Για το Honda Insight και άλλα

Καιρός ήταν να οδηγήσω ένα πενταθέσιο αυτοκίνητο το οποίο είναι, αναλογικά, πιο οικονομικό από την μοτοσικλέτα μου, μία BMW R1200R. Αλήθεια! Το έχω πέντε ημέρες και η μέση κατανάλωση, με το δικό μου «στιλ» οδήγησης, είναι 6,1 λίτρα/100 χλμ ενώ της BMW μπορεί να ξεπεράσει τα 6,3! Τι σημαίνει αυτό; Απλά ότι, οι ανίκανοι να δούν το μέλλον Βαυαροί, σχεδίασν μία κατά τα άλλα, εξαιρετική μηχανή αλλά «ξέχασαν» να προσθέσουν το στοιχείο που, σήμερα, παίζει πρωταρχικό ρόλο στην επιλογή: την οικονομία στη κατανάλωση. Θα πείτε πως το Χόντα είναι υβριδικό αυτοκίνητο και η BMW όχι και μεγάλο το δίκιο σας αλλά, 6,1 για τη μετεφορά ενός ατόμου; Αυτή είν αι η μία πλευρά γιατί αν, στη εξίσωση βάλεις τα όσα προσφέρει η μοτοσικλέτα το αποτέλεσμα «βγαίνει» υπέρ της. Πας παντού, σταθμεύεις σε 1μ2 και φτάνεις στον προορισμό σου σε χρόνο που, κανείς οδηγός δεν μπορεί να φανταστεί.
Α, ναι. Οι κίνδυνοι. Όλοι, μα απολύτως, προέρχονται α. από τους οδηγούς αυτοκινήτων β. από το αποκαλούμενο Κράτος το οποίο, όπως σε πρόσφατη ανάρτηση έγραψα, επισκεύασε την Ε.Ο 1 από τα διόδια Καπανδριτίου μέχρι τον Σείριο αλλά, γιατί τρίζουν τα δόντια μας όταν περνάμε με αυτοκίνητο ή μοτοσικλέτα; Διότι η καινούρια άσφαλτος είναι «κατσαρή»!
Κάθε φορά που, διαμαρτύρομαι για τη ποιότητα των ελληνικών δρόμων αισθάνομαι τύψεις κι’ αυτό γιατί, σε μία χώρα που τα πάντα έχουν καταρρεύσει, απαιτώ καλή …άσφαλτο!
Γι’ αυτό παρακαλώ τους αναγνώστες να με συγχωρούν κάθε φορά που υποπίπτω στο αμάρτημα της νιότης μου, να σχολιάζω δηλαδή τις …ατέλειες των ελληνικών δρόμων και, το σοβαρότερο, να γράφω για την οδική ασφάλεια! Όπως ίσως έχετε διπιστώσει στον τομέα αυτό αφ’ ενός είμαι αόρατος κι’ αφ’ ετέρου όλα όσα έχω γράψει ή πεί έχουν βγεί αληθινά. Ο αόρατος δημοσιογράφος λέει, 40 χρόνια τώρα, πως τα «μέτρα» που λαβαίνουν ή έλαβαν όλα τα αστέρια που πέρασαν από το ΥΠ.ΜΕΤ δεν ήταν παρά δικαιολογίες για να τα «κονομήσουν» κολλητοί και κομματόσκυλα. Απόδειξη της βλακείας τους τα τελευταία στατιστικά που λένε ότι, τα τροχαία δυστυχήματα αυξήθηκαν κατά… 17% παρά την καμπάνια για την οδική ασφλαλεια των κ.κ. Χατζηδάκη-Ανδρικόπουλου με τον «μικρό Νίνη» και την Έλλη Κοκκίνου.
Από την άλλη ας δούμε τι έκανα εγώ και οι Τεχνικές Εκδόσεις. Φτιάξαμε μία εταιρία, την Safetrack A.E, που: α. αγόρασε 140 στρέματα στη Ριτσώνα β. επένδυσε πάνω από 1 δισεκατομμύριο δραχμές (κάντε τα εσείς €) γ. κατέβαλε σε ενοίκια στον κ. Χ. Αναστασιάδη που είχε τη χρήση της πίστας Μεγάρων περίπου 2,3 εκατομμύρια ευρώ στα χρόνια που είχε την ατυχία να λειτουργεί στο χώρο του δ. εκπαίδευσε στην ασφαλή οδήγηση πάνω από 10.000 άτομα.
Ποιά ήταν η τύχη της; Ο «θάνατος» της και ο βαρύς οικονομικός τραυμτισμός της «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε».
Γιατί; Διότι οι αιτήσεις μας προς τους Υπουργούς Μεταφορών Madelis, Michel De Liapis, Hatzidakis κλπ για υπαγωγή της επένδυσης μας στα Κοινοτικά Προγράμματα απέτυχαν. Η αιτία; Τα 24 εκατομμύρια ευρώ (που η Ε.Ε είχε διαθέσει για να γίνουν Κέντρα Οδικής Ασφάλειας με τη συνεργασία Κράτους-Ιδιωτών) χαρίστηκαν στις συντεχνίες των σχολών οδήγησης που, έχουν «λυσσάξει» με την λειτουργία της Safetrack.
θα το βάλω κάτω; Και βέβαια όχι. Όσο είμαι ζωντανός θα πολεμάω το τέρας της Μίζας που φέρει (ακόμα) το όνομα Ελλάδα.
Συμπέρασμα: Όποιος προσπαθεί να «κάνει κάτι», να προσφέρει ή να συνδιάσει τη ζωή και την δουλειά του με αυτό που, κάποτε, αποκαλούσαμε «ηθική», στο τέλος βρίσκεται κατηγορούμενος και καταδικάζεται από ένα πουλημένο σύστημα που είναι ακριβό στα πίτουρα και φθηνό στις κότες. Ένα σύστημα αντεστραμένων «αξιών» στο οποίο η οικογενειοκρατία, η μιντιοκρατία και η επιβράβευση των φελλών είναι καθεστώς. Δείτε τους τώρα. Ξέχασαν την Ζίμενς και το Βατοπέδι και έπιασαν τον Παυλίδη. Ο οποίος έχει αδελφό στη Νότια Αφρική που έστελνε εμβάσματα στο υποκατάστημα τράπεζας στη Βουλή και πήγαινε ο Παυλίδης και τα έπερνε προκειμένου να φωνίσει ένα διαμερισματάκι, όχι γι’ αυτόν αλλά για τη φουκαριάρα την κορούλα του. Και εκεί που το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο απ’ τη συγκίνηση να ‘σου μία ντουζίνα γραβάτες και ντεφιλέ στα ημικυκλικά τηλεοπτικό τραπέζια των Ντέμη Ντερμπεντέρη και Σάββα Διαπλεκομένου να συζητούν, αν συμφέρει την Χαρτόβια να αλλάξει ο Μανολιός και να φορέσειν τα ρούχα αλλιώς. Και, ενώ έκλαιγα με μαύρο δάκρυ απ’ τις δηλώσεις της Αγελάδας του Κόμματος της Μητέρας Μαργαρίτας και της Σουσουράδας του Κόμματος του Εθνάρχη Κωνσταντίνου (του 1ου) τι λέτε ότι συμβαίνει; Η Βουλή δίνει το παράσημο του Μεγαλόσταυρου στον Μπαρμπόζα (από τους πειρατές της Καραϊβικής για να προσέχουμε τι λέμε). Εκεί ήταν που άρχισα να αυτομαστιγόνομαι σαν Σιίτης (ή Σουνίτης ή Χριστανός στην Παναγία της Τήνου το ίδιο είναι) γιατί, δεν είναι κάθε μέρα που στο Οροπέδιο της Αττικής έρχεται ον Μπαρμπόζα. Πριν αφήσω το Insight πήγα μέχρι την Βασιλίσης Σοφίας για το καθημερινό μου οφθαλμόλουτρο, την παρέλαση από κουστουμάκια, γραβατούλες, φουστίτσες και λοιπές χαριτομενιές των πατέρων και μητέρων της Χαρτόβιας. Οι οποίοι γονείς συνεδριάζουν προκαταρκτικά προκειμένου να αποφασίσουν αν θα συνεδριάσουν προανακριτικά πριν το Πειρατικό βγεί στο dry dock για καλοκαιρινή συντήρηση. Στη συνέχεια πήγα στην Ευλεπίδων για να παρουσιαστώ ενώπιον του 54ου τακτικού ανακριτή επειδή, μία ομάδα πειρατών μου έκλεψε το πλοίο. Όταν ρώτησα τον κ. Πρόεδρο γιατί τιμωρεί εμένα αντί να συλλάβει τους πειρατές απάντησε πως αυτοί είναι οι Νόμοι της Χαρτόβιας.
Τελικά και μετά α΄π’ αυτή την περιπέτεια πρέπει να πω ότι, το υβριδικό Χόντα με κέρδισε. Αν εξαιρέσω την περιορισμένη ορατότητα πίσω και το γεγονός ότι στάθηκε αδύνατο να δω το ψηφιακό ταχύμετρο που «κρύβεται» απ’ τη στεφάνη του τιμονιού) όλα ήταν σύμφωνα με την εποχή. Αθόρυβο, με καλό κράτημα, άκριβές σύστημα διεύθυνσης και, πιο σημαντικό, με καλύτερη κατανάλωση από τη μοτοσικλέτα μου (BMW R1200R,) πράγμα που σημαίνει ότι οι μηχανικοί της snob εταιρίας πρέπει να κατεβούν απ’ την πασαρέλα του marketing και να πιάσουν δουλειά στο Τμήμα Έρευνας & Εξέλιξης μοτοσικλετών αλλιώς δεν τους βλέπω να επιβιώνουν παρ’ όλο ότι σχεδιάζουν και κατασκευάζουν τους καλύτερους κινητήρες αυτοκινήτων του κόσμου.
Μια και αναφέρθηκα στην BMW είδα και την νέα Κ1300R με τους …175 ίππους και, δεν μπορώ να πω αλλά, η μηχανή είναι ότι καταλληλότερο για την κρίση που συνανταράσσει τον πλανήτη. Πέρα απ’ το πολιτικό μέρος το «μηχανάκι» είναι άλλο πράγμα. Ελαφρύτερο, ταχύτερο, με σειριακό κιβώτιο αντί του γνωστού «γκλαν-γκλάν»,»θεϊκά» φρένα και… Τι κρίμα που δεν είμαι 18 να την πάρω και να την πάω φέτες…

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

4 σκέψεις σχετικά με το “Για το Honda Insight και άλλα

  1. Καλημέρα,ας σταθώ μόνο στο θέμα μηχανή.Σας ζηλεύω τρελά που έχετε το θάρρος να κυκλοφορείτε στην Αθήνα/Ελλάδα με μηχανή. Μόλις πέρσι στα 35 αποφάσισα να βγάλω δίπλωμα μηχανής, με σκοπό να πάρω μία για τις μετακινήσεις μου κυρίως εκτός Αθήνας. Βλέπετε λόγω επαγγελματία οδηγού μπαμπά, με έβαλε στο τιμόνι από τα 13 και πέτυχε!..κόλλησα στο τουτού, απέφυγα τη μηχανή, και πλέον τη φοβάμαι.Το δίπλωμα τελικά το πήρα, μηχανή όμως δεν πήρα γιατί πολύ φυσικά δεν έμαθα να οδηγώ όπως εγώ θα ήθελα κάνοντας κύκλους μέσα στο ΥΜΕΤ. Ξαναμπήκαν στη ζυγαριά οι φόβοι για όλα αυτά που γράφετε παραπάνω, συν το ότι πλέον υπάρχει μια σύζυγος, μια κόρη και έπεται και δεύτερη, οπότε εξακολουθεί η μηχανή να μένει ένα όνειτρο για αργότερα υπο άλλες συνθήκες δήθεν για να παραμυθιάζομαι.Σας ζηλεύω που έχετε το θάρρος να οδηγείτε μηχανή, μεταξύ άλλων επίγειων και ενάεριων μέσων, αν και από όλα θεωρώ τη μηχανή το πλέον επικίνδυνο μέσο στην Ελλάδα.Πάντα όρθιος που λένε και οι μηχανόβιοι.Βασίλης Μαντάς

    Μου αρέσει!

  2. Βασίλη, η μοτοσυκλέτα είναι όμορφη και όμορφος είν’ και ο κόσμος της. Περίεργος αλλά ωραίος!Είναι οι συνειδητοποιημένοι μοτοσυκλετιστές (οχι μηχανόβιοι) που σχεδόν με ακρίβεια χειρουργού οδηγούν τα τεχνολογικά διαμάντια που κυκλοφορούν με πόρωση και τρέλα αλλά πάντα περισσότερο προσεκτικά από τους οδηγούς των αυτοκινήτων. Είναι θέμα επιβίωσης βλέπεις. Ειδικά στους ελληνικούς δρόμους. Οταν σπούδαζα στην Αγγλία κάναμε παρέα με έναν ντόπιο Lutonian μοτοσυκλετιστή ο οποίος μου έλεγε μεταξύ άλλων πως θεωρεί ρίσκο την οδηγηση μοτοσυκλέτας και τους οδηγους επικίνδυνους. Και μιλούσε για την Αγγλία!!Μ’εκανε να αναθεωρήσω κάποια πράγματα όπως το τυπικό της οδήγησης των Αγγλων (οι οποίοι είναι καλοί γιατί είναι τυπικοί), αλλά και οτι τελικά η οδήγηση της μοτοσυκλέτας στην Ελλάδα είναι σκέτη τρέλα. Από τότε (ευτυχώς) οδηγώ μοτοσυκλέτα σχεδόν 12 χρόνια, «τα ‘χω ‘δει όλα» που λένε, αλλά πίστεψέ με, η οδήγησή της με σεβασμό σε κάνει πιο υγιή άνθρωπο. Οχι δεν ειναι αρρώστια, είναι υγεία. Υγεία στο μυαλό!!!!!ΑλΤαλ

    Μου αρέσει!

  3. Η εμπειρία του Safetrack και του Subaru Weekend αργότερα με κάνει να αδιαφορώ για τα εκατ. που πλήρωσαν οι Τεχνικές Εκδόσεις.Είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι η ανθρώπινη ζωή δεν αποτιμάται με χρήματα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: