Αρχείο για Αύγουστος, 2009

Ουδείς άσφαλτος


Παρασκευή 29 Αυγούστου, ώρα 10 το πρωί όπως έλεγαν και οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ που, για τρεις μέρες κάλυπταν την καταστροφική πυρκαγιά της ανατολικής Αττικής, και οδηγώ το νέο VW Golf GTi προς α. το αστυνομικό Τμήμα Βούλας για να παραλάβω μία ακόμα κλήση για απολογία για τις απάτες που διέπραξαν άλλοι β. να πάρω συστημένη επιστολή που με ειδοποιεί ότι πρέπει να καταθέσω μάρτυρας σε μήνυση που μου έχει κάνει ένα από τα λαμόγια που έλαβαν μέρος στην οικονομική μου καταστροφή γ. να πληρώσω λογαριασμούς ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και δεν ξέρω τι άλλο στην τοπική τράπεζα μια και αποφεύγω να λέω σε άλλους να μου κάνουν «δουλειές».
Η ζωή-μου-γελάει-ευτυχισμένα διότι οδηγώ ένα από τα καλύτερα (μαζί με άλλα Φολκσβάγκεν, κάποια Audi και BMW) «οικογενειακά» αυτοκίνητα στο κόσμο και αισθάνομαι όπως όταν έτρεχα σε αγώνες τόσο καλό, σωστά στημένο και ανήθικα γρήγορο είναι το νέο GTi. Αναφέρω τις αγωγές και τις μηνύσεις για να μη ξεχνάτε ότι, όσο πιο εντάξει είσαι με τις υποχρεώσεις σου στο σαρδανάπαλο κράτος της Χαρτοβιας τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να πας φυλακή. Το δεύτερο για να πω (πάλι) ότι εντυπωσιάστηκα με το αυτοκίνητο και ταράχτηκα με τις κιτς ζάντες που θυμίζουν βάγκεν Γερμανού προαγωγού (γυναικών) αλλά, περισσότερο για να πω ότι άκουγα τον ραδιοφωνικό σταθμό που έφτιαξα με την Σοφία πριν 10 χρόνια και που, όπως ίσως γνωρίζετε, πουλήθηκε στις Εκδόσεις Λυμπέρη προς €116.500 αλλά αυτό είναι ιστορία του (κοντινού) μέλλοντος. Και εκεί που παρακολουθούσα τις επιλογές των ανθρώπων που είχα επιλέξει και, ακόμα, μεταφέρουν την αιθητική των Τ.Ε, «πέφτουν» οι «ρεκλάμες». Τα δυστυχισμένα μου αυτιά ακούνε τη διαφήμιση κουτσομπολίστικου εντύπου που έχει «αποκλειστικά» ρεπορτάζ για το πως πέρασε τις διακοπές της η Μπούλα Βιζιτομανίδου, με ποιόν «πήγε Μύκονο» η Λούκης Καβαλάς , ποιος είναι ο νέος «έρωτας» της Ντέζης Μπουλκομέ και ποιος ο πρώην της Έφης Ξεκωλίδου.
Και εκεί που είχα φάει ήττα, υπόφερα από κατάθλιψη και ήμουνα έτοιμος να κόψω τις φλέβες μου παίρνει τηλέφωνο ο Λευτέρης ο Μανιαδάκης (από το «Γίνε Πρωταθλητής» αν θυμάστε) και με ρωτάει τι θα κάνω το Σ/Κ. «Θα αυτοκτονήσω» λέω. Πριν το κάνετε ακόμα, λέει. Πάμε με το μηχανάκι μέχρι τη Πάρο που οργανώνω το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα kite surf στην Πούντα από τις 8 ως τις 15 Σεπτεμβρίου και έχω πολλές εκκρεμότητες;
Για να ξεχάσω τη φρίκη αποδέχομαι τη πρόκληση και τηλεφωνώ στο φίλο και συγκυβερνήτη Πέτρο Μπούμη. Πάμε Αφίδνες πέρνουμε το Robinson R44 και, στις 18.00 του Σαββάτου απογειωθήκαμε. Στις 7 και κάτι προσγειωθήκαμε στον ιδιωτικό χώρο του Paros Kite απέναντι στη Πούντα ξέροντας πως δεν θα ενοχλήσουμε τα …πυροβολημένα με τα kite αφού είχε 2 μποφόρ άρα έπιναν καφέ. Ο Πέτρος γύρισε στην Αθήνα εμείς μείναμε. Πήγαμε στη «ΘΕΑ», το εστιατόριο του Νίκου (δίπλα στη μικρή μαρίνα και στο φέρι για Αντίπαρο) και δειπνήσαμε ωραία και ευγενικά αλλά, είχα τύψεις γιατί ξαναπήρα 4 κιλά που με δυσκολία είχα χάσει. Και μόνο ότι έγραψα αυτή τη φράση με κάνει να έχω περισσότερες (τύψεις) γιατί ο κόσμος καίγεται (κυριολεκτικά) και η γριά (ή ο γέρος) χτενίζεται.
Το βράδυ με άλλους 1500 ντόπιους και ξένους, πήγαμε στη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο Μοναστήρι και μετά στον Δρυό στο Resalto του Αποστόλη που, τη περασμένη Κυριακή γιόρτασε τα 10χρονα του (11 στη πραγματικότητα) και μου έδωσε ωραίο T-Shirt και παίζει τις καλύτερες ροκιές της δικής μου εποχής. Και εκεί που καθόμαστε φτάνει ο Γρηγόρης ο Ψαριανός, βουλευτής της Ευρύχωρης Αριστεράς και φίλος αγαπητός αλλά, και ένας από τους outcasts του ραδιοφώνου μια και…απολύθηκε γιατί μιλούσε ελεύθερα και λέμε πολλά και διάφορα μέχρι τις 04.00 οπότε ξεραθήκαμε μέχρι τις 09.00 το Hotel Naousa του Χάρη του Μαρουλίδη που διαβάζει κάθε πρωί το ιστολόγιο και πρέπει να προσέχω τι γράφω γιατί θα μου κόψει το ηλεκτρικό αλλά έτσι κι’ αλλιώς κάηκαν τρεις γλόμποι. Ύστερα πήγαμε πάλι στον Δρυό και συναντήσαμε (πάλι) τον Γρηγόρη, κάποια άλλα πρόσωπα και την Κατερίνα τη Καφεντζή και, όλοι μαζί πήγαμε πάλι στο Paros Kite για να δούμε το Γερμανικό Γκραν Πρι και τη νίκη της Φεράρι (yeahhhh!).
Στις 18.00 αφίχθει ο Πέτρος με το R44 και πήγε μία μικρή βόλτα τον Γρηγόρη που πρώτη φορά έμπαινε σε ελικόπτερο και του άρεσε πολύ. Μετά επιστρέψαμε στις Αφίδνες και μόλις που προλάβαμε τα VFR και μη τολμήσει κανείς να πει το παραμικρό γιατί όλη μου η ζωή είναι η αεροπορία και οι αγώνες και, αν δεν πετάξω μαραζώνω. Τις πρώτες ώρες της Δευτέρας έγραψα αυτό το κείμενο για να δείτε πως περνάω όταν όλα στη ζωή πάνε στραβά και κάτι πρέπει να κάνω για να βγω απ’ το σπιράλ και συγγνώμη που πετάω κ α ι ελικόπτερα όμως δικαιούμαι δια να ομιλώ επειδή, δεν ξεκίνησα χτες αλλά το …1957 αφού, πρώτα πήρα πτυχίο ανεμοπορίας και μετά αυτοκινήτου! Θα πείτε πως άλλοι δεν έχουν να φάνε και πως η Αττική κάηκε κι’ εγώ χτενίζομαι αλλά, ουδείς άσφαλτος!
Και επανέρχομαι απ’ το γραφείο για να συμπληρώσω πως η εικόνα από ψηλά είναι ο απόλυτος Άδης αλλά το ίδιο συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη νότια και βόρεια Καλιφόρνια όπου πέθαναν δύο πυροσβέστες σε αντίθεση με την ΠΟΣΠΕΡΤ που ζήτησε ….υπερωρίες γιατί οι εικονολήπτες «έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους» τέτοιους φρικτούς μικρομεσαίους και ελλιποβαρείς ανθρώπους μόνο ο γίγαντας ελληνικός λαός διαθέτει. Ακόμα στην φωλιά του καπιταλισμού, στη πιο πλούσια πολιτεία-χώρα του κόσμου, 100.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και ούτε ξέρω πόσες επαύλεις, πόσα δέντρα, πόσα ζώα, πόσος πλούτος κάηκε αλλά κανείς δεν τσιρίζει στα «παράθυρα», δεν λυσσάει για το παράνομό του και οι τοπικοί άρχοντες δεν τρώνε κοψίδια σε χασαποταβέρνες και τα νεάτερνταλ δεν καίνε τη γη για να πάνε τα σκουπίδια «αλλού» δηλαδή στην αυλή του άλλου, αν αυτό το συνοθύλεθμα είναι λαός εγώ είμαι χιλιμπίλης απ’ το Τέξας.
Και κανείς δεν βγαίνει στα κανάλια, ιδιαίτερα κάποια από τα τελευταία lifting του ΠΑΣΟΚ να πει συγγνώμη για τις πυρκαγιές της δικής τους 20ετίας όχι πως οι ζώνες HERMES της Ν.Δ είναι καλύτερες.
Τι θέλω να πω;
Πως μόνο ένα πολιτικό κομάντο μπορεί να αλλάξει τα πράγματα στην Ελλάδα, μία ομάδα αδιάφθορων και πυροβολημένων ανθρώπων που θα βγούν στα κανάλια με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο και θα καλέσουν όσους διαθέτουν ίχνος αξιοπρέπειας στη κρατική μηχανή να λάβουν μέρος στην ανασυγκρότηση της πατρίδας. Το κομάντο πρέπει να ανήκει στο χώρο της Ευρύχωρης Αριστεράς, του απηυδισμένου Κέντρου και της πολιτισμένης δεξιάς που όλοι έχουν να κοινό στοιχείο: να ξαναφέρουν την προσωπική και εθνική αξιοπρέπεια στο προσκήνιο της πολιτικής.
Και, με αυτό το …διάγγελμα σας αφήνω και πάω να ψάξω για συχνότητα για να κάνω ένα ραδιοφωνικό σταθμό που θα λέγεται Up Your’s

Τουρκικά RPV πάνω απ’ την Ελλάδα

Διάβασα σε πολλά ιστολόγια ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμποιούν ισραηλινής κατασκευής μη επανδρωμένα αεροσκάφη, εφοδιασμένα με τις τελειότερες συσκεύες παρακολούθησης για να αποτυπώσουν τα πάντα στα νησιά και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Η πληροφορία δεν διαψεύστηκε άρα είναι αληθνινή και γιατί να μην είναι. Η σχέση «αγάπης» αν άμεσα στη Τούρκία και το Ισραήλ έχει γερές βάσεις αφού, όταν θα έλθει η στιγμή για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών στο Αιγαίο, η Τουρκία θα μετατρέψει σε αεροπλανοφόρο τα κατεχόμενα και το Ισραήλ θα κάνει το ίδιο στη …Κρήτη! Σε όσους ακούγεται απίθανο δεν έχουν παρά να θυμηθούν την πληροφορία για σάρωση, πριν 20 χρόνια, της ελληνικής υφαλοκρηπίδας από υποβρύχια του ισραηλινού ναυτικού.
Δεν ξέρω αν, η Π.Α. είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τη νέα απειλή αλλά, είναι φανερό πως το πηδηχτό ζεϊμπέκικο του Γιωργάκη με τον Τζεμ και οι κουμπαριές του Κωστάκη δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα στις ελληνο-τουρκικές «σχέσεις». Η Άγκυρα έχει στόχο να χωρίσει το Αιγαίο στα δύο και να μετατρέψει σε νατοϊκό προτεκτοράτο την ανατολική και δυτική Θράκη και, με τίποτα δεν πρόκειται να σταματήσει. Άλλοστε για τους μυημένους αυτό είναι και το ευρύτερο σχέδιο. Η «Φινλανδική» Ελλάδα, η Τουρκία χωροφύλακας των αμερικανών και το ευρωπαϊκό της τμήμα πλήρες μέλος της Ε.Ε. Όσοι παρακολουθούν τη πορεία του γράφοντος θα θυμούνται ότι, είναι η … δέκατη φορά που αναφέρω το σενάριο από το 1985. Αν και αυτό σας φαίνεται απίθανο δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε προσεκτικά τις κινήσεις του Πατριάρχη Βαρθολομαίου που θα είναι ο τοποτηρητής της «διεθνούς κοινότητας» στο μόρφωμα. Όλες του οι κινήσεις έχουν στόχο την διαυκόλυνση της Άγκυρας στο έργο που έχει αναλάβει ο Στρατός. Με τη δημιουργία του προτεκτοράτου θα ικανοποιηθούν Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, η περίπτωση θερμού επεισοδίου θα πάει ακόμα πιο μακρυά, εκείνοι θα ζήσουν καλά και εμείς καλύτερα όπως έλεγε η γιαγιά.
Κινδυνολογίες; Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε. Όπως λέει και ο …Λιακόπουλος ο καιρός γαρ εγγύς.

Φυσιογνωμιστής

Εκτός από την αεροπορία και τους αγώνες αυτοκινήτου (παλιά και όταν μπορούσα) μεγάλη μου αγάπη είναι η παρατήρηση φυσιογνωμιών και η εξαγωγή συμπερασμάτων. Αυτή η ενασχόληση με έχει «σώσει» από πολλές παγίδες αλλά, δυστυχώς, όχι και απ’ αυτή που οδήγησε τις Τεχνικές Εκδόσεις και εμένα στο σημείο που βρίσκονται σήμερα. Ενώ δηλαδή μποστά μου είχα την εικόνα του αντιπροσωπευτικού λαμόγιου την απέδιδα στη αμορφωσσιά και στη γραφικότητα και δεν άφηνα τον εαυτό μου να «δει» τι κρύβεται πίσω απ’ τα κίτρινα φούτερ, τα πολύχρωμα «ελβιέλα» και τα αθλητικά παντελόνια με τη ρίγα στο πλάι για να μην αναφερθώ στο μισό-μισό ρόλεξ με τα διαμαντάκια στις ώρες και τα μαλιά που, για να καλύψουν τη φαλάκρα, ξεκινούσαν απ’ το λαιμό και έκαναν στροφή δεξιά στο μέτωπο.
Για να μη τα πολυλογώ το χόμπι μου με βοήθησε και με βοηθάει ακόμα να διακρίνω τι πρόκειται να συμβεί σε ένα μήνα ή ένα χρόνο. Δεν έχω δηλαδή παρά να κοιτάξω τη γραβάτα, τα παποπύτσια και τις κάλτσες ενός, ας πούμε, πολιτικού για να καταλάβω αν το άτομο αξίζει ή αν, αυτά που λέει, είναι λόγια του αέρα, μπαρουφολογίες, και ασχετοσύνες. Προσέχω και τα ρολόγια. Εκεί είναι που βλέπεις μέσα στη ψυχή του ατόμου και, βέβαια, του πολιτικού.
Πέρα απ’ τις ενδυματολογικές επιλογές ακτινογραφία είναι και το πρόσωπο. Για να καταλάβεις σε ποιο κόμμα ανήκει ένα άτομο δεν έχεις παρά να παρατηρήσεις τα πουκάμισο (καρό με κίτρινες-μουσταρδί αποχρώσεις), πόλο με επώνυμο σήμα, το κούρεμα (κοκοράκι με ζελέ), η σκατί γραβάτα ή το παντοφλέ παπούτσι με «πατίνα» και «χρυσή» αγκράφα και ξέρεις αν είναι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ή ΛΑ.Ο.Σ! Πολλές φορές τα φαινόμενα απατούν γιατί, ένας «σοσιαλιστής» φοράει Αρμάνι και Βασερόν Κονσταντέν και δεξιός φοράει τρύπια τζιν αλλά, πρέπει να πω ότι η αμφιβολία δεν κρατάει πολύ. Αν σβήνει το τσιγάρο στην άμμο ή αν οδηγεί «καγιέ» και»μερσεντέ» είναι πασοκονεοδημοκράτης. Αν μαζεύει τα σκουπίδια του είναι Σύριζα και αν τα θάβει είναι «οικολόγος». Οι οπαδοί του ΛΑ.Ο.Σ διακρίνονται από τα ιριδίζοντα κουστούμια τους κοσμικούς γάμους και τους Τζουτζούκους».
Πριν κλείσω αυτό το -χιουμοριστικόι- σημείωμα θα σας βάλω διαγώνισμα.

Τι είναι αυτό που φοράει μυτερά, σκατί παπούτσια με ψηλά τακούνια, εφαρμοστά ιριδίζοντα κουστούμια, ξεκούμπωτα πουκάμιοα με «ανοιχτούς» γιακάδες, φοράει ρόλεξ και πανεράι, έχει βίλα σε κοσμικό νησί και είναι παρών σε όλες τις μαζώξεις επιφανών κουράδων;

Ανήκεστος βλάβη

Δημοσιεύτηκε στο «Πρώτο ΘΕΜΑ» στις 23.08.09

Με καθυστέρηση 35 χρόνων αποφάσισα να σοβαρευτώ και, να σταματήσω να παρουσιάζω χιουμοριστικά όσα συμβαίνουν στη Δημοκρατία της Χαρτόβιας. Αντί δηλαδή να ζητάω την βοήθεια της Μεγαλόχαρης περιμένοντας ένα θαύμα, να αναλύω με σοβαρότητα τις αιτίες που οδήγησαν στο βουνό τους Μανώλη, Βενιζέλο και Πάγκαλο και τον Γ.Α.Π να λέει πως, ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Σαν παράδειγμα αναφέρω πως, παρ’ όλο ότι γνωρίζω από το 1989 την ύπαρξη του ερωτικού τριγώνου ΟΤΕ, Siemens, Ιντρακόμ, όταν διοικητής ήταν ο κ. Τόμπρας, δεν έδωσα την οφειλόμενη δημοσιότητα σεβόμενος τη σχέση ενός παράφορου τριολέ. Κάποια στιγμή όμως ο Διοικητής κάλεσε τα παιδιά στο γραφείο του και, αφού πρόσφερε χυμό «Λιμπερτά» (φτιαγμένο από πορτοκάλια Ανατολικής Γερμανίας), τους έκανε δώρο μία απ’ ευθείας ανάθεση για 470.000 ψηφιακές παροχές. Το γεγονός ενόχλησε τους γονείς (κυβέρνηση ΝΔ-Αριστεράς) που τον ανάγκασαν σε παραίτηση. Την ανατροφή τους ανέλαβαν άλλοι (κυβέρνηση Ζολώτα) η οποίοι υπέγραψαν δύο συμβάσεις ύψους 31,5 δις δραχμών αλλά επειδή ούτε αυτές επέτρεπαν να τελειώσω τη βίλα μου στο Νησί των Ανέμων, η κυβέρνηση κατέρρευσε. Ακολούθησαν γαλάζιοι γονείς οι οποίοι έδωσαν εντολή στον 7ο Τακτικό Ανακριτή κ. Βαζαίο να ερευνήσει το πόθεν έσχες του δώρου. Η ανάκριση οδήγησε στη ποινική δίωξη των φίλων του ζεύγους Μαντέλη, Κόκκαλη, Τόμπρα, Μήνη, Κιουλάφα και Ντόμπεκ αλλά, ως εκ θαύματος, άπαντες απαλλάχτηκαν το 1993 με βούλευμα την ημέρα που το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές. Ο έρωτας τους έμελλε να περάσει από συμπληγάδες. Το 1995 επί κυβέρνησης Σιδερένιου ο κ. Ζορμπάς έκρινε την προμήθεια των ψηφιακών παράνομη αλλά, επειδή τα παιδιά είχαν μπάρμπα στη Κορώνη ο Ανδρέας ανάθεσε την υπόθεση στον κ. Τζανακάκη ο οποίος με τη σειρά του την παρέπεμψε στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Με βάση την έρευνα του Ε.Σ. ο κ. Καράμπελας άσκησε ποινική δίωξη για τρία κακουργήματα και 3 πλημμελήματα αλλά οι κατηγορούμενοι απαλλάχτηκαν όταν την διακυβέρνηση της Χαρτόβιας ανέλαβε ο Καταλληλότερος. Μη νομίζετε ότι, η ιστορία τελειώνει εδώ. Όπως ακούσατε, τη περασμένη Τρίτη η εισαγγελία του Μονάχου εμπόδισε την έκδοση του Herr Christoforakos με το αιτιολογικό ότι, «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» και τώρα ο 1ος Τακτικός Ανακριτής πρέπει να παραδώσει την υπόθεση στον 2ο, ο 2ος στον 3ο κ.ο.κ μέχρι να φτάσει σε μένα που είμαι ο πραγματικός υπεύθυνος για τις μίζες. Αυτό μέχρι να γίνουν εκλογές οπότε θα αλλάξουμε (αντί να βουλιάξουμε) και ο Ανακριτής θα διατάξει την απαλλαγή μου, ο Christoforakos θα απαλλαγεί λόγω ανηκέστου και η χώρα θα πλεύσει προς την επόμενο σκάνδαλο οπότε θα ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία._Κ.Κ.

Είχαμε προτείνει…

Λίγες μέρες μετά τις «18 Οχτώβρη» του 1981, ο τότε υπουργός Γεωργίας με κάλεσε να «πω τη γνώμη μου» για την υπογραφή της συμφωνίας για την προμήθεια των Canadair CL125 και των, τυχών, εναλλακτικών λύσεων και προτάσεων για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην Ελλάδα.
Με τη βοήιεια του μεγαλύτερου και αρχαιότερου αεροδιαστημικού περιοδικού στην Ελλάδα, «ΠΤΗΣΗ & Διάστημα» και του φίλου Νίκου Συμιγδαλά, ιδρυτή της «Αεροπορίας Αιγαίου», που χρόνια μετά έγινε «Aegean Airlines» όταν τον σύστησα στον σημερινό της ιδιοκτήτη, ο οποίος βέβαια «ξέχασε» ποιος τους έφερε σε επαφή άλλη μία ακόμα «αστεία» ιστορία της προϊστορίας του γράφοντος που κάποια μέρα θα σας πω για την… ιστορία!
Καθίσαμε, γράψαμε, στείλαμε επιστολές, στείλαμε φαξ, πήραμε τηλέφωνα σε όλες τις αεροπορικές και κατασκευαστικές εταιρίες του πλανήτη που ασχολούνταν με την επίγεια και εναέρια πυρόσβεση.
Δουλέψαμε ένα μήνα και φτιάξεμε ένα χοντρό φάκελο που περιείχε όλα τα διαθέσιμα μέσα, όλους τους κατασκευαστές, όλα τα αεροπλάνα, τα οχήματα, και, μία μέρα, τα παρουσιάσαμε σε επιτροπή «αρμοδίων υπηρεσιακών παραγόντων», γαλονάδων και ορίτζιναλ (τότε) «συμβούλων», που δεν ήξεραν τη τύφλα τους.
Ποίες ήταν οι προτάσεις που κάναμε για πρώτη φορά πριν 30 χρόνια;
Παραθέτω τις κυριότερες
1. αντί 6 CL125 η Ελλάδα να αγοράσει 5 και, με τα χρήματα του 6ου, κάπου 5.5 εκατ. καναδικά δολάρια, να προμηθευτεί 12 βομβαρδιστικά του Αμερικανικού Ναυτικού με 0 ώρες στο airframe και 0 ώρες στους κινητήρες.
Τα αεροπλάνα ήταν τα Tracker 2CA τα οποία πρόσφερε η αμερικάνικη AirUnion. Τα Τράκερ μπορούσαν να πάρουν 5,5 τόνους επιβρανδυντική σκόνη αλλά, το κυριότερο, μπορούσαν να βαφτούν κίτρινα, να σταθμεύσουν στα νησιά του Αρχιπελάγους και, εκτός από αποστολές πυρόσβεσης, να αναλάβουν αποστολές ναυτικής περιπολίας, ελέγχου θαλασσίων συνόρων, παράνομης μεταναύστευσης (τότε!), ναυτικής συνεργασίας και άλλες που, αν θέλετε, μπορώ να αναφέρω λεπτομερώς.
2. Εκτός από τα Τράκερ προτείναμε την προμήθεια και άλλων εξειδικευμένων αεροσκαφών που ήταν τότε διαθέσιμα στον Καναδά, στην Αυστραλία, την Γαλλία και, βέβαια, τις ΗΠΑ.
3. εγκατάσταση επίγειων πύργων παρατήρησης
4. περιπολίες με ελαφρά, διθέσια αεροπλάνα που ανήκαν/ανήκουν στις Αερολέσχες
5. ακύρωση της προμήθειας …100 ψεκαστικών PZL Dromader(!) που, οι «σύμβουλοι» ήθελαν να χρησιμοποιήσουν σαν …πυροσβεστικά!) και αγορά μεγάλων ελικοπτέρων τα οποία..
6. θα μπορούσαν να βρίσκονται, εφοδιασμένα με κατάλληλα μέσα, δίπλα στην εστία της πυρκαγιάς σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μέχρι να φτάσουν οι τα πεζοπόρα τμήματα και, βέβαια, τα εναέρια μέσα

Η έρευνά μας είχε λάβει υπ’ όψη το ανάγλυφο της Ελλάδας, τη δράση των οικοπεδοφάγων και των οικοδομικών συνεταιρισμών, τον χρηματισμό των υπηρεσιών καιν την μπουνταλοσύνη των νεοελλήνων
Τι απόγινε;
Τίποτα. Μετά τη συνεδρίαση της Επιτροπής οι Κώστας Καββαθάς και Νίκος Συμιγδαλάς εξαφανίστηκαν απ’ το προσκήνιο προφανώς επειδή χάλασαν τις «σούπες». Οι οποίες «σούπες» είχαν όνομαι ιαι επώνυμο και ανήκαν, που αλλού, στον εκδοτικό χώρο πράγμα που, κατά ένα ποοστό, εξηγεί γιατί είμαι «κομμένος» από το συγκεκριμένο «συγκρότημα».
Μας ρώτησε κανείς από τότε;
Ποτέ. Αντ’ αυτού ανάθεσαν στα δημοσιογραφικά τους εξαπτέρυγά να απαξιώσουν τις προτάσεις με το επιχείρημα πως «ο δημοσιογράφος δεν ξέρει απ’ αυτά».
Με τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι πως, αν η τότε κυβέρνηση του πρώϊμου ΠΑΣΟΚ είχε ακολουθήσει τις προτάσεις μας δεν θα είχαμε φωτιές στην Ελλάδα! Όταν καίγονται δάση και εκατοντάδες σπίτια στο Λος Άντζελες και το Πάλο Βέρντες στη Καλιφόρνια και χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τις εστίες τους στη μητρόπολη του καπιιταλισμού, στη χώρα που διαθέτει τα πιο τέλεια μέσα πυρόσβεσης στον κόσμο δεν είναι δυνατόν να τη «γλιτώσει» η Ελλάδα. Απλώς, αν είχαν παρθεί κάποια μέτρα η πρόληψη θα ήταν καλύτερη και οι καταστροφές λιγότερες.

Πέρα όμως από τις -πονεμένες- ιστορίες του -πονεμένου- παρελθόντος επαναλαμβάνω κάτι που λέω χρόνια: δείτε στη τηλεόραση που είναι χτισμένα τα σπίτια μας. Δείτε τα καταπατημένα δάση, τις γεμάτες σκουπίδια και μπάζα χαράδρες, δείτε τις κουτοπόνηρες φάτσες που τσιρίζουν «παναγία μου» βλέποντας το αυθαίρετό τους να λαμπαδιάζει και, το κυριότερο, παρακολουθήσετε το αλισιβερίσι ανάμεσα στους «άρχοντες» της τοπικής αυτοδιοίκησης και θα καταλάβετε πως δεν υπάρχει ελπίδα.
Λυπάμαι, θυμώνω για την εξαφάνιση του δάσους, για τα λιγοστά ζώα που γλίτωσαν απ’ τις φόλες, το περιβάλλον που πνέει τα λίσθοια αλλά, δεν δίνω μία για τους κάφρους που βίασαν και βιάζουν κάθε τετραγωνικό μέτρο γης, σε αγαστή συνεργασία με τις «αρχές» και τη αποκαλούμενη (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) «τοπική αυτοδίοικηση».
Όπως ίσως έχετε καταλάβει το κείμενο σε πολλές από τις αναρτήσεις μου αλλάζει με το πέρασμα των ημερών καθώς παρουσιάζονται νέα στοιχεία.
Αυτό κάνω και τώρα που μόλις είδα τις δηλώσεις διαφόρων «ειδικών» για την αντιμετώπιση της καταστροφής. Ανάμεσα και οι κλασικές αγριόφατσες που, ναι μεν «σήκωσαν» βίλες χωρίς άδεια αλλά, για να «βάλουν ένα κεραμίδι στο κεφάλι τους» και επειδή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ με διάταξη νόμ ου επέτρεψε να παίρνει ρεύμα το αυθαίρετο αν ο κάτοχός του πάσχει από …διαβήτη και, μέσα σε 10 χρόνια, 5 εκατομμύρια «έλληνες» πάσχουν από την ασθένεια και αν αλλάξει κάτι σε αυτό το αποκλαούμενο κράτος εμένα να μου γράψετε…
Αυτός είναι και ο λόγος που αντιμετωπίζω με το ανάλογο χιούμορ τις κορώνες του Γιωργάκη για αλλαγή της Αλλαγής και του Κωστάκη για την επανσασύσταση, ανανέωση, αναδιοργάνωση του κράτους. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει κανείς πλέον.
Εκτός εάν υπάρξει ένα πολιτικό κομάντο, μία ομάδα νέων, αδιάφθορων πολιτικών που θα γκρεμίσει το κομματικό κράτος, θα πετάξει έξω τους κηφήνες και θα επιβάλλει τον όποιον νόμο.
Και μετά, μια που τελείωσε και το ποπ κορν, θα ανάψουν τα φώτα και η ταινία θα τελειώσει

Προαγγελία "θανάτου";

Παρακολουθώ τα ρεπορτάζ από τις πυρκαγιές που καταστρέφουν τα τελευταία δάση της Αττικής -και της χώρας. Το φαινόμενο δεν είναι «ελληνικό». Καίγεται η Αμερική στη Καλιφόρνια, στο …Χόλιγουντ. Χτυπιέται από τυφώνες, καταγίδες και χιονοπτώσεις. Χιλιάδες πένουν χωρίς σπίτια και εκατοντάδες χάνουν τη ζωή τους από τις φυσικές καταστροφές. Καίγεται η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι πάντες. Λες και η φύση αποφάσισε να τελειώνει με τον εισβολέα που λέγεται άνθρωπος. Όμως η δική μας καταστροφή έχει μία διαφορά: τη κοινωνική και πολιτική χυδαιότητα.
Βλέπω, και ομολογώ πως χαίρομαι να καίγονται οι αυθαίρετες γαϊδουρόβιλες και τα αισχρά βλαχοτριώροφα που, είναι φανερό ότι, τα χτίστηκαν σε καταπατημένα δάση με νόμους και διατάξεις της χούντας ή των πολιτικάντηδων που αναζητούν ψήφους
Τα βλέπω και από ψηλά 40 χρόνια που, πετάω πάνω απ’ τη Πάρνηθα και την βορεανατολική Αττική. «Βίλες» με αγριοπισίνες στις παριές του βουνού, φαραωνικά ανάκτορα με γήπεδα τένις και ιδιωτικούς χώρους πλατσουρίσματος στα αλβανοχώρια, αποψιλωμένες πλαγιές στους Θρακομακαδόνες, αεροδρόμια (Τατόι) που τα νεάτερνταλ θέλουν να μετρέψουν σε …νεκροταφεία και «υπερτοπικούς πόλους αναψυχής» ου να χαθούν τα γελοία ανθρωπάκια.
Ένας εσμός που, στο όνομα των «δημοκρατικών διαδικασιών» και των «λαϊκών» αιτημάτων, επιτίθεται με μανία στο περιβάλλον, σβύνει τ’ αποτσίγαρά του στην άμμο, πετάει τα σκουπίδια του όπου βρει, διπλοπαρκάρει, διπλοχέζει, διπλοπεριδρομιάζει, διπλογκαρίζει, διπλοπυρπολεί.
Μία πανώλη που οδηγεί τζιπούρες με φιμέ τζάμια και «γιωταχί» με πετσέτες για τον ήλιο στο ταμπλό.
Και από πίσω το …κράτος! Πιστό αντίγραφο των υπηκόων -μια και, οι πολίτες είναι ελάχιστοι. Λαδωμένο, ράθυμο, εξαγορασμένο από το κεφάλι ως τα νύχια βγάζει μαύρο χρήμα πουλώντας διαγωνισμούς για ψηφιακές παροχές, παίρνοντας δωράκια απ’ τις Μίζενς, πουλώντας νταβατζιλίκι στους 100 επώνυμους τσάτσους που το κυβερνούν απ’ το παρασκήνιο.
Πολεοδομίες, «τοπικές αυτοδιοικήσεις», οικοδομικοί συνεταιρισμοί, λιμενικά και άλλα «σώματα», αστυνομίες, υπουργεία και, πάνω απ’ όλα ορισμένοι πολιτικοί, και οι γνωστοί βάρονοι των ΜΜΕ, που ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις ανάλογα με τις βιντεοκασέτες που έχουν στα αρχεία τους.
Καίγεται το σπίτι μου τσιρίζει μία γκιόσα και κανείς δεν τη ρωτάει πως στο διάβολο βρέθηκε στο ρέμα, στο δάσος, στη παραλία, στα αρχαία.

Δεν χρειάζονται εναέριες και επίγειες δυνάμεις, Καναντέρ, Έρικσον και Σκόπρπιον για να περιοριστούν οι φωτιές
Καλίτερα σχολεία χρειάζονται αλλά, που να το καταλάβει ο γίγαντας λαός; Πρέπει πρώτα να μάθει να σκέπτεται και να διαλέγεται και μετά κάποιος να τον διδάξει τη γλώσσα του, να του δείξει το μέτρο και την αισθητική, να τον μετατρέψει από δίποδο σε ανθρώπινο όν.
Όμως, οι δάσκαλοι πέθαναν, τα σχολεία έκλεισαν και, το μόνο που απόμεινε είναι τα περιττώματα που επιπλέουν στη παραλία του Parasite Beach.

Υ.Γ. Συγγνώμη για τα ορθογραφικά και άλλα λάθη που, εξακολουθώ, να κάνω. Όπως λέει και η Lady ουδείς αλάνθαστος!

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο εβδομαιδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα» 30 χρόνια πριν, στις 03.01.1980 στη στήλη μου «Άνθρωποι και Αντικείμενα». Επειδή, τα τελευταία χρόνια πολλοί φελοί παριστάνουν τους δημοσιογράφους το δημοσιεύω μπας και μας κάνουν τη χάρη να εγκαταλείψουν το επάγγελμα!

Ο θάνατος των Δεινοσαύρων (Τεύχος 596)

«Θα ήθελα» είπε ο συνομιλητής μου «να δω μια κοινωνία χωρίς μηχανές, χωρίς αυτοκίνητα και αεροπλάνα. Θα ήθελα να κυκλοφορώ στις μεγάλες πλατείες των πόλεων του μέλλοντος και να παρακολουθώ υπαίθριες παραστάσεις θεάτρων, να ακούω απαγγελίες ποιημάτων και να επικοινωνώ με τους συνανθρώπους μου. Αυτή θα ήταν η ιδανική κοινωνία για μένα…».
Άμεση ήταν η αντίδραση του αμερικανοφερμένου τεχνοκράτη.

«Αυτά είναι ουτοπίες» είπε. «Ο άνθρωπος πρέπει να χρησιμοποιεί μηχανές, να χτίζει, να κινείται με αυτοκίνητα, να χρησιμοποιεί αεροπλάνα.. Αυτό που εσύ ονομάζεις καταστροφή, εγώ το ονομάζω εξέλιξη…Τίποτα δεν πρέπει να μείνει ανεκμετάλλευτο… »

Δεν χρειάζεται να πω ότι και οι δυο έσφαλαν τραγικά τραβώντας τα δικά τους υποκειμενικά άκρα και αποπροσανατολίζοντας και παραπλανώντας τον κόσμο που τους παρακολουθούσε.

Στείροι τεχνοκράτες και ψευτοδιανοούμενοι. Μαύρα ή άσπρα. Κάρβουνα ή πυρηνικοί σταθμοί. Γαϊδούρια ή αυτοκίνητα. Ποτέ δεν ακούστηκαν οι προτάσεις των διανοούμενων τεχνοκρατών μιας νέας γενιάς επιστημόνων που προσπαθούν (και επιτυγχάνουν) να παντρέψουν την τεχνολογική εξέλιξη με την προστασία του περιβάλλοντος (παράδειγμα το Λονδίνο και ο Τάμεσης). Οι επιστήμονες αυτοί γνωρίζουν καλά πως ο κόσμος δεν μπορεί να επιστρέψει στα γαϊδούρια για τον πολύ απλό λόγο ότι οι 10-12 δισεκατομμύρια άνθρωποι, που θα αποτελούν τον πληθυσμό του πλανήτη, σε 20- 30 χρόνια θα έχουν αρκετά προβλήματα επιβίωσης για να μπορέσουν να θρέψουν και τα συμπαθή τετράποδα.

Καλά ή κακά οι κοινωνίες εξελίχτηκαν όπως εξελίχτηκαν. Δεν είναι δυνατόν σήμερα να λύσουμε τα προβλήματα του χθες, ούτε εξυπηρετεί κανέναν το ατέλειωτο ευχολόγιο (που χρησιμοποιείται πολύ στην Ελλάδα). Το μπετόν έπρεπε να ακολουθήσει τις πληθυσμιακές πλημμύρες στις πόλεις του 20ου αιώνα, οι απάνθρωπες πόλεις έπρεπε να ’ρθουν, το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, η διάσπαση του ατόμου, η εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας, όλα έπρεπε να ’ρθουν, γιατί είναι μέρη, τμήματα της εξέλιξης ενός ανήσυχου λογικού όντος που λέγεται άνθρωπος.

Άκουσα προχθές κάποιον που… ευχόταν να μην υπήρχαν τα αεροπλάνα για να μην πέφτουν και σκοτώνεται κόσμος! Η ιερά εξέταση και ο σκοταδισμός του μεσαίωνα εξακολουθεί να υπάρχει. Κάψτε τον αιρετικό Ράιτ και το Κίττυ Χωκ, σταυρώστε τον Νήλ Άρμστρονγκ και τον Γιούρι Γκαγκάριν. Γκρεμίστε το Σαλιούτ και το Σκάυλαμπ γιατί όταν εκτοξευτεί σε τροχιά και περάσουν 50 χρόνια υπάρχει φόβος να πέσει στο κεφάλι «αθώων ανθρώπων». Εξαφανίστε το αυτοκίνητο γιατί μολύνει και σκοτώνει…
Ποτέ δεν ακολουθήθηκε ο ανθρώπινος δρόμος που λέει: χρησιμοποιήστε τις μηχανές, αλλά με σύνεση και προσοχή.
Στη δεκαετία του ’70 το αυτοκίνητο δέχτηκε αλλεπάλληλες επιθέσεις από το «λόμπυ» των ψευτοδιανοουμένων που ζητούσαν την εξαφάνιση της μηχανής επειδή ο χειριστής ήταν εγκληματίας! Ποτέ δεν ακολουθήθηκε και εδώ ο ανθρώπινο δρόμος. Ποτέ δεν αναζητήθηκε ο πραγματικός υπεύθυνος, ο άνθρωπος πίσω από το σχεδιαστήριο, το τιμόνι, το συνεργείο. Σιγά σιγά οι λαμαρίνες απόκτησαν ανθρώπινη προσωπικότητα. Η εκστρατεία της διαστρέβλωσης έκανε τ’ αυτοκίνητα δολοφόνους, κλέφτες, ψυχοπαθείς…

Μια νέα απειλή παρουσιάστηκε: ο Μολώχ της Ασφάλτου.

Αυτός ήταν υπεύθυνος για την κακή χρήση, σ’ αυτόν ρίχνονταν όλα τα κρίματα. Σ’ αυτόν και στην υπερβολική ταχύτητα και στις λαμαρίνες που είχαν ανθρώπινες ιδιότητες.

Όπως ήταν φυσικό, ο κόσμος μίσησε τα… σίδερα. Μίσησε τα εργοστάσια. Τις τσιμινιέρες. Τα τσιμεντάδικα. Αντί να καταφερθεί εναντίον εκείνων που επέτρεψαν να λειτουργούν με τον τρόπο αυτό. Είναι ανόητο να ξοδεύουμε τον πολύτιμο χρόνο μας ευχόμενοι να μην είχε εμφανιστεί η πολυκατοικία και το μπετόν. Κι είναι τουλάχιστο αντιδραστικό να χύνουμε ποταμούς μελάνης (και δηλητηρίου) καταφερόμενοι εναντίον των μεταφορικών μεσών, ανάμεσα στα οποία είναι και το αυτοκίνητο.

Αντί γι’ αυτό θα ’πρεπε, εδώ και πολλά χρόνια, να ’χουμε ακούσει τις αδύναμες φωνές των ανθρώπων που έδιναν τις μάχες ενάντια στον γιγαντισμό, στην σπατάλη των καυσίμων, στην τεχνολογική στειρότητα των κατασκευαστών- που προέρχονταν από την αποδοχή κάθε μηχανικού σκουπιδιού από το τραγικά απληροφόρητο κοινό.

Μέχρι το 1973 τα «μεγάλα» αυτοκίνητα ήταν ασφαλή (ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο).

Μέχρι το 1973 τα μεγάλα αυτοκίνητα ήταν οικονομικά (ενώ κι εδώ είναι ανάποδα).

Μέχρι το 1973 το αυτοκίνητο δεν ήταν μέσο μεταφοράς, δεν ήταν λειτουργικό εργαλείο, αποτέλεσμα επιστημονικής και οικολογικής σκέψης, αλλά έκφραση του χαρακτήρα του ιδιοκτήτη του.

Εκατοντάδες κιλά λαμαρίνας έντυναν βαρύτατα πλαίσια που τα κινούσαν τεράστιοι, βενζινοβόροι κινητήρες. Το μεγάλο βάρος οι αμαθείς το θεωρούσαν προσόν, παράγοντα ασφάλειας. Δεν θα εκπλαγώ αν ακούσω ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα βαριά αυτοκίνητα είναι πιο ασφαλή!

Τρία είναι τα γεγονότα που οδήγησαν στην αλλαγή που ραγδαία εξελίσσεται: η ενεργειακή κρίση του 1973, ο πληθωρισμός και η μόλυνση του περιβάλλοντος.

Η πετρελαϊκή κρίση ήταν το «σοκ» που διέλυσε τις αυταπάτες, έθεσε σε λειτουργία τον μηχανισμό του πληθωρισμού στις λεγόμενες αναπτυγμένες (διάβαζε σπάταλες) χώρες και ξεκίνησε την τρελή πορεία των τιμών προς τα πάνω.
Ξαφνικά τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Ούτε και τ’ αυτοκίνητα. Η αντίστροφη μέτρηση για την προσγείωση σ’ έναν κόσμο ρεαλιστικό είχε αρχίσει. Η μόνη αντίδραση παρουσιάστηκε από τις ΗΠΑ, μιας χώρας της οποίας το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού αποτελείται από ανθρώπους- φυτά, πολίτες χωρίς πολιτική σκέψη, χωρίς ικανότητα συλλογής και αξιολόγησης των γεγονότων, χωρίς σύνδεση με την πραγματικότητα του υπόλοιπου πλανήτη.
Η κρίση τάραξε τους Αμερικανούς αλλά όχι και τις βιομηχανίες αυτοκινήτου της χώρας που συνέχισαν να παράγουν για αρκετό καιρό λευκούς ελέφαντες, με σχήματα βαρβαρικά, κινητήρες που θα μπορούσαν να ηλεκτροδοτήσουν ένα μικρό χωριό και ανύπαρκτη αεροδυναμική σχεδίαση.

Σε πείσμα όσων έγραψαν ότι οι λευκοί ελέφαντες έπρεπε να πεθάνουν, οι Αμερικανοί συνέχιζαν με περισσότερα μηχανικά παχύδερμα. Χρειάστηκε να ’ρθει μια δεύτερη κρίση, η Επανάσταση της Περσίας και η εμφάνιση της μεγάλης προσωπικότητας που ακούει στο όνομα Χομεϊνί, για να «ξυπνήσουν» οι βιομηχανίες των ΗΠΑ και να αρχίσουν να σκέπτονται με ανθρώπινα μέτρα. Η Ευρώπη ήταν σε καλύτερη μοίρα. Οι πόλεις, τα χωριά, οι άνθρωποί της είχαν δεχτεί τις βόμβες και το αίμα δύο Παγκόσμιων πολέμων. Οι επιστήμονές της, οι ερευνητές και οι σχεδιαστές μεταφορικών μέσων γνώριζαν καλά το πρόβλημα. Είχαν ζήσει την ανέχεια, είχαν κουραστεί για να βρουν λύσεις, είχαν σχεδιάσει οικονομικά και αεροδυναμικά σωστά αυτοκίνητα.

Η κρίση βρήκε την Ευρώπη έτοιμη για την αλλαγή. Τα παχύδερμα που έπρεπε να θαφτούν δεν ήταν πολλά και γρήγορα εξαφανίστηκαν. Μια σειρά ραγδαίων εξελίξεων άρχισε τον χειμώνα του ’73 και συνεχίζεται αυτή τη στιγμή χωρίς σημάδια υποχώρησης.
Οι κυβερνήτες των ευρωπαϊκών χωρών αλλά και οι κυβερνήσεις των χωρών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου ποντάρουν στο αυτοκίνητο και στη βιομηχανία του.
Επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων έγιναν ή θα γίνουν μέσα στα επόμενα χρόνια στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, τη Γαλλία, την Αγγλία, τη Δυτική Γερμανία.

Τα κέντρα ερευνών των βιομηχανιών εργάζονται ασταμάτητα για τη σχεδίαση, εξέλιξη και τελειοποίηση μικρότερων αυτοκινήτων, με οικονομικούς κινητήρες, με άψογη αεροδυναμική, με μικρό βάρος, αναρτήσεις που θα εξασφαλίζουν μεγάλο βαθμό ενεργητικής ασφαλείας και πλαίσια που θα προφυλάσσουν- λόγω της σχεδίασής τους- περισσότερο από τα παλιά σιδερικά σε περίπτωση ατυχήματος.

Η δεκαετία του ’70 και τα γεγονότα της λειτούργησαν καταλυτικά στην εξέλιξη του αυτοκινήτου. Οι πανίσχυρες οικονομο-πολιτικές ενώσεις έφαγαν τα περιττά μπιχλιμπίδια και άφησαν το αυτοκίνητο στην πραγματική του μορφή: ένα μέσο μεταφοράς για τους πολίτες της Γης που τους επιτρέπει να κινούνται γρήγορα και με ασφάλεια από το ένα μέρος στο άλλο χωρίς να καταστρέψουν, χωρίς να σπαταλούν (σε σύγκριση με το τι καταναλώνουν).

Και το δικαίωμα της αυτοκίνησης κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Το έχουν ή το επιζητούν οι πολίτες της Γαλλίας αλλά και της Τσεχοσλοβακίας, της Βρετανίας αλλά και της Βουλγαρίας, της Ιταλίας αλλά και της Ιαπωνίας, της Τουρκίας και της Φινλανδίας, των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης.

Σωστό… Υπάρχουν χώρες με πολίτες που δεν έχουν να φάνε, τη στιγμή που σε άλλες η βενζίνη ξοδεύεται για ταξίδια στις Μπαχάμες.

Πάντα υπήρχαν.

Και πάντα θα υπάρχουν. Προσπάθεια των νέων τεχνοκρατών δεν είναι να εξαφανίσουν τις διαφορές αλλά να τις ελαττώσουν.

Μ’ αυτήν την αρχή ξεκίνησαν σοβαρές έρευνες στα μέσα της δεκαετίας με στόχο την ανακάλυψη νέων πηγών ενεργείας για νέους τρόπους αυτοκίνησης.

Οι νέοι επιστήμονες ερευνούν τις δυνατότητες των κινητήρων υδρογόνου, των fuel cells, των μιγάδων κινητήρων βενζίνης- συσσωρευτών, των στροβίλων, των αμιγών ηλεκτροκινητήρων, χωρίς βέβαια να απομακρύνονται από την προσπάθεια του παλιού καλού κινητήρα εσωτερικής καύσης.

Κανείς, από το Ντιτρόιτ μέχρι το Τολιάτιγκραντ, από το Μπαλινκούρ μέχρι το Μλαντά Μποντεσλάβ, από το Τορίνο μέχρι το Τόκιο, δεν σκέπτεται πως η εποχή της αυτοκίνησης θα τερματιστεί. Πως θα αλλάξει μορφή ναι, αλλά, πως θα εξαφανιστεί… Αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο μιας περίεργης ιντελινγκέντσιας που ευδοκιμεί ιδιαίτερα σε μεσογειακά κλίματα όπου υπάρχει άφθονος χρόνος για χάσιμο.

Δυο τάσεις παρουσιάστηκαν αμέσως μετά το σοκ του ’73. Η μια ήθελε να κατασκευαστούν μικρά «φτωχά» αυτοκίνητα, σαν τα Ιζέτα, τα Γκογκομόμπιλ και τα Μέσερσμιτ που έκαναν την εμφάνισή τους αμέσως μετά τον πόλεμο και που πολλοί Έλληνες θυμούνται καλά

Η άλλη ήθελε μικρά αυτοκίνητα φορτωμένα με «αξεσουάρ» κάθε μορφής και είδους. Λιτότης με πολυτέλεια, κραύγαζαν οι διαφημίσεις στις εφημερίδες και την τηλεόραση, παρασύροντας ακόμα πιο βαθιά στο σκοτάδι της άγνοιας τον καταναλωτή.

Όπως ήταν φυσικό, το απληροφόρητο κοινό έκανε την εκλογή του: Διάλεξε την πολυτέλεια αδιαφορώντας για την ανεπάρκεια των οργάνων ελέγχου, από τα λάστιχα και τα φρένα μέχρι τις αναρτήσεις και το βάρος. Για μια στιγμή φάνηκε ότι η Ευρώπη (για την Αμερική αρνούμαι να μιλήσω) βάδιζε σταθερά στο δρόμο του αρχοντοχωριατισμού στις μεταφορές. Μια ψεύτικη ευφορία κατέλαβε κοινό και κατασκευαστές μέχρι τη Μάχη της Τεχεράνης, την πιο σημαντική- για τις διεθνείς εξελίξεις- ημέρα των τελευταίων 30 χρόνων.
Η πτώση του καθεστώτος του Σάχη και η άνοδος στην εξουσία του Χομεϊνί, δεν ήταν ένα απλό πολιτικο- στρατιωτικό γεγονός ούτε ένα ξέσπασμα θεοκρατισμού, όπως πολλοί προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε.
Τα γεγονότα στην Περσία ήταν (και είναι) το μεγάλο χέρι που γύρισε μια σελίδα ανοιγμένη για χιλιάδες χρόνια.
Στον πολιτικό τομέα απέδειξε πως τα αεροπλανοφόρα είναι άχρηστα μπροστά στην αποφασιστικότητα ενός λαού (και του ηγέτη του).

Στον τεχνολογικό τομέα απόδειξε πόσο εύθραυστη ήταν (και είναι) η παλιά τεχνολογία του «δυτικού» και του «ανατολικού» κόσμου, πόσο ανόητα και μυωπικά ήταν προσκολλημένη στο πετρέλαιο και πόσο εύκολο ήταν να τιναχτεί στον αέρα.

Ακόμη λειτούργησε σαν μηχανισμός προειδοποίησης, που ο ήχος της ακούστηκε παντού: από τα ψηλοτάβανα δωμάτια του Γουάιτχωλ μέχρι τους βαριά διακοσμημένους διαδρόμους του Κρεμλίνου και από τους κλινικούς διαδρόμους του Λάνγκλυ στην Βιρτζίνια μέχρι τον Λευκό Οίκο και τα άλλα κέντρα αποφάσεων όπου και αν βρίσκονταν.

Οι παλιές αντιλήψεις ήταν νεκρές. Η εποχή της αφθονίας είχε τελειώσει. Το παιγνίδι του κρυφτού πίσω από νομικίστικα παραβάν είχε πεθάνει. Οι Πέρσες σημάδευαν τον δρόμο για το στένεμα που οδηγούσε στον 21ο αιώνα. Οι Αμερικάνοι έπρεπε να ξεχάσουν τα θηλαστικά τους, οι Ευρωπαίοι έπρεπε να σφίξουν τις ζώνες τους, οι χώρες του Τρίτου κόσμου έπρεπε να πάρουν τη θέση που δικαιωματικά τους ανήκε.

Ξαφνικά, το αυτοκίνητο και η αυτοκίνηση δεν ήταν πια όπως παλιότερα.

Είχε αρχίσει να παρουσιάζεται ηθικό πρόβλημα!

Και το πρόβλημα αυτό μπορούσε να λυθεί με δύο τρόπους (για να εξαφανιστεί ούτε λόγος).

Ο ένας ήταν η επιστροφή στις ρίζες, που αναφέραμε στην αρχή. Οι χλαμύδες και τα γαϊδούρια και οι ασθένειες που θα ακολουθούσαν λόγω κοπριάς. Ο άλλος ήταν η έρευνα και εξέλιξη για περισσότερο ανθρώπινα, λιγότερο σπάταλα, περισσότερο ασφαλή μέσα μεταφορών. Ο ένας ήταν η επιστροφή της τεχνολογίας των κινητήρων μερικές δεκάδες χρόνια πίσω, έτσι που, με τους χαμηλούς ρυθμούς περιστροφής και τις μεγάλες διαδρομές των εμβόλων να γίνει δυνατή μια μικρή μείωση της κατανάλωσης. Ο άλλος ήταν η «σμίκρυνση» των κινητήρων και η ελαχιστοποίηση των αποδόσεων. Τελικά ακολουθήθηκε ο δεύτερος δρόμος σε συνδυασμό με μια σοβαρή προσπάθεια για τη μείωση του βάρους των αυτοκινήτων.

Τίποτα όμως δεν έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στους παρατηρητές των τεχνολογικών εξελίξεων από την εισβολή των ηλεκτρονικών στα αυτοκίνητα (και στα αεροπλάνα). Η υπόσχεση για τη συνεχή μείωση του κόστους των μικροκυκλωμάτων (αληθινή) σε συνδυασμό με τις άπειρες δυνατότητες που προσφέρουν έκανε τους κατασκευαστές να στραφούν προς τα εκεί.

Είναι σίγουρο ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, η επανάσταση που άρχισε το 1977-78 θα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και οι μικροϋπολογιστές θα ελέγχουν τα όργανα ελέγχου, τις αναφλέξεις, τα συστήματα ψεκασμού καυσίμου (τα καρμπυρατέρ θα εξαφανιστούν), τα κυκλώματα πέδησης, επιτάχυνσης, μέγιστης ταχύτητας, βελτιώνοντας έτσι την κατανάλωση του οποιουδήποτε καυσίμου θα χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’80.

Πέρα απ’ αυτό διαγράφεται λαμπρό το μέλλον των εναλλακτικών κινητήρων που σημαντικότερος απ’ όλους είναι ο κινητήρας υδρογόνου.

Σύντομα τα τεχνικά προβλήματα θα λυθούν και το αυτοκίνητο, στη σημερινή του ή σε κάποια προηγμένη μορφή, θα εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά μας.

Τότε όμως δεν θα μολύνει, δεν θα καταστρέφει, αλλά απλώς θα μεταφέρει, κάτι που φαίνεται να ξεχάστηκε θαμμένο κάτω από τόνους χειρόγραφα με «σημασία» και «προβληματισμό».

Τη μεταφορά, τη δυνατότητα της επίσκεψης, της ανταλλαγής προϊόντων τη χρειάζονται και τη θέλουν όλοι οι άνθρωποι. Τα αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’80 θα την προσφέρουν πενήντα φορές καλύτερα από τα αυτοκίνητα της δεκαετίας της Αλλαγής, της δεκαετίας του ’70.

Για το 1990 και το 2000;

Δεν ξέρω.

Εύχομαι μόνο το προνόμιο της αυτοκίνησης να το έχουν όλοι οι άνθρωποι. Είτε με αυτοκίνητα, είτε με ατομικές πτητικές συσκευές.

Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούν να επισκέπτονται άλλους τόπους και να επικοινωνούν με άλλους ανθρώπους.

Αν το προνόμιο της αυτοκίνησης χαθεί, τότε οι άνθρωποι θα αιχμαλωτιστούν από μια τεράστια οθόνη τηλεόρασης που θα μιλάει, θα ακούει και θα βλέπει. Και τότε το «1984» δεν θα είναι ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας αλλά μια απάνθρωπη πραγματικότητα.-Κ.Κ.

Ανησυχώ για τις Συνιστώσες

25 μέρες τώρα και ελάχιστα τα σχόλια στο blog, λέει ο φίλος μου ο Χάρι στο ξενοδοχείο του οποίου μένω κάνοντας, για δεύτερη χρονιά, παρατεταμένες …διακοπές. Με παρακολουθεί να γράφω το βιβλίο που, χρόνια τώρα, απειλώ τους αναγνώστες πως θα γράψω. Έφυγα σχεδόν κυνηγημένος χωρίς να ξέρω τι ακριβώς με κυνηγάει (ξέρω, και το έχω πει αλλά, κάνω πως δεν) όμως τι σημασία έχει ποιος κυνηγάει ποιον; Όσοι πέρασαν τη ζωή τους κάνοντας κάτι –αντί να παίζουν τάβλι και να ρουφάνε φραπόγαλο- και αισθάνονται το χρόνο να βαραίνει στους ώμους, δεν έχουν πλέον τη διάθεση να κάνουν όσα έκαναν νέοι. Είπα να προσπαθήσω και φέτος να κάνω kite surf αλλά, δεν βρήκα το κουράγιο να πολεμήσω τον εαυτό μου. Το γεγονός και μόνο ότι δεν βρήκα το κουράγιο δείχνει πως, «κάθε πράγμα στον καιρό του κι’ ο κολιός τον Αύγουστο» που έλεγε και η μακαρίτισσα η μάνα μου ο «κολιός» στη δική μου περίπτωση δεν είναι ο Αύγουστος.
Κακό πράγμα η απουσία του και θα με θυμηθείτε όσοι φτάσετε τα –ήντα. Έπρεπε να ζούμε 350 χρόνια για να έχουμε τον καιρό να κάνουμε ότι μας αρέσει. Δεν αμφιβάλω πως, σε 20-30 χρόνια αυτό θα είναι δυνατό μια και, όπως δεκάδες φορές έχω πει, δεν υπάρχει πιο άχρηστο και γελοίο λάθος απ’ τον θάνατο.
Αυτά ως προς τα εσώψυχα. Τα άλλα, τα κοινά τα παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις και γελάμε. Το ΔΝΤ λέει πως η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει, η βιομηχανική παραγωγή σημείωσε πτώση 36%, έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι, η «φίλη και σύμμαχος» Τουρκία θα κάνει κάποια κίνηση στο Αιγαίο, στο πάρτι στη Ψαρού παραβρέθηκε η Σάρα, η Μάρα και το Κακό Συναπάντημα, που διασκέδασε βγάζοντας χαρούμενες φωνούλες μέχρι το πρωί, η κυβέρνηση μελετάει ανασχηματισμό και ο Ευάγγελος διαφοροποιείται απ’ την Γιωργάκη, ο Μανώλης «διαφοροποιήθηκε» απ’ την Κωστάκη, και ο Χριστοφοράκος φτάνει-δεν φτάνει. Ακόμα, και αυτό είναι καθοριστικό για την πορεία του έθνους, ο κυρ’ Περικλής (ο Κοροβέσης) αποκάλυψε ότι, επί συγκυβέρνησης από την Μίζενς τα έπαιρνε και κάποια από τις «συνιστώσες» της Αριστεράς και αυτό δεν μπορώ να το αντέξω με τίποτα. Κανείς δεν έχει σκεφτεί τι θα συμβεί στη χώρα αν κάτι συμβεί στις Συνιστώσες. Δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω το υπαρξιακό μου πρόβλημα και ζητάω την βοήθειά σας.
Κατά τα άλλα, σε λίγες μέρες θα είμαι στην Αθήνα έχοντας για μία ακόμα φορά επιτελέσει το μικροαστικό μου καθήκον.
Το τι θα επακολουθήσει δεν γνωρίζω αλλά, μπορώ να το υποψιαστώ γι’ αυτό μείνετε συντονισμένοι και θα μάθετε τα πάντα για τις περιπέτειες του Ανθρώπου που Δεν Υπήρξε –λες κι’ αυτές ενδιαφέρουν κανέναν!

Παναγιά μου βόηθα!

Πρώτο ΘΕΜΑ 16.08.09
Στις έξη δεκαετίες που ασκώ τη διακυβέρνηση της χώρας (φορώντας τη μία ή την άλλη μου γραβάτα), εξάντλησα όλα τα εργαλεία για να χαράξω «μία «άλλη» οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική πολιτική. Δεν αναφέρομαι στην εξωτερική διότι, τα εργαλεία εξαντλήθηκαν κατά 70% το 1897 και κατά 30% όταν αναγνώρισα, με την Συμφωνία της Μαδρίτης ότι, η Τουρκία έχει «ζωτικά συμφέροντα» στο Αιγαίο. Κάποιοι διαδίδουν πως, τη νύχτα των Ιμίων, έπεσα ο ίδιος εις τον λάκκο που άνοιγα για τους άλλους. Η διερεύνηση του θέματος είναι υπόθεση των ιστορικών του 2012 οπότε, σύμφωνα με το ημερολόγιο των Μάγια, επέρχεται το τέλος του κόσμου. Η τρέχουσα διακυβέρνηση (γιατί η επόμενη πιστεύει ότι χρειάζεται μία «άλλη πολιτική», χρειάζεται άμεσα ρευστό. Έτσι σκοπεύει να αντλήσει €1 δις για ΕΤΑΚ, 274 εκατ. € έκτακτη εισφορά και 1,5 δις € από την φορολογία των ημιυπαίθριων χώρων. Η αρχική σκέψη ήταν να φορολογηθούν (εκτάκτως) και οι ημίκλειστοι αλλά, ο υπουργός μου επί των Οικονομικών με συμβούλευσε να το αναβάλλουμε για μετά τις εκλογές, οψέποτε και αν γίνουν. Έστω λοιπόν πως, κούτσα-κούτσα, αντιμετωπίζω τα οικονομικά. Ακολουθεί η προσπάθεια της Άγκυρας να θέσει θέμα παραμονής της Ελλάδας στην Ε.Ε. Εκεί δηλαδή που ο πυλώνας της εξωτερικής Μου πολιτικής ήταν «πλήρης συμμόρφωση-πλήρης ένταξη» μετακόμισε (ο πυλώνας) στην Άγκυρα που λέει πως ή η Αθήνα συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις της ή αποπέμπεται από την Ε.Ε! Ομολογώ πως, η εξέλιξη με βρήκε απροετοίμαστο όπως με βρίσκει για πλειάδα άλλων εθνικών και μη θεμάτων αλλά, συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια.
Στη πρώτη αράδα αναφέρθηκα στην μακρόχρονη διακυβέρνηση της χώρας από την μία ή άλλη γραβάτα. Εξαίρεση ήταν 7ετές ιντερλούδιο που την ανάλαβε (με τανκς) το Τρίο Στούτζες. Όταν λέω «γραβάτα» μη το παίρνετε τις μετρητοίς διότι μπορεί να ήταν κουστούμι Giannetos, σκαρπίνι Μουριάδη ή ζιβάγκο Lacoste, για να μη ξεχάσω τον Σεν Σιμόν και τον 3ο Δρόμο προς τον Σοσιαλισμό. Τώρα και προκειμένου να υπάρξει μία αλλαγή της Αλλαγής και, από τον κρατικοδίαιτο σοσιαλισμό να περάσουμε στον σοσιαλιστικό κρατισμό διαισθάνομαι πως ναι, πράγματι έφτασε η ώρα για να αλλάξει και το πολιτικό σκηνικό διότι, ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Όμως, για να αλλάξουμε πριν βουλιάξουμε πρέπει να βεβαιωθούμε ότι la nave va. Έλα όμως που la nave μπάζει νερά διότι, στα 60 χρόνια που κυβερνάω τον τόπο φρόντισα να του ανοίξω εκατοντάδες (μαύρες) τρύπες. Μέρες που είναι λοιπόν μία και μόνη ελπίδα μου απόμεινε είναι να ζητήσω τη βοήθεια της Μεγαλόχαρης κραυγάζοντας «Παναγιά μου βόηθα» ελπίζοντας πως θα με ακούσει τουλάχιστον ο …Πούτιν.

Έδώ είμαι!

Ρωτάτε αν είμαι ακόμα …ζωντανός. Καλά είμαι απλώς έφυγα «διακοπές» και έπαθα μία ψυχολογία. Είναι μία εβδομάδα τώρα που δεν μπορώ να γράψω λέξη. Writer’s block ή ο ποιητής δεν έχει ι να πει; Έχει αλλά, πείτε μου. Με τον Χριστοφοράκο στην Αθήνα τη Δευτέρα και τη τούρκικη φρεγάτα να χάνει το σόναρ της σε ελληνικά χωρικά ύδατα και να μην α΄νοίγει ρουθούνι τι θέλετε να κάνω; Προτάσεις για την αντιμετώπιση της …κρίσης; Ας είμαστε σβαροί.
Άλλωστε κι’ εσείς δεν είσαστε τόσο φανατικοί. Που καιρός για «πι σι» ε;





Αρέσει σε %d bloggers: