Αρχείο για Αύγουστος, 2009

Αλλάζει η ζωή σου σ’ ένα χρόνο; Αλλάζει και μάλιστα άρδην. Μέγιστη ανακάλυψη της γεροντολογικής επιστήμης πρέπει να είναι αυτή αφού, πέρυσι ήμουν «νέος» και φέτος «γέρος». Διατί περακαλώ; Διότι το μόνο που δ ε ν συνέβει είναι να πεθάνω πραγματικά. Όλα τα άλλα συνέβησαν αλλά, αυτό δεν ενδιαφέρει παρά τον μελλοντικό βιογράφο του Ανθρώπου Που Δεν Υπήρξε και, όσους από τους αναγνώστες που διαθέτουν χιούμορ και υπομονή. Διότι, τι σημαίνει να έχεις κάνει στη ζωή σου πράγματα που άλλοι δεν θα κάνουν σε εκατό χρόνια και να μη σε βλέπει κανείς; Ρε, λεω. Μπας και είμαι στ’ αλήθεια αόρατος; Αλλιώς πως εξηγείται, 50 χρόνια τώρα, να μη με ρωτάει κανείς (με εξαίρεση κάποιους παλιούς συνάδελφους) για θέματα που -υποτίθεται- πως γνωρίζω; ΄Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και, το χειρότερο, κανείς σας δεν βοηθάει να πάρω πειστική απάντηση. Όπως έλεγε και ο συνεχιστής του έργου του Χάρι Κλιν «αν καταλάβω πως δεν μου δίνετε σημασία θα παθάαανω».
Σοβαρά όμως κι’ αν αφήσουυμε τα υπαρξιακά του Α.Π.Δ.Υ τι είναι αυτό που σας κάνει να θέλετε να περάσατε την υπόλοιπή ζωή στην Κώσταινα;
Το βρήκα!
Η Ντόρα και η Εξωτερική της Πολιτική
Όχι;
Ο ΓΑΠ και το Ποδήλατό του
Ούτε
Ο Κωστάκης και η επανίδρυση του κράτους;
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Συνιστώσες;
Η Αλέκα. Ο Αλέκος;
Ο Γιώργος..
Το Parasite Beach…
Το βρήκα;
Ε, δεν έχω συναντήσει πιο δύσκολους πολίτες-αναγνώστες. Με τίποτα δεν είσαστε ευχαριστημένοι ούε με τους εκπροσώπους Τύπου των κομμάτων που, κάνουν τις ίδιες δηλώσεις τα τελευταία 50 χρόνια μιλώντας σαν να βγήκαν από σαρκοφάγογο
Τι να κάνω για να μείνετε ευχαριστημένοι; Ποια persona να υποδυθώ;
Το (ξανα)βρήκα!
Τον άλλο μου «εαυτό» Ρούλη Κουκλεντέ! Τον πιο μεγάλου μαλάκα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Δεν τον ξέρετε; Διαβάστε το Εν Λευκώ γιατί θα βάλω διαγώνισμα. Ο Ρούλης μεγάλωσε (ας πούμε) στον Νέο Κόσμο αλλά, από μικρός ήταν πεινασμένος -κοινωνικά και ήθελε, όταν θα μεγάλωνε, να γίνει Χιου Χέφνερ, Φιλιπακί ή και τα δύο.
Τα χρόνια πέρασαν το χρήμα γέμισε τα ταμεία, η μία κομπίνα ακολούθησε την άλλη και, ο Ρούλης βρέθηκε να κάνει παρέα με την Μαρί-Λουλού ντε Γκρέτσια και τον Πόλυ-Λούλη ντε Κομιλφό ντε Σμπαρουνί, Μεγάλο Γλύφτη της Αυλής των Αψβούργων και λοιπών έκπτωτων τενεκέδων.
Δεν περνούσε εβδομάδα που, το περιοδικά «Κρεαβατόκαμαρα & Μπιντέ» να μην είχε φωτογραφία του και μήνας που το «K&K» (Κώλοι & Κοιλιακοί), να μην είχε τουαλάχιστον πέντε ενσταντανέ. Ο μέγας Ρούλης Κουκλεντές ζούσε τον μύθο του σε μία χώρα που, οι κουράδες επιπλέουν και οι καλοί πάνε στον βυθό.
Για να μην πολυλογώ, κατάφερε όχι μόνο να είναι ορατός αλλά, να καλείται στα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης ως Μέγας Χορηγός Πολιτισμού για να μην αναφέρω ότι, κράτησε και την Ολυμπιακή Φλόγα.
Μετά απ’ αυτά ρωτάτε γιατί γράφω στο ιστολόγιο.
Διότι, συνάντησα τον Ρούλη σε μία στάση στο «νησί των ανέμων» και τα είπαμε λιγάκι

Τι; Φτώχια; Περιτά; Χαμένος χρόνος; Όλα μαζί; Με «σκυμένο» το κεφάλι διαβάζω τα άρθρα σοβαρών αναλυτών αλλά, και απλών αναγνωστών για τις εξελίξεις στα ελληνο-τουρκικά. Πριν λίγη ώρα διάβασα το άρθρο του Π. Κωνσταντακόπουλου στο «Ινφογνώμων» που περιγράφει μέ μαύρο χιούμορ πως, το δόγμα «πλήρης ένταξη-πλήρης συμόρφωση» σιγά σιγά αντιστρέφεται και γίνεται πλήρης ένταξη για την Τουρκία-πλήρης συμόρφωση για την …Ελλάδα! Διαβάστε το και θα δείτε που οδηγεί η πολιτική των yesmen και yesladies. Χρόνια τα γράφω αλλά, όπως θα έχετε προσέξει, κανείς δεν αναφέρεται στα κείμενά μου ίσως επειδή «γράφω γι’ αυτοκίνητα» όπως θέλουν να πιστεύουν. Δεν πειράζει. Ίσως, όταν η Ελλάδα θα είναι και επισήμως επαρχία της Μεγάλης Πύλής κάποιος να τα ανασύρει απ’ την αφάνια.

Το μαχαίρι στη πληγή

Τι πάθατε μερικοί και ξύνετε τις πληγές μου; Σας είπα. Λόγω της …αγαθοσύνης, απειρίας, ευκολοπιστίας, έλλειψης ….επιχειρηματικότητας πείτε το όπως θέλετε έκανε ένα επιχειρηματικό λάθος όχι στις Τεχνικές Εκδόσεις αλλά, σε μία άλλη εταιρία που είχα την ατυχή ιδέα να δημιουργήσω. Η οικονομική ζημιά ήταν τεράστια (έφαγαν ακόμα και τα σίδερα) με αποτέλεσμα οι Τεχνικές και εγώ προσωπικά να χάσουμε όσα είχαμε δημιουργήσει από το 1970 ως το 2006. Είναι πολύ αργά να τα φτιάξω απ’ την αρχή. Εξ άλλου με κυνηγάει η …εφορία για χρέη άλλων και έχω ήδη …τιμωρηθεί από την Ελληνική Δικαιοσύνη επειδή ήμουν πρόεδρος του ΔΣ χωρίς καμία εξουσία
Λυπηθήτε με λοιπόν. Αντιμετωπίστε το, όπως εγώ, με χιούμορ και αναρωτηθείτε: αν δεν το πάθαινε ο Καββαθάς ποιος θα το πάθαινε; Η αρπαγή της εταιρίας μου και της ζωής μου ήταν σοφά σχεδιασμένη και προαποφασισμένη. Εγώ δεν το έβλεπα. Τα όσα θλιβερά ακολούθησαν ήταν απλώς το αποτέλεσμα

Χαριεντίζεται η Ελλάδα. Στα νησιά, στις παραλίες, στα δάση και στα όρη. Χαλαρά. Τρυφηλά που λέει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που σε λίγο, να είστε βέβαιοι, θα του κολλήσουν τη ρετσινιά του «εθνικιστή» επειδή ανεφέρεται στο προφανές.
Χαλαρά. Στην εξωτερική πολιτική. Τα καρντάσια επιχειρούν εικονικούς βομβαρδισμούς σε τέσσερα (προς το παρόν) ελληνικά νησιά και:
Ο Κωστάκης μειώνει κατά 30% τα εξοπλιστικά προγράμματα μέχρι το 2015 ενώ ο Ταγίπ τα αυξάνει
Ο Γιωργάκης ζητάει εκλογές εδώ και τώρα γιατί ο «χρειάζεται μία άλλη κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού λαού»
Ο Αλέκος επαναλαμβάνει σαν χαλασμένο πικ απ ότι ο τόπος «χρειάζεται μία άλλη πολιτική», φράση που λέει από τη δεκαετία του 70
Η Αλέκα αυτά που λέει από την εποχή των δεινοσαύρων
Ο Γιώργος παριστάνει τον Λεπέν
Οι Τούρκοι αλωνίζουν στο Αιγαίο και στη Θράκη
Και, μέσα σε αυτό το «ωραίο περιβάλλον» όπως θα ‘λεγε ο Γιωργάκης, ετοιμάζεται ένα νέο 1897.
Τι είναι αυτό;
Η νέα γενιά δεν γνωρίζει διότι «έχει πολλά στο μυαλό της»
Η προηγούμενη ομοίως
Η προ-προηγούμενη κάτι έχει ακούσει
Κάποιο Έλληνες ξέρουν αλλά, είναι τόσο λίγοι που κανείς δεν τους δίνει πλέον σημασία
Χαλαρά…
Για την ένταξη (εκτός από την Ε.Ε.) στη Νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία

Απαραίτητη Διευκρίνηση

Όλα τα Εν Λευκώ από την αρχή του 2009 μέσα σε λίγα λεπτά;
Ναι, για να υπάρχουν και ηλεκτρονικά και ζητάω συγγνώμη που το παλαιότερο βγαίνει πρώτο αλλά δεν ξέρω πως γίνεται το ανάποδο!
Καλή ανάγνωση για όσους έχουν χάσει επεισόδια

ΕΝ ΛΕΥΚΩ 01.09

Το κίτρινο αεροπλανάκι

Δύο χρόνια έμειναν για τους 4Τ να κλείσουν τα 40, και αυτός που τους έφτιαξε τα 140. Αυτό σημαίνει ότι το περιοδικό κυκλοφορούσε όταν οι σαράφηδες της Συγγρού και της Καλλιρρόης διέθεταν τον -εργοστασιακό- καθρέφτη του αυτοκινήτου ως «έξτρα» και ο γράφων φορούσε μουστάκι και περούκα για να επισκέπτεται τις εκθέσεις και να βλέπει πώς οι προϊστορικοί (με δύο, τρεις εξαιρέσεις) έμπορες και πωλητές έσπρωχναν τις τροχοφόρες βάρκες που παρήγαγε η αυτοκινητοβιομηχανία των golden boys των seventies. «Πόσο κάνει το άσπρο άλογο της Ford;» ρωτούσε ο τύπος από τις δυτικές συνοικίες και η ξανθιά με τις μαύρες ρίζες. Ο πωλητής-γάτα με πέταλα τους πουλούσε… Hillman Rapier, αντί για Ford Mustang. «Πόσο κάνει το Mini;» ρωτούσα εγώ, μεταμφιεσμένος με μουστάκι και περούκα. «Με ή χωρίς καθρέφτες;» με τελείωνε ο πωλητής με τα παντοφλέ σε αποχρώσεις του σκατί. Παρασυρμένος από αναμνήσεις που, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν πρόκειται να μεταφερθούν σε βιβλίο (αφού πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας), τείνω να ωραιοποιώ μια εποχή που σε δεκάδες πίστες της -τότε- δυτικής Ευρώπης αντηχούσαν εξατμίσεις κινητήρων που κατασκευάζονταν από μικρά και μεγάλα τμήματα εταιρειών όπου δούλευαν χιλιάδες μηχανικοί και τεχνικοί. Από τη Ferrari μέχρι τη Lotus και από την Cooper μέχρι τη Maserati, τη Lancia, τη Renault, τη Ford, την Osca, τη Stanguellini και, βέβαια, την Porsche, που ποτέ δεν εγκατέλειψε τις πίστες, δημιουργούσαν ένα περιβάλλον που έκανε έναν Έλληνα να γράφει άρθρα-ποταμούς. Προσπαθούσε να πει σε όσους ήταν σε θέση -ή μπορούσαν- ότι υπάρχουν παραδείγματα να ξεπατικωθούν και ευκαιρίες να αρπαχτούν από τον ανθό της ελληνικής νεολαίας και το πολιτικό σύστημα – αν υπάρχει κάτι τέτοιο.
Όπως γνωρίζουν οι παλιοί, η προσπάθεια έλαβε ιεραποστολική διάσταση. Από τη μία έβλεπα τις «κούρσες» που πουλιόνταν στην Ελλάδα και από την άλλη τις δημιουργίες των μηχανικών των εταιρειών που ανέφερα πιο πάνω. «Γιατί όχι κι εδώ;» ρωτούσα. Έναν κινητήρα, μία μοτοσικλέτα, ένα ποδήλατο, ένα μικρό αεροπλάνο, ένα ανεμόπτερο, κάτι… Έγραφα, αλλά έκανα το έγκλημα να επισκεφθώ γενικούς γραμματείς, υπουργούς ακόμα και πρωθυπουργούς για να τους πείσω πως στις 10 το πρωί είναι ημέρα, κι όχι νύχτα. Οι πιο χαμένες ώρες ήταν όταν προσπαθούσα να παρουσιάσω σε πασοκικές, σε νεοδημοκρατικές και -μία φορά- σε διαπρεπή «συνασπισμένη» γραβάτα την ανάγκη να φτιαχτεί ένα αυτοκινητοδρόμιο, ένα Τεχνολογικό Κέντρο στο Γκάζι (Τεχνόπολις το έλεγα, όμως τα ανθρωπάκια διατήρησαν το όνομα, και «ξέχασαν» το… Master Plan). Ούτε ένα Βραβείο Επιχειρηματικότητας δεν κατάφερα να πάρω ο έρμος!
Όσοι παρακολουθούν τη δουλειά μου γνωρίζουν ότι δε λέω ψέματα και πως τα παραπάνω δεν περιέχουν προσωπική πικρία.
Ύστερα από κοντά 50 χρόνια στο χώρο της ειδικής και γενικής δημοσιογραφίας και 38 χρόνια στον εκδοτικό χώρο, δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν «πούστη» Έλληνα, Ευρωπαίο, Αμερικανό, Ιάπωνα ή Αρειανό. Τα όσα έκανε η εταιρεία μας έγιναν μόνο στην Ιταλία, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του ’60 από ανθρώπους σαν κι εμάς, που όμως τα παράτησαν όταν οι επιχειρήσεις τους πουλήθηκαν σε πολυεθνικούς κολοσσούς (ή κώλους, το ίδιο), ή έφυγαν από τη ζωή, ή σιχάθηκαν τη «δημοσιογραφία» του over και under the table. Παρά τα βαριά, κάτω από τη μέση χτυπήματα που δέχτηκαν, οι Τεχνικές Εκδόσεις ακόμη αντέχουν. Κι αυτό στην αρχή μιας κρίσης που οι διεθνείς και εγχώριοι πράκτορες αποκαλούν οικονομική, κι εγώ κοινωνική. Οι Τ.Ε. αντέχουν επειδή βασίζονται στους αναγνώστες, και όχι στο «σύστημα» που ανέφερα πιο πάνω. Το ερώτημα, βέβαια, είναι για πόσο! Ένα, δύο, τρία χρόνια; Θα φτάσω/ουμε τα 40;
Με αυτά και με εκείνα, με εκατοντάδες ώρες σε λιθογραφεία και βιβλιοδετεία να «ρίχνουμε» 5.000 τυπογραφικά την ώρα στη χειροκίνητη αλυσίδα (πριν βγουν οι αυτόματες μηχανές), με μάχες με εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς, αλλά πάντα με την ίδια πίστη στην Αποστολή, φτάσαμε (μισοί) στο 2009.
Από όλα όσα προτείναμε δεν έγινε τίποτα. Οι γραβατωμένοι τρόμαζαν (και σήμερα τρομάζουν περισσότερο) στο άκουσμα του ονόματος του περιοδικού. Όπως έχω γράψει, οι 4ΤΡΟΧΟΙ δεν υπάρχουν, είναι αόρατοι, «γράφουν γι’ αυτοκίνητα» ή, όπως άκουσα από επίσημα χείλη τελευταία, ο εκδότης τους ανήκει στην… εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Τέτοια είναι η μαλακία, όχι για το «Αριστερά», που θεωρώ τίτλο ευγενείας, αλλά για το μυαλό που κουβαλάνε τα golden boys της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και της επαπειλούμενης παγκόσμιας διακυβέρνησης, την οποία ελλειπτικά και διακριτικά στηρίζει (μεταξύ άλλων) και η ομάδα Γιωργάκη, Πάγκαλου, Βερελή και Ντορολίζας.

Θα επαναλάβω, εν συντομία, τα όσα γράφω 38 χρόνια. Τις χαμένες ευκαιρίες και τα ξενύχτια στο γιαπί της MAVA για να φτιάξουμε (με το Γιώργο Μιχαήλ) το πρωτότυπο Renault Farma. Παρήχθησαν 4.500 κομμάτια πριν το Κόμμα κλείσει το εργοστάσιο, όπως έκανε με της Pirelli στην Πάτρα, της Amico στη Λαμία, της NAMCO στη Θεσσαλονίκη, και καμιά 100ή άλλα, τα οποία, αν θέλετε να δείτε, για να μη λέτε ότι «κινδυνολογώ», ξεφυλλίστε το βιβλίο «Made in Greece», που περιέχει ιστορίες επιχειρήσεων και ιδιωτών που έκαναν το λάθος να επενδύσουν στον οίκο ανοχής. Συγκεκριμένα λουλούδια τους εκβίασαν, τους μηνύσαν, τους κατέσχεσαν και τους έκλεισαν τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, για να μη θιχτούν οι καταθέσεις των γνωστών-αγνώστων στις ελβετικές τράπεζες.

Μια ανοιξιάτικη ημέρα στους αγρούς – του Νέου Ψυχικού

Ήμουν δεν ήμουν 11 όταν βρήκα ένα κίτρινο αεροπλανάκι να στέκει ανάμεσα στις παπαρούνες και στα χαμομήλια στα χωράφια του Νέου Ψυχικού με πέντε, έξι σπίτια γύρω από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Έκανα διακοπές με μια θεία που έχει φύγει από τη ζωή. Το κράτησα λες και είχα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον… ET. Γύρω κανείς. Περίμενα 15 λεπτά και μετά άρχισα να περπατάω προς το σπίτι. Ξαφνικά μπροστά μου εμφανίστηκε ένας άγιος. Ένας άνθρωπος με το χαμόγελο του Ιησού και τη λεβεντιά του Διγενή Ακρίτα. «Πού πας με το αεροπλανάκι μου;» ρώτησε. «Δικό σας είναι;» «Ναι.» Το έπιασε προσεκτικά. «Πού μένεις; Θα σε πάω σπίτι. Είναι αργά.» Άνοιξε η θεία. Ο κύριος συστήθηκε. «Γιώργος Μανουσάκης, ζωγράφος» είπε. «Μένω κοντά. Αν θέλετε, φέρτε αύριο τον μικρό να του δείξω τα έργα μου και τα… μοντέλα.»
Δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα. Στις 10 ήμασταν εκεί. Ο Γιώργος άνοιξε και μπήκαμε στο στούντιο. Δύο μεγάλοι πάγκοι, ο ένας για χρώματα και τελάρα, ο άλλος για μοντέλα, δύο τρίποδα για τα έργα που ζωγράφιζε. Οι ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου έμπαιναν απ’ τις μισάνοιχτες γρίλιες και έκαναν φωτεινές γραμμές στη σκόνη απ’ το ξύλο balsa. Για πολλά χρόνια καθόμουν δίπλα του, κι εκείνος μου μιλούσε για τα πάντα. Για τη δικτατορία Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, αλλά και για το πώς συνταιριάζεις τα χρώματα για να φτιάξεις τον ουρανό και τη θάλασσα ή για τα μοντέλα πώς λιώνεις σε ασετόν… τσατσάρες από ταρταρούγα για να φτιάξεις κόλλα. Δάσκαλος και φίλος, μέχρι που έφυγε από τη ζωή. Ακόμη βασανίζομαι από τύψεις, επειδή στα τελευταία του δεν πήγαινα συχνά στο σπίτι στο Παγκράτι και στο άλλο στην Ακράτα. Είχα δουλειά, βλέπετε. Από τις 07.00 μέχρι τις 18.00 στα περιοδικά και από τις 18.00 μέχρι τη 01.00 στο εξωτερικό δελτίο στις εφημερίδες για να συγκεντρώσουμε με τη Σοφία τα χρήματα που χρειαζόμασταν για να ζήσουμε.
Τα μεγάλα ήρθαν το 2000, όταν η εταιρεία μας «μπήκε» στο Χρηματιστήριο. Οι αναγνώστες μάς τίμησαν όσο καμία άλλη εταιρεία στην ιστορία. Η μετοχή μας υπερκαλύφθηκε 752 φορές, όμως πρώτα εγώ τους απογοήτευσα. Στη ζωή μου έκανα δέκα πράγματα. Εννέα σωστά, και ένα λάθος. Το πλήρωσα με τη ζωή και την αξιοπρέπειά μου, που κάποια στιγμή -από άλλο χώρο- ίσως περιγράψω σε όλες τις φρικτές λεπτομέρειές του.
Πριν περάσω στο παρόν, θα επαναλάβω ότι η Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε. έχει πληρώσει από το 1972 μέχρι το 2008, χωρίς ούτε μία ημέρα καθυστέρησης, πάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ (τα 23,5 βεβαιωμένα, τα υπόλοιπα καθ’ υπολογισμό, αφού τα βιβλία έχουν καταστραφεί). Σε μια «ευρωπαϊκή» χώρα θα μου είχε απονεμηθεί το Βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής για την προσφορά μου στη χώρα (όπως παίρνουν οι εισαγωγείς αυτοκινήτων, για παράδειγμα!). Αντ’ αυτού πήρα το Παράσημο της Ανοιχτής Παλάμης.

Και η αναγκαστική προσγείωση…

Πρώτα της χώρας, μετά η δική μας – για την οποία περισσότερα σε άλλη ζωή. Ας ξεκινήσουμε από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, μιας και το ’50 μαίνονταν οι διάφορες φάσεις του Εμφύλιου, καθώς οι επικυρίαρχοι μοίραζαν τη λεία που αποκόμισαν από το Β΄ Π.Π., τον οποίο πολλοί, ανάμεσα τους και ο γράφων, αποκαλούσαν τον «τελευταίο δίκαιο πόλεμο». Με το που έσκασαν τα «σίξτις», που λένε τα βλήματα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εμφανίστηκε πρώτα (το ’64) η αποστασία. (Ποτέ δεν κατάλαβα από τι αποστάτησε και ποιος, αφού όλοι ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Αν, όπως φοβάμαι, εννοούν τον «Γέρο της Δημοκρατίας», καλό θα ήταν να διαβάσουν προσεκτικά την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης. )
Έγιναν εκδηλώσεις, διαδηλώσεις, έκαψαν και συγκεκριμένες εφημερίδες, και στις 21 Απρίλιου του 1967 μια ομάδα αξιωματικών που θύμιζε το «Τρίο Στούτζες» κατέβασε στην Αθήνα τα τανκς, κατέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το πολίτευμα και έβαλε τη χώρα στο γύψο για 7 χρόνια. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, ακολούθησε η Προδοσία της Κύπρου. Με εξαίρεση μερικών χιλιάδων πατριωτών, που αντιστάθηκαν δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους, οι υπόλοιποι τη «βρήκαμε» με «την τάξη και την ασφάλεια» (βάζω και τον εαυτό μου, και μένει στους παλιούς να αποφασίσουν αν πράττω σωστά). Ακολούθησαν η αντιπαροχή, το πανωσήκωμα, τα θαλασσοδάνεια, οι ιαχές για το Wembley και η αγορά Μερσεντέ. Ο ένας εθνικός και κοινωνικός εξευτελισμός ακολουθούσε τον άλλο, μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν να αντιδράσουν. Πρώτα καταλαμβάνοντας τη Νομική και μετά το Πολυτεχνείο. Για την ιστορία, λέω (μιας και ακόμη ελλοχεύει ο κίνδυνος να πάρω σύνταξη… αντιστασιακού) πως μπήκα στο Ίδρυμα στις 11 το πρωί της Παρασκευής συνοδεύοντας τη Σοφία, που μετάφερε μηχανήματα που είχε προσφέρει ο αντιπρόσωπος της Kenwood, Νότης Βαρελτζίδης, για τη λειτουργία του σταθμού. Βγήκα στις 15.00 και επέστρεψα στις 22.00. (Το θυμάται κάποιο από τα παιδιά που ήταν στην Πύλη;). Βγήκα μισή ώρα πριν τη ρίξει το τανκ, μεταφέροντας τους αριθμούς τηλεφώνων που μου είχαν δώσει δύο πιτσιρίκια για να ειδοποιήσω τους δικούς τους, σε περίπτωση που δε γύριζαν σπίτι. Στην Κάνιγγος έφαγα πολύ ξύλο, κάνοντας τη μαλακία να πω ότι ήμουν δημοσιογράφος και μόλις είχα βγει από το Πολυτεχνείο. Μ’ έσωσε ένας χαμηλόβαθμος αστυνομικός (αναγνώστης;). Μετά συναντήθηκα με τη συνάδελφό μου τη Λήδα τη Μοσχονά. Μαζί γυρίζαμε στους δρόμους των Εξαρχείων, μέχρι που στην Ομόνοια μας ξαναπιάσανε και… Τι και; Ποιον ενδιαφέρουν οι ιστορίες από τη Χρονοδίνη;
Η 17η Νοέμβρη έριξε τη Χούντα, η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε, ήρθε ο Καραμανλής και για ένα χρόνο όλοι, ακόμα και οι… Κνίτες, πίστευαν ότι στη χώρα θα επικρατούσε η Δημοκρατία των Αξιών και των Αξίων. Τα όσα επακολούθησαν μόνο σε άσυλο ανιάτων μπορούσαν να συμβούν – και συνέβησαν. Σκάνδαλο Κοσκωτά, Ειδικό Δικαστήριο, επίορκοι σε κάθε τομέα της Δικαιοσύνης, Ίμια, S300 (ή μήπως ανάποδα;), δόσιμο Οτσαλάν από τον έναν από τους δύο γεφυροποιούς. Πού να προσθέσουμε τα πακέτα Ντελόρ, τα Α, Β, Γ, Δ και τα ΚΠΣ, τα ΕΣΧΑ και τα ΕΠΣΑ (συγγνώμη, το τελευταίο είναι ο καλύτερος ελληνικός χυμός!) και, πάνω απ’ όλα, το γεγονός ότι ο δυτικός κόσμος (και ο γίγας Ελλάς) έφτασε στο σημείο της αποπληρωμής. Η χώρα απειλείται με ένταξη στις διατάξεις του ΔΝΤ, όχι επειδή το έγραψε ο Economist (πριν από ένα μήνα), αλλά γιατί οι μηχανισμοί εξουσίας των «δύο μεγάλων κομμάτων» και οι 300 οικογένειες που εκτρέφουν τους περισσότερους απ’ τους εκπρόσωπους, έρημους κι απρόσωπους (γιατί στη Βουλή υπάρχουν και οι πτωχοί και οι τίμιοι), ήπιαν πρώτα το αίμα και τώρα τρώνε τα κόκαλα της Δανιμαρκίας. Τίποτα δεν άφησαν όρθιο. Από το σκάνδαλο του καλαμποκιού, το megaσκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, την πώληση των Ναυπηγείων, της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ (από τις συνδικάλες και την κομματική νομενκλατούρα) μέχρι τις «κινητοποιήσεις» για την Παιδεία, που δε λειτουργεί παρά μόνο σε τρία, τέσσερα ΑΕΙ και μερικά ΤΕΙ, όλα δίνουν εικόνα κατάρρευσης.
Ένας αναγνώστης μου έστειλε σχόλιο ενός πολίτη που διάβασα σε κάποιον ιστότοπο. Λέει:
«… Υπουργοί αλλοπαρμένοι από τη δύναμη της εξουσίας ευτελίζουν την καθημερινότητά τους για περισσότερο χρήμα. Επιλέγουν για συνομιλητές τυχοδιώκτες, μηχανές διαφθοράς με τελικό σκοπό τον κομματικό και προσωπικό πλουτισμό.
Καναλάρχες και επιχειρηματίες των ΜΜΕ μπουκώνουν με εκατομμύρια ευρώ γελοίες τηλεπερσόνες όλων των φύλων, για να πουλήσουν ηλιθιοδίνη στο κοινό, κρατώντας το σε καταστολή.
Ανύπαρκτοι πολιτικοί ηγέτες, που εξαρτούν την επιβίωσή τους από Τραπεζίτες και ΜΜΕ, ταΐζουν τους μεν και τους δε με ιλιγγιώδη ποσά, αδιαφορώντας για τα εξαθλιωμένα πλήθη που τους εξέλεξαν. Τραπεζίτες που δανειοδοτούν με απίστευτο χρήμα επιχειρήσεις σαπάκια και κολλητούς επιχειρηματίες, με κριτήριο το προσωπικό “πάρε δώσε”, για να διευκολύνουν την είσοδό τους στο Ναό του Τζόγου. Κανείς τους δε σεβάστηκε κανέναν κανόνα – ούτε εκείνους του πιο άγριου καπιταλισμού. Και τώρα που η ίδια η ζωή εκδικείται καλούνται οι πολίτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα…»

Έπειτα από 50(;) χρόνια αδιατάρακτης ανάπτυξης (της παραοικονομίας) και πωλήσεων Μερσεντέ που έχουν ξεπεράσει τον κοινοτικό μέσο όρο, η Ελλάδα έφτασε στο σημείο που κουραστικά επαναλάμβανα: Τίποτα, εκτός από τη δουλειά που κάνουν στο ΙΤΥ και αλλού μερικές δεκάδες ερευνητών και λίγες εκατοντάδες δασκάλων, να μην έχει καμία προοπτική, ούτε καν στην υπ’ αριθμόν 1 βιομηχανία της, τον Τουρισμό. Θα πείτε… Ποιος θα ταξιδέψει, καθώς η παγκόσμια κρίση γκρεμίζει τον ένα κολοσσό μετά τον άλλον; Μήπως οι εργαζόμενοι στις αμερικανικές Ford, Chrysler και General Motors, που πήραν… δάνειο από τον άνθρωπο που γέννησε την κρίση; Μήπως οι άλλοι από την PSA, την BMW, τη Mercedes και τις δεκάδες μεγάλες και μικρές αυτοκινητοβιομηχανίες του πλανήτη; Καμία οικονομική ένεση, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν μπορεί να αντιστρέψει τον κατήφορο.
Ο παλιός κόσμος πέθανε και ένας νέος ανατέλλει. Ποιος; Λυπάμαι, αλλά οι προβλέψεις μου δεν είναι πειστικές. Ναι, θα γίνουν πέντε, έξι περιφερειακοί πόλεμοι. Ναι, το οικονομικό κέντρο θα μετακινηθεί ανατολικά. Ναι, λίγες χώρες θα τη «βγάλουν καθαρή» (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Ινδία – αν δεν τη διαλύσουν, όπως πρόσφατα προσπάθησαν). Για τις υπόλοιπες έλεγα να δούμε τι προβλέπει το ημερολόγιο των… Ίνκα!
Και η Τζουτζία; Ω, η Τζουτζία. Με 3 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες στα επόμενα τέσσερα χρόνια θα καταληφθεί, χωρίς να πέσει τουφεκιά. Οι αποκαλούμενοι «Έλληνες» θα αναζητήσουν την τύχη τους στα ορυχεία της Κίνας ή στα δάση του Αμαζονίου, αντί στο Da Capo και στα φραπογαλάδικα.
Ωραία αυτά, αλλά τι θα κάνουμε με τη «γενιά της οργής», την αποκαλούμενη και «γενιά των 700 ευρώ»; Λες και τα προηγούμενα 100 χρόνια στην Ελλάδα, στη Γιουγκοσλαβία, στην Αλγερία, στην Τυνησία, στην Ιταλία, στην Αγγλία, στις ίδιες τις ΗΠΑ, στον πλανήτη ολόκληρο δεν υπήρχαν (και σήμερα ακόμα πιο πολύ υπάρχουν) γενιές των 2.000, 3.000, 4.000 δραχμών, 20.000 λιρετών, 300 πιαστρών, 300 ρουβλίων, 10 δολαρίων (την ημέρα), ή 800 ευρώ (στην Ιταλία). 16 χιλιόμετρα την ημέρα περπατούσε ο μακαρίτης ο πατέρας μου για να πάει σχολείο, να σπουδάσει, να μπει στη Νομική. Δεν περνούσε τη μέρα σε μία απ’ τις… 600.000 καφετέριες που λειτουργούν στην Ελλάδα. Ούτε ξόδευε τα λεφτά του μπαμπά του, που δούλευε στα χωράφια, για να ψωνίσει στο Golden Hole. Είναι φανερό πως τη γενιά των 700 ευρώ την εφεύρε το Κόμμα που συμφώνησε για τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, σε συνεργασία με 300 επώνυμα vampire και τα δημοσιογραφικά χανουμάκια τους.
Και καλά ο γίγαντας λαός, τα χανουμάκια, οι εκσυγχρονιστές και οι «Αριστεροί» που πάνε στο Προεδρικό Μέγαρο για να γιορτάσουν την… αποκατάσταση της Δημοκρατίας – που ΠΟΤΕ δεν έπρεπε να χαθεί; Τι θα γίνει με τους μπάτσους (ο χαρακτηρισμός χρησιμοποιείται για να διαχωριστεί ο Αστυνομικός) που πυροβολούν παιδιά; Με τους κουκουλοφόρους που βαράνε μέχρι θανάτου αστυνομικούς που είχαν την ατυχία να βρεθούν σε μια συναυλία ή άλλους που εκτελούνται από χασισοκαλλιεργητές; Ποιον πολεμούν οι πράκτορες; Τ’ αδέλφια και τα ξαδέλφια τους; Τους συγγενείς; Τους άλλους Ιρλανδούς; (Δε λέμε «Έλληνες».) Για τους μπάτσους δεν έχω λόγο. Τους παρακολούθησα να εκτελούν έναν αθώο Βραζιλιάνο στον υπόγειο του Λονδίνου, να απαγχονίζουν τον Καραολή και τον Δημητρίου, να εκτελούν τον Bobby Sands και άλλους 16 απεργούς πείνας του IRA, να γαμάνε κρατουμένους στο Αμπού Γκράιμπ και στο Γκουαντάναμο, να σαπίζουν στο ξύλο παιδιά στο Ιράκ.
Άσχετο: Το σχόλιο αφιερώνεται στον τύπο που κάθε 7 ημέρες κάνει σβούρες με πανάκριβα αυτοκίνητα σε εγκαταλελειμμένα αεροδρόμια για την εκπομπή αυτοκινήτου του BBC «Top Gear», ο οποίος σε άρθρο του αποκάλεσε την Ελλάδα «τουαλέτα». Με τη σειρά μου, αποκαλώ την Αγγλία «χασάπη», αφού, άνευ λόγου, έσφαξε, έκαψε, βομβάρδισε και απαγχόνισε πάνω από 50 εκατομμύρια αθώους άνδρες, παιδιά και γυναίκες, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν μουστάκι, όπως οι Ελληνίδες.
Με την ευκαιρία, μπορεί κάποιος κάτοικος της Ρόδου να επιβεβαιώσει ή διαψεύσει το γεγονός ότι πριν από χρόνια κάποιοι έκαναν τον Jeremy τόπι στο ξύλο, επειδή, όντας ντίρλα στο μεθύσι, έκανε ό,τι κάνουν τα περιττώματα της Αυτοκρατορίας στα Μάλια, στην Αγία Νάπα και αλλού; Αν ούτως έχουν τα πράγματα, δικαιολογείται και η ανικανότητά του να δει τις τρίχες στις μασχάλες, στις γάμπες και στα μπούτια των Αγγλίδων.

Στα δικά μας. Τι θα γίνει με την άλλη πλευρά; Με τους ειδικούς φρουρούς που πυροβολούν 15χρονα παιδιά;
Ποία η λύση; Ερωτώ τους νέους: Τι θα λέγατε, αντί να καίτε περίπτερα και να σπάτε τις προθήκες καταστημάτων, να χτυπήσετε το σημείο G; Τους Σάυλοκ, τους Γραμματείς, τους Φαρισαίους, τους Πύργους της Βαβέλ, τα ΜΜΑ (Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης), τις άμαξες της κάθε Αντουανέτας; Τα Parasite Beaches και Bitches; Τα ξέκωλα και τους προαγωγούς τους; Τις λούγκρες και τα χανουμάκια τους; Τα Tsakali Clubs; Τα Golden Holes; Το lifestyle; Ό,τι καταστρέφει το περιβάλλον, την αισθητική, τη γλώσσα, την Παιδεία; Ή μήπως αυτά σας έχουν πει ότι είναι στόχοι ήσσονος σημασίας για την εποχή της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης;
Τι σχέση έχουν θεατριλίκια σαν και αυτό με τη ρίψη σκουπιδιών στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος; Δεν ενοχλείστε που το 80% των υβριδίων μιλάει με λεξιλόγιο 100 -το πολύ- λέξεων, από τις οποίες οι 80 είναι «μαλάκας»; Τι σχέση έχουν οι καταστροφές στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας με την εξέγερση των φοιτητών και των αγροτών το Μάη του ’68, με τον αγώνα των Αμερικανών φοιτητών ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, με τη Γένοβα, την Άνοιξη της Πράγας, την εξέγερση του Λος Άντζελες, την Τιεν αν Μεν, τα γεγονότα της Νομικής, το Πολυτεχνείο και τον αγώνα της νεολαίας ενάντια στην κοινωνία των πάμπερς, της Ζαχοπουλιάδας και του Βατοπεδίου;
Ναι στον αγώνα, όμως με συνέπεια, συνέχεια, αποφασιστικότητα και σοβαρότητα που αφαιρούν το λόγο απ’ τον αντίπαλο. Ο αγώνας δεν είναι για να έρθει στην εξουσία η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ ή θεία μου η Μαρίτσα, αλλά για την προσωπική και εθνική αξιοπρέπεια μιας πατρίδας που κάποτε έλεγαν Ελλάδα.

Το παρακάτω δημοσιεύτηκε πριν από λίγο καιρό στη στήλη μου στην εφημερίδα Πρώτο ΘΕΜΑ. Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης, το αναδημοσιεύω (περιληπτικά) στους 4Τ.

V For Vendetta

«… Remember, remember the 5th (ή 17th) of November, the gun powder treason and plot. I know of no reason why the gun powder treason should ever be forgotten…

Πριν από 2,5 χρόνια είδα την ταινία V For Vendetta των αδελφών Wachowski. Η ιστορία εξελίσσεται στην Αγγλία. Ένα καθεστώς που θυμίζει το “1984” του George Orwell έχει αναλάβει την “αναμόρφωση” των πολιτών. Οι μισοί είναι σπιούνοι, και οι άλλοι μισοί υπακούουν στις διαταγές του ενός και μοναδικού ηγέτη. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο Τιμωρός. Έχει αποδράσει από μία φυλακή ψυχών. Φοράει τη μάσκα του Guy Fawkes, που σκόπευε να ανατινάξει τη Βουλή των Κοινοτήτων όταν μέσα θα ήταν ο βασιλιάς και το σύνολο της προτεσταντικής αριστοκρατίας. Η συνομωσία απέτυχε, αλλά η ιστορία του “έγραψε” στο συλλογικό υποσυνείδητο (αν οι Άγγλοι εξακολουθούν να διαθέτουν το χαρακτηριστικό) και πήρε τη μορφή πράξης ενάντια στην καταπίεση. Ο V, όπως αποκαλεί τον εαυτό του, ανατινάσσει το Βρετανικό Κοινοβούλιο και άλλα μνημεία της “αυτοκρατορίας”. Το καθεστώς τον κυνηγάει και τον τραυματίζει βαριά. Αντί να πέσει στα χέρια των διωκτών του, αυτοκτονεί σ’ ένα βαγόνι του Μετρό που έχει προ-φορτώσει με 50 τόνους εκρηκτικά. Πριν πεθάνει έχει φροντίσει να στείλει εκατομμύρια μάσκες στους πολίτες που δε θέλουν τη δικτατορία. Αυτοί βγαίνουν στους δρόμους αναγκάζοντας τις δυνάμεις καταστολής να υποχωρήσουν. Η Δημοκρατία νικάει, και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα. Η ταινία δεν έχει(;) σχέση με τη δημοκρατία “μας”, όμως διαθέτει πολλά, κοινά σημεία…»

Στο τέλος του άρθρου επαναλάμβανα τους στίχους με μια μικρή, αλλά ουσιώδη αλλαγή στην ημερομηνία. Έγραφα: «… Remember, remember the 17th of November, the gun powder treason and plot. I know of no reason why the gun powder treason should ever be forgotten…»

Κάτι συνέβη στο δρόμο για τη… Αβάνα

Ο Διάβολος έριξε στο δρόμο μου τον Πειρασμό. Δεν ήταν η… Andie MacDowell, αλλά μια ομάδα από καταπληκτικά αυτοκίνητα που έτυχε να έχουμε στους 4Τ. Αυτές οι διαστημικές μηχανές απέχουν 100 εκατομμύρια έτη φωτός από τα οικογενειακά των δεκαετιών του ’70 και του ’80, όχι όμως από τα οικογενειακά αγωνιστικά, τα οποία -πιστέψτε το- ήταν καλύτερα από τα σημερινά, που ωστόσο, χωρίς να διαθέτω τις γνώσεις και την επάρκεια ενός Nouriel Rubini ή ενός νομπελίστα σαν τον Paul Krugman, μάλλον βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους.
Αρχίζω με τον… Βεελζεβούλ, την BMW M3 MDCT. Καιρό είχα να αισθανθώ τον εναγκαλισμό του! Να γυρίσω στις εποχές των 2002ti, των Escort RS και των Renault 8 Gordini. Την οδήγησα για δύο, τρεις ημέρες, και είπα: Για να δούμε πώς πάει ο σατανάς. Πήγα στα Κιούρκα και απ’ εκεί στην ανάβαση της Ριτσώνας, μιας και είδα την… Κόλαση! Το πράγμα πάει τόσο γρήγορα, ώστε, αν δεν έχεις τις αισθήσεις στο 1.105 και τα ηλεκτρονικά ON, την… έβαψες. Έφυγες απ’ το δρόμο πριν προλάβεις να πεις «f*ck», εκτός αν σε λένε Loeb, οπότε το πράγμα αλλάζει. Τα πιτσιρίκια στους 4Τ έγραψαν (και συμφωνώ) πως η απόλυτη σπορ μπερλίνα έγινε ακόμα καλύτερη. Η BMW άλλαξε το χειροκίνητο 6άρι με ένα ημιαυτόματο διπλού συμπλέκτη 7 σχέσεων. Ο οδηγός μένει συγκεντρωμένος στο τιμόνι. Δύσκολα θα πετύχει ανθρώπινο χέρι παρόμοια ακρίβεια και ταχύτητα στις αλλαγές των ταχυτήτων. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ούτε η 7η δεν μπορεί να θεωρηθεί overdrive, ακολουθώντας τη λογική της κοντής κλιμάκωσης των πρώτων 6 σχέσεων, ώστε να εκμεταλλεύεται πλήρως το μεγάλο βάθος στροφόμετρου του κινητήρα. Είπα ότι αυτοκίνητα σαν και αυτό είναι από τα τελευταία της ευγενούς εποχής της αυτοκίνησης. Ποιος, εκτός από μία μικρή ομάδα «GoodFellas», είναι πλέον σε θέση να φέρει στους ώμους ή στο πορτοφόλι του ένα αυτοκίνητο με κυβισμό 3.999 κ.εκ., 420 ίππους/8.300 σ.α.λ., «0-100» σε 4,8 δλ., τελική 250 χλμ./ώρα (την είδα, αλλά δε σας λέω πού!), τιμή 91.000 ευρώ και κατανάλωση 19,5 λίτρα/100 χλμ. Εσείς; Ο Τριμήτσουλας; Ο Εφραίμ ίσως, όχι όμως μετά την έτσι κι έτσι μετάνοια ενώπιον του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Ακολούθησε το τετρακίνητο Audi TTS Roadster. Λίγο πιο βαρύ, αφού στην ανοιχτή έκδοση πλησιάζει τον 1,5 τόνο. Έχει την αναβαθμισμένη εκδοχή του 2λιτρου TFSI με 272 ίππους και σχεδόν 36 χλγμ. ροπής, που γνωρίζουμε από το S3. Πλεονέκτημα το τέλειο ζύγισμα και η τετρακίνηση, που, αν και τύπου Haldex (όχι μόνιμη), δίνει απίστευτα περιθώρια πρόσφυσης, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθούν δίπλα του ακόμα και οι καθαρόαιμες κατασκευές. Ο κινητήρας των 1.984 κ.εκ αποδίδει 272 ίππους στις 6.000 σ.α.λ. Το αυτοκίνητο φτάνει τα 250 χλμ./ώρα, αλλά η κατανάλωσή του είναι «λογική» με 15,2 λίτρα/100 χλμ. Η τιμή του ξεκινά από τα 57.300 ευρώ.
Ένα από τα ενδιαφέροντα, αναμενόμενα SUV του 2008 και το μοντέλο που ήρθε να καλύψει το κενό της Audi στην κατηγορία των μεσαίων SUV ήταν το Audi Q5 2.0T Quattro S-Tronic. Ο TFSI των 2,0 λίτρων αποδίδει… 211 ίππους, αποτελώντας φορολογικό ατού, αφού παρόμοια απόδοση συναντάμε μόνο σε μεγάλα ατμοσφαιρικά V6. Η υπερταχεία διαθέτει ημιαυτόματο 7τάχυτο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, που κάνει εύκολη τη ζωή του κάθε πονεμένου πτωχού, όπως και η μόνιμη τετρακίνηση. Η ποιότητα κατασκευής είναι υπεράνω κριτικής, η οδική συμπεριφορά το ίδιο, αλλά το βάρος ξεφεύγει, αγγίζοντας τους 2 τόνους για το full extra αυτοκίνητο της δοκιμής. Παρά το δεινοσαυρικό βάρος του, το τέρας σημείωσε μία από τις καλύτερες επιδόσεις για ακινητοποίηση από τα 120 χλμ./ώρα που έχουμε μετρήσει ποτέ: 51,7 μ. Κι όλα αυτά από 1.984 κ.εκ., που αποδίδουν 211 ίππους στις 6.000 σ.α.λ. Κάνει «0-100» σε 8,6 δλ, φτάνει τα 222 χλμ./ώρα και καταναλώνει 16,9 λίτρα/100 χλμ. Η τιμή του ξεκινά από τα 46.500 ευρώ.
Η έκπληξη της χρονιάς. Το VW Scirocco 2.0 TSI DSG. Όλοι αναρωτηθήκαμε γιατί κανείς δεν το σκέφτηκε νωρίτερα; Εκτός από τη Citroen C4 Coupe και το Renault Megane Coupe, που αναμένεται σύντομα, είναι δύσκολο να βρεις αυτοκίνητο που να ανταγωνίζεται το Scirocco. Ο 2λιτρος κινητήρας των 200 ίππων χρονολογείται από την εποχή του Golf V GTI, αλλά είναι υπόδειγμα ροπής και γραμμικής λειτουργίας, παρά την υπερτροφοδότηση. Με 0-100 χλμ./ώρα σε 6,7 δλ, τελική 235 χλμ. και κατανάλωση που δύσκολα υπερβαίνει τα 12 λίτρα/100 χλμ., το Scirocco των 32.700 ευρώ είναι ένα «τίμιο» αυτοκίνητο για την εποχή. Ακόμα πιο «τίμιο», ίσως λόγω του διακριτικού προφίλ του, είναι το VW Golf 1.4 TSI 160hp DSG7, που μοιάζει με το Scirocco, αφού βασίστηκε πάνω του, αν και είναι το πιο… mainstream μέλος της οικογένειας. Ο προκάτοχος, το Golf V, παρέμενε στην κορυφή της κατηγορίας μέχρι τη στιγμή που σταμάτησε η παραγωγή του. Η VW δε χρειάστηκε να κάνει πολλά. Λίγες, αλλά σημαντικές αλλαγές στα υλικά κατασκευής, και σημαντικές διαφοροποιήσεις στα μηχανικά μέρη βάζουν το βασιλιά ξανά στο θρόνο. Και εννοώ, βέβαια, τον κινητήρα των 160 ίππων και το 7άρι ημιαυτόματο DSG, που μπορεί να κοστολογείται αλμυρά, όμως αποζημιώνει στο δρόμο ακόμα και τον πιο άσχετο Ελληναρά. Πείτε μου εσείς οι παλιότεροι ποιος, εκτός από τους πολύ παλιούς που έζησαν τα Abarth 1000, μπορούσε να φανταστεί ότι μια εταιρεία θα προσέφερε ένα αυτοκίνητο 1.390 κ.εκ. με ισχύ 160 ίππους, «0-100» σε 7,8 δλ., τελική 220 χλμ./ώρα και κατανάλωση 10,8 λίτρα/100 χλμ. Η τιμή για το 5θυρο DSG είναι 23.250 ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι μπαίνει στον κατάλογο όλων των κατατρεγμένων Ελλάδος.
Τελειώνω τις αναφορές στα αυτοκίνητα από άλλο… πλανήτη με το Skoda Superb 1.4 TSI, ακόμα ένα combination και permutation της μεγάλης της VAG Σχολής του Μάρκετινγκ, που ξεκίνησε ο Πιχ και συνεχίζει ακάθεκτη. Τι λέει η Σχολή; Απλώς, πάρε δύο δάπεδα, δύο κινητήρες, τρία κιβώτια και φτιάξε 34 διαφορετικούς συνδυασμούς, που απλώνεις (υπό μορφή τραχανά) σε τύπο VW, Audi, Seat, Skoda, μπορεί και Porsche, ίσως και Peugeot, μπορεί και Renault, κανείς δεν ξέρει…
Big is beautiful, λοιπόν, ακόμα και για ένα αυτοκίνητο 1.400 κ.εκ.; Όχι, απαραίτητα. Στην περίπτωση του Superb το μέγεθος σημαίνει πως, εκτός από την οικογένειά σου, βάζεις και εκείνη του γείτονα. Αν αυτό συνδυάζεται με μια «ωραία εμφάνιση», που λέει κι ο Giorgakis, αχανείς χώρους στο πίσω κάθισμα και στο χώρο αποσκευών, αναβαθμισμένη ποιότητα και κινητήρα 1.400 κυβικών, τότε έχεις έναν νικητή. Ποιος το λέει αυτό; Ο γράφων, που, όπως και το περιοδικό, δε γνωρίζει ποιος είναι ο αντιπρόσωπος του συγκεκριμένου οχήματος στην Ελλάδα. Μήπως κάνω λάθος στο superb marketing της VAG; Κάθε άλλο! Το μοτέρ πασπαρτού του γκρουπ το φοράνε τα Golf, Scirocco, Tiguan, Passat, Superb, A3, Leon… Τα 20+ κιλά ροπής που αποδίδει καλύπτουν όλα τα σκάφη, άρα προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Αν είστε high, αγοράζετε Audi. Αν λίγο πιο κάτω, VW. Αν είστε ξύπνιος, Seat (πάει το Renault!) και, αν πάτερ φαμίλιας, Skoda, και η ντροπή μισή μισή – για τον ανταγωνισμό.
Αυτά για τον πρώτο μήνα του ’09, και περιμένω με αγωνία το τέλος της ιστορίας και του πολιτισμού, όπως λέει και το Ημερολόγιο των Ίνκα και εκείνοι που παρουσιάζονται στην εκπομπή του Χαραβέλα, μπορεί και του Πρετεντέρη – ακόμη το σκέπτομαι από τότε που έγραψε πως «ο Καραμανλής συνάντησε ένα δημοσιογράφο που του πρότεινε ένα ράλλυ για ηλιακά αυτοκίνητα». Αυτά για τον πρώτο μήνα του ’09, και περισσότερα το δεύτερο – αν η ελληνική αγορά και η αυτοκινητοβιομηχανία δεν έχουν καταρρεύσει λόγω της απληστίας των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Πινόκιο που έχουν στην υπηρεσία τους._ K. K.

ΥΓ: Τι θα γίνει με την αγορά του αυτοκινήτου στην Ελλάδα; Αν, όπως είπε πρόσφατα ο επικεφαλής της Ford Hellas, πέσει κάτω από τις 200.000, θα «κλάψουν μανούλες», ανάμεσα στις οποίες και οι δικές μας, τουλάχιστον όσες ζουν ακόμη, γιατί για τις άλλες δεν είμαι τόσο σίγουρος.
Υ.Γ 2 (Σημερινό. Επειδή κάποιος αναγνώστης θα ενοχληθεί με τις αναφορές στο Κίτρινο Αεροπλανάκι τον πληροφορώ πως ήταν …κόκκινο

Εν Λευκώ 02.09

As time goes by…

Ήταν το καλύτερο από τα τραγούδια της ταινίας “Casblanca” με τον Humphrey Bogart και την Ingrid Bergman.Την είδα όταν ήμουν (πολύ) νέος όμως, για κάποιο λόγο που έχει να κάνει με τις πρώτες εμπειρίες από τον κινηματογράφο, με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή, σαν «χαλί» σε μία, χωρίς αρχή και τέλος εκπομπή. Ο χρόνος περνάει, οι εποχές αλλάζουν. Από τα ραδιόφωνα με τις λυχνίες περάσαμε στη δορυφορικές εκπομπές, το Διαδίκτυο έφερε τους ανθρώπους κοντά, αλλά εξασφάλισε την χωρίς ελπίδα αντιστροφής για τα επόμενα 200 χρόνια, υποταγή στις ελίτ που, φυλακίζουν, βομβαρδίζουν και δολοφονούν εκατομμύρια αθώους για να εξασφαλίσουν τη ποιότητα της μπετούγιας των θωρακισμένων τους Mercedes. Το μακελειό της Γάζας, με τους 1500 νεκρούς (οι μισοί παιδιά και γυναίκες) και τους 4.500 τραυματίες έδειξε το αληθινό πρόσωπο της γελοιότητας που αποκαλείται «διεθνής κοινότητα» και την σύμπραξη της χώρας (Η.Π.Α) που ανθεί η …Δημοκρατία, των πλουσίων και ισχυρών. Για τα πινόκιο της Ε.Ε. δεν υπάρχει χαρακτηρισμός. Ψοφοδεή, εξαρτημένα από τους WASP’s και τις αναμνήσεις των ξεπεσμένων Αυτοκρατοριών, υπακούουν στο δικό τους γνωμικό που λέει πως absolute power corrupts absolutely (η απόλυτη δύναμη διαφθείρει απόλυτα. Δεν θα πω τίποτα για το κράτος-μαριονέτα που ακούσει στον όνομα Ελλάς. Το χωράφι έχει δοθεί αντιπαροχή εδώ και καιρό (όσοι ενδιαφέρονται ας επισκεφθούν (μεταξύ άλλων) τα blog: http://www.ifestos.edu.gr/, http://www.strtegy.gr http://infognomonpolitics.blogspot.com/) και «θα φρίξει το μάτι τους». Σ’ αυτό το περιβάλλον λειτουργεί, εδώ και 40 χρόνια, ένα άλλο, παγκόσμιο φαινόμενο: η ελληνική αγορά αυτοκινήτου. Όπως ίσως γνωρίζετε, το ελληνικό «κράτος» βασίζει την ύπαρξή του σε δύο πηγές εσόδων: στη φορολογία του «γιωταχί» και στις κοινοτικές επιχορηγήσεις. Υπάρχουν (ακόμα) και μερικές χιλιάδες πολίτες (απομεινάρια της Εποχής της Αξιοπρέπειας) που πληρώνουν φόρους αλλά, η συνεισφορά τους είναι, συγκριτικά, ασήμαντη. Η αγορά έχει περάσει απ’ όλες τις φάσεις της ελληνικής σχιζοφρένειας. Από την quota και τα μονόζυγα, και από την μαύρη αγορά μέχρι τις αποσύρσεις. Τα τελευταία 10 χρόνια, στα πλαίσια της «σοσιαλιστικής», εκσυγχρονιστικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής του «Βλέπουμε & Κάνουμε», η χώρα έσπασε όλα τα παγκόσμια ρεκόρ σε Mercedes και Cayenne per capita ξεπερνώντας τις αγορές των ΗΠΑ, της Γερμανία και της Ελβετίας. Οι αριθμοί των «πολυτελών» αυτοκινήτων που κυκλοφορούν σε μία χώρα που δεν παράγει ούτε οδοντογλυφίδες κόβουν την ανάσα. Δωδεκάμισι χιλιάδες «μερσεντέ», ο ΣΕΑΑ ξέρει πόσες «μπεμβέ», ο Μαμωνάς πόσες Φεράρι, Μαζεράτι, Τζάγκιουαρ, και Μπέντλει κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Ο πλούτος (και το μαύρο χρήμα) προκαλούν ίλιγγο αλλά, έτσι δεν γίνεται σε όλες τις χώρες που δεν έχουν αύριο; Ρε ’συ Καββαθά, γράφει (πάλι) αναγνώστης. Εσύ δεν είσαι που βγάζεις το μεγαλύτερο περιοδικό γι’ αυτοκίνητα στην Ελλάδα; Πλάκα μας κάνεις; Μεγάλο το δίκιο του με μία (απαραίτητη) σημείωση: 38 χρόνια τώρα αυτό το περιοδικό και ο γράφων έδωσαν όχι απλώς μάχες αλλά, αγώνες για να φτιαχτεί κάτι (όχι απαραίτητα ολόκληρα αυτοκίνητα) στην Ελλάδα, πάντα με το ίδιο αποτέλεσμα: την απόρριψη και την ειρωνεία. Έτσι, 38 χρόνια μετά, συνεχίζω να λειτουργώ (ακόμα) στην εικονική μου πραγματικότητα
Η οποία πραγματικότητα…
…που οι λαοί κυβερνώνται από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και Επιτροπές Σωτηρίας είναι εδώ. Εκατομμύρια κάμερες παρακολουθούν και καταγράφουν κάθε κίνηση. Δέκτες GPS δίνουν τη θέση μας σε εκείνους που ελέγχουν τα πάντα, ακόμα και τη σκέψη. Το αντικείμενο πάνω στο οποίο βασίστηκε η γέννηση και η ζωή των 4Τ, άλλαξε. Από μέσο για ενίσχυση της οικονομίας, για την δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας, για την ελεύθερη μετακίνηση, την μάθηση, την χαρά και τον συναγωνισμό μεταβλήθηκε σε οικιακή συσκευή ή μέσο (χυδαίας) επίδειξης. Εκτός από μερικές δεκάδες χιλιάδες εξαιρέσεις ανθρώπων που το χρησιμοποιούν για τη δουλειά τους, έγινε μέσο στήριξης των οικονομιών των χωρών που διαθέτουν αυτοκινητοβιομηχανία. Ο περιούσιος λαός δανείζεται (με τόκο 4,5%) για ψωνίσει χλίδα και ματαιοδοξία. Κάθε μήνα οι 4Τ (και άλλα …36 αυτοκινητιστικά περιοδικά και εφημερίδες) είναι γεμάτα από φωτογραφίες ξένων κατασκευών. Λαός-ψώνιο σε μια εποχή, που αυτό που μετράει, είναι η ισχύς στη παιδεία, στον πολιτισμό αλλά, κυρίως στον στρατιωτικό τομέα.
Κάθε μήνα οδηγώ (ακόμα) όλα τ’ αυτοκίνητα που έρχονται στο περιοδικό κι’ έχω γνώμη και άποψη για το καθ’ ένα απ’ αυτά. Από το έξυπνο, πρακτικό και χρηστικό Toyota IQ μέχρι την Bentley Coupe των 500 ίππων και από το ανανεωμένο Avensis (που θα έπρεπε να έχει καλύτερη απόσβεση στη πίσω ανάρτηση και κινητήρα με λιγότερο θόρυβο). Έγραψα Bentley και το εννοώ γιατί, η αντιπροσωπεία μ’ έκανε Κροίσο για μία εβδομάδα δίνοντάς μου μία Continental GT speed με κινητήρα ….610 ίππων! Μόλις βγήκα στην Βουλιαγμένης ένοιωσα πως με σημάδευαν 10 RPG αλλά, μετά από 10 λεπτά, ηρέμησα. Για κάποιο περίεργο λόγο πολλοί οδηγοί κατάλαβαν ότι στο τιμόνι καθόταν η ταπεινότητά μου άρα «δοκιμή», άρα άφησε να δούμε τι θα γράψει. Προσπάθησα να βρω μειονέκτημα αλλά μάταια. Το supercar, με τον 12κύλινδρο, σε διάταξη W κινητήρα και την εξελιγμένη τετρακίνηση, το διαφορικό Torsen και το 0-100 σε 4,4 δλ (για ένα αμάξωμα 2,5 τόνων, σε αφήνει άφωνο. Άφωνο επίσης σε αφήνει το γεγονός ότι, οι άνθρωποι που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν θωρηκτά σαν την Continental GT at this day and age πρέπει να ζουν (ή να έρχονται) σε/από άλλο πλανήτη αλλά, καλύτερα να το αφήσουμε γιατί τα περιοδικά δεν ζουν χωρίς έσοδα από τις καταχωρήσεις – όχι πως η Bentley έχει κάνει στους 4Τ!
Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά(;) και βρέθηκε το αυτοκίνητο που θα με κάνει να περιορίσω τις μετακινήσεις μου με τις δύο μοτοσικλέτες, την R1200R και την K1200S με τις οποίες, το 2008 έκανα, αν το πιστεύετε, 24.000 χιλιόμετρα με ήλιο, κρύο και πολύ βροχή. Από τη ζέστη και το κρύο προφυλάσσεσαι με τον κατάλληλο εξοπλισμό, το ίδιο και την βροχή. Ένα ζευγάρι λεπτές «γκέτες» πάνω απ’ τις μπότες και δεν περνάει σταγόνα. Μία ημέρα πήρα το Toyota IQ 1.0 (δείτε συγκριτικό σε αυτό το τεύχος με το Fiat 500 1.2) με το αυτόματο κιβώτιο. Φθάνοντας στο σπίτι απ’ το γραφείο, κοντοστάθηκα. Κάτι μου έλεγε ότι, οδήγησα ένα τετράτροχο που, όπως τα Fiat Uno, Peugeot 205 και Toyota Yaris θα ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο της αυτοκίνησης. Άφησα για μία εβδομάδα την μοτοσικλέτα και κινήθηκα με το IQ το οποίο με κάλυψε απόλυτα. Με τις 2+1 (ή και 2 για μικρές αποστάσεις) θέσεις και τις μικροσκοπικές του διαστάσεις (2.895Χ1.680μ) «χώνεται» παντού. Οι 68 ίπποι μου φάνηκαν αρκετοί για τα 875 κιλά που ζυγίζει το μοντέλο με το CVT και, το γεγονός ότι κάνει 0-100 σε 15,5 δλ με άφησε παγερά αδιάφορο μια και, οι εποχές του pedal to the metal δεν ισχύουν ούτε για την χώρα-μητέρα της σπατάλης, τις Η.Π.Α Δεν μπορεί, λένε φίλοι και συνεργάτες. Η κρίση θα περάσει και θα έλθουν καλύτερες μέρες. Η κρίση δεν θα περάσει και δεν θα έλθουν καλύτερες μέρες –τουλάχιστον για τα επόμενα 8-10 χρόνια. Το πώς θα είναι ο κόσμος μετά τους περιφερειακούς πολέμους που θα γεννήσει η κρίση κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Η μόνη ελπίδα για κάποιας μορφής βελτίωση είναι, οι δυτικές κοινωνίες να αντιληφθούν ότι το μοντέλο μας τέλειωσε. Η φενάκη της παγκοσμιοποίησης πρέπει να ανατραπεί και το ενδιαφέρον να στραφεί στη κοινωνική πολιτική που τόσο λοιδορήθηκε από τα golden boys. Για 10η φορά θα επαναλάβω (χωρίς ελπίδα ότι θα ακούσει κανείς) πως, όπως ο Ιησούς «γκρέμισε» τον αρχαίο κόσμο έτσι και η, κατά 85% κοινωνική και 15% οικονομική κρίση θα γκρεμίσει το μοντέλο της απληστίας. Το γράφω απ’ το 1970, το έγραψα τον περασμένο μήνα και στο 1ο ΘΕΜΑ όπου, χρησιμοποιώντας την ιστορία του Guy Faulks «ζήτησα» απ’ όσους ακόμα σκέπτονται να μη ξεχάσουν όχι την 5η αλλά την 17η Νοέμβρη. Αν θέλεις να πολεμήσεις την διαφθορά δεν πυρπολείς μαγαζιά μεροκαματιάρηδων, περίπτερα και κάδους σκουπιδιών αλλά χτυπάς δυνατά και καθαρά την καρδιά του botox. Όταν ξεκίνησε η αντίδραση πίστεψα ότι, πράγματι πολλοί είχαν θυμηθεί την 17th Νοεμβρίου αλλά, καθώς οι μέρες περνούσαν με τρόμο ανακάλυπτα πως, αντί να την έχουν οδηγό έκαναν ακριβώς το αντίθετο! Έκαιγαν μικρομάγαζα, έκλεβαν μαγαζιά που πουλούσαν greek art, και πυροβολούσαν αστυνομικούς λες και αυτοί είναι υπεύθυνοι για το μπάχαλο της Τζουτζίας . Από την άλλη οι πραίτορες(;) πυροβολούσαν μειράκια, βλήματα εξοστρακίζονταν ενώ, αρχηγοί ΜΚΚ (Μη Κυβερνητικών Κομμάτων) πρότειναν σαν λύση (σε συνεργασία με τον Μπαρόζο, τον Μπράουν και τον Αλμούνια) μία …ωραία Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Πριν δύο χρόνια αναδημοσίευσα κομμάτια από ένα άρθρο του Αμερικανού καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο Howard της Ουόσιγκτον Γεωγίου Σταύρου στο οποίο, μεταξύ άλλων, έγραφε: «…Στο μυαλό πολλών στην Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρονται για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων και ως απόδειξη της “αρμονικής” συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων… Αυτό σημαίνει ότι, όπως η Γιουγκοσλαβία έτσι και η Ελλάδα θα γίνει πεδίο της πιο ύπουλης έκδοσης του πολύ-πολιτισμού που δεν είναι τίποτα άλλο από την διάλυση των ενιαίων κοινωνιώ…». Κανείς από όσους ασκούν(;) εξωτερική πολιτική δεν φαίνεται να γνωρίζει το σχέδιο. Και συνεχίζει: «…Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα καλείται να ρίξει το «ελληνικό» της χρώμα, να μοιραστεί μαζί τους τα πλούτη της, να ανοίξει τα σύνορά της και να διευκολύνει τον μετασχηματισμό μιας ενιαίας κοινωνίας σε ένα πολυεθνικό βαλκανικό μωσαϊκό…Tο μόνο που χρειάζεται για να γίνουν «λειτουργικά» τα βαλκανο-αιγαιο-μεσανατολικά σενάρια, κατά τη γνώμη των μάνατζερ των βαλκανικών καζίνων, είναι μια γενναία ελληνική ηγεσία που θα «αντιλαμβάνεται» τον ευρύτερο χώρο, πρόθυμη να αποδεχθεί κάποιες «απροσεξίες», και η οποία θα τακτοποιήσει νέες προτεραιότητες, όπως πρώτα οι μπίζνες και τελευταίο το εθνικό συμφέρον…». Μετά απ’ αυτό λέω μπας και οι επιθέσεις δεν είναι τόσο αθώες όσο φαίνονται αλλά αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου στο οποίο, όπως διάβασα, μπορεί να εμπλέκονται και πράκτορες ενός προτεκτοράτου που φιλοξενεί την μεγαλύτερη αμερικάνικη βάση στον πλανήτη, το Camp Bondesteel. Ο βαθμός διάλυσης των υπηρεσιών της Τζουτζίας είναι πλέον τόσο μεγάλος ώστε ο καθ’ ένας μπορεί να σκοτώσει ένα ή δύο παιδιά και να ξεκινήσει μία εκσυγχρονιστική αγγλοκρατία, αμερικανοκρατία, τουρκοκρατία ή μπαροζοκρατία. Μετά από 100(;) χρόνια άγριας εκμετάλλευσης του 3ου Κόσμου και το όργιο του ευδαιμονισμού ήλθε ή ώρα να πληρωθεί ο λογαριασμός. Το ρώτημα είναι ποιοι θα εισπράξουν και ποιοι θα απομείνουν ζωντανοί μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο. Ποιοι άρχισαν να «εισπράττουν» το βλέπουμε ήδη στον οικονομικό γίγαντα, την Ελλάδα. Οι Γερμανοί αγόρασαν τον ΟΤΕ και το αεροδρόμιο Ελ. Βεν., οι Κινέζοι το λιμάνι του Πειραιά, οι άγνωστοι (ακόμα) την Ολυμπιακή ενώ, στη ουρά περιμένουν η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ για να μην αναφερθώ σε περιοχές του κρατιδίου που κινδυνεύουν να απαλλοτριωθούν από μεγάλες οι μικρές δυνάμεις (Τουρκία, Fyrom κλπ). Το παράδειγμα της Ελλάδας είναι ασήμαντο μπροστά στη μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας (και πλούτου) από τον δυτικό κόσμο στον ανατολικό. Με επικεφαλής την Κίνα, την Ινδία, την Βραζιλία και την αναγεννημένη και πλούσια σε ενεργειακά αποθέματα Ρωσία, το κέντρο των αποφάσεων μεταφέρεται αργά ανατολικά. Η μόνη οικονομία που θα αντισταθεί, άγνωστο για πόσο καιρό ακόμα, είναι εκείνη των ΗΠΑ επειδή θα βασιστεί στην κοινωνική αλληλεγγύη –αν και κάποιοι Ρώσοι ακαδημαϊκοί δίνουν πιθανότητες 50-50 ότι οι ΗΠΑ θα διαλυθούν το 2010 σε τρία κομμάτια! Τη στιγμή που γράφω η τηλεόραση δείχνει το «πάρτι» που στήθηκε για την ορκωμοσία του Barak Obama. Σε αντίθεση με το κρατίδιο οι έννοιες έθνος-πατρίδα-ιστορία-παραδόσεις έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο. Η προτεσταντική ηθική είναι πανίσχυρη στην αμερικάνικη κοινωνία και, ίσως, αυτή θα κρατήσει τη χώρα ενωμένη και θα ανορθώσει την οικονομία. Η εκλογή του Ομπάμα οδηγεί προς αυτή τη κατεύθυνση –αν και πολλοί λένε πως, στο παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, ο λύκος παρέμεινε λύκος παρ’ όλο ότι ντύθηκε …γιαγιά!
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ
Σαράντα δύο χρόνια πριν (το 1967 με την Ελλάδα στο γύψο από την χούντα της 21ης Απριλίου) έγραψα ένα διήγημα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Auto Express». Μία πρόσφατη μετακόμιση (ελπίζω η τελευταία πριν το τέλος) μ’ έκανε να ανοίξω κάπου 50 κούτες, που η Σοφία είχε φυλάξει εκατοντάδες φωτογραφίες, slides, και memorabilia της Πρώιμης Περιόδου, έφερε στην επιφάνεια τα κιτρινισμένα χειρόγραφα και σκέφτηκα πως δεν θα ήταν κακή ιδέα να το αναδημοσιεύσω. Άφησα τη γλώσσα και το συντακτικό της εποχής όμως αυτό δεν θα σας εμποδίσει να διαπιστώσετε πόσο προφητικό ήταν.
Σοφία κάνε το με πλάγια bold 7ρια?
Κάθε ένα από τα σπίτια του μεγάλου, φαρδύ δρόμου έσβησε το φως του στις 11 ακριβώς. Οι άνθρωποι που κατοικούσαν στα μικρά διαμερίσματα έπρεπε να σηκωθούν πρωί, να πάνε στις δουλειές τους. Ο μεγάλος φαρδύς δρόμος ήταν γεμάτος με μικρά αθόρυβα αυτοκίνητα που τσουλούσαν πάνω κάτω. Τετράγωνα, στρογγυλά, παραλληλόγραμμα μικρά ηλεκτρικά αυτοκίνητα που είχαν στα τζάμια τους κολλημένους διάφορους δίσκους και στο εσωτερικό τους χλωμούς ανθρώπους που κοιτούσαν συνεχώς στους τέσσερις καθρέφτες που υπήρχαν μέσα κι έξω στο αυτοκίνητο. Κανείς θόρυβος δεν έφτανε στα σπίτια. Μόνο ένα πολύ ελαφρό θρόισμα από τις χιλιάδες μικρά λάστιχα. Οι άνθρωποι που τα οδηγούσαν πήγαιναν ή γύριζαν από τα εστιατόρια όπου έφαγαν σε πλαστικά πιάτα με πλαστικά πιρούνια. Ήταν, η ιστορία λέει, μια μεγάλη πόλις. Κι είχε προβλήματα, λέει, με τα καυσαέρια, τους θορύβους και τις μηχανές και κάποιος βρέθηκε που έσωσε τους κατοίκους της και σιγά-σιγά η πόλις βρήκε τον εαυτό της.
Πάνε πολλά χρόνια τώρα. Μόνο οι παλιοί θυμούνται αμυδρά. Αν ρωτήσεις έναν απ’ αυτούς με καλό μνημονικό, θα σου πει πώς ήταν. Ήταν, λένε, τότε που άρχισε η κίνησις για τ’ αυτοκίνητα. Διάφοροι βγήκαν κι είπαν ότι τ’ αυτοκίνητο καταστρέφει τον άνθρωπο και του κόβει χρόνια απ’ τη ζωή.
Ταράχτηκαν, λέει η ιστορία, οι άνθρωποι.
Ζήτησαν να ληφθούν μέτρα.
Έγινε Επιτροπή Σωτηρίας.
Από ανθρώπους που ήταν γιατροί, επιστήμονες, μπακάληδες και θυρωροί ξενοδοχείων. Δεν είχε ούτε έναν οδηγό. Και τα μέτρα άρχισαν να λαμβάνονται.
Πρώτα είπαν όχι κλάξον, μετά όχι φώτα, μετά όχι εξατμίσεις, μετά όχι κινητήρες που βγάζουν καυσαέρια, μετά όχι κινητήρες που περνούν τις 4.500 στροφές και στο τέλος είπαν όχι κινητήρες.
Όσοι, είπαν, έχουν κινητήρα εσωτερικής καύσεως πρέπει να τον παραδώσουν για να καεί σε οξύ. Όσοι, είπαν, έχουν κινητήρες που γυρίζουν στις 7.000 στροφές είναι ένοχοι διότι θέτουν σε κίνδυνο τη Δημόσια υγεία. Όσοι έχουν αυτοκίνητα σπορ, μεγάλου τουρισμού, αγώνων, αυτοκίνητα χαμηλά και καταραμένα θα συλλαμβάνονται αμέσως και θα παραπέμπονται σε δίκη με την κατηγορία ότι καταστρέφουν τη Δημόσια υγεία. Η ιστορία λέει ότι η Επιτροπή έδωσε 6 μήνες προθεσμία στους κατόχους για να παραδώσουν για καταστροφή κάθε μηχανή εσωτερικής καύσεως.
Κι έτσι έγινε, λένε οι παλιοί. Τεράστια καζάνια δούλευαν για μήνες για να κάψουν χιλιάδες μοτέρ, αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες.
Κάποια μέρα η μεγάλη πόλις ξύπνησε και οι δρόμοι της ήταν γεμάτοι ποδήλατα και ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Χιλιάδες ηλεκτρικά αυτοκίνητα που σταματούσαν εμπρός σε πρίζες και γέμιζαν τις μπαταρίες τους. Υπήρχαν διάφορα μοντέλα. Οικογενειακά με τέσσερις και οκτώ πόρτες που έπαιρναν άνετα τον όποιο κύριο και την όποια τετράπαχη κυρία. Φορτηγά που μετέφεραν ντομάτες σε πλαστικά κουτιά με 25 χιλιόμετρα την ώρα. Τα οικογενειακά πήγαιναν με 40! Τα σπορ με τις δύο θέσεις έφταναν τα 55! Το όριο στους δρόμους της Πολιτείας ήταν 70 χιλιόμετρα. Όποιος τα περνούσε έχανε την άδεια από την Επιτροπή Σωτηρίας και δεν ξανάπιανε τιμόνι. Ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορούσε να κάνη κανείς. Μάλιστα, για να πιάνουν τους παραβάτες είχαν ειδικά αυτοκίνητα περιπολίας, με 80 μπαταρίες που έπιαναν, αθόρυβα, τα 100 χιλιόμετρα την ώρα.
Σε κάθε γωνιά υπήρχε αυτοκίνητο της Επιτροπής, βαμμένο μ’ ένα συνηθισμένο χρώμα, για να μη διακρίνεται από τους οδηγούς των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, που τους έπιανε αν περνούσαν το Όριο. Το Όριο είχε γίνει ταμπού, θεός, που όλοι προσκυνούσαν. Το Όριο και ένα άλλο πράγμα. Η Τρύπα.
Η Τρύπα ήταν ένα ειδικό τετράγωνο στο πεζοδρόμιο που έγραφε τον αριθμό του αυτοκινήτου. Οι οδηγοί που είχαν λεπτά μπορούσαν ν’ αγοράσουν Τρύπα που, μόλις καθόταν επάνω της το αυτοκίνητο, άνοιγε, το κατάπινε και το παρκάριζε. Αν δεν είχες χρήματα, δεν είχες Τρύπα κι έπρεπε να το αφήνεις στα βουνά γύρω απ’ την Πολιτεία και να κατεβαίνης στη δουλειά με τρόλεϋ ή ηλεκτροταξί. Καμιά φορά, όταν έβρεχε, οι Τρύπες και οι δρόμοι γέμιζαν νερά και οι μπαταρίες χάλαγαν και οι ιδιοκτήτες του ξόδευαν χιλιάδες δραχμές για να τα φτιάξουν, αλλά το αυτί της Επιτροπής δεν ίδρωνε. Αυτά ήταν θέματα των οδηγών. Όμως υπήρχαν και οι άλλες ιστορίες. Δεν ήταν όλοι οι οδηγοί που είχαν ρίξει τους κινητήρες τους στο οξύ. Μερικοί τους φύλαγαν σε σκοτεινά υπόγεια ή σε εξοχικά σπίτια και μία φορά το χρόνο, κρυφά, μάζευαν τους φίλους τους και τους έβαζαν εμπρός για λίγο έτσι για ν’ ακούσουν την εξάτμιση και να θυμηθούν τα ταξίδια που έκαναν στους φιδωτούς δρόμους της πατρίδας τους. Μερικοί είχαν και ταινίες! Από αγώνες που άκουγαν στα ονόματα Τάργκα Φλόριο, Λε Μαν, Νούρμπεργκρινγκ, Μόντσα, Ακρόπολις, Κέρκυρα, Ρόδος, Φιλέρημος και άλλα. Ήταν ψαρομάλληδες και, μόλις άρχιζε η προβολή, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλούν για να μην τους δουν οι άλλοι. Στο τέλος όλοι έκλαιγαν σαν παιδιά. Όταν τελείωνε to film έβγαζαν σκονισμένα άλμπουμ με φωτογραφίες κατακόκκινων Φερράρι, λευκών Χόντα και πορτοκαλί Μακ Λάρεν. Άλλοι έβλεπαν κόκκινες Άλφα GTA, BMW 2002, Κορβέτ Στινγκ Ραίη και Σέλμπι Κόμπρα. Υπήρχαν όμως οι καταδότες που μόλις καταλάβαιναν ότι γίνεται προβολή ειδοποιούσαν τα αθόρυβα αυτοκίνητα και πολλοί ηλικιωμένοι περνούσαν τα τελευταία τους χρόνια στη φυλακή.
Εκείνο το βράδυ ο δρόμος ήταν γεμάτος από ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Ήταν ήσυχα. Ξαφνικά ένας ήχος ακούστηκε από μακριά. Οι οδηγοί κούνησαν τo κεφάλι και είπαν: αεροπλάνο.
Αλλά σε λίγο ακούστηκε κοντύτερα. Άνοιξαν τα παράθυρα και κοίταξαν έξω. Ήταν ολοκάθαρος, στακάτος, που δυνάμωνε και χαμήλωνε…
Μερικοί, οι γεροντότεροι, ανατρίχιασαν.
Το δέρμα τους μυρμήγκιασε και σταγόνες ιδρώτα κύλησαν στο μέτωπο. Σκέφτηκαν. Κιβώτιο ταχυτήτων. Πέντε, έξι, πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, τρία. Εξατμίσεις. Τέσσερις. Τεράστιες. Ελεύθερες. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έκαναν δεξιά. Ο ήχος πλησίαζε, πλησίαζε, πλησίαζε και…
Μπραααμ.
Ο ήχος έπεσε σαν μολύβι στο στομάχι τους. Κρατήθηκαν για να μην πέσουν από τον αέρα που μύρισε ξαφνικά φυτικό λάδι. Οι κυρίες πάγωσαν. Οι νέοι έμειναν με τα μάτια ολάνοιχτα στα πεζοδρόμια, οι παλιοί δάγκωσαν τα χείλια τους. Πέρασε και χάθηκε ανάμεσα στα αυτοκίνητα.
Κάποιος ψιθύρισε με δέος.
– Φερράρι Μπερλινέττα!
Η φωνή του σκεπάστηκε από τις σειρήνες των αυτοκινήτων που ακολουθούσαν σφυρίζοντας με τις μπαταρίες τους στα 100 χιλιόμετρα. Το κόκκινο αυτοκίνητο άνοιγε δρόμο μέσα στα ηλεκτρικά και έφευγε προς το βουνό. Τα αυτοκίνητα της Επιτροπής Σωτηρίας είδαν ότι έχαναν το παιχνίδι. Ο εγκληματίας έφευγε γρήγορα. Μερικοί μάλιστα που πρόφτασαν να δουν το πρόσωπό του είπαν ότι χαμογελούσε αδιόρατα κι είχε το κεφάλι ριγμένο πίσω. Ακόμη είπαν ότι ήταν μεγάλος, γύρω στα 70, αλλά λεβέντης! Στο Αρχηγείο της Επιτροπής τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταμάτητα. Οι δεκάδες σταθμοί ελέγχου έδιναν συνεχώς τη θέση του οδηγού.
Σιγά-σιγά δεκάδες περιπολικά άρχισαν να μαζεύονται σ’ ένα σημείο. Έκλεισαν το δρόμο. Η Φερραρι έφτασε, ο οδηγός κατέβηκε στις ταχύτητες και προσπάθησε να περάσει ανάμεσά τους. Οι εξατμίσεις της έφτυσαν τέσσερις γλώσσες φωτιά. Τα φρένα μύρισαν καθώς οι σιαγόνες έσφιξαν τους δίσκους. Τα χέρια του γύρισαν το τιμόνι. Το λάστιχό του ακούμπησε στο χώμα. Τ’ αυτοκίνητο έφυγε απ’ το δρόμο και κύλησε στον γκρεμό! Ακούστηκε έκρηξις. Η φωτιά τύλιξε το όμορφο αμάξωμα. Οι άνθρωποι της Επιτροπής κοιτούσαν. Κάποιος σήκωσε το ραδιοτηλέφωνο και μίλησε στο Αρχηγείο.
– Τελείωσε. Κάηκε. Περίμεναν μέχρι που έσβησε η φωτιά κι’ έφυγαν αθόρυβα. Οι άνθρωποι πήγαν στα σπίτια τους και διηγήθηκαν το γεγονός στους δικούς τους. Σε λίγο το ξέχασαν…
Η σκιά πλησίασε τα συντρίμμια κι έσκυψε.
Άπλωσε το χέρι και τράβηξε ένα κομμάτι αλουμίνιο.
Πάνω του είχε μια πλάκα που έγραφε:
Φερράρι 250 GT Berlinetta Scaglietti.
Το έβαλε στην τσέπη.
Σαν ενθύμιο.
Από τον τελευταίο βασιλιά.

Τον μήνα που πέρασε
…Τακτοποίησα και μία σειρά εκκρεμότητες που είχαν σχέση με το μαύρο χρήμα που είχα …εισπράξει όταν ψωνίσαμε το C4I από την Siemens. Ο μόνος τρόπος για να το «ξεπλύνω» ήταν και ακόμα είναι, να κάνω ότι κάνουν όλοι οι καθώς πρέπει λωποδύτες. Μία μεγάλη «δωρεά» (ας πούμε, 100 εκατομμυρία ευρώ) στην Μονή της Αγίας Γαλήνης. Παίρνω την απόδειξη μια και καμία Μονή δεν ελέγχεται από την Εφορία, την περνάω στα βιβλία μου και αναθέτω στους εκσυγχρονισμένους καλόγερους να αγοράσουν τα Ολυμπιακά Ακίνητα σε κάποια offshore ανήκει σε μένα, στη σύζυγό μου η στη θεία μου την Χαρίκλεια. Άρχισα με αποχαρακτηρισμούς εκτάσεων και αγορά λιμνών. Αυτό το έκανα σε συνεργασία με την «αντιπολίτευση» για να φάνε το κάτι τις από τα 100.000.000 € (που ο κ. Σανιδάς είπε ότι έχασε το Δημόσιο), και τα δικά τους παιδιά. Στη συνέχεια ασχολήθηκα με τις προσφυγές που έχουν υποβάλει στο ΣτΕ όσοι «ανησυχούν για την υγεία των παιδιών τους» από την εγκατάσταση αιολικών και Φ/Β πάρκων. Τη Τρίτη πληροφορήθηκα ότι, 22 μήνες μετά την ψήφιση του Ν. 3468/06 για τις ΑΠΕ, ελάχιστες άδειες έχουν δοθεί λόγω των αντιδράσεων των τοπικών κοινωνιών που θεωρούν ότι θίγεται η αισθητική του τοπίου η οποία αισθητική δεν θίγεται απ’ τα ελενίτ, τα πλαστικά κεραμίδια και τα διπλοκάμπινα. Σαν Ατιμασμένος & Εγκαταλελειμμένος υπουργός που, «παραπλανήθηκε» στην υπόθεση Βατοπεδίου, οφείλω να λαβαίνω υπ’ όψη τη θέση των «τοπικών κοινωνιών». Τρανό παράδειγμα τέτοιας κοινωνίας είναι αυτή που έχει κάνει την λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου photocopy της φάτσας της. Την ίδια μέρα μία εφημερίδα έγραψε ότι, 1 εκατομμύριο τόνοι τοξικών αποβλήτων θάβονται ή ρίχνονται κάθε χρόνο σε φρεάτια που οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι κάφροι ανοίγουν για αυτό το σκοπό. Ανάθεσα στις υπηρεσίες Μου να ελέγξουν την καταγγελία. Μέχρι το τέλος Ιανουαρίου είχαν αγοραστεί από τους ελεγκτές 126 «μερσεντέ» 500ML, 15 Cayenne, 35 BMW 525i, 2 Ferrari και 1 Bentley πράγμα που σημαίνει ότι οι έλεγχοι έφεραν αποτέλεσμα. Ως -ιδεατός- Υπουργός Μεταφορών ξεκίνησα καμπάνια δεκάδων εκατ. € (σε συνεργασία με τον πρόεδρο του ΣΕΑΑ) για την οικονομική οδήγηση. Επικεφαλής έβαλα την Κα Έλη Κοκκίνου και τον μικρό Νίνη. Και οι δύο είναι γνωστοί από την πολύχρονη εμπλκοκή τους σε θέματα οδικής ασφάλειας. Ο πρώτη οργάνωσε 15 αγώνες οικονομίας στα αυτοκινητοδρόμια Μεγάρων και Σερρών και η δεύτερος τον αγώνα Αθήνα-Ολυμπία-Αθήνα για οχήματα που κινούνται με ηλιακή ενέργεια. Αν δεν το ξέρετε δεν πειράζει. Το ξέρω εγώ σαν Υπουργός Μεταφορών. Τέλος επειδή τα ταμεία της είναι (πάλι) άδεια επανάφερα τα τεκμήρια διαβίωσης αναθέτοντας στους εφοριακούς που έχουν μερσεντέ CLK να ελέγξουν τους εφοριακούς που οδηγούν BMW 525i. Η πείρα λέει ότι, ελεγκτές και ελεγχόμενοι θα τα βρουν, θα πουληθούν μερικές χιλιάδες τζιπούρες και θα χτιστούν 6.000 αυθαίρετα.

Ο λόγος στους αναγνώστες
Πάει καιρός που θέλω να αφιερώσω ένα Εν Λευκώ στις επιστολές αναγνωστών και η στιγμή έφτασε. Δημοσιεύω πρώτα την επιστολή του Θ.Α.

Κ. Καββαθά,
Επειδή μιλήσατε για την «ημέρα της Κρίσεως» θα ήθελα να σας παραπέμψω στο παρακάτω κείμενο του Οδυσσέα Ελύτη, από το Άξιον Εστί. Θεωρώ ότι διαθέτει μια μοναδική επικαιρότητα, μέσα πάντα από την ελευθερία στο χώρο και στο χρόνο που προσδίδει η ποίηση. Ο Ελύτης δεν ήταν προφήτης. Είχε απλά την ευφυΐα να γράφει για το μέλλον κοιτώντας στο παρελθόν, προεξοφλώντας την επανάληψη των κύκλων της ιστορίας. Το θλιβερό για μένα είναι ότι, μπορεί γι’ αυτό το κείμενο ο Ελύτης το 1970 να κέρδισε το Νόμπελ λογοτεχνίας, αλλά ουδείς πλέον δείχνει να ενδιαφέρεται για την ουσία της ποίησης του, για τη διαχρονικότητα των κειμένων του. Εσείς έχετε τη δυνατότητα να αναφέρετε ότι, αυτά που εκπλήττουν σήμερα τον πρωθυπουργό της χώρας, αυτά που διχάζουν την αριστερά, που εξαγριώνουν τους νέους υπάρχουν κάπου γραμμένα από το 1959. Και η παιδεία που απεχθάνεται την ουσία και την καλλιέργεια του πνεύματος ποτέ δεν τα προσέγγισε. Κάποιος πρέπει να τιμάει τους χαμένους ποιητές καθώς και αυτούς και τη δουλειά τους τείνουν να τους εξαφανίσουν είτε με την ταμπέλα του «γραφικού», του «αριστερού» ή ακόμα και του «ποιητή» που στις μέρες τείνει να σημαίνει άτομο ξεκομμένο και απόμακρο από την πραγματικότητα.

Προφητικόν

ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας
η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.
Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
– Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.
– Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.
– Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.
– Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.
Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Αλλά πριν, ιδού θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι.
Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε
το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια.
Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν.
Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.
Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει.
Και θα γίνει κατήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα που υπηρέτησε πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας.
Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:
εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
– Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Αστικού μας Κώδικα.
– Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρινο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς με τις Κρήνες και τα ορθά Λεοντάρια.
– Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρωση των Ζευγαριών.
– Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερέχθειο των Πουλιών.
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.
Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.
Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του,
κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
– Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.
– Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.
– Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
– Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει.
Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα.
Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,
για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.
Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.
Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.
Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας
από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.
Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα,
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει.
Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.
Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

Εν Λευκώ 03.09

Εθνικά υπερήφανος…
Τρία ήταν τα γεγονότα που με έκαναν να αισθανθώ εθνικά υπερήφανος το μήνα που πέρασε: 1. Η επίθεση που εξαπέλυσε ο Τούρκος Πρωθυπουργός στoν Πρόεδρο του Ισραήλ, Σ. Πέρες, στο Νταβός για τη σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα, 2. Οι δηλώσεις της ΥΠΕΞ, Ντόρας Μπακογιάννη, για τον ίδιο λόγο και 3. Η «δοκιμή» τριών νέων γαλλικών, γερμανικών και κορεατικών αυτοκινήτων.
1. Τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν τις δηλώσεις Ερντογάν σαν βρεγμένες κότες, καθώς για δέκατα του δευτερολέπτου έκαναν σύγκριση με τις δηλώσεις του Κωστάκη και του Γιωργάκη. Αυτή η υποσυνείδητη διεργασία αποκάλυψε το ραγιά που κρύβεται μέσα τους και το μέγεθος των όρχεων της Αυτοκρατορίας. Στα ΜΜΕ έπεσε μια μουγκαμάρα, αφού οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στο Ίδρυμα Σόρος βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Από τη μία αισθάνονταν μια κρυφή ικανοποίηση επειδή τα όνειρά τους για την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γίνονταν πραγματικότητα και από την άλλη ένιωθαν άβολα για την έκρηξη εθνικισμού του Τούρκου Πρωθυπουργού. Πώς θα υπηρετήσουμε τις ιδέες της παγκοσμιοποίησης, της πολυπολιτισμικότητας και της πολιτικής ορθότητας με «αρχηγό» τον Ταγίπ, αναρωτήθηκαν. Δύσκολες στιγμές, που φάνηκαν στις εκπομπές και στα κείμενα όσων υπηρετούν το σύστημα των δύο μεγάλων κομμάτων – και της ουράς του, που ακούει στο όνομα «Ο Ροζ Πάνθηρας».
2. Το δεύτερο είναι οι δηλώσεις της Ελληνίδας ΥΠΕΞ για το Παλαιστινιακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη στιγμή που μία τουρκική φρεγάτα έπλεε κοντά στο Σούνιο. Είπε -πάνω κάτω- η μεγίστη: Η Ελλάδα καταδικάζει τους βομβαρδισμούς και στηρίζει τις προσπάθειες για εξεύρεση λύσης στο Παλαιστινιακό μέσω διαλόγου. Η δήλωση κατατρόμαξε τους Νετανιάχου και Λίβνι και ανέστησε 1.500 Παλαιστίνιους που σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς. Οι δηλώσεις για τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας ήταν ακόμα πιο σκληρές. Είπε πως πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια για τη βελτίωσή τους και τόνισε πως η πολιτική της γείτονος δε «συνάδει» με την «ευρωπαϊκή προοπτική» της. Ακόμα, προειδοποίησε για «τη μη χρήση ή την απειλή βίας στις διμερείς σχέσεις». Μια απλή σύγκριση των θέσεών της με του Ταγίπ δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στον πασά και το ραγιά. Δεν αναφέρω τις πτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, γιατί κινδυνεύω να χαρακτηριστώ «εθνικιστής» από τα Soros’ parasites.
3. Tο τρίτο, που στην πραγματικότητα είναι το δεκάκις χιλιοστό, είναι η οδήγηση των «νέων» μοντέλων που φθάνουν για δοκιμή στο περιοδικό. Δεν ξέρω αν το έχω αναφέρει (το έχω, αλλά αστειεύομαι), όμως από το 1958, όταν έγραψα τα πρώτα άρθρα στο περιοδικό Ταχύτης, στο Νέο Αυτοκίνητο των αδελφών Γρατσία, στην εφημερίδα Μεσημβρινή της Κυρίας Ελένης Βλάχου και στο Auto Εξπρές του Σπύρου Γαλαίου, και το 1970, οπότε κυκλοφόρησαν οι 4Τ, δοκιμάζω αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες που είναι φτιαγμένα σε ξένες χώρες. Κι αυτό επειδή η Δημοκρατία της Τζουτζίας δεν έδωσε τη δυνατότητα στον ανθό της νεολαίας να κατασκευάσει τίποτα περισσότερο από καφετέριες και φραπόγαλα. Αυτό και μόνο, ότι δηλαδή η τζουτζιακή Ελλάδα δε φτιάχνει ούτε υαλοκαθαριστήρες, με κάνει να αισθάνομαι διπλά υπερήφανος και… δικαιωμένος για τον αγώνα μιας ζωής, και ελπίζω να συλλάβατε το -αντεστραμμένο- υπονοούμενο, διαφορετικά πρέπει να αλλάξω επάγγελμα, πράγμα που, όπως φαίνεται, θα κάνω. Είπα να γράψω βιβλίο, αλλά αφενός υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα και αφετέρου στην παρουσίαση δεν πρόκειται να έλθουν παρά δύο, τρεις παλιοί συνάδελφοι. Το ανέβαλα, λοιπόν, για την άλλη ζωή. Εξέτασα και την πιθανότητα του μοναχισμού (στο Βατοπέδιο), όμως, επειδή δε γνωρίζω τον Θόδωρο, απέρριψα την ιδέα και λόγω ηλικίας. Απελπισμένος και εγκαταλελειμμένος από Θεό και ανθρώπους, ναυάγιο της δημοσιογραφικής και εκδοτικής ζωής, αποκλεισμένος από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και μη γνωρίζοντας τι μέλλει γενέσθαι, άνοιξα blog στο costas-cavathas@blogspot.com, και περιμένω την παρηγοριά των αναγνωστών, που είναι και οι μόνοι, μετά τη Σοφία και τους συνεργάτες μου, που μου απόμειναν στη ζωή… Sniff! Πρέπει να πω πως ο Φεβρουάριος ήταν «στεγνός» από νέα μοντέλα, εκτός από τα Opel Insignia και Toyota iQ, στο τελευταίο από τα οποία και αναφέρθηκα στο περασμένο τεύχος. Ήταν η πρώτη φορά που οδήγησα Opel που διαθέτει σύστημα διεύθυνσης και καλή οδική συμπεριφορά. Έπρεπε να περάσουν 20 χρόνια και να φτάσει στο χείλος της αβύσσου η GM για να καταλάβει ότι είχαμε δίκιο όσοι γράφαμε ότι φτιάχνει πλαδαρά αυτοκίνητα. Ωστόσο, με τις πωλήσεις καινούργιων και μεταχειρισμένων στην ελληνική -και την ευρωπαϊκή- αγορά σε ελεύθερη πτώση (από 10% έως 40%), κάτι μου λέει πως λίγοι ενδιαφέρονται πλέον για νέα μοντέλα και «0-100», και όσο περνούν οι μήνες θα γίνονται λιγότεροι, με τάση να μείνουν… σπίτι ή να χρησιμοποιήσουν τα ΜΜΜ, πράγμα καλό, ιδιαίτερα αν πρόκειται για Μετρό. «Πού θα πάει αυτή η ιστορία;» ρώτησε φίλος. «Αν καταρρεύσει η αγορά, θα πέσετε κι εσείς… Ναι;» Όχι! Θα πέσουμε, αλλά τελευταίοι, κι αυτό γιατί εμείς έχουμε εσάς κι εσείς εμάς. Η κατάρρευση ή η μεταμόρφωση θα επέλθει μόλις μας χωρίσει η κακούργα η κενωνία ή η μετακόμιση στο Πλέγμα. Ποιο είναι; Μα το ολόγραμμα στο οποίο «ζούμε», και, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, ανοίξτε το Google, πληκτρολογήστε Alain Aspect και ακολουθήστε τα link, που θα σας οδηγήσουν σε μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία της ζωής και του σύμπαντος.
Όσοι μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε από καιρό ίσως διακρίνετε μια «ακαταστασία» στη σκέψη και στα γραπτά, και έχετε δίκιο. Οι αιτίες πολλές, κύρια από τις οποίες είναι η διαπίστωση πως, όπως στην οικονομία και στη διεθνή τάξη πραγμάτων, έτσι και στην αυτοκίνηση ο παλιός κόσμος πέθανε, και ο νέος δε θα… προκάνει να γεννηθεί. Απλά. Τα χρόνια που το αυτοκίνητο ήταν και μέσο «χαράς» και διασκέδασης τελείωσαν, και καμία Κίνα, Ινδία, καμία ένεση, έκδοση ευρώ, δολαρίων, γιέν, ρουβλίων δεν πρόκειται να τονώσουν την αγορά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κρίση δεν είναι οικονομική, αλλά δομική. Το σύστημα που παρήγαγε Bentley GT, Mercedes 600, BMW 7, Porsche Cayenne, ο ψεύτικος κόσμος των ντεφιλέ και των ανορεκτικών μοντέλων, των περιοδικών και όσων ζούσαν από και για το lifestyle βρήκε θάνατο λαμπρό. Σε λίγο θα ακολουθήσουν τα αρπακτικά που τη δημιούργησαν, με πρώτους τους αργυραμοιβούς (τους αποκαλούμε και τραπεζίτες), που εξακολουθούν να πίνουν το αίμα των λαών, είτε είναι Αμερικανοί είτε πολίτες της Ζιμπάμπουε. Ωραία, θα πείτε. Ο παλιός κόσμος πέθανε. Ποιος είναι ο νέος; Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα αυτήν τη στιγμή…

Άσχετοι ή ηλίθιοι;
Αναρωτήθηκα αν οι ηγέτες του «αναπτυγμένου κόσμου» είναι άσχετοι ή ηλίθιοι, και κατέληξα στο πρώτο. Η απορία προήλθε από τη διαπίστωση ότι απλοί δημοσιογράφοι (μεταξύ των οποίων και η ταπεινότης μου) έγραφαν για την επερχόμενη κατάρρευση από το 2006, ίσως και νωρίτερα (επισκεφθείτε το διαδικτυακό τόπο μου, http://www.kavvathas.gr). Αλλιώς δεν εξηγείται πώς δεν κατάλαβαν ότι η εποχή της Αποπληρωμής για τα εγκλήματα που είχαν (είχαμε;) διαπράξει εναντίον του Τρίτου Κόσμου πλησίαζε. Η κρίση δεν είναι τίποτα άλλο από την εκδίκηση της Ύβρεως. Η Ύβρις υπάρχει παντού. Από το Χόλιγκουντ μέχρι το Μπόλιγκουντ και από τον μπιντέ της Κυρίας Φρόκαλη μέχρι τη «Μερσεντέ» του κ. Τσόκαρη. Η Ύβρις κυκλοφορεί στους δρόμους, στους αιθέρες, στις θάλασσες (στη μορφή των mega yacht μεταπρατών, εμπόρων όπλων και ουσιών, σωματεμπόρων και προμηθευτών του Δημοσίου). Μια ιστορία στην οποία έχω αναφερθεί πολλές φορές είναι εκείνη του κόστους εξέλιξης της μπετούγιας μιας Mercedes (κάπου 10 εκατ. ευρώ). Ακόμα και αν δε σε λένε Πολ Κρούγκμαν ή Μιουριέλ Ρουμπινί, μπορείς να καταλάβεις πως, ένα οικονομικο-πολιτικό σύστημα, όταν διαθέτει 10 εκατ. ευρώ για να εξελίξει μία μπετούγια, 50 για να σχεδιάσει έναν καμπινέ και 300 για να εξελίξει ένα Hummer, έχει υπογράψει τη θανατική καταδίκη του και κανένα μέτρο, καμία ένεση 28 ή 228 δισ. δολαρίων ή ευρώ δεν πρόκειται να το σώσουν. Πρόβλεψή μου είναι πως ο νέος κόσμος (που θα ανατείλει έπειτα από 100 χρόνια και 10 περιφερειακούς πολέμους) μπορεί να είναι οτιδήποτε ανάμεσα στο Venus Project του Zeitgeist και στον Τεχνολογικό Μεσαίωνα, που θα διαρκέσει για τουλάχιστον 300 χρόνια. Αν είναι το πρώτο, τότε ετοιμαστείτε για επιστροφή στη φύση, παρέα με μίγμα μετα-κομμουνισμού, Σαρίας και πολιτικού Χαλιφάτου – στη μοντέρνα έκδοσή του. Αν είναι το δεύτερο, ετοιμάστε τα παιδιά για εμφύτευση microchip, τα σπίτια για διαδραστική τηλεόραση, που δε θα κλείνει (για να μπορεί να μας βλέπει και στο WC), ίδρυση υπουργείων Ευτυχίας, Νόμου, Τάξης και -αιωνίας- Ασφάλειας, Νέας Γλώσσας, Νέας Τάξης, Γραμματείας Νεο-οθωμανικότητας και μια σειρά από Διευθύνσεις, Γενικές Γραμματείες και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που θα νοιάζονται για τη διάσωση περισσότερο των νεοσσών της νυχτερίδας της Μαλαισίας από ό,τι των παιδιών της Παλαιστίνης. Πότε θα τελειώσει η κρίση; Ακόμα δεν ξεκίνησε, και ρωτάτε πότε θα τελειώσει;

Με τη δύναμη της λογικής
Ως ιδρυτής, πρόεδρος και μοναδικό μέλος του Κόμματος της Κοινής Λογικής, δικαιούμαι διά να ομιλώ για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα. Αρχίζω με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τα μπλόκα που έκοψαν στα 8 τη χώρα (ή μήπως στα 16… δε μέτρησα). Όπως είναι γνωστό στους παλαιότερους υπηκόους του δοβλετιού, τα τελευταία 50 χρόνια κάθε χρόνο γίνονται οι ίδιες κινητοποιήσεις, χωρίς καμία κυβέρνηση να έχει βρει λύση. Φέτος υπήρξε μία εξαίρεση. Η επέλαση των τρακτέρ της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κρήτης, η οποία Κρήτη τυχαίνει να είναι (μαζί με την Ιρλανδία) η «χώρα» όπου θα ήθελα να έχω γεννηθεί – αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα μας. Οι αγρότες της Μεγαλονήσου έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά και ζήτησαν να πάνε (με τα τρακτέρ) στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, πράγμα απολύτως φυσικό. Η άφιξή τους μου έδωσε μία ιδέα: Κάθε τάξη που αισθάνεται ότι αδικείται από το γαλάζιο ή πράσινο πασά να προελαύνει στην πρωτεύουσα του Αθηναϊκού Κράτους με τα εργαλεία της δουλειάς. Οι φορτηγατζήδες με νταλίκες, οι σκαφείς με μπουλντόζες, οι πιλότοι της Πολιτικής Αεροπορίας με Jumbo και Airbus, οι χειριστές της Πολεμικής με Mirage 2000, F16 και F4, οι κτηνοτρόφοι με πρόβατα, γίδια, βόδια κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο όλες οι τάξεις θα είναι σε θέση να κλέψουν τη δεξιά τσέπη τους με το αριστερό χέρι και την αριστερή με το δεξί. Για να το κάνω «λιανά», θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα των πακέτων Ντελόρ, των Α, Β, Γ Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης. Δισεκατομμύρια ευρώ εισέρρευσαν από τη Μεγάλη Πύλη στα ταμεία της Τζουτζίας. Σε χρόνο dt τα ποσά μεταμορφώθηκαν σε βίλες με ιδιωτικούς χώρους πλατσουρίσματος και γήπεδα τένις στο Νησί των Ανέμων, «Μερσεντέ», «Μπεμβέ», διπλοκάμπινα και «Καγιέ». Ένα μέρος πήγε σε πανωσηκώματα, πλαστικά «κεραμίδια» σε παραδοσιακές κατοικίες, ενώ το μεγαλύτερο σε φραπόγαλα στις 250.000 καφετέριες όπου τραβάει ζόρι ο ανθός της νεολαίας. Το Κόμμα της Κοινής Λογικής στηρίζει κάθε μορφή κινητοποίησης εργαζομένων και αποφάσεις των κυβερνήσεων της Πασοκο-ΝεοΔημοκρατίας που οδηγούν τη χώρα σε ακόμα μεγαλύτερο δανεισμό. Με την ίδια θέρμη στηρίζει τις προσπάθειες των «δύο μεγάλων κομμάτων» να διαχειριστούν τα δάνεια. Ως Πρόεδρός του, δηλώνω πως είμαι πρόθυμος και διαθέσιμος να λάβω μέρος στα σκάνδαλα που τρέχουν τα τελευταία χρόνια. Από τα πάμπερς και το καλαμπόκι μέχρι τη Βόνταφον, τα Ίμια, τη Ζίμενς, το Βατοπέδιο και την ενίσχυση των αργυραμοιβών με ζεστό χρήμα προκειμένου οι συγκεκριμένοι χαραμοφάηδες να αγοράσουν την καινούργια Bentley. Πού ξέρετε; Κάποιος υπουργός, πρωθυπουργός, πρόεδρος ΜΚΟ ή ΜΚΚ (Μη Κυβερνητικού Κόμματος) μπορεί να ακούσει την κραυγή μου και να μου ρίξει μια «Καγιέ», μια «Μερσεντέ», μια θέση βουλευτή, αλλιώς τι πρόεδρος Κόμματος είμαι… Sniff, sniff!

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι

Για να δείτε πως στην Ελλάδα όσο τα πράγματα αλλάζουν, τόσο τα ίδια μένουν, αναδημοσιεύω το Εν Λευκώ του τεύχους 235, του Μαρτίου του 1990, που προέβλεπε τι επρόκειτο να συμβεί την πρωταπριλιά του… 1992! Πέρασαν 19 χρόνια, και τίποτα δεν άλλαξε. Τα ονόματα και τα γεγονότα είναι -λίγο- διαφορετικά, αλλά η ουσία είναι ίδια. Γραβατωμένα τυπάκια με στρογγυλά πρόσωπα, μουστάκια και περίεργες ντοπιολαλιές λένε ακριβώς τα ίδια που έλεγαν 19 (ή 30) χρόνια πριν, οδηγώντας την Ελλάδα από το ένα στο άλλο αδιέξοδο. Ένα πρωί έβλεπα τον Πάγκαλο να ειρωνεύεται τους Γαλάζιους, ένα άλλο τον Χατζηδάκη να πυροβολεί (μειλίχια) τους Πράσινους, ένα τρίτο τον Αλαβάνο να λέει πως «χρειάζεται μια άλλη πολιτική» – την οποία ποτέ δεν αποκάλυψε. Η ίδια, ξύλινη ή εξυπναδίστικη γλώσσα από τα ίδια πινόκιο, που δεν έχουν κολλήσει ούτε μισό ένσημο σε όλη τους τη ζωή. Διαβάστε το παλιό Εν Λευκώ, και πείτε μου τι άλλαξε από τότε…

Oι Tελευταίες Mέρες της Xαρτόβιας
Διήγημα επιστημονικής φαντασίας

AΘHNA, AΠPIΛIOΣ 1992. H πρώτη ημέρα του μήνα δε θυμίζει τις πρωταπριλιές προηγούμενων ετών. Οι ακτίνες ενός καυτού, αδυσώπητου ήλιου, φυλακισμένες στην ατμόσφαιρα από τα αλλεπάλληλα στρώματα διοξειδίου του άνθρακα, πυρακτώνουν τη φαλακρή γη και κάνουν τα λιγοστά δέντρα που έχουν απομείνει στα πυρπολημένα βουνά να πεθαίνουν. Στις κατάξερες πεδιάδες και στις γεμάτες σκουπίδια και άδεια πλαστικά κοίτες των ποταμών ένας καυτός αέρας σηκώνει σύννεφα σκόνης. H μακρά περίοδος ξηρασίας και η ατέλειωτη σειρά των ακούσιων και εκούσιων εμπρησμών από ανεγκέφαλους «πολίτες» και στυγνούς εκμεταλλευτές έχουν μεταβάλει την άλλοτε καταπράσινη χώρα σε σεληνιακό τοπίο… Oι λίμνες, που κάποτε βούιζαν από τιτιβίσματα αποδημητικών πουλιών, έχουν μεταβληθεί σε χαβούζες, που δέχονται τα απόβλητα των γειτονικών πόλεων και χωριών. Ποτάμια έχουν μεταβληθεί σε βρομερά ρυάκια, που μέσα τους κυλούν πράσινα δηλητήρια στο δρόμο προς τις ρημαγμένες από τα γεωργικά φάρμακα και δυναμίτες θάλασσες. Oι δρόμοι της χώρας θυμίζουν πεδία μάχης. Φρικτά, παραμορφωμένα αυτοκίνητα, τραυματίες και νεκροί, όλοι θύματα του ακήρυκτου πολέμου που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και συνεχίζεται με διαρκώς επιταχυνόμενο ρυθμό μέχρι σήμερα. H κατάσταση δεν είναι καλύτερη στο υπόλοιπο οδικό δίκτυο. Oλόκληρες περιοχές, πόλεις και χωριά έχουν αποκλειστεί από νταλίκες, τρακτέρ και φορτηγά που οι ιδιοκτήτες τους διεκδικούν την ικανοποίηση των «δίκαιων» αιτημάτων τους. Σε κατάσταση πολιορκίας βρίσκεται και η πρωτεύουσα της Xαρτόβιας. Oι δρόμοι είναι κατειλημμένοι από ομάδες εργαζομένων που διαδηλώνουν ζητώντας να ικανοποιηθούν τα δικά τους, «δίκαια» αιτήματα. Στην οδό Σταδίου διαδηλώνουν οι έκτακτοι υπάλληλοι του Δημοσίου. Στο Σύνταγμα οι τραπεζικοί, στην Πανεπιστημίου οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στη Mητροπόλεως οι εργαζόμενοι στα τρόλεϊ. H Oμόνοια έχει καταληφθεί από τους εργαζομένους στα νοσοκομεία, στο Πεδίον του Άρεως έχουν συγκεντρωθεί οι εργαζόμενοι στα σωφρονιστικά ιδρύματα, στη Λεωφόρο Aλεξάνδρας οι υπάλληλοι του υπουργείου Δημόσιας Tάξης, στη Mεσογείων οι υπάλληλοι του υπουργείου Άμυνας. Tα δηλητηριώδη αέρια από τους κινητήρες των χιλιάδων αυτοκινήτων, φορτηγών και λεωφορείων, που ψάχνουν απεγνωσμένα για δρόμους διαφυγής, ανεβαίνουν αργά στην ατμόσφαιρα, αυξάνοντας τη θανατηφόρο ρύπανση. Tο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου στις ειδήσεις του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης είναι αφιερωμένο στο απεργιακό δελτίο. Σήμερα ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις οι ιδιοκτήτες ταξί, οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στην κίνηση των αμαξοστοιχιών, οι λιμενεργάτες, οι εφοριακοί, οι υπάλληλοι του OTE, οι νοσοκομειακοί γιατροί, οι επισιτιστές, οι υπάλληλοι του Δήμου και άλλες 76 κατηγορίες εργαζομένων. Για αύριο έχουν εξαγγείλει κινητοποιήσεις οι καπνεργάτες, οι πατατοπαραγωγοί, οι τευτλοπαραγωγοί, οι εργαζόμενοι στη ΔEH, στην EYΔAΠ και στον OTE, οι τεχνικοί της Oλυμπιακής, οι χειριστές της Aεροπλοΐας, οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, οι τραπεζικοί και άλλες 178 κατηγορίες εργαζομένων…
Στη Bουλή ομάδες «λαού», μια συντεχνία απαιτεί «επίδομα καυσόξυλων, άλλη αδασμολόγητα αυτοκίνητα για όσους έχουν υποστεί εγχείρηση αφαίρεσης λάρυγγος». Άλλη απαιτεί, «σε περίπτωση διαζυγίου, εάν η μητέρα του θανόντος εν υπηρεσία, συνεπεία επαυξημένου κινδύνου, στρατιωτικού συνοικούσε μαζί του, ανεξαρτήτως αν ετέλεσε νέο γάμο και εχήρευσε από αυτόν, σε ένα χρόνο μετά το θάνατό του ως άνω τέκνου της να δικαιούται συντάξεως κατά τα διατάξεις του N.Δ. 3618/65». Ομάδα βουλευτών αγνώστου προελεύσεως ζητάει να περάσει τροπολογία που θα επιτρέπει στους πατέρες να αγοράζουν αφορολόγητα αυτοκίνητα με κινητήρες 2.500 κυβικών εκατοστών, αντί 2.000, προφανώς για να συμβάλουν στην ταχύρρυθμη ανάπτυξη της χώρας… H κατάσταση στις άναρχα δομημένες, αισθητικά βιασμένες πόλεις θυμίζει κόλαση. Oι δρόμοι έχουν φρακάρει από τα αυτοκίνητα που οι κάτοικοι παρατάνε όπου βρουν… Οι γωνίες, οι διασταυρώσεις, τα πεζοδρόμια, τα πάρκα, οι πλατείες, οι δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας έχουν καταληφθεί από αυτοκίνητα. H Συγγρού, η Aθηνών, η Iερά Oδός, η Πειραιώς έχουν μεταβληθεί σε χώρους εναπόθεσης νταλικών που σταθμεύουν σε διπλή και τριπλή σειρά. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μια τρομερή οικονομική κρίση μαστίζει τη χώρα. Tα δημόσια ταμεία είναι άδεια και οι οικουμενικοί άρχοντες έχουν βγει στη γύρα και δανείζονται λεφτά για να πληρώσουν τους μισθούς και το «δώρο» του Πάσχα. Tα τελευταία 12 χρόνια ο εθνικά υπερήφανος και ανεξάρτητος λαός και οι επίσης εθνικά υπερήφανες και ανεξάρτητες κυβερνήσεις της παράξενης αυτής χώρας έχουν δανεισθεί από τις πάνω από 50 δισ. δολάρια. Ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκε για μισθούς και «δώρα» των 400.000 αργόσχολων που κατοικούν στον «ευρύτερο» δημόσιο τομέα, για να γεμίσουν οι μαύρες τρύπες των προβληματικών, για να στηριχθούν τα «οράματα» πρώτα για το σοσιαλιστικό και μετά για τον καπιταλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και για να πληρωθούν οι τόκοι των προηγούμενων δανείων.
Oύτε ένα από τα 50 δισ. δε διατέθηκε για να στηριχθούν μεγάλα αναπτυξιακά έργα, για την αναβάθμιση της Παιδείας, την προστασία του περιβάλλοντος, την προβολή των θέσεων της χώρας στα fora του εξωτερικού. Bλέποντας τον κατήφορο, οι εταίροι της στην Eυρωπαϊκή Oικονομική Kοινότητα ζητούν την αποπομπή της από τον Οργανισμό, αλλά άλλοι, ψυχραιμότεροι παρατηρούν ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ληφθούν τόσο δραστικά μέτρα. Έτσι κι αλλιώς, τονίζουν, η χώρα έχει ήδη πουληθεί στις ξένες τράπεζες και, ουσιαστικά, κυβερνάται από το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Tο μόνο που θα γίνει, αν αποπεμφθεί, είναι να μείνουν οι λαοί της δυτικής και της ανατολικής Eυρώπης χωρίς χώρο για διακοπές. Θα πίστευε κανείς ότι με όλα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό ο λαός θα είχε «ξυπνήσει», και θα είχε πάρει στα χέρια του την τύχη της. Όμως κάθε άλλο παρά αυτό συνέβη. Το μόνο που κατάφερε να πάρει στα χέρια του είναι το τιμόνι των νέων αυτοκινήτων αντιρρυπαντικής τεχνολογίας, τα οποία -αξίζει να σημειωθεί- αγοράζει από τις χώρες που λοιδορεί με χρήματα που δανείζεται από τις ίδιες.
Σήμερα είναι 1η Aπριλίου του 1992. Σε λίγες ημέρες οι Xαρτόβιοι θα προσφύγουν -πάλι- στις κάλπες, προκειμένου να αποφασίσουν αν θα έχουν κυβέρνηση «προοδευτικής» ή «συντηρητικής» κατεύθυνσης, η οποία «θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει (εδώ και 150 χρόνια) ο λαός». Oι δρόμοι έχουν γεμίσει -πάλι- με αλαλάζοντες οπαδούς που σείουν πλαστικές σημαίες και πανό και χοροπηδάνε σαν δαιμονισμένοι κάτω από τα μπαλκόνια. O θόρυβος από τις ιαχές και τα «επαναστατικά» τραγούδια που ακούγονται από τα μεγάφωνα, η συνθηματολογία και η κουβεντολογία που ξεχύνεται από τις οθόνες της τηλεόρασης καλύπτουν τους υπόκωφους ήχους των τυμπάνων του πολέμου που χτυπούν έξω από την πόρτα τους. Oι έντονοι προβληματισμοί που εκφράζονται στους χώρους δουλειάς για το πού και το πώς θα ψηθούν οι οβελίες του Πάσχα καλύπτουν το θόρυβο των καταλυτικών εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα στη γειτονιά τους. Aυτή ήταν άλλωστε και η αιτία που οι Xαρτόβιοι δεν κατάλαβαν πως, εκτός από τις τράπεζες, τα εργοστάσια, τις υγιείς και τις προβληματικές επιχειρήσεις και τη μισή Kύπρο, οι ξένοι τούς πήραν τη Mακεδονία, τη Θράκη, τα μισά νησιά του Αιγαίου και όλη την εθνική τους αξιοπρέπεια._ K. K.

Ταξιδεύοντας
Και θυμώντας τα να κλαις…

Η Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε. κυκλοφόρησε το περιοδικό «Ταξιδεύοντας» το 1977, μια χρονιά που οι πήλινοι γίγαντες των ελληνικών ΜΜΕ δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι σημαίνει ειδικός Τύπος. Τα χρόνια που ακολούθησαν πήγαμε παντού, φωτογραφίσαμε και παρουσιάσαμε τις ωραιότερες περιοχές της πατρίδας μας και κοσμήσαμε τα εξώφυλλα με έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων. Για παράδειγμα, το εξώφυλλο του τεύχους 50 (φωτ.) κοσμούσε πίνακας του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου (και παλιού φίλου) Ράλλη Κοψίδη. Στα περιεχόμενα ο αναγνώστης μπορούσε να διαβάσει ρεπορτάζ για το οικιστικό σκάνδαλο της Κομοτηνής, για την Καστοριά, για τον αναξιοποίητο ορεινό τουρισμό και δεκάδες άλλα αποκλειστικά θέματα. Όπως και άλλα περιοδικά των Τ.Ε., έτσι και το Ταξιδεύοντας φαίνεται ότι βγήκε πολύ νωρίς. Η αγορά το «σνομπάρισε», το ίδιο οι αναγνώστες, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να ανασταλεί η έκδοσή του. Προσπαθήσαμε ακόμα μία φορά με το «Νέο Ταξιδεύοντας», αλλά πάλι δεν είχαμε τύχη. Από τότε ο τίτλος ξεπατικώθηκε, εκλάπη, αντιγράφηκε, σοδομίστηκε από τους λαθρέμπορους ιδεών και ιστοριών, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι Τεχνικές Εκδόσεις ήταν πρωτοπόρες και σε αυτόν τον τομέα, και -για μένα, τουλάχιστον- αυτό που μετράει είναι η δημοσιογραφική και εκδοτική πρωτιά, και όχι οι αντιγραφές ξένων τίτλων._ Κ. Κ.

Εν Λευκώ 03.09

Εθνικά υπερήφανος…

Τρία ήταν τα γεγονότα που με έκαναν να αισθανθώ εθνικά υπερήφανος το μήνα που πέρασε: 1. Η επίθεση που εξαπέλυσε ο Τούρκος Πρωθυπουργός στoν Πρόεδρο του Ισραήλ, Σ. Πέρες, στο Νταβός για τη σφαγή των Παλαιστινίων στη Γάζα, 2. Οι δηλώσεις της ΥΠΕΞ, Ντόρας Μπακογιάννη, για τον ίδιο λόγο και 3. Η «δοκιμή» τριών νέων γαλλικών, γερμανικών και κορεατικών αυτοκινήτων.
1. Τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν τις δηλώσεις Ερντογάν σαν βρεγμένες κότες, καθώς για δέκατα του δευτερολέπτου έκαναν σύγκριση με τις δηλώσεις του Κωστάκη και του Γιωργάκη. Αυτή η υποσυνείδητη διεργασία αποκάλυψε το ραγιά που κρύβεται μέσα τους και το μέγεθος των όρχεων της Αυτοκρατορίας. Στα ΜΜΕ έπεσε μια μουγκαμάρα, αφού οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στο Ίδρυμα Σόρος βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Από τη μία αισθάνονταν μια κρυφή ικανοποίηση επειδή τα όνειρά τους για την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γίνονταν πραγματικότητα και από την άλλη ένιωθαν άβολα για την έκρηξη εθνικισμού του Τούρκου Πρωθυπουργού. Πώς θα υπηρετήσουμε τις ιδέες της παγκοσμιοποίησης, της πολυπολιτισμικότητας και της πολιτικής ορθότητας με «αρχηγό» τον Ταγίπ, αναρωτήθηκαν. Δύσκολες στιγμές, που φάνηκαν στις εκπομπές και στα κείμενα όσων υπηρετούν το σύστημα των δύο μεγάλων κομμάτων – και της ουράς του, που ακούει στο όνομα «Ο Ροζ Πάνθηρας».
2. Το δεύτερο είναι οι δηλώσεις της Ελληνίδας ΥΠΕΞ για το Παλαιστινιακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη στιγμή που μία τουρκική φρεγάτα έπλεε κοντά στο Σούνιο. Είπε -πάνω κάτω- η μεγίστη: Η Ελλάδα καταδικάζει τους βομβαρδισμούς και στηρίζει τις προσπάθειες για εξεύρεση λύσης στο Παλαιστινιακό μέσω διαλόγου. Η δήλωση κατατρόμαξε τους Νετανιάχου και Λίβνι και ανέστησε 1.500 Παλαιστίνιους που σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς. Οι δηλώσεις για τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας ήταν ακόμα πιο σκληρές. Είπε πως πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια για τη βελτίωσή τους και τόνισε πως η πολιτική της γείτονος δε «συνάδει» με την «ευρωπαϊκή προοπτική» της. Ακόμα, προειδοποίησε για «τη μη χρήση ή την απειλή βίας στις διμερείς σχέσεις». Μια απλή σύγκριση των θέσεών της με του Ταγίπ δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στον πασά και το ραγιά. Δεν αναφέρω τις πτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, γιατί κινδυνεύω να χαρακτηριστώ «εθνικιστής» από τα Soros’ parasites.
3. Tο τρίτο, που στην πραγματικότητα είναι το δεκάκις χιλιοστό, είναι η οδήγηση των «νέων» μοντέλων που φθάνουν για δοκιμή στο περιοδικό. Δεν ξέρω αν το έχω αναφέρει (το έχω, αλλά αστειεύομαι), όμως από το 1958, όταν έγραψα τα πρώτα άρθρα στο περιοδικό Ταχύτης, στο Νέο Αυτοκίνητο των αδελφών Γρατσία, στην εφημερίδα Μεσημβρινή της Κυρίας Ελένης Βλάχου και στο Auto Εξπρές του Σπύρου Γαλαίου, και το 1970, οπότε κυκλοφόρησαν οι 4Τ, δοκιμάζω αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες που είναι φτιαγμένα σε ξένες χώρες. Κι αυτό επειδή η Δημοκρατία της Τζουτζίας δεν έδωσε τη δυνατότητα στον ανθό της νεολαίας να κατασκευάσει τίποτα περισσότερο από καφετέριες και φραπόγαλα. Αυτό και μόνο, ότι δηλαδή η τζουτζιακή Ελλάδα δε φτιάχνει ούτε υαλοκαθαριστήρες, με κάνει να αισθάνομαι διπλά υπερήφανος και… δικαιωμένος για τον αγώνα μιας ζωής, και ελπίζω να συλλάβατε το -αντεστραμμένο- υπονοούμενο, διαφορετικά πρέπει να αλλάξω επάγγελμα, πράγμα που, όπως φαίνεται, θα κάνω. Είπα να γράψω βιβλίο, αλλά αφενός υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα και αφετέρου στην παρουσίαση δεν πρόκειται να έλθουν παρά δύο, τρεις παλιοί συνάδελφοι. Το ανέβαλα, λοιπόν, για την άλλη ζωή. Εξέτασα και την πιθανότητα του μοναχισμού (στο Βατοπέδιο), όμως, επειδή δε γνωρίζω τον Θόδωρο, απέρριψα την ιδέα και λόγω ηλικίας. Απελπισμένος και εγκαταλελειμμένος από Θεό και ανθρώπους, ναυάγιο της δημοσιογραφικής και εκδοτικής ζωής, αποκλεισμένος από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και μη γνωρίζοντας τι μέλλει γενέσθαι, άνοιξα blog στο costas-cavathas@blogspot.com, και περιμένω την παρηγοριά των αναγνωστών, που είναι και οι μόνοι, μετά τη Σοφία και τους συνεργάτες μου, που μου απόμειναν στη ζωή… Sniff! Πρέπει να πω πως ο Φεβρουάριος ήταν «στεγνός» από νέα μοντέλα, εκτός από τα Opel Insignia και Toyota iQ, στο τελευταίο από τα οποία και αναφέρθηκα στο περασμένο τεύχος. Ήταν η πρώτη φορά που οδήγησα Opel που διαθέτει σύστημα διεύθυνσης και καλή οδική συμπεριφορά. Έπρεπε να περάσουν 20 χρόνια και να φτάσει στο χείλος της αβύσσου η GM για να καταλάβει ότι είχαμε δίκιο όσοι γράφαμε ότι φτιάχνει πλαδαρά αυτοκίνητα. Ωστόσο, με τις πωλήσεις καινούργιων και μεταχειρισμένων στην ελληνική -και την ευρωπαϊκή- αγορά σε ελεύθερη πτώση (από 10% έως 40%), κάτι μου λέει πως λίγοι ενδιαφέρονται πλέον για νέα μοντέλα και «0-100», και όσο περνούν οι μήνες θα γίνονται λιγότεροι, με τάση να μείνουν… σπίτι ή να χρησιμοποιήσουν τα ΜΜΜ, πράγμα καλό, ιδιαίτερα αν πρόκειται για Μετρό. «Πού θα πάει αυτή η ιστορία;» ρώτησε φίλος. «Αν καταρρεύσει η αγορά, θα πέσετε κι εσείς… Ναι;» Όχι! Θα πέσουμε, αλλά τελευταίοι, κι αυτό γιατί εμείς έχουμε εσάς κι εσείς εμάς. Η κατάρρευση ή η μεταμόρφωση θα επέλθει μόλις μας χωρίσει η κακούργα η κενωνία ή η μετακόμιση στο Πλέγμα. Ποιο είναι; Μα το ολόγραμμα στο οποίο «ζούμε», και, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, ανοίξτε το Google, πληκτρολογήστε Alain Aspect και ακολουθήστε τα link, που θα σας οδηγήσουν σε μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία της ζωής και του σύμπαντος.
Όσοι μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε από καιρό ίσως διακρίνετε μια «ακαταστασία» στη σκέψη και στα γραπτά, και έχετε δίκιο. Οι αιτίες πολλές, κύρια από τις οποίες είναι η διαπίστωση πως, όπως στην οικονομία και στη διεθνή τάξη πραγμάτων, έτσι και στην αυτοκίνηση ο παλιός κόσμος πέθανε, και ο νέος δε θα… προκάνει να γεννηθεί. Απλά. Τα χρόνια που το αυτοκίνητο ήταν και μέσο «χαράς» και διασκέδασης τελείωσαν, και καμία Κίνα, Ινδία, καμία ένεση, έκδοση ευρώ, δολαρίων, γιέν, ρουβλίων δεν πρόκειται να τονώσουν την αγορά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κρίση δεν είναι οικονομική, αλλά δομική. Το σύστημα που παρήγαγε Bentley GT, Mercedes 600, BMW 7, Porsche Cayenne, ο ψεύτικος κόσμος των ντεφιλέ και των ανορεκτικών μοντέλων, των περιοδικών και όσων ζούσαν από και για το lifestyle βρήκε θάνατο λαμπρό. Σε λίγο θα ακολουθήσουν τα αρπακτικά που τη δημιούργησαν, με πρώτους τους αργυραμοιβούς (τους αποκαλούμε και τραπεζίτες), που εξακολουθούν να πίνουν το αίμα των λαών, είτε είναι Αμερικανοί είτε πολίτες της Ζιμπάμπουε. Ωραία, θα πείτε. Ο παλιός κόσμος πέθανε. Ποιος είναι ο νέος; Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα αυτήν τη στιγμή…

Άσχετοι ή ηλίθιοι;
Αναρωτήθηκα αν οι ηγέτες του «αναπτυγμένου κόσμου» είναι άσχετοι ή ηλίθιοι, και κατέληξα στο πρώτο. Η απορία προήλθε από τη διαπίστωση ότι απλοί δημοσιογράφοι (μεταξύ των οποίων και η ταπεινότης μου) έγραφαν για την επερχόμενη κατάρρευση από το 2006, ίσως και νωρίτερα (επισκεφθείτε το διαδικτυακό τόπο μου, http://www.kavvathas.gr). Αλλιώς δεν εξηγείται πώς δεν κατάλαβαν ότι η εποχή της Αποπληρωμής για τα εγκλήματα που είχαν (είχαμε;) διαπράξει εναντίον του Τρίτου Κόσμου πλησίαζε. Η κρίση δεν είναι τίποτα άλλο από την εκδίκηση της Ύβρεως. Η Ύβρις υπάρχει παντού. Από το Χόλιγκουντ μέχρι το Μπόλιγκουντ και από τον μπιντέ της Κυρίας Φρόκαλη μέχρι τη «Μερσεντέ» του κ. Τσόκαρη. Η Ύβρις κυκλοφορεί στους δρόμους, στους αιθέρες, στις θάλασσες (στη μορφή των mega yacht μεταπρατών, εμπόρων όπλων και ουσιών, σωματεμπόρων και προμηθευτών του Δημοσίου). Μια ιστορία στην οποία έχω αναφερθεί πολλές φορές είναι εκείνη του κόστους εξέλιξης της μπετούγιας μιας Mercedes (κάπου 10 εκατ. ευρώ). Ακόμα και αν δε σε λένε Πολ Κρούγκμαν ή Μιουριέλ Ρουμπινί, μπορείς να καταλάβεις πως, ένα οικονομικο-πολιτικό σύστημα, όταν διαθέτει 10 εκατ. ευρώ για να εξελίξει μία μπετούγια, 50 για να σχεδιάσει έναν καμπινέ και 300 για να εξελίξει ένα Hummer, έχει υπογράψει τη θανατική καταδίκη του και κανένα μέτρο, καμία ένεση 28 ή 228 δισ. δολαρίων ή ευρώ δεν πρόκειται να το σώσουν. Πρόβλεψή μου είναι πως ο νέος κόσμος (που θα ανατείλει έπειτα από 100 χρόνια και 10 περιφερειακούς πολέμους) μπορεί να είναι οτιδήποτε ανάμεσα στο Venus Project του Zeitgeist και στον Τεχνολογικό Μεσαίωνα, που θα διαρκέσει για τουλάχιστον 300 χρόνια. Αν είναι το πρώτο, τότε ετοιμαστείτε για επιστροφή στη φύση, παρέα με μίγμα μετα-κομμουνισμού, Σαρίας και πολιτικού Χαλιφάτου – στη μοντέρνα έκδοσή του. Αν είναι το δεύτερο, ετοιμάστε τα παιδιά για εμφύτευση microchip, τα σπίτια για διαδραστική τηλεόραση, που δε θα κλείνει (για να μπορεί να μας βλέπει και στο WC), ίδρυση υπουργείων Ευτυχίας, Νόμου, Τάξης και -αιωνίας- Ασφάλειας, Νέας Γλώσσας, Νέας Τάξης, Γραμματείας Νεο-οθωμανικότητας και μια σειρά από Διευθύνσεις, Γενικές Γραμματείες και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που θα νοιάζονται για τη διάσωση περισσότερο των νεοσσών της νυχτερίδας της Μαλαισίας από ό,τι των παιδιών της Παλαιστίνης. Πότε θα τελειώσει η κρίση; Ακόμα δεν ξεκίνησε, και ρωτάτε πότε θα τελειώσει;

Με τη δύναμη της λογικής
Ως ιδρυτής, πρόεδρος και μοναδικό μέλος του Κόμματος της Κοινής Λογικής, δικαιούμαι διά να ομιλώ για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα. Αρχίζω με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τα μπλόκα που έκοψαν στα 8 τη χώρα (ή μήπως στα 16… δε μέτρησα). Όπως είναι γνωστό στους παλαιότερους υπηκόους του δοβλετιού, τα τελευταία 50 χρόνια κάθε χρόνο γίνονται οι ίδιες κινητοποιήσεις, χωρίς καμία κυβέρνηση να έχει βρει λύση. Φέτος υπήρξε μία εξαίρεση. Η επέλαση των τρακτέρ της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κρήτης, η οποία Κρήτη τυχαίνει να είναι (μαζί με την Ιρλανδία) η «χώρα» όπου θα ήθελα να έχω γεννηθεί – αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα μας. Οι αγρότες της Μεγαλονήσου έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά και ζήτησαν να πάνε (με τα τρακτέρ) στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, πράγμα απολύτως φυσικό. Η άφιξή τους μου έδωσε μία ιδέα: Κάθε τάξη που αισθάνεται ότι αδικείται από το γαλάζιο ή πράσινο πασά να προελαύνει στην πρωτεύουσα του Αθηναϊκού Κράτους με τα εργαλεία της δουλειάς. Οι φορτηγατζήδες με νταλίκες, οι σκαφείς με μπουλντόζες, οι πιλότοι της Πολιτικής Αεροπορίας με Jumbo και Airbus, οι χειριστές της Πολεμικής με Mirage 2000, F16 και F4, οι κτηνοτρόφοι με πρόβατα, γίδια, βόδια κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο όλες οι τάξεις θα είναι σε θέση να κλέψουν τη δεξιά τσέπη τους με το αριστερό χέρι και την αριστερή με το δεξί. Για να το κάνω «λιανά», θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα των πακέτων Ντελόρ, των Α, Β, Γ Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης. Δισεκατομμύρια ευρώ εισέρρευσαν από τη Μεγάλη Πύλη στα ταμεία της Τζουτζίας. Σε χρόνο dt τα ποσά μεταμορφώθηκαν σε βίλες με ιδιωτικούς χώρους πλατσουρίσματος και γήπεδα τένις στο Νησί των Ανέμων, «Μερσεντέ», «Μπεμβέ», διπλοκάμπινα και «Καγιέ». Ένα μέρος πήγε σε πανωσηκώματα, πλαστικά «κεραμίδια» σε παραδοσιακές κατοικίες, ενώ το μεγαλύτερο σε φραπόγαλα στις 250.000 καφετέριες όπου τραβάει ζόρι ο ανθός της νεολαίας. Το Κόμμα της Κοινής Λογικής στηρίζει κάθε μορφή κινητοποίησης εργαζομένων και αποφάσεις των κυβερνήσεων της Πασοκο-ΝεοΔημοκρατίας που οδηγούν τη χώρα σε ακόμα μεγαλύτερο δανεισμό. Με την ίδια θέρμη στηρίζει τις προσπάθειες των «δύο μεγάλων κομμάτων» να διαχειριστούν τα δάνεια. Ως Πρόεδρός του, δηλώνω πως είμαι πρόθυμος και διαθέσιμος να λάβω μέρος στα σκάνδαλα που τρέχουν τα τελευταία χρόνια. Από τα πάμπερς και το καλαμπόκι μέχρι τη Βόνταφον, τα Ίμια, τη Ζίμενς, το Βατοπέδιο και την ενίσχυση των αργυραμοιβών με ζεστό χρήμα προκειμένου οι συγκεκριμένοι χαραμοφάηδες να αγοράσουν την καινούργια Bentley. Πού ξέρετε; Κάποιος υπουργός, πρωθυπουργός, πρόεδρος ΜΚΟ ή ΜΚΚ (Μη Κυβερνητικού Κόμματος) μπορεί να ακούσει την κραυγή μου και να μου ρίξει μια «Καγιέ», μια «Μερσεντέ», μια θέση βουλευτή, αλλιώς τι πρόεδρος Κόμματος είμαι… Sniff, sniff!

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι

Για να δείτε πως στην Ελλάδα όσο τα πράγματα αλλάζουν, τόσο τα ίδια μένουν, αναδημοσιεύω το Εν Λευκώ του τεύχους 235, του Μαρτίου του 1990, που προέβλεπε τι επρόκειτο να συμβεί την πρωταπριλιά του… 1992! Πέρασαν 19 χρόνια, και τίποτα δεν άλλαξε. Τα ονόματα και τα γεγονότα είναι -λίγο- διαφορετικά, αλλά η ουσία είναι ίδια. Γραβατωμένα τυπάκια με στρογγυλά πρόσωπα, μουστάκια και περίεργες ντοπιολαλιές λένε ακριβώς τα ίδια που έλεγαν 19 (ή 30) χρόνια πριν, οδηγώντας την Ελλάδα από το ένα στο άλλο αδιέξοδο. Ένα πρωί έβλεπα τον Πάγκαλο να ειρωνεύεται τους Γαλάζιους, ένα άλλο τον Χατζηδάκη να πυροβολεί (μειλίχια) τους Πράσινους, ένα τρίτο τον Αλαβάνο να λέει πως «χρειάζεται μια άλλη πολιτική» – την οποία ποτέ δεν αποκάλυψε. Η ίδια, ξύλινη ή εξυπναδίστικη γλώσσα από τα ίδια πινόκιο, που δεν έχουν κολλήσει ούτε μισό ένσημο σε όλη τους τη ζωή. Διαβάστε το παλιό Εν Λευκώ, και πείτε μου τι άλλαξε από τότε…

Oι Tελευταίες Mέρες της Xαρτόβιας
Διήγημα επιστημονικής φαντασίας

AΘHNA, AΠPIΛIOΣ 1992. H πρώτη ημέρα του μήνα δε θυμίζει τις πρωταπριλιές προηγούμενων ετών. Οι ακτίνες ενός καυτού, αδυσώπητου ήλιου, φυλακισμένες στην ατμόσφαιρα από τα αλλεπάλληλα στρώματα διοξειδίου του άνθρακα, πυρακτώνουν τη φαλακρή γη και κάνουν τα λιγοστά δέντρα που έχουν απομείνει στα πυρπολημένα βουνά να πεθαίνουν. Στις κατάξερες πεδιάδες και στις γεμάτες σκουπίδια και άδεια πλαστικά κοίτες των ποταμών ένας καυτός αέρας σηκώνει σύννεφα σκόνης. H μακρά περίοδος ξηρασίας και η ατέλειωτη σειρά των ακούσιων και εκούσιων εμπρησμών από ανεγκέφαλους «πολίτες» και στυγνούς εκμεταλλευτές έχουν μεταβάλει την άλλοτε καταπράσινη χώρα σε σεληνιακό τοπίο… Oι λίμνες, που κάποτε βούιζαν από τιτιβίσματα αποδημητικών πουλιών, έχουν μεταβληθεί σε χαβούζες, που δέχονται τα απόβλητα των γειτονικών πόλεων και χωριών. Ποτάμια έχουν μεταβληθεί σε βρομερά ρυάκια, που μέσα τους κυλούν πράσινα δηλητήρια στο δρόμο προς τις ρημαγμένες από τα γεωργικά φάρμακα και δυναμίτες θάλασσες. Oι δρόμοι της χώρας θυμίζουν πεδία μάχης. Φρικτά, παραμορφωμένα αυτοκίνητα, τραυματίες και νεκροί, όλοι θύματα του ακήρυκτου πολέμου που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και συνεχίζεται με διαρκώς επιταχυνόμενο ρυθμό μέχρι σήμερα. H κατάσταση δεν είναι καλύτερη στο υπόλοιπο οδικό δίκτυο. Oλόκληρες περιοχές, πόλεις και χωριά έχουν αποκλειστεί από νταλίκες, τρακτέρ και φορτηγά που οι ιδιοκτήτες τους διεκδικούν την ικανοποίηση των «δίκαιων» αιτημάτων τους. Σε κατάσταση πολιορκίας βρίσκεται και η πρωτεύουσα της Xαρτόβιας. Oι δρόμοι είναι κατειλημμένοι από ομάδες εργαζομένων που διαδηλώνουν ζητώντας να ικανοποιηθούν τα δικά τους, «δίκαια» αιτήματα. Στην οδό Σταδίου διαδηλώνουν οι έκτακτοι υπάλληλοι του Δημοσίου. Στο Σύνταγμα οι τραπεζικοί, στην Πανεπιστημίου οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στη Mητροπόλεως οι εργαζόμενοι στα τρόλεϊ. H Oμόνοια έχει καταληφθεί από τους εργαζομένους στα νοσοκομεία, στο Πεδίον του Άρεως έχουν συγκεντρωθεί οι εργαζόμενοι στα σωφρονιστικά ιδρύματα, στη Λεωφόρο Aλεξάνδρας οι υπάλληλοι του υπουργείου Δημόσιας Tάξης, στη Mεσογείων οι υπάλληλοι του υπουργείου Άμυνας. Tα δηλητηριώδη αέρια από τους κινητήρες των χιλιάδων αυτοκινήτων, φορτηγών και λεωφορείων, που ψάχνουν απεγνωσμένα για δρόμους διαφυγής, ανεβαίνουν αργά στην ατμόσφαιρα, αυξάνοντας τη θανατηφόρο ρύπανση. Tο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου στις ειδήσεις του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης είναι αφιερωμένο στο απεργιακό δελτίο. Σήμερα ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις οι ιδιοκτήτες ταξί, οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στην κίνηση των αμαξοστοιχιών, οι λιμενεργάτες, οι εφοριακοί, οι υπάλληλοι του OTE, οι νοσοκομειακοί γιατροί, οι επισιτιστές, οι υπάλληλοι του Δήμου και άλλες 76 κατηγορίες εργαζομένων. Για αύριο έχουν εξαγγείλει κινητοποιήσεις οι καπνεργάτες, οι πατατοπαραγωγοί, οι τευτλοπαραγωγοί, οι εργαζόμενοι στη ΔEH, στην EYΔAΠ και στον OTE, οι τεχνικοί της Oλυμπιακής, οι χειριστές της Aεροπλοΐας, οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, οι τραπεζικοί και άλλες 178 κατηγορίες εργαζομένων…
Στη Bουλή ομάδες «λαού», μια συντεχνία απαιτεί «επίδομα καυσόξυλων, άλλη αδασμολόγητα αυτοκίνητα για όσους έχουν υποστεί εγχείρηση αφαίρεσης λάρυγγος». Άλλη απαιτεί, «σε περίπτωση διαζυγίου, εάν η μητέρα του θανόντος εν υπηρεσία, συνεπεία επαυξημένου κινδύνου, στρατιωτικού συνοικούσε μαζί του, ανεξαρτήτως αν ετέλεσε νέο γάμο και εχήρευσε από αυτόν, σε ένα χρόνο μετά το θάνατό του ως άνω τέκνου της να δικαιούται συντάξεως κατά τα διατάξεις του N.Δ. 3618/65». Ομάδα βουλευτών αγνώστου προελεύσεως ζητάει να περάσει τροπολογία που θα επιτρέπει στους πατέρες να αγοράζουν αφορολόγητα αυτοκίνητα με κινητήρες 2.500 κυβικών εκατοστών, αντί 2.000, προφανώς για να συμβάλουν στην ταχύρρυθμη ανάπτυξη της χώρας… H κατάσταση στις άναρχα δομημένες, αισθητικά βιασμένες πόλεις θυμίζει κόλαση. Oι δρόμοι έχουν φρακάρει από τα αυτοκίνητα που οι κάτοικοι παρατάνε όπου βρουν… Οι γωνίες, οι διασταυρώσεις, τα πεζοδρόμια, τα πάρκα, οι πλατείες, οι δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας έχουν καταληφθεί από αυτοκίνητα. H Συγγρού, η Aθηνών, η Iερά Oδός, η Πειραιώς έχουν μεταβληθεί σε χώρους εναπόθεσης νταλικών που σταθμεύουν σε διπλή και τριπλή σειρά. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μια τρομερή οικονομική κρίση μαστίζει τη χώρα. Tα δημόσια ταμεία είναι άδεια και οι οικουμενικοί άρχοντες έχουν βγει στη γύρα και δανείζονται λεφτά για να πληρώσουν τους μισθούς και το «δώρο» του Πάσχα. Tα τελευταία 12 χρόνια ο εθνικά υπερήφανος και ανεξάρτητος λαός και οι επίσης εθνικά υπερήφανες και ανεξάρτητες κυβερνήσεις της παράξενης αυτής χώρας έχουν δανεισθεί από τις πάνω από 50 δισ. δολάρια. Ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκε για μισθούς και «δώρα» των 400.000 αργόσχολων που κατοικούν στον «ευρύτερο» δημόσιο τομέα, για να γεμίσουν οι μαύρες τρύπες των προβληματικών, για να στηριχθούν τα «οράματα» πρώτα για το σοσιαλιστικό και μετά για τον καπιταλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και για να πληρωθούν οι τόκοι των προηγούμενων δανείων.
Oύτε ένα από τα 50 δισ. δε διατέθηκε για να στηριχθούν μεγάλα αναπτυξιακά έργα, για την αναβάθμιση της Παιδείας, την προστασία του περιβάλλοντος, την προβολή των θέσεων της χώρας στα fora του εξωτερικού. Bλέποντας τον κατήφορο, οι εταίροι της στην Eυρωπαϊκή Oικονομική Kοινότητα ζητούν την αποπομπή της από τον Οργανισμό, αλλά άλλοι, ψυχραιμότεροι παρατηρούν ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ληφθούν τόσο δραστικά μέτρα. Έτσι κι αλλιώς, τονίζουν, η χώρα έχει ήδη πουληθεί στις ξένες τράπεζες και, ουσιαστικά, κυβερνάται από το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Tο μόνο που θα γίνει, αν αποπεμφθεί, είναι να μείνουν οι λαοί της δυτικής και της ανατολικής Eυρώπης χωρίς χώρο για διακοπές. Θα πίστευε κανείς ότι με όλα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό ο λαός θα είχε «ξυπνήσει», και θα είχε πάρει στα χέρια του την τύχη της. Όμως κάθε άλλο παρά αυτό συνέβη. Το μόνο που κατάφερε να πάρει στα χέρια του είναι το τιμόνι των νέων αυτοκινήτων αντιρρυπαντικής τεχνολογίας, τα οποία -αξίζει να σημειωθεί- αγοράζει από τις χώρες που λοιδορεί με χρήματα που δανείζεται από τις ίδιες.
Σήμερα είναι 1η Aπριλίου του 1992. Σε λίγες ημέρες οι Xαρτόβιοι θα προσφύγουν -πάλι- στις κάλπες, προκειμένου να αποφασίσουν αν θα έχουν κυβέρνηση «προοδευτικής» ή «συντηρητικής» κατεύθυνσης, η οποία «θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει (εδώ και 150 χρόνια) ο λαός». Oι δρόμοι έχουν γεμίσει -πάλι- με αλαλάζοντες οπαδούς που σείουν πλαστικές σημαίες και πανό και χοροπηδάνε σαν δαιμονισμένοι κάτω από τα μπαλκόνια. O θόρυβος από τις ιαχές και τα «επαναστατικά» τραγούδια που ακούγονται από τα μεγάφωνα, η συνθηματολογία και η κουβεντολογία που ξεχύνεται από τις οθόνες της τηλεόρασης καλύπτουν τους υπόκωφους ήχους των τυμπάνων του πολέμου που χτυπούν έξω από την πόρτα τους. Oι έντονοι προβληματισμοί που εκφράζονται στους χώρους δουλειάς για το πού και το πώς θα ψηθούν οι οβελίες του Πάσχα καλύπτουν το θόρυβο των καταλυτικών εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα στη γειτονιά τους. Aυτή ήταν άλλωστε και η αιτία που οι Xαρτόβιοι δεν κατάλαβαν πως, εκτός από τις τράπεζες, τα εργοστάσια, τις υγιείς και τις προβληματικές επιχειρήσεις και τη μισή Kύπρο, οι ξένοι τούς πήραν τη Mακεδονία, τη Θράκη, τα μισά νησιά του Αιγαίου και όλη την εθνική τους αξιοπρέπεια._ K. K.

Ταξιδεύοντας
Και θυμώντας τα να κλαις…
Η Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε. κυκλοφόρησε το Ταξιδεύοντας το 1977, μια χρονιά που οι πήλινοι γίγαντες των ελληνικών ΜΜΕ δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι σημαίνει ειδικός Τύπος. Τα χρόνια που ακολούθησαν πήγαμε παντού, φωτογραφίσαμε και παρουσιάσαμε τις ωραιότερες περιοχές της πατρίδας μας και κοσμήσαμε τα εξώφυλλα με έργα μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων. Για παράδειγμα, το εξώφυλλο του τεύχους 50 (φωτ.) κοσμούσε πίνακας του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου (και παλιού φίλου) Ράλλη Κοψίδη. Στα περιεχόμενα ο αναγνώστης μπορούσε να διαβάσει ρεπορτάζ για το οικιστικό σκάνδαλο της Κομοτηνής, για την Καστοριά, για τον αναξιοποίητο ορεινό τουρισμό και δεκάδες άλλα αποκλειστικά θέματα. Όπως και άλλα περιοδικά των Τ.Ε., έτσι και το Ταξιδεύοντας φαίνεται ότι βγήκε πολύ νωρίς. Η αγορά το «σνομπάρισε», το ίδιο οι αναγνώστες, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να ανασταλεί η έκδοσή του. Προσπαθήσαμε ακόμα μία φορά με το «Νέο Ταξιδεύοντας», αλλά πάλι δεν είχαμε τύχη. Από τότε ο τίτλος ξεπατικώθηκε, εκλάπη, αντιγράφηκε, σοδομίστηκε από τους λαθρέμπορους ιδεών και ιστοριών, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι Τεχνικές Εκδόσεις ήταν πρωτοπόρες και σε αυτόν τον τομέα, και -για μένα, τουλάχιστον- αυτό που μετράει είναι η δημοσιογραφική και εκδοτική πρωτιά, και όχι οι αντιγραφές ξένων τίτλων._ Κ. Κ.

Εν Λευκώ 04.09

Δημοκρατία της Μέσης Γης: Στα πρόθυρα νευρικής (και όχι μόνο) κρίσης

Τελείωσε! Θα πέσουν, και, αντί να αποσυρθούν στα παρασκήνια, να κόψουν φλέβες και να σοδομίσουν ο ένας τον άλλον, οι ηθοποιοί περνούν μπροστά και απειλούν να ξεκινήσουν από την αρχή! Ο ένας θυμίζει τον Πινόκιο στη «Φαντασία» των παιδικών μου χρόνων. Ο άλλος τον πρωταγωνιστή της ταινίας «Rain Μan». Ο τρίτος δε θυμίζει τίποτα, δε λέει τίποτα. Η τέταρτη να διατηρεί την αντιπροσωπία, ενώ το εργοστάσιο έχει κλείσει. Υπάρχει άλλος; Ναι, κάτι ανάμεσα σε Μουσολίνι και Λένιν, fun to watch, που λένε τα Αμερικανά. Κανείς δε μιλάει για τον κόσμο που έρχεται, γιατί κανείς -ή ελάχιστοι- δεν είναι σε θέση να δει αυτό που έρχεται. Εδώ κι εκεί ανακαλύπτω φράσεις για τον τεχνολογικό μεσαίωνα που έχω γράψει εδώ και 15 χρόνια. Δεν πειράζει. Θα περιμένω. Πού ξέρετε; Δεν αποκλείεται στο τέλος της ζωής μου να με ανακαλύψει ο κ. Μάκης και να με καλέσει να μιλήσω για το ποιος σκότωσε την αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα! Εκεί έφτασε η διαφάνειά μας. Κανείς δε μας «βλέπει» πια. Εντελώς διάφανοι. Αόρατοι, ρε παιδάκι μου. Και τα Μηδενικά, οι Βουλευτές, τα Τεμπελόσκυλα πρώτο τραπέζι πίστα. Τους σιχάθηκα τους κάφρους, αλλά και καταλαβαίνω γιατί αποστρέφουν το πρόσωπο από τους 4Τ, τους ανθρώπους τους, τις Τεχνικές Εκδόσεις και τον γράφοντα. Τυφλώνονται μόλις μας κοιτάξουν!
Πλίνθοι και κέραμοι είναι αυτό το «Εν Λευκώ». Οι λόγοι διάφοροι, όχι αναγκαστικά με τη σειρά που αναφέρονται. Ας δούμε μερικούς…
1. Πέταξα με ακόμα ένα μαχητικό, το Mirage 2000-5.
2. Οδήγησα το Mitsubishi Lancer Evolution – και άλλαξα τ’ όνομά μου σε Benjamin Button.
3. Οδήγησα το Kia pro_cee’d και διαπίστωσα πως, ναι, ο κόσμος πράγματι άλλαξε.
4. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω αλλά και για όσα δεν μπορώ να πω λόγω των περιστάσεων (επισκεφθείτε το costas.cavathas@blogspot.com), των μετεωρολογικών συνθηκών και των προβλέψεων του μάντη Κάλχα για το υπόλοιπο της ζωής μου, τα κείμενά μου διακρίνονται από μια ασάφεια! Βέβαια, οι αναγνώστες που μεγαλώσαμε μαζί ή εκπέμπουν και λαμβάνουν στο ίδιο μήκος κύματος συλλαμβάνουν το υπονοούμενο, αλλά who the fuck cares? Ποιος είμαι εγώ να μιλήσω για τη χαμένη τιμή της Ελληνικής Αυτοκινητοβιομηχανίας, για το σοδομισμό του Μηχανοκίνητου Αθλητισμού, της Γενικής και Αθλητικής Αεροπορίας; Υπάρχουν άλλοι, περισσότερο… ειδικοί! Από τα βάθη της (κουρασμένης) μου ψυχής, πίσω από τις χιλιάδες ώρες που έχω διαθέσει για να «φιλάω κατουρημένες ποδιές» -για να γίνουν όσα έκαναν οι 4ΤΡΟΧΟΙ τα τελευταία 40 χρόνια, για τους διαγωνισμούς σχεδίασης, τις παρουσιάσεις κρυφών ταλέντων στο κοινό (που «ξέχασαν» να πουν ποιος τους ανακάλυψε και τους έκανε γνωστούς)- και κάτω από το βάρος των περιττωμάτων που -κάθε ημέρα- αποθέτει σε «μένα», στο περιοδικό και στην ιστορία του το «Σύστημα», ένα πράγμα έχω να πω: Άι σιχτίρ, ντενεκέδες.
Απασφάλισα, λοιπόν, και είμαι έτοιμος να πετάξω τη «χειροβομβίδα». Αρκετά με τους αγράμματους, τους δημοσιοσχεσάδες, τους πωλητές συνειδήσεων, αρκετά με το θέατρο του παραλόγου που παίζω τα τελευταία 6 χρόνια. Αρκετά με τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, τον Γιαννάκη, τη Φάνη, τη Μιλένα, τον Άκη και τον Σάκη. Αρκετά με εμένα!

Παρακολουθώ τον πανικό που έχει πέσει στην κυβέρνηση, στα τηλεπαράθυρα, στα πρωινάδικα, στους τύπους που ψωνίζουν (και ψωνίζονται) στον μπιντέ. Ακόμα παρακολουθώ τον τρόμο στα μάτια των καλόπαιδων που βλέπουν τις φούσκες τους να σκάνε μαζί με τα bonus. Διαβάζω πως οι «αναπτυγμένες» χώρες τυπώνουν χρήμα σαν τρελές προκειμένου να βουλώσουν τις τρύπες που οι ίδιες δημιούργησαν και να κερδίσουν χρόνο μέχρι τους επόμενους γύρους (τους πολέμους που ετοιμάζουν). Παράλληλα, νιώθω πως έφτασε ο καιρός να χτυπηθεί το botox, αλλιώς ο πλανήτης θα εκραγεί (λες και δεν… έχει!). Με όλα όσα συμβαίνουν, με τους νόμους για τις… κουκούλες, τα τυφλά χτυπήματα, που δεν καταλαβαίνω από πού προέρχονται, αφού οι περισσότεροι στόχοι είναι «λάθος», διαισθάνομαι πως -σύντομα- η Ελλάδα θα γίνει προάστιο των Σκοπίων.
Κωστάκη, κινδυνολογείς, μου έλεγε τεκνό της Λούγκρας. Κωστάκη, κοίτα τ’ αυτοκινητάκια σου, ειρωνευόταν το θηλαστικό που δεν έχει δουλέψει ούτε μία ώρα στη ζωή του. Τι κι αν έλεγα (και έγραφα) πως σε λίγα χρόνια η χωρίς όριο σπατάλη θα κάνει τους νεκρούς να βγουν από τους τάφους; Δεν αντιλαμβάνεσαι πως οι Σταυροφόροι και οι υπερατλαντικοί τους πάτρωνες θα βομβαρδίσουν χώρες, θα φτιάξουν προτεκτοράτα, θα αλλάξουν σύνορα, θα σοδομίσουν ιστορίες, χώρες και λαούς; Είσαι τρελός, απαντούσε το σοσιαλιστικό χοιρινό και το νεοφιλελεύθερο Brioni. Μόνο το ΚΚΕ δε «μου την είπε», ίσως επειδή ξέρω την… Κανέλλη!
Υπνωτισμένος βλέπω τις ομιλούσες κεφαλές στα «παράθυρα» να εκτοξεύουν τις ίδιες μπούρδες που έλεγαν πριν από 40 χρόνια. Ούτε μία νέα ιδέα, μία πρόταση που να αξίζει. Ίδια επιχειρήματα του στιλ «σας πήραμε-σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο, μας πήρατε-μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο». Εικόνα μίζερη, συγκαμένη, δυσκοίλια με τύπους και τύπισσες που, αν δεν είχαν εκλεγεί (από ένα λαό που ψηφίζει ό,τι βλέπει στο χαζοκούτι), θα πέθαιναν από την πείνα λόγω ανικανότητας να κάνουν το παραμικρό!
Και οι κυρίες; Ω, οι κυρίες! Η Dora von Dracula, η Booby Galore, η Mini Mae Mo, η Miss Olive και άλλα μορφώματα του πολιτικά ορθού παρόντος μας. Πιο πολύ μ’ αρέσουν οι «αναλύσεις» στο κανάλι του Γολιάθ και του Δαβίδ. Τι είπε ο Γιωργάκης; Συμφώνησε ο Κωστάκης; Συναντήθηκε ο Κλώνος με τον Φου Μαν Τσου; Τά ’φτιαξε ο Νικολάκης με τον Γιαννάκη; Τα βρήκε η Ψώρα με τη Νόρα; Όταν ακούω ειδήσεις για τον Πολιτισμό μού ’ρχονται στο μυαλό εικόνες XXX σε καναπέδες υπουργικών γραφείων. Είναι και οι ευρωεκλογές, τα ταξίδια aux Bruxelles, η σύνταξη που παίρνεις tres chic, τρέλα σας λέω.
Έχοντας εγγραφεί κανονικά από όλους τους υπουργούς Μεταφορών των γαλάζιων, πράσινων και γαλαζοπράσινων κυβερνήσεων, είμαι έτοιμος να θέσω τέρμα στην επαγγελματική μου ζωή. Με συγχωρείτε που αναφέρομαι στα όσα μου έκανε η «κακούργα η κενωνία», αλλά ελπίζω πως δεν έχετε απολέσει το χιούμορ σας.
Ένα παράδειγμα: Πριν από 10 χρόνια οι Τεχνικές Εκδόσεις δημιούργησαν μία από τις καλύτερες Σχολές Ασφαλούς Οδήγησης στην Ευρώπη, τη Safetrack. Μέχρι σήμερα καμία πρωθυπουργάρα, υπουργάρα, βουλευτάρα ή όποια άλλη ελληνούλικη μορφή ζωής δε μας έχει δώσει σημασία, λες και πάσχουμε από πανούκλα! Ένα βράδυ, μάλιστα, είδα τον Νομάρχη Ζορό να κάνει εγκαίνια «Πάρκου Κυκλοφοριακής Αγωγής» στη Θεσσαλονίκη, κάτι που εμείς κάναμε στην πίστα των Μεγάρων όταν ο Εκδικητής τραγουδούσε τα πρώτα του λαϊκά. Αναρωτιέμαι: Τι είναι αυτό που με/μας κάνει αόρατους; Την απάντηση έδωσε ο Άγγελος Σ., παλιός, ικανός και αξιοπρεπής συνάδελφος, που έκανε το λάθος να μπλέξει με την ΕΡΤ. Δεν τους κάθεσαι, αγόρι μου. Δεν είσαι δικός τους. Τι περιμένεις; Να σε φωνάξουν να κάνεις αυτό που ξέρεις πιο καλά απ’ τον κάθε ξένο ειδικό; Δε θα το κάνουν, γιατί η παρουσία σου χαλάει τη σούπα, ανακατεύει τις μίζες.
Όσο περνούν οι μέρες και η δομική κρίση που δημιούργησαν τα δρακοειδή που κυβερνούν τον πλανήτη πέφτουν σε αδράνεια, τόσο τα άρθρα (μου) απομακρύνονται από την περιγραφή του νέου Banzai, και επιστρέφω στις «ρίζες» μου, σ’ αυτά που γράφω από το 1970: Δεν είναι, ρε βλήματα, οι λαμαρίνες που μετράνε, αλλά εκείνοι που είναι σε θέση να σχεδιάζουν, να παράγουν και, τελικά, να πουλάνε καθρεφτάκια στους ιθαγενείς της Φραπογαλίας, -πρώην- Ελλάδας. Τριακόσιες χιλιάδες Έλληνες (αυτή είναι η μετρημένη αναγνωσιμότητα) διαβάζουν κάθε μήνα τους 4Τ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κατάλαβαν, έμειναν κοντά, στήριξαν τον αγώνα και για 39 ολόκληρα χρόνια μας έχουν στην 1η θέση της καρδιάς τους – και της κυκλοφορίας. Αυτά τα χρόνια κυκλοφόρησαν όλοι οι ξένοι τίτλοι για το αυτοκίνητο και όλοι «έφαγαν χώμα». Γιατί; Διότι οι μισοί εκδότες και δημοσιογράφοι είχαν στόχο να: α. αντιγράψουν τους 4Τ, β. σκοτώσουν τον δημιουργό τους. Από τον πολτό ξεχώρισαν οι αξιοπρεπείς, αλλά, όπως σε κάθε καλή προσπάθεια, ο χώρος γέμισε από δημοσιοσχεσάδες που «έσπρωχναν» τα εμπορεύματα των σύγχρονων «Φαραώ», οι οποίοι τώρα αντιμετωπίζουν το μέλλον με δέος, καθώς βλέπουν τις πωλήσεις να κατρακυλούν. Μια μοναδική επιχειρηματική τάξη, που, αντί ν’ αφήσει πίσω της κάτι, τίναξε στον αέρα με αγωγές και μηνύσεις κάθε δημιουργική προσπάθεια. Ξεκίνησα με όνειρο να «γίνει κάτι και στην Ελλάδα», και κατάντησα το όνομά μου να διασύρεται στις ρούγες και στους Τειρεσίες. Λαμόγια και bespoke αργυραμοιβοί έφαγαν, εκτός από την όποια «περιουσία» που είχα, και τα εντόσθιά μου. Η στιγμή που η ιστορία θα γραφτεί δεν αργεί, και να είστε βέβαιοι πως θα γελάσει ο κάθε πικραμένος – αν και νομίζω πως εδώ που έφτασαν τα πράγματα κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για κανέναν.

Από το Mirage 2000 στο 2000-5
26 χρόνια με τους αγγέλους της Πολεμικής Αεροπορίας
Κάθε φορά που επισκέπτομαι μια Μοίρα της Πολεμικής Αεροπορίας στέκω για λίγο μπροστά στις φωτογραφίες που δείχνουν νέους χειριστές μπροστά ή μέσα στ’ αεροπλάνα. Στη μία ανθυποσμηναγοί με κοντά παντελονάκια και τα αλεξίπτωτα στα πόδια τους μπροστά σ’ ένα Spitfire. Στην άλλη μπροστά σ’ ένα F84, ένα F5 ή F4. Σε μία, δύο ένας μπροστά σε ένα Harvard. Οι πιο πολλοί απογειώθηκαν εδώ και χρόνια για την τελευταία τους πτήση, κι είναι κοντά στους αληθινούς αγγέλους. Άλλοι ζουν με τις αναμνήσεις από το σπαρμένο με ζωντανά σύννεφα γαλάζιο, με εικόνες από πολεμικές ή ειρηνικές αποστολές που κανένας αγριο-Έλληνας δε θυμάται πια. Οι πραγματικοί αεροπόροι ήταν, είναι και θα είναι πάντα κοντά στους αγίους.
Η πρώτη φορά που πέταξα με μαχητικό ήταν το 1983. Ήταν ένα από τα δύο πρωτότυπα Mirage 2000 της Γαλλικής Αεροπορίας στο κέντρο δοκιμών της Aviation Marcel Dassault στη βάση του Ιστρ στη νότια Γαλλία. Το αεροπλάνα βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο δοκιμών και δεν είχαν ακόμη παραδοθεί στις Μοίρες. Φαντάζεστε, λοιπόν, την ικανοποίηση του δημοσιογράφου για την παγκόσμια αποκλειστικότητα. Από τότε μέχρι τώρα και την πτήση με το Mirage 2000-5 στην 331 Μοίρα της 114 ΠΜ στην Τανάγρα πέταξα με πολλά μαχητικά, πέρασα ανεπανάληπτες στιγμές και γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, με τους οποίους έγινα όχι φίλος, αλλά αδελφοποιητός. Κοιτώντας τα φωτογραφικά μου αρχεία δακρύζω, καθώς βλέπω τα πρόσωπα των χειριστών που μου έκαναν την τιμή να μου δείξουν μικρά ή μεγάλα κομμάτια της ζωής τους και να με κάνουν να ζήσω τις συγκινήσεις της εκπαίδευσης σε πραγματικές ασκήσεις μάχης. Αυτό το άρθρο δεν αφιερώνεται στο αεροπλάνο, αλλά στους άνδρες και στις γυναίκες που πετάνε όλα τα αεροπλάνα της ΠΑ, αφού δεν είναι οι μηχανές που κάνουν τη διαφορά, αλλά οι άνθρωποι.
Παρασυρμένοι από τους μικρομεσαίους της πολιτικής και τα άρθρα των δημοσιογραφούντων που σιτίζονται από τα μαύρα κονδύλια των οπλάδων, οι περισσότεροι Έλληνες αντιμετωπίζουν απαξιωτικά τους χειριστές. Έλα, μωρέ, τώρα, μου έλεγε γνωστή αγελάδα της πολιτικής που κάθε τόσο κλοτσάει την καρδάρα. Σιγά τη δουλειά. Ακούγοντας τον ελέφαντα αλλά και άλλα και άλλα είδη του κομματικού ζωικού βασιλείου, σκέπτομαι πως δε θα ήταν κακή ιδέα να… ενεργοποιήσω το Κόμμα της Κοινής Λογικής (του οποίου είμαι ιδρυτής, πρόεδρος και μοναδικό μέλος) και να «κατεβώ» στις εκλογές. Μόνο έτσι μπορεί κανείς να σταθεί δίπλα στους αγγέλους και να στηρίξει την ανεξαρτησία της Ισπανίας (δε λέω της Ελλάδας, για να μη με πουν «εθνικιστή»).
Κάτω από την κάλυψη της «πολιτικής ορθότητας», οι Νεοέλληνες δεν καταλαβαίνουν πως, χωρίς τους αγγέλους, δε θα μπορούν να χαρούν τις «κούρσες» τους. Σοβαροί, αποφασισμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα ενημερωμένοι, με υψηλό επίπεδο μόρφωσης (το 95% είναι απόφοιτοι ΑΕΙ), έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην προστασία της πατρίδας. Η έννοια «πατρίδα» είναι άγνωστη στα υβρίδια που βόσκουν στα mall, αλλά είμαι βέβαιος ότι το είδος δε διαβάζει την ΠΤΗΣΗ και τους 4Τ. Ο επισμηναγός Χάρης Ξουλεής, που πετούσε το 2000-5 MkII, είναι ένας απ’ αυτούς, αλλά θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από τους χειριστές της ΠΑ. Γνωρίζοντας ότι στο πίσω κάθισμα βρισκόταν ένας (παλιός) δημοσιογράφος ο οποίος, παρά τις 40 ώρες σε μαχητικά, δε διένυε την πρώτη (ή, έστω, δεύτερη) νεότητα, δεν ξεπέρασε τα 3,5 g, αν και οφείλω να πω πως άνετα θα μπορούσε να πάει στα 6, μάρτυς ο Π.Γ., και μη ζητάτε να σας πω πιο πολλά!
Γιατί αναφέρομαι στην ποιότητα, στις γνώσεις και στις ικανότητες των χειριστών; Γιατί το 2000-5 ή τα F16 Block 52+ Advanced, που έρχονται την άνοιξη, ή όποιο μαχητικό προμηθευτεί η Ελλάδα προς 60, 70 ή και 90 εκατομμύρια ευρώ το ένα είναι άχρηστο χωρίς αυτούς. Τα συστήματα των σύγχρονων μαχητικών είναι τόσο σύνθετα, ώστε είναι αδύνατο να τα πετάξει κανείς σε ρόλους αναχαίτισης, επίθεσης ή βομβαρδισμού χωρίς να είναι καλύτερος απ’ όλα μαζί! Ίσως πείτε πως πάντα έτσι ήταν με τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας, και μεγάλο το δίκιο σας. Όμως, άλλες οι δουλειές που είχε να κάνει ο χειριστής ενός Spitfire, και άλλες εκείνος ενός Mirage 2000-5. Μια ματιά στα οπλικά συστήματα, στα όργανα πλοήγησης, στους πυραύλους αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους (που έχουν ακτίνα δράσης μέχρι και 350 χλμ.) αρκεί για να πείσει εκείνον που θέλει ή είναι σε θέση να καταλάβει -γιατί υπάρχουν και άσχετοι ή απλώς ηλίθιοι- τις απαιτήσεις που έχει το σύστημα από τον χειριστή.
Μπήκα στην πίσω θέση του -5, συνδέθηκα με το αεροπλάνο, τακτοποίησα τρεις βιντεο/φωτογραφικές μηχανές (η μία στο κράνος μόλις 30 γρ., οι άλλες στις τσέπες της φόρμας) και ετοιμάστηκα για ακόμα μία δύσκολη (για μένα) πτήση. Κι αυτό γιατί -καλώς ή κακώς- δεν μπαίνω σε ένα μαχητικό για να πετάξω… εγώ, αλλά για να καταγράψω τη δουλειά των ανθρώπων που φυλούν Θερμοπύλες. Και επειδή θα βρεθούν πολλοί πολιτικά ορθοί χλεχλέδες να με κατηγορήσουν για «εθνικιστή», γιατί αναφέρομαι στην προστασία της πατρίδας μου, θα επαναλάβω κάτι που λέω και γράφω συχνά. Δεν είμαι Έλληνας, αλλά Ιρλανδός, Ιταλός, Ισπανός, Τούρκος, Γάλλος, Ιάπωνας, Κινέζος (προσθέστε όσες εθνικότητες επιθυμείτε). Ως πολίτης και κάτοικος ενός τόπου που αναπαύονται οι πρόγονοί μου, που σε κάθε μέτρο συναντώ αρχαία μάρμαρα και επιγραφές σε μια γλώσσα που -ακόμη- είμαι σε θέση να διαβάζω, θέλω να διατηρήσω την ελευθερία και την ανεξαρτησία μου. Ένας από τους τρόπους που μπορώ να το κάνω είναι να έχω ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και πανίσχυρη Πολεμική Αεροπορία. Αν δεν έχω, αν είμαι ψοφοδεής μαλάκας, πολιτικά ορθός κεφτές, αν μισθοδοτούμαι από το Ίδρυμα Σόρος, είμαι υιός (ή θυγατέρα) του Δρακουμέλ ή προϊόν του γάμου του botox και του επιχειρηματικού βλαχομπαρόκ, τότε… δε χρειάζεται να διαθέτω το 7% του ΑΕΠ για εξοπλισμούς, εκτός αν θέλω να βοηθήσω τους «οπλάδες» να τελειώσουν τις βίλες τους στο «νησί των ανέμων» ή κάποιο μεγαλοεκδότη να κάνει την -παράλληλη- αρπαχτή του. Αν, λοιπόν, είμαι ένας από αυτούς, τότε είμαι άξιος της τύχης μου. Ποια είναι; Μα, η υποταγή στον κάθε «πασά», είτε αυτός εκπροσωπεί τη Νεο-οθωμανική Αυτοκρατορία είτε υπηρετεί τα συμφέροντα της Ντορολίζας των Ανωγείων και του Gollum του Τσουφεμπλιντεχάουζεν, το οποίο Gollum στα 8 χρόνια της «καταλληλοτερότητάς» του δεν επισκέφτηκε ούτε μία μονάδα των Ενόπλων Δυνάμεων._ Κ. Κ.

Mitsubishi Lancer Evolution
Πέντε λεπτά από τη στιγμή που ξεκίνησα, αναρωτήθηκα δυνατά: Τώρα, ρε παιδάκι μου; Τώρα που καταρρέει το σύμπαν και τα εργοστάσια κλείνουν το ένα μετά το άλλο; Δεν μπορούσατε λίγο πιο νωρίς, τότε που ήμαστε μέσα στην καλή χαρά, και οι χώροι στάθμευσης στέναξαν από τις «Μπέμπες», τις «Μερσεντέ» και τις «Καγιέ»;
Γιατί το κάνετε αυτό σε έναν άνθρωπο που όχι μόνο έχει ζήσει, αλλά και έχει φάει με το κουτάλι τη χαζοχαρούμενη εποχή; Ουδεμία απάντηση. Από κανέναν, συμπεριλαμβανομένου Εκείνου ο οποίος, έπειτα από όσα έχω υποστεί, μάλλον με έχει ξεχάσει. Τι να κάνω ο έρημος, το οδήγησα μέχρι τα σύνορα της Μέσης Γης, το Αεροδρόμιο Δεκέλειας (στο οποίο αναφέρομαι παρακάτω), και -αλήθεια- έπαθα την πλάκα μου.
Αν εξαιρέσεις το πίσω φτερό, που κάνει καλό στα ράλλυ, αλλά φέρνει σε τριτοκλασάτο φαναρτζή, τα υπόλοιπα είναι θεϊκά! Ούτε για την ξεχασμένη μου «γιαγιά» δεν έχω μιλήσει έτσι. Αυτό το Lancer είναι, από κάθε πλευρά, η φαντασίωση του Πραγματικού Οδηγού, και «μπράβο» στους μηχανικούς και στους τεχνικούς που το εξέλιξαν. Για μένα, τον «παλιό», το Lancer αποδεικνύει αυτό που λέω 50 χρόνια τώρα: Η εξέλιξη των επιβατικών αυτοκινήτων πέρασε -και για λίγο καιρό ακόμα θα περνάει- μέσα από τους αγώνες στις πίστες και στα ράλλυ, και ας χτυπιούνται οι κύριοι και οι κυριούλες με τα Ιδρύματα, τα Ινστιτούτα και την κάθε λογής εφεύρεση που έχουν ανακαλύψει για να τα κονομάνε χοντρά. Πιο απλά, δε νοείται οδική ασφάλεια χωρίς αυτοκίνητο που έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει άνθρωποι που νοιάζονται και ξέρουν.
Όλα τα άλλα είναι copy-paste της νοοτροπίας των πολιτικά ορθών ηλιθίων, και με συγχωρείτε διά τη γλώσσα που χρησιμοποιώ – διότι έχω και άλλη, χειρότερη!

Kia (pro)cee’d

… How about Chelsea? Tottenham? Liverpool?
Λέμε τώρα… Γιατί να αγοράσω γερμανικά, όταν μπορώ να ψωνίσω νοτιο-κορεάτικα με σχεδόν τα μισά λεφτά και να αισθάνομαι τη σνομπαρία να τρέχει από τα μπατζάκια μου; Ίσως γιατί έχω μείνει πίσω, αφού η πρώτη μου επαφή με τη μάρκα ήταν τραυματική. Ίσως και αυτό να κατατρέχει όλους τους ανθρώπους να νομίζουν πως ό,τι είναι made in Germany είναι καλό, ό,τι είναι made in Italy πάσχει από ηλεκτρικά κ.ο.κ. Πολλά τα απομεινάρια των παλαιότερων εποχών στο image πολλών εταιρειών, αλλά, όπως συμβαίνει με όλους τους σοβαρούς και οργανωμένους λαούς, αργά ή γρήγορα λύνουν τα προβλήματα και προχωρούν στην επόμενη μέρα. Όπως έκαναν οι Κορεάτες με το pro_cee’d. Η λέξη σημαίνει «προχωρώ», πέρα από τα αρχικά ce (που υποδηλώνουν ευρωπαϊκή πιστοποίηση) και τα ed (european design), κι εδώ όχι μόνο προχώρησαν, αλλά και χτύπησαν τη γηραιά ήπειρο εκεί που πονάει. Σωστό; Λάθος! Γιατί; Διότι, παρά την «ψαγμένη» πίσω ανάρτηση, την άριστη ποιότητα κατασκευής, το δυνατό κινητήρα και το κράτημα, το συγκεκριμένο αυτοκίνητο αδικείται τιμολογιακά. Τα 18.000 ευρώ το φέρνουν στο ίδιο επίπεδο με τα υπερτροφοδοτούμενα snob factor, και η δική μου σνομπαρία βγήκε από το παράθυρο όταν με «καθάρισε» κύριος με VW 1.4 Twin Turbo! Πέρα απ’ αυτά, όμως, ο δρόμος που έκανε η Κia είναι από τη Γη στη Σελήνη, σε αντίθεση με την Τζουτζία, που έκανε το ανάποδο.

Ελληνούλικη(*) Αφασία

Νεκροταφείο το αεροδρόμιο Τατοΐου!
Αναδημοσιεύω τμήματα της «ιστορικής» ανακοίνωσης που πρόσφατα δόθηκε στη δημοσιότητα από «αγανακτισμένους» άρχοντες της βορειοανατολικής Αττικής οι οποίοι (sniff) «ανησυχούν» για την «ασφάλειά τους» και «την υγεία των παιδιών τους» λόγω της λειτουργίας του αεροδρομίου. Η ανακοίνωση δεν είναι η πρώτη, και δε θα είναι η τελευταία, αφού εδώ και χρόνια καλά οργανωμένα συμφέροντα θέλουν να κάνουν στο αρχαιότερο αεροδρόμιο της Ελλάδας ό,τι έκαναν στο Ελληνικό: να το «αξιοποιήσουν» και στη συνέχεια να το μετατρέψουν σε κρανίου τόπο. Οι προθέσεις τους είναι τόσο διάφανες, ώστε αναρωτιέμαι αν πιστεύουν πως ΟΛΟΙ οι πολίτες αυτής της χώρας είναι ηλίθιοι. Ας δούμε μια περίληψη των θέσεών τους (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

– Μετά την παύση λειτουργίας του Ελληνικού, το αεροδρόμιο έχει επιβαρυνθεί με πολλές, διαφορετικές και επικίνδυνες χρήσεις (σ.σ.: η εκπαίδευση των Ικάρων και των νέων χειριστών είναι… επικίνδυνες χρήσεις!).
– Βρίσκονται σε τελικό στάδιο οι διαδικασίες μετεγκατάστασης των ελικοπτέρων της ΕΛ.ΑΣ. και του Πυροσβεστικού Σώματος καθώς και η 24ωρη λειτουργία του, αντί της 12ωρης (σ.σ.: οι πυρκαγιές, οι μεταφορές ασθενών και βαριά τραυματισμένων πολιτών, οι προσαγωγές εγκληματιών και λοιπά περιστατικά πρέπει να γίνονται εντός 12 ωρών – με 2ωρη παύση το μεσημέρι, για να μη διαταράσσεται η σιέστα των δημάρχων και το botox της Κας Φορμολιάδου, κατοίκου Θρακομακεδόνων και πασών των Ρωσιών).
– Προωθούνται διαδικασίες «αναβάθμισης» προκειμένου να στεγαστούν οι νέες υπηρεσίες της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής (σ.σ.: ενώ κανονικά θα έπρεπε να προωθούνται σχέδια τσιμεντοποίησης, ήπιας οικιστικής ανάπτυξης και δημιουργίας υπερ-τοπικού κώλου αναψυχής).
– Ο Συνήγορος του Πολίτη θέτει θέμα δημόσιας ασφάλειας και διαπιστώνει την επικινδυνότητα των πτήσεων από το συγκεκριμένο αεροδρόμιο. Το πόρισμα εντείνει τις ανησυχίες των κατοίκων των βορείων προαστίων, που διαμαρτύρονται εδώ και χρόνια για την ηχορύπανση και τους κινδύνους που διατρέχουν (σ.σ.: αυτός δεν είναι Συνήγορος του Πολίτη, αλλά του… Ταγίπ Ερντογάν).
– Οι δήμαρχοι συμφώνησαν: α. να συναντηθούν με τους αρμόδιους υπουργούς, β. να απομακρυνθεί άμεσα η Αερολέσχη (σ.σ.: οι Αερολέσχες είναι έξι), γ. να μην εγκατασταθούν τα ελικόπτερα της Ελληνικής Αστυνομίας και τα εναέρια μέσα πυρόσβεσης (σ.σ.: για να καεί ό,τι έχει απομείνει από τον εθνικό δρυμό της Πάρνηθας, να αναγερθούν περισσότερα αυθαίρετα και φαραωνικές βίλες σε δασικές εκτάσεις. Για να νικήσει η κιτσαρία, η μπετονιέρα, για να εκραγούν τα πανωσηκώματα, τα playroom και τα BBQ. Για να γίνουν ιδιωτικοί χώροι πλατσουρίσματος, γήπεδα τένις, χώροι τελέσεως γάμων, βαφτίσεων, βλαχο-ονομαστικών εορτών και λοιπών «ελληνούλικων» εκδηλώσεων. Τέλος, για να μεταστεγαστούν τα ελικόπτερα της Τουρκικής Αστυνομίας και Πυροσβεστικής) και δ. να σταματήσουν οι κυκλικές εκπαιδευτικές πτήσεις (σ.σ.:… και να αρχίσουν οι τετράγωνες).
– Ο Δήμαρχος Αχαρνών επεσήμανε ότι «το Τατόι δεν μπορεί να αποτελεί χόμπι του καθενός» (σ.σ.: εκείνος που έκλεψε την παράσταση -και αποκάλυψε τι περιμένει τα παρθένα δάση της περιοχής- είναι ο Δούκας των Θρακομακεδόνων, που προτείνει να δημιουργηθεί…διαδημοτικό κοιμητήριο στο αεροδρόμιο και στις εκτάσεις των πρώην βασιλικών κτημάτων!).

Νεκροταφείο το Τατόι ζητάει ο Μέγιστος! Τόπος θανάτου για ένα χώρο που προσφέρει ανάσα, ζωή και μάθηση. Νεκροταφείο το πρώτο αεροδρόμιο που απέκτησε η Ελλάδα μετά την απελευθέρωση από τους… προγόνους του! Το «σπίτι» της Σχολής Ικάρων. Ο χώρος που χιλιάδες νέοι και νέες μαθαίνουν να πετάνε ανεμόπτερα, αεροπλάνα και ελικόπτερα – αντί να ξημεροβραδιάζονται στις καφετέριες, να σπάνε κεφάλια στα γήπεδα και να σνιφάρουν ουσίες.
Παρακολουθώ την υπόθεση χρόνια, και υπόσχομαι πως όσο μπορώ να γράφω και να μάχομαι θα πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις αυτούς που, κάτω από το μανδύα της «ασφάλειας των παιδιών τους», θέλουν μετά το αεροδρόμιο Ελληνικού να τσιμεντοποιήσουν τους μοναδικούς πνεύμονες πρασίνου που έχουν απομείνει στο Λεκανοπέδιο: το αεροδρόμιο στους πρόποδες του εθνικού δρυμού Πάρνηθας και τα πρώην βασιλικά κτήματα.
Ουστ, ρε…

(*) Οι χαρακτηρισμοί «ελληνούλης», «ελληνούλικοι» είναι c/w του δημοσιογράφου κ. Χ. Στεφάνου.

Η χειροβομβίδα και η περόνη
Την άφησα στο τέλος σαν ανέκδοτο, με την ευκαιρία του τεύχους της 1ης Απριλίου. Αν προσέξατε, είπα ότι θα πετάξω την περόνη, όπως κάνουν οι κ.κ. Καραμανλής και Παπανδρέου με την «οικονομική» κρίση! Κρατάνε τη χειροβομβίδα και πετάνε την… περόνη ελπίζοντας ότι ο οικονομικός τίγρης της νοτιοανατολικής Ευρώπης που άκουγε στο όνομα «Ελλάς» και άλλαξε σε Χαρτόβια ή και Φραπογαλία «θα τη βγάλει καθαρή». Τέτοιες πολιτικές κάνουν το όπλο να σκάσει στα μούτρα σου και μετά σε φυτεύουν σε μία τρύπα 2×0,80 με μια περόνη περασμένη στο δεξιό αντίχειρα! Ες αύριον._ Κ. Κ.





Αρέσει σε %d bloggers: