα της επικράτειας απόδειξη τα εκατοντάδες χιλιάδες αδέσποτα που κυκλοφορούν στους δρόμους επειδή, νεόπλουτες γκιόσες και συγκαμένοι κυριούληδες τα εγκαταλείπουν επειδή «δεν έχουν ώρα», «δεν έχουν χώρο», «βγάζουν τρίχες» ή «λερώνουν το κήπο» οι γελοίοι.
Και μετά; Και μετά το ρεπορτάζ με τη Καίτη Γαρμπή που είναι ζωόφιλος και θέλει να κάνει ένα ίδρυμα για τη προστασία των ζώων και χίλια μπράβο από μένα στη καλλιτέχνιδα, αλλά τι ζητούσαν δίπλα της τα αρπακτικά; Αυτό που θέλει να κάνει είναι τόσο ωραίο και ευγενικό που δεν πρέπει να επιτρέπει στα ματσούκια να την πλησιάζουν. Κάποια στιγμή το «ρεπορτάζ» με το κακόμοιρο, κατατρομαγμένο από τις κάμερες και τους κανίβαλους που το περιστοίχιζαν, τελείωσε. Ο ρεπόρτερ έκανε το «κλείσιμο», και σε χιλιάδες «λίβινγκ ρουμ» οι τηλεθεατές σχολίασαν το γεγονός ανάλογα με το βαθμό του πολιτισμού τους.

Νόμιζα ότι τα βάσανα μου τέλειωσαν αλλά που… Ο παρουσιαστής μας πληροφόρησε ότι ο υφυπουργός περιβάλλοντος Ευθυμιόπουλος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μέτρο του «δακτυλίου» διέγραψε την –ιστορική του- πορεία και τώρα η κυκλοφορία των «γιωταχί» πρέπει να απαγορευθεί σε πολλές περιοχές της πρωτεύουσας. «Δουλειά δεν είχε ο διάβολος ….τα παιδιά του» σκέφτηκα. Γι’ αυτό, όπως λένε, στις ειδήσεις των «εφτάμιση», μείνετε μαζί μας για να διαβάσετε πως ο διάβολος συμπεριφέρεται στα παιδιά του σε περιοχές όπως του Ψειρή, το «εμπορικό τρίγωνο», της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου (ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων), τα δουκάτα των βορείων προαστίων, και άλλα. Αν στο μεταξύ κάποιος αναφέρει ότι, μόνο το περασμένο σαββατοκύριακο, 12 νέοι έμοτοσικλετιστές χασαν τη ζωή τους από τις γούβες, τα χαντάκια, τις τρύπες και τις λακκούβες των καρόδρομων μη δώσετε σημασία. Αυτά είναι μπανάλ πράγματα που φωτισμένοι άνθρωποι σαν τον υφυπουργό Περιβάλλοντος, δεν ασχολούνται. Άλλωστε αφού οδηγούν μοτοσικλέτα ή αυτοκίνητο καλά να πάθουν. Ας πήγαιναν με το ταξί ή το λεωφορείο._Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 19.08.2000

Κάθε τόσο ανακαλύπτουν μία λέξη και, κυριολεκτικά, της «αλλάζουν τα φώτα». Τελευταία είναι το «διακύβευμα». Παλιότερα η «παραβατικότητα», πιο παλιά η «βατότητα» (των θεμάτων). Στα ντμπέιτ άκουσα άλλες 200 όμως είναι η πρώτη που σε συγκινεί. Το Διακύβευμα! Των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Αν η Ελλάδα θα έχει αμερικανό ή ευρωποαϊο πρωθυπουργό. Αν ο Παπανδρέου ο 3ος θα πάρει το χρίσμα από τον Καραμανλή τον 2ο. Ήμουνα νιός και γέρασα με τα δύο αυτά ονόματα. 60 χρόνια τα ίδια «επιχειρήματα», πρόσωπα, πολιτικές, υποσχέσεις.
Στις 4/10 ο πολίτης έχει να επιλέξει το μικρότερο από δύο κακά. Εσείς ποιο κακό θα επιλέξετε; Nabuko ή South Stream;

Πρώτο ΘΕΜΑ 13.09.09

Τα νέα απ’ τη Πρώην Ελληνική Δημοκρατία της Χαρτόβιας δεν είναι καλά και οι πολίτες έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. Είναι γνωστό ότι, για την παρούσα κρίση δεν ευθύνονται (με τη σειρά) οι: Κωνσταντίνος Καραμανλής Α’, Ανδρέας Παπανδρέου Β’, Κόμης Δράκουλας των Καρπαθίων Α’ (γιατί μπορεί να υπάρξει Β!), Ζολώτας Cyber man, Συγκυβέρνηση, Κώστας -Καταλληλότερος-Σημίτης, Κωνσταντίνος Καραμανλής Β, Γεώργιος Παπανδρέου Β. Ο λόγος που δεν ευθύνονται είναι ότι ευθύνονταν οι «άλλοι». Συγκεκριμένα για τον θάνατο της βιομηχανίας φταίει το ΠΑΣΟΚ, για την κατάρρευση των ταμείων η ΝΔ, για την έλλειψη επενδύσεων ο Ανδρέας, για το κλείσιμο των βιοτεχνιών ο Γιώργος, για την μετοχοποίηση του ΟΤΕ το Gollum της Αναγνωστοπούλου, για τις πυρκαγιές ο Cyber man, για την αντιπαροχή ο Κωνσταντίνος Α’, για τα Ίμια και το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το Gollum, για την Vodafone και την Siemens ο Herr Christoforakos και ο Herr Tsoukatos. Για την τσιμεντοποίηση των δασών ο Κόμης Δράκουλας. Σαν αντικειμενικός παρατηρητής των πολιτικο-οικονομικών εξελίξεων στην Π.Ε .Δ.Χ οφείλω να προσθέσω ότι, για την κατάρρευση των ταμείων φταίνε οι ασφαλισμένοι, τις παράνομες χωματερές οι πράκτορες της ΜΙΤ της Mosad και της NSA, την εισβολή 12.000 «μερσεντέ» οι Αλβανοί, την διάλυση της Αριστεράς οι Συνιστώσες, τις Συνιστώσες ο Μπανιάς, το θάψιμο των ΑΠΕ οι συγκυρίες, το δημόσιο χρέος όλοι μαζί και κανείς in particular, τα greeklish den mporo nα pο αllα το psaxνω. Ψάχνω ακόμα να βρω ποιος είναι υπεύθυνος για το ότι οι Τούρκοι απόκτησαν «εθνικό εναέριο χώρο» πάνω από Φαρμακονήσι, Αγαθονήσι και Φούρνους και οι υποψίες μου στρέφονται προς το Gollum, τη Ντόρα και τον giorgos αλλά κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τους George W. Bush, George Soros και Χαβιέ Σολάνα. Σε αυτό το σημείο είμαι υποχρεωμένος να δηλώσω ότι οι χαρακτήρες που ανάφερα είναι φανταστικοί, χρησιμοποιήθηκαν για το σενάριο του πονήματος και καμία σχέση έχουν με ζώντες ή αποδημήσαντες. Ακόμα οφείλω να πω ότι, αντί να αποσυρθούν οι ηθοποιοί παρουσιάζονται για encore και απειλούν να ξεκινήσουν από την αρχή! Ο ένας θυμίζει τον Πινόκιο στη «Φαντασία» των παιδικών μου χρόνων. Ο άλλος τον πρωταγωνιστή της ταινίας «Rain Μan». Κάποια πουλάει αυτοκίνητα ενώ το εργοστάσιο έχει κλείσει και άλλος έχει απλώσει δίχτυ και πιάνει τη μαρίδα. Σαν υπνωτισμένος παρακολουθώ τις ομιλούσες κεφαλές να εκτοξεύουν τις ίδιες κοινοτυπίες που λένε 40 χρόνια τώρα. Ούτε μία νέα ιδέα, μία πρόταση που να αξίζει. Εικόνα μίζερη, συγκαμένη, δυσκοίλια με τύπους και τύπισσες που, αν δεν είχαν εκλεγεί (από ένα λαό που ψηφίζει ότι βλέπει στο χαζοκούτι), θα πέθαιναν από την πείνα λόγω ανικανότητας να …εργαστούν!
Υ.Γ. Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι νέοι πλημμύρισαν το OAKA για να γιορτάσουν τα 50 χρόνια δημιουργίας του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Οι Λευτεριστές σου Πρόεδρε αισθάνονται περήφανοι, αλλά και… εγκαταλειμένοι

KANONEΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ

* Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα..
* Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα «STOP». Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνετε όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS , το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
* Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκετε ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς.Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
* Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ’ αυτό.
* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείτε στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.
* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι αυτό.
* Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
* Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη…
* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουν ταχύτητα

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΟΣ

ΕΝ ΛΕΥΚΩ 08/09

…Έλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου όταν έφτανε ο ποιο ωραίος (τότε) μήνας του χρόνου. «Ωραίος» γιατί, ο ρυθμός της ζωής στο σπίτι στη γωνία Φωτομάρα και Ιγγλέση στη συνοικία Κυνοσάργους έπεφτε στο ρελαντί απ’ ένα καλοκαίρι που θύμιζε άνοιξη. Αιτία η ατμόσφαιρα. Πεντακάθαρη. Διάφανη. Μία πόλη που ήταν σαν μεγάλο χωριό. Καταπράσινες αυλές με δέντρα και λουλούδια, χωμάτινοι δρόμοι και αλάνες με ξερά χόρτα και τσουκνίδες. Από πού να χαλάσει; Τ’ αυτοκίνητα λιγοστά, τα πιο πολλά σπίτια ήταν μονοκατοικίες με κήπους, στα παράθυρα είχαν γλάστρες. Δεν έχετε παρά να δείτε το περιβάλλον σε παλιά ελληνική ταινία. Λίγο πριν το σούρουπο οι νοικοκυρές κατάβρεχαν το χώμα και, θαύμα, η δροσιά απλώνονταν παντού. Για όσα παιδιά δεν μπορούσαν να πάνε «διακοπές», ο καλύτερος μήνας του χρόνου για ένα ακόμα λόγο: το παιχνίδι και η καταμέτρηση αυτοκινήτων! Καθόμαστε στα ρείθρα των πεζοδρομίων της Λεωφόρου Συγγρού καταγράφοντας τις μάρκες των αυτοκινήτων που περνούσαν. Δέκα Φόρντ, 3 DKW, 5 Μερτσέντες, 3 Όπελ κ.ο.κ μέχρι αργά τη νύχτα που επιστρέφαμε στις γειτονιές και, καθισμένοι στα σκαλάκια των σπιτιών, κάναμε ταμείο. Όποιος είχε καταγράψει τις περισσότερες «μάρκες» κέρδιζε τον σεβασμό. Αθώα. Γλυκά σαν τον Αύγουστο. Όταν έπεφτε το σκοτάδι άρχιζαν οι …καταδρομές. Ντυμένοι στα μαύρα βγαίναμε στις στέγες και στις ταράτσες. Από σπίτι σε σπίτι, στο ένα χέρι η σφεντόνα στο άλλο ένα καλάμι με γάντζο. Η πρώτη όπλο για τις συμμορίες απ’ τις άλλες γειτονιές, το δεύτερο για να βουτάμε ότι, οι νοικοκυρές ακουμπούσαν σε παράθυρα κι’ αυλές. Τα «ψαρεύαμε» χωρίς να παίρνουν είδηση. Ο Μιχάλης ήταν ο Φαντομάς, ο Ντίνος Ντετέκτιβ Χ, εγώ Άνθρωπος Σκιά, ο Λευτέρης Άνθρωπος Αράχνη, ο Σωτήρης Λέμι Κόσιον, οι Ήρωες των Παιδικών μας Χρόνων. Πριν 10 χρόνια, τους κάναμε βιβλίο, αλλά το ’θαψαν. Πάμε πάρα κάτω. Τα χρόνια πέρασαν (πάντα περνάνε), οι εποχές άλλαξαν (πάντα αλλάζουν για να μείνουν ίδιες), οι κήποι μαράθηκαν, οι δρόμοι ασφαλτοστρώθηκαν, η ατμόσφαιρα έγινε θάλαμος αερίων. Τα παιδιά δεν μετράνε τις μάρκες. Περιφέρονται στο Golden Hole, μασώντας junk food, μιλώντας με λεξιλόγιο σκύλου. Οι ήρωες πουλιούνται στο Μοναστηράκι μαζί με τα όνειρα για «καλύτερη ζωή». Τι σχέση έχουν αυτά με τα σημερινά; Τι σχέση έχουν οι αγώνες στη Ρόδο στη Κέρκυρα, και στη… Νέα Σμύρνη; Τα Mille Miglia, τα Targa Florio και τα Carrera Panamericana με τη νεκροφάνεια των σημερινών αγώνων ταχύτητας, τα Ακρόπολις και τις αναβάσεις που έχουν αντικαταστήσει τις παραστάσεις των παλαιών τσίρκο; Καμία. Αν πω ότι είμαι απ’ τους τελευταίους θα με αποκαλέσετε μπανάλ και θα ’χετε δίκιο όμως, είμαι απ’ τους τελευταίους της παραίσθησης. Πονάνε. Θα ’πρεπε να γράψω ένα θεατρικό μονόλογο σαν εκείνο του Μάνου Ελευθερίου με τίτλο «Ο Γέρος Οδηγός» αντί «Ο Γέρος Χορευτής»! Στην ηλικία μου χειρότερη στιγμή είναι όταν ανοίγω τα μάτια προσπαθώντας να νοιώσω «ευτυχισμένος». Να βάλω παπούτσια και λευκές κάλτσες, να πάω για τένις στο Tsakali Club. Να πάω σε πάρτι της Marianna de Botox, του Peter von Kouklente και του Willy de Penguin. Ονειρεύομαι (χειμερινές) διακοπές στον Μαυρίκιο, ψώνια στη Γενεύη, bespoke στο Μιλάνο. Όμως, η κοινωνική και οικονομική μου «κατάντια» είναι μεγάλη και κινδυνεύω να μείνω στο δρόμο αφού, το Υπουργείο Οικονομικών δέσμευσε το 50% των – λιγοστών μου – καταθέσεων (αν ήμουν απατεώνας δεν θα τα είχα σε τράπεζα!) για τη γνωστή υπόθεση! Μη σας φαίνεται παράξενο. Πολλές φορές έχω γράψει ότι, αυτοί που την «πληρώνουν» είναι όσοι είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις τους.
Κατά τα άλλα…
Το 1/3 του πλανήτη πεθαίνει απ’ πείνα και πολέμους και το άλλο είναι «μεσ’ καλή χαρά», για να μην αναφερθώ στα τρελά που συμβαίνουν στη Τζουτζία. Την επιθεώρηση με τη συμμορία των 16, τους σπαρταριστούς διαλόγους με τους αξιότιμους κυρίους συνεργάτες τους (είδατε πως εξαφανίστηκαν ένα-δυό μεγάλα ονόματα πολιτικών, εκδοτών και επιχειρηματιών από εφημερίδες και κανάλια;), την απειλή για την «πανδημία γρίπης» και τον μαζικό εμβολιασμό (με τι;).
Είναι να μη φέρνεις στο νου βιβλία του Άϊκ και το ημερολόγιο των Ίνκα;
Καλά θα ήταν να τελειώνουμε το 2012. Πολύ κράτησε το αστείο αφήστε που είναι η λύση και για το …κυκλοφοριακό της Αθήνας για να μην αναφερθώ στην υπόθεση Ζίμενς και, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που θα «ρυθμιστούν» μία και καλή!

Άσχετο. Θέλω ν’ αγιάσω κι’ ο διάβολος δεν μ’ αφήνει. Εκεί που «γράφω γι’ αυτοκίνητα» να τα τούρκικα μαχητικά να «περνάνε σουβλάκι» τον εθνικό εναέριο χώρο, αναγκάζοντας τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας να τρέχουν και να μην φτάνουν (φτάνουν αλλά, δεν τους αφήνουν για να τελειώνουμε). Είναι και ο Αβραμό με τα σχέδια πανδημίας και τις ιλιγγιώδεις προμήθειες εμβολίων.

Ωραίο καλοκαίρι. Βομβαρδισμοί στο Αφγανιστάν και Πακιστάν (με τηλεχειρισμό για να μη κινδυνεύει η ζωή μας), ανατινάξεις ξενοδοχείων στην Ινδονησία, προετοιμασία για πόλεμο στον Καύκασο, κάμερες και τράπεζα DNA στη Ψωροκώσταινα, ΑΦΜ, ΕΥΠ, ΑΜΚΑ, ΚΑΦΚΑ και όλα τα καλά του Μεγάλου Αδελφού που, επιτέλους, έφτασε αλλά, ο «λαός» σκέπτεται τη τζιπούρα που θα ψωνίσει ή, «τι ’χες Γιάννη τι ’χα πάντα».
Η εποχή θυμίζει Μεσοπόλεμο. Χυδαία σπατάλη και απόλυτη φτώχια. Τίποτα δεν άλλαξε στον «δυτικό» κόσμο από την εποχή των Κολόμβου, Κορτέζ και Πιζάρο που έσφαξαν τους Αζτέκους, τους Ίνκας και τους αυτόχθονες Αμερικανούς για να αρπάξουν το χρυσάφι τους. Οι ντενεκέδες αγοράζουν yachts και αυτοκίνητα εκατοντάδων εκατομμυρίων ενώ, οι χρήσιμοι ηλίθιοι (εμείς) παίρνουμε πιστωτικές κάρτες (κατάστρεψα την τελευταία μου στις 17 Ιουλίου) για ν’ αγοράσουμε το σχοινί που θα κρεμαστούμε.

Όμως το απολαμβάνουμε. Ακόμα κι’ εγώ που τα «έχω φάει με το κουτάλι» σκέπτομαι πως, ίσως ήλθε η στιγμή να πάρω «γιωταχί». Ένα Tiguan, ένα A4 Avant ή Golf, BMW 3, Alfa Romeo 147, ένα Yaris, ίσως το Prius ΙΙΙ. Αν το συγκρίνω με τα κάρα που καταγράφαμε στη Συγγρού το αυτοκίνητο απέχει όσο η Γη απ’ τη Σελήνη.
Σελήνη; Εγώ δεν ήμουν που, μαζί με τον Ιάσονα Μοσχοβίτη περιέγραφα (απ’ την ΕΡΤ το 1969) τη πρώτη πτήση του ανθρώπου στη Σελήνη; Δείτε την φωτογραφία και για να διαπιστώσετε πόσο …αδύνατος ήμουν! Το Prius III (και το Honda Insight) δείχνει την πρόοδο που έχει γίνει. Μέχρι και head up display! Εκατόν τριάντα έξη ίπποι και 89 γραμμάρια/λίτρο CO2 (σύμφωνα με τον κατασκευαστή γιατί άλλα λένε οι κανονικές μετρήσεις). Από το Prius III στο KIA Soul 1,6. Λυπάμαι αλλά, δεν καταλαβαίνω τι ρόλο παίζει όταν υπάρχει το Fiat Panda. Ίσως το έφτιαξαν αποκλειστικά για τον Φασούλα αλλά, με την ίδια τιμή παίρνω κάτι πιο προσγειωμένο. Σαν το Yaris 1.3 με τους 101 ίππους, που μου θυμίζει μία μέρα πριν πολλά χρόνια, που οδήγησα το πρωτότυπο για «να πω τη γνώμη μου» στους μηχανικούς της Τογιότα. Ωραίες στιγμές που πέρασαν μια και δεν έχω πια κουράγιο να την πω σε άλλον εκτός από ’σας Μία ακόμα επιθυμία τέλους ζωής είναι να μελετήσω τον κινητήρα 1.4 Multiair της Fiat που θα αποδίδει 165 ίππους. Διάβασα λίγα πράγματα και θυμήθηκα όταν έγραφα άρθρα-ποταμούς για τις τεχνολογικές εξελίξεις που, οι αναγνώστες μελετούσαν γιατί ήξεραν γράμματα. Τα ίδια που θα μάθουν με τις «ρυθμίσεις» Σπηλιωτόπουλου που προβλέπουν τη βιομηχανική παραγωγή τούβλων. Τι μπορεί να περιμένεις όμως από κάποιον που φοράει ζώνη Hermes! Με τα «μέτρα» Μαπμινιώτη-Σπηλιτώπουλου «την βρήκαν» οι μαθητές αλλά περισσότερο οι δάσκαλοι και οι καθηγητές νέας κοπής που θα έχουν περισσότερο χρόνο για τα φροντιστήρια!
Έχω μείνει πίσω στις εξελίξεις στη Peugeot, στη Mercedes και στην Opel αλλά, υπάρχει ο Σεπτέμβριος για αυτό λίγη υπομονή χωρίς να το πάρετε και πολύ σοβαρά. Είδα φωτογραφίες της BMW X1 που θα αρχίσει να πωλείται στο τέλος της χρονιάς αλλά, και της νέας Σειράς 3. Η πρώτη μου έκανε κάτι σαν Lego, με τις ζάντες (άντε πάλι) αισθητικής Transformer. Η δεύτερη προβλέπω πως θα «σπάσει ταμεία» με τον 4κύλινδρο, υπερτροφοδούμενο κινητήρα σε 1.6, 1.8. 2.0 και 325 biturbο, αλλά και τις εκδόσεις hybrid και το αυτόματο κιβώτιο των 8 σχέσεων!. Η Χ1 έχει ν’ αντιμετωπίσει σκληρό ανταγωνισμό στα SUV της κατηγορίας με τα Tiguan, Q5, C-Crosser, GLK και, βέβαια, το all time classic το RAV4. Εκεί που έγραφα τις ασημαντότητες μου και άκουγα το «Are we human or are we dancer» τι λέτε ότι έπεσε στην αντίληψή μου; Πως η κινέζικη κυβέρνηση απαγόρευσε στην Sitchuan Heavy Industrial Machinery να αγοράσει την Hummer άρα υπάρχει ελπίδα να γλυτώσουν τα μάτια μου απ’ το θέαμα των καλόπαιδων που τα οδηγούν. Μαζί μπορεί μαζί να εξαφανιστεί και ένα άλλο πλοίο, το Jeep Cherokee που είχα την ατυχία να οδηγήσω. Το μόνο που έσωσε τη τιμή και υπόληψη μου ήταν ο πετρελαιοκινητήρας αλλά, τα υπόλοιπα καλύτερα να τα ξεχάσω με πρώτο το, αποκαλούμενο, σύστημα διεύθυνσης. Το αυτοκινούμενο περίπτερο «βγάζει μάτι», προκαλεί γι’ αυτό πάμε παρακάτω. Δεν το οδήγησα αλλά, φαίνεται ενδιαφέρον. Το Alfa Romeo 147, που όπως λένε, πάει αέρα κάτι σαν anti GTi. Ακόμα και τις ίδιες ζάντες τύπου «Μπλιααχ» έχει. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα μια και, τα συγκεκριμένα αγλαΐσματα μπορεί να σπάσουν ταμεία στη «βούτα» της Λεωφόρου Βουλιαγμένης και όπου αλλού ο ανθός της νεολαίας κερδίζει το μέλλον.

Alfa 147
Ακολουθεί ένα αυτοκίνητο που, δεν διστάζω να γράψω ότι ορέγομαι αλλά, για όσο καιρό οδηγώ τα αυτοκίνητα του περιοδικού δεν θα αποκτήσω –εκτός αν εργαστώ σαν… σωφρονιστικός υπάλληλος οπότε κάτι μπορεί να γίνει! Είναι το Audi TTS που, όπως έγραψα πιο πάνω, είναι απ’ τα μοντέλα που ακυρώνουν τη κρίση. Τι κρίμα που δεν είμαι 30 για να το ψωνίσω και να το παρκάρω στο χώρο στάθμευσης του γηπέδου Καραϊσκάκη που θυμίζει Μονακό. Αν θέλετε να δείτε την εικόνα της βλαχομομπαροκ οικονομικής και κοινωνικής χυδαιότητας πηγαίνετε εκεί και δεν θα απογοητεύετε. Πέρα από status όμως το TTS σκίζει στο δρόμο και, καλότυχος ο χεράς που θα πάει απ’ το Λεωνίδιο στον Κοσμά και στη Τρίπολη. Χεράς απαιτείται και για το Nissan GTR που το χαλβαδιάζω απ’ τη στιγμή που το είδα στο Λουτράκι. Θα το ζητήσω απ’ τον Τάκη τον Θεοσχαράκη για long term όπως λέμε στα περιοδικά αλλά, δεν ξέρω τι θα πει ο …ανώτατος άρχων Βασίλης Θ. με τον οποίο έχω, μία ζωή τώρα, love-hate relationship! Γιατί; Για όσα γράφω για κάποια μοντέλα της Nisan αλλά, και γιατί τον πειράζω για την ζωγραφική του που είναι και το αθώο μας αστείο. Σε σχέση με κάποιους «έμπορες» η οικογένεια Θ. διακρίνεται για την επιχειρηματική ηθική. Κάτι που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι, ήμουν δίπλα στον πατέρα του Τάκη, τον Γιάννη όταν έφτιαχνε το εργοστάσιο στον Βόλο και, ακόμα θυμάμαι, την επιθυμία του να κάνει κάτι στην Ελλάδα. Έφυγε απ’ τη ζωή «σκασμένος» απ’ τη μάχη με την ελληνική γραφειοκρατία.

Nisan GTR

Το χειμώνα που δοκιμάζαμε το IQ δεν έλεγα να το αποχωριστώ. Ναι, ήξερα ότι τα φρένα δεν ήταν τα καλύτερα, τι τιμόνι είχε μία κάποια ασάφεια και η κατανάλωση δεν ήταν ανάλογη με το μέγεθος του αυτοκινήτου αλλά, χωνόταν παντού, στάθμευε σε ένα νόμισμα και έμπαινε και στο μάτι των τύπων με τις τζιπούρες όταν πηγαίναμε σινεμά. Α… Χωρούσε και τέσσερα άτομα για τις μετακινήσεις από και προς τον «Δαναό», τον «Μικρόσκοσμο» και ας λένε οι οχτροί πως δεν χωράει την Μαφάλντα και την Προυστ –με την Σόφη στο δεξί κάθισμα. Έλεγα πως του λείπει η δύναμη, το έβγαλαν με κινητήρα 1.3 αλλά ο Σ.Χ λέει πως έχασε τη προσωπικότητά του. Θα περιμένω μέχρι να το οδηγήσω και τα ξαναλέμε.

Αντιλογισμοί

• Τέσσαρα F16 πάνω απ’ το Αγαθονήσι, 8 F4 πάνω απ’ το Φαρμακονήσι, έξη F16 πάνω απ’ τους Φούρνους. Έκπληκτη η ελληνική κυβέρνηση ανακαλύπτει πως η «φίλη αι σύμμαχός μας στο ΝΑΤΟ» δεν ενδιαφέρεται καθόλου (όπως γράφω εδώ και 10 χρόνια) για την «ευρωπαϊκή της προοπτική» έχοντας δέσει τον γάϊδαρό της στην αμερικανική (προοπτική). Οι «αντιδράσεις» της Αθηνας θυμίζουν το τραγούδι «Ένα είν’ τα’ αηδόνι» που, στο τέλος, λέει: …τρία η Αγιά Τριάδα, δύο πέρδικες γραμμένες, ένα είν’ τ’ αηδόνι, το πετροχελιδόνι… Και καλά το τραγουδάκι… Που βάζετε την αυστηρή προειδοποίηση του Πρωθυπουργού προς την Τουρκία να «τηρήσει τις συμφωνίες για την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών»; Επάνω του τα ’κανε ο Ερντοάν. Τρέχει και δεν φτάνει ο Τούρκος Υπ.Εξ μετά τα ήξεις αφίξεις της ΥΠ.ΕΞ. Μιλάμε για μία χώρα που, κάθε της πράξη, προκαλεί… σοκ και δέος. Μία κίνηση του δεξιού χεριού του Κωστάκη, ένα (ταριχευμένο) χαμόγελο της Ντόρας λίγο οι δηλώσεις του Γ.Α.Π, σε άψογα αμερικανο-σουηδο-ελληνικά και αρκούν να κάνουν τους καρντάσηδες να τρέξουν στα καταφύγια. Σαν πολίτης νοιώθω ασφάλεια για να μην αναφερθώ στο φρόνημα των χειριστών της Π.Α που είναι το καλύτερο δυνατό, λόγω του back up που έχουν απ’ αυτό το ωραίο πλήθος. Ωραίες μέρες. Λίγο με τους διαλόγους της Συμμορίας των 16, τα 31α «αυστηρά» μέτρα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, και την απόλυση του κ. Κοράντη απ’ την ΕΥΠ και τα μέτρα του Αβραμό για τη γρίπη των χοίρων και είμαι βέβαιος πως μπήκαμε στο σωστό δρόμο! Εσείς;
• Σαράντα χρόνια από την ημέρα που οι Buzz Aldrin και Neil Armstrong πάτησαν το έδαφος της Σελήνης. Λίγοι ξέρουν ότι, μαζί με τον «δάσκαλο» Ιάσονα Μοσχοβίτη έκανα την αναμετάδοση του ιστορικού γεγονότος στην ελληνική τηλεόραση. Οι αεροπορικές μου γνώσεις μου επέτρεψαν να καταλαβαίνω τους διαλόγους ανάμεσα στο Χιούστον και στη σεληνάκατο και, ποτέ δεν θα ξεχάσω πως, για λίγες ώρες έλαβα μέρος στη συγγραφή της Ιστορίας. Δυό συνάδελφοι θυμήθηκαν το γεγονός (ΒΗΜΑmagazino, SKAI). Η πλειοψηφία το αγνόησε. Για όσους δεν είχαν γεννηθεί ή το ξέχασαν δείτε τη φωτογραφία μου στο στούντιο της ΕΡΤ.
• Μια και το ’φερε η κουβέντα νομίζω πως έχω αναφερθεί στις προσπάθειες μου να λάβω μέρος στο διαστημικό πρόγραμμα πρώτα της Σοβιετικής Ένωσης και μετά σε εκείνο του ISS (Διεθνής Διαστημικός Σταθμός). Δυστυχώς και για λόγους που είχαν να κάνουν με την μνημειώδη έλλειψη φαντασίας και την τερατώδη ασχετοσύνη του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη οι τεκμηριωμένες και υποστηριζόμενες από τους σχετικούς φορείς προτάσεις μου αγνοήθηκαν. Η τελευταία έγινε ένα χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς του 04 και αφορούσε στην αποστολή δύο Ελλήνων Αργοναυτών που θα κήρυσσαν την έναρξη των αγώνων από τον ISS και θα ήταν παρόντες στη τελετή λήξης. Αξίζει να σημειωθεί ότι, οι Ρώσοι είχαν προτείνει να ονομάσουν «Αργώ» τον πύραυλο που θα μας πήγαινε στον ISS, με τον Θόδωρο Γιουρτσινίκιν-Γραμματικόπουλο, τον ελληνο-ρώσο αστροναύτη που πέρυσι ήταν και κυβερνήτης του. Για να μη ξεχάσω. Είχα στείλει τη πρόταση και στην κυρία Πρόεδρο κυρία Γιάννα αλλά, η σιωπή της προς απάντησή μου!
• Που θα πάω «διακοπές»; Στη Πάρο. Για να κάνω ακόμα μία προσπάθεια να μάθω kite surf και να πιώ την υπόλοιπη θάλασσα από την Πούντα μέχρι την Αντίπαρο. Καλό καλοκαίρι, καλό διάβασμα, καλά ξεμπερδέματα τον Σεπτέμβριο

Τις πταίει;

1ο ΘΕΜΑ 06.09.09

Στις ειδήσεις των 8, περιστοιχισμένος από ένα τσούρμο κοντομάνικων, με φόντο τα καμένα δάση της βορειανατολικής Αττικής, ο Αλέκος Αλαβάνος μιλάει για τις ευθύνες της κυβέρνησης στις πυρκαγιές του 09. Μόλις τελειώνει σειρά παίρνει η Κα Παπαρήγα. Μετά ο κ. Λοβέρδος. Ύστερα ο κ. Γεωργιάδης. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αντικρούσει. Οι καταγγελίες ίδιες, οι κυβερνήσεις διαφορετικές, το ίδιο οι εκπρόσωποι, «έρημοι κι’ απρόσωποι». Το 81 στη Πεντέλη, το 82 στον Διόνυσο, το 86 στη Βαρυμπόμπη, το 92 στον Αυλώνα, το 93 στην ανατολική Πεντέλη, το 95 στη Πεντέλη-Ντράφι, το 98 στον Βουτζά-Ανθούσα, το 2000 πάλι στη Πεντέλη, το 05 στα Σκουφέϊκα, το 07 στη Πάρνηθα, το 09 στο Γραμματικό -και στα μπατζάκια μας. Φταίει το ΠΑΣΟΚ. Φταίει η Ν.Δ. Εσύ φταις. Όχι εσύ. Εσύ, εσύ, εσύ (με τσιριχτή φωνή, χτύπημα ποδιού στο παρκέ και δάκρια γοερά). Φταίει η Συγκυβέρνηση, η θεία μου η Χαρίκλεια, η Μαρία Πενταγιώτισα, οι οικοπεδοφάγοι. Οι πολυεθνικές. Ο αρχηγός της Πυροσβεστικής. Ο Στρατηγός Άνεμος. Οι κουκουνάρες. Τα αγριόχορτα. Οι ξένοι πράκτορες. Η τοπική αυτοδιοίκηση. Το φλουρί το κωνσταντινάτο. Το βαρέλι δίχως πάτο. Το κάψιμο του μπάφου. Οι μονωτήρες της ΔΕΗ. Η έλλειψη κράτους. Φταίτε εσείς. Όχι εσείς. Τ’ άκουσες πατέρα; Ο Κωστάκης μου ‘καψε τη Πάρνηθα, την Ηλεία, το Διακοφτό, τη Σαλαμίνα και τα μπατζάκια. Τ’ άκουσες θείε; Ο Γιωργάκης έβαλε μπουρλότο στη Πεντέλη, στη Πάρνηθα και στον Αυλώνα…
Κάνω ζάπινγκ. BBC World, CNN, Al Jazeera, France 24, Russia Today…Πρώτο θέμα οι πυρκαγιές στη Καλιφόρνια. Τρεις πυροσβέστες νεκροί. Δεκάδες σπίτια κατεστραμμένα. 100 χιλιάδες οικογένειες εγκαταλείπουν τις εστίες τους. Καίγεται η Λα Κρεσέντα, το Μόνροζ και η Αλταντένα. Αν δεν προλάβουν θα καεί η Πασαντίνα, ίσως το Σαν Μαρίνο, το ίδιο το Λος Άντελες. Η χώρα με τα περισσότερα, τελειότερα και πιο αποτελεσματικά μέσα, την άψογη οργάνωση και τον τέλειο προγραμματισμό, οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη πύρινη λαίλαπα. Τις πταίει; Ο Κωστάκης; Ο Γιωργάκης; Ο αρχηγός της Πυροσβεστικής; Τα μέσα; Μα έχουν τη τελευταία λέξη! Δεκαεννέα VLAT (Very Large Air Tankers) που περιλαμβάνουν αεροπλάνα DC-10, 747-100, Lockheed P2V Neptunes, P3 Orions, Coulson Flying Tankers, Lockheed Martin C-130, Douglas DC-6, Fokker F27, ακόμα και …PZL (κανείς δεν είναι τέλειος!) και, βέβαια, ελικόπτερα όπως Ericson S64F, Bell 204, 205, 212, 214B, Sikorsky S-61, Mil-8 και μικρότερα Bell 206, Eurocopter AS350 και Hughes 500. Τότε γιατί καίγονται χιλιάδες σπίτια. Διότι το δάσος πρέπει να καεί (για να αναγεννηθεί). Διότι δεν υπάρχει μέσο που μπορεί να αντιμετωπίσει καταστροφές σαν αυτές. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα είναι ότι οι υπήκοοι και οι «τοπικές αυτοδιοικήσεις» και οι κυβερνήσεις δεν «ορμάνε» σαν όρνεα να καταπατήσουν, χτίσουν, πανωσηκώσουν, αρπάξουν, πουλήσουν ότι κάηκε. Σε αυτές τις χώρες κατοικούν πολίτες και όχι εισβολείς όπως στη Τζουτζία. Όλα τα’ άλλα είναι για κατανάλωση απ’ τους τηλε-εισαγγελείς, τα αγράμματα ματσούκια και τις «κατίνες» που τσιρίζουν υστερικά επειδή κάηκε το παράνομο σπίτι στο δάσος._Κ.Κ.
pilot@techlink.gr, costas-cavathas.blogspot.com

Ιλί, ιλι λαμά σαβαχθανί(*)

Πρώτο ΘΕΜΑ 30.08.09

Μετά τη πυρκαγιά που έκαψε την ανατολική Αττική και με δεδομένο ότι, ως πρόεδρος ενός από τα 2 μεγάλα κόμματα (δεν έχει σημασία τίνος), είχα λάβει όλα τα μέτρα για να μην επαναληφθούν οι φωτιές του 74, του 78, του 81, του 87, του 95, του 97, του 05 και του 07 αλλά, και την άρνηση της Θεομήτορος να με συνδράμει (όπως έκανε στις 28 Οκτωβρίου 1940), δεν έμεινε άλλο από το να ρωτήσω τον Δημιουργό γιατί με εγκατέλειψε. Πατέρα είπα, καθώς οι στρατιώτες της αξιωματικής αντιπολίτευσης δρόσιζαν τα χείλη μου με ξύδι, γιατί με εγκατέλειψες αφού έκανα τα πάντα για Σένα; Να σου κάνω ένα recap να θυμηθείς; Μπήκα στην ΕΟΚ και στην ΟΝΕ, πήρα F16 (και Mirage), μετοχοποίησα τον ΟΤΕ, στήριξα τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, έκλεισα το Ελληνικό και τον Μαραθώνα, ευχαρίστησα τους Αμερικανούς, υπόγραψα τη Συμφωνία της Μαδρίτης, έδωσα δουλειά στον Τρομπούκη, έδωσα τον Οτσαλάν, πούλησα τα Ναυπηγία, «ξέχασα» τη Vodafone, το Βατοπέδι και τον Ζαχόπουλο, έστειλα επιστολή του Κουρσάβε και εσύ πατέρα με εγκατέλειψες στο έλεος του Στρατηγού Άνεμου! Αυτές είναι οι συμπεριφορές κάνουν τα παιδιά να χτίζουν σε δάση και σε εθνικούς δρυμούς. Και ερωτώ πατέρα. Έστω ότι αλλάζουμε και δεν βουλιάζουμε -τώρα. Έχεις προβλέψει πότε και που -θα βουλιάξουμε; Διότι αν μεν βουλιάξουμε στα ρηχά έχει καλώς. Αν όμως μας συμβεί Φαλκονέρα, Σάμινα, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι τότε; Εκτός από τα νερά θα μας πνίξουν και τα χρέη καθ’ ότι, τα έξοδα για αγορά τζιπούρας, καγιέ, βιτάρα με multimedia play station, μερσεντέ ML και κομπρέσορ, έχουν υπερβεί τις προβλέψεις του 5ετούς. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να δανειστούμε άλλα 60 δις € για να επιπλεύσουμε. Τελειώνοντας αυτό το γράμμα θα ήθελα να μου πεις πότε θα με συνδέσεις με τον δορυφόρο (Google Earth;) προκειμένου υπηρεσίες όπως η Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πολεοδομία, Δασική Υπηρεσία, Αστυνομία, ΥΠΕΧΩΔΕ, υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης αλλά, κυρίως τα κανάλια να γνωρίζουν όλους τους βαθμούς παράνομης δόμησης διότι, αλλιώς αντιμετωπίζουν τον μεροκαματιάρη, αλλιώς τον μικρομεσαίο και αλλιώς τον λεφτά (τον τελευταίο δεν τον αγγίζουν γιατί τους δίνει δουλειά). Μέχρι τότε Κύριε, ίνα τι με εγκαταλείπεις;-K.K.
(περισσότερες επιστολές στον Πατέρα στο: costas-cavathas.blogspot.com)
(*)Κύριε, κύριε γιατί με εγκατέλειψες





Αρέσει σε %d bloggers: