Περί λαϊκισμού

Όπως μπορείτε να δείτε το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε στο «Ινφογνώμονα». Το αναπαράγω στον δικό μου ιστότοπο με τη παρακάτω δήλωση: μακάρι να το είχα συντάξει εγώ!

Λαϊκισμός δεν είναι το άμεσο ύφος της λαϊκής φωνής στην εκφορά, και στους προτεινόμενους τρόπους επίλυσης, των προβλημάτων. Γιατί συνεπάγεται κόστος βαρύ, ώμους στιβαρούς, και άκαμπτη σπονδυλική στήλη.
Λαϊκισμός δεν είναι η προβαλλόμενη αναγκαιότητα της υπεράσπισης της πατρίδας και του έθνους. Γιατί ζητά θυσίες, ατομικές και συλλογικές, σε χρήμα και αίμα.
Λαϊκισμός δεν είναι η επίλυση του μεταναστευτικού προβλήματος. Γιατί απαιτεί μέτρα σκληρά που θέτουν σε δοκιμασία τον ανθρωπισμό μας, μια δοκιμασία όμως την οποία πρέπει να περάσουμε κάνοντας την καρδιά μας πέτρα, αν θέλουμε να επιδείξουμε τον οφειλόμενο ανθρωπισμό έναντι των παιδιών μας.
Λαϊκισμός δεν είναι η απαιτούμενη εντιμότητα και ηθική αμεροληψία των ταγών, γιατί εγκλωβίζει και εμάς τους ίδιους στην αυστηρότητα των κριτηρίων μας θέτοντάς μας διαρκώς «ενώπιος ενωπίω», και δυσκολεύει την καθημερινότητά μας ασκώντας τροχοπέδη και στις δικές μας ανθρώπινες αδυναμίες, μπροστά στις συχνές ευκαιριακές προκλήσεις της συναλλαγής, της διαφθοράς, της υπερκατανάλωσης, και του εύκολου πλουτισμού.
Λαϊκισμός είναι οι συμπεριφορές των κυριλέ γραβατωμένων αλητών οι οποίοι μέσα από ένα «ποιοτικό, σύγχρονο, και πανανθρώπινο» πολιτικό λόγο καθολικής αποδοχής και νεφελώδους γενικότητας (στο πλαίσιο της θεωρίας ότι τα πράγματα είναι σήμερα έτσι και αύριο αλλoιώς), οδηγούν σε ιδιοτελείς πράξεις υπέρ αυτών των ιδίων, και σε αήθεις υποσχέσεις ατομικών εκδουλεύσεων των εν δυνάμει οπαδών τους, των οποίων την ψήφο επιδιώκουν να διαρπάζουν, θεωρώντας τους αγελαίο πλήθος υποκείμενο σε ευτελή χειραγώγηση, κάτω από το αγοραίο, ελκυστικό, αλλά εξοφθάλμως εξωπραγματικό δόγμα των απατεώνων αεριτζήδων της πολιτικής: «πωλείται ελπίς». Αυτό είναι λαϊκισμός.
Όπως λαϊκισμός και έσχατη υποκρισία είναι η υποτιθέμενη προβολή και επίδειξη οικολογικών ευαισθησιών από εφημερίδες του κατεστημένου, οι οποίες παράλληλα βομβαρδίζουν τον πληθυσμό με τόμους ολόκληρους από ιλουστρασιόν χαρτί, διαφημίζοντας τα άχρηστα, ψυχοφθόρα, και χρηματοβόρα προϊόντα του ρυπογόνου υπερκαταναλωτισμού, εις βάρος της ζωής εκατομμυρίων δέντρων που απαιτούνται να κοπούν, και της κατανάλωσης αναρίθμητων τόνων νερού που απαιτούνται για την μετατροπή τους σε χαρτί, για να παραχθούν τα ευτελή αυτά, από πάσης απόψεως, περιοδικά της «γκλαμουριάς» τους. Πέραν του ότι, όλη αυτή η «οικολογική» υστερία, που προέρχεται κυρίως από παλαιούς αριστεριστές που ντρέπονται πλέον για την ιδεολογία τους, αποπροσανατολίζει τον σύγχρονο άνθρωπο από τα πολύ αμεσότερα βιωτικά του προβλήματα, τα οποία του επισωρεύουν, μεθοδικά και εσκεμμένα, οι γαμψοί παρασιτούντες καραγκιοζοπαίχτες, που βρίσκονται πίσω από τον μπερντέ του Θεάτρου Σκιών της Παγκοσμιοποίησης.
Αυτοί όλοι είναι οι πραγματικοί λαϊκιστές, οι δημαγωγοί, και οι εκμαυλιστές των ηθών των ανθρώπων, και στον καθένα τους ξεχωριστά αξίζει ο τίτλος: «Εχθρός του Λαού» με ότι συνακόλουθο συνεπάγεται …

Χρίστος Γούδης
Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Ερευνών
«Ίων Δραγούμης»

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: