Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2009

Με το στόμα ανοιχτό παρακολουθώ την επίθεση στη Γενική Αεροπορία που επιχειρήται από την εκπομπή «Κίτρινος Τύπος» του συναδέλφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, με αφορμή τη 2η απόδραση του Παλαιοκώστα με ελικόπτερο από τις φυλακές Κορυδαλού. Θέλω να πιστεύω ότι, τα όσα λέει είναι αποτέλσμα άγνοιας και όχι εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων που έχουν στόχο να «μαντρώσουν» τα αεροπλάνα και ελικόπτερα που ακόμα πετάνε σε αυτή την έρημη χώρα σε ιδιωτικά και κρατικά αεροδρόμια και ελικοδρόμια.
Γιατί, δεν είναι δυνατό να ζητάει κανείς από τον χειριστή του αεροπλάνου, του ελικοπτέρου η, και του…ανεμοπτέρου να ελέγχει τις …ταυτότητες και τις τσάντες των μαθητών ή των επιβατών. Ούτε μπορεί να απαιτεί να καταργηθεί η μοναδική δυνατότητα των ελικοπτέρων να προσγειώνονται σε όποιο σημείο επιθυμούν οι χειριστές πάντα κάτω από μία βασική, απαράβατη προϋπόθεση: ότι δεν ενοχλούν κανένα. Αν ο χειριστής προσγειώνεται κάπου και ενοχλεί, σκονίζει, ταράζει τον ύπνο, τρομάζει τα ζώα τότε είναι ανάγωγος, ντενεκές ξεγάνωτος. Μία απλή καταγγελία στην ΥΠΑ είναι αρκετή για να του αφαιρεθεί το πτυχίο.
Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες τα ελικόπτερα μπορούν να απογειώνονται και να προσγειώνονται όπου θέλουν -πάντα με τους παραπάνω περιορισμούς. Κάθε προσπάΘεια να περιοριστεί η δραστηρίότητά τους σε ιδιωτικούς ή δημόσιους χώρους οδηγεί την Γενική και την Αθλητική Αεροπορία σε αργό θάνατο.
Ζήτησα να παρέμβω τηλεφωνικά στην εκπομπή αλλά, μέχρι την ώρα της ανάρτησης του σχολίου, ο παρουσαστης δεν μου είχε κάνει την τιμή.
Αυτά, προς το παρόν, για τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η Γ.Α στην Ελλάδα σε αντίθεση, για παράδειγμα, με την Τουρκία, στην Σλοβακία, στην Τσεχία, στη Γαλλία και, στην απαγπητή στον ΜΤ, Ιταλία. Οι πτήσεις των αεροπλάνων και ελικοπτέρων της Γ.Α είναι ελεύθερες και, σε αντίθεση με τις ανακρίβειες που ακοπύστηκαν στα κανάλια χτες και σήμερα όλες οι πτήσεις παρακολουθούνται και ελέγχονται απ’ το ραντάρ της τερματικής περιοχής και του Athina Information μια και, όλα τα σκάφη που πετάνε σε συνθήκες Όψεως (VFR) και Οργάνων (IFR) διαθέτουν transponder που εκπέμπει με Κώδικα 7000.
Αυτά για σήμερα και θα επανέλθω

Advertisements

Εθνικά Υπερήφανος (V)

«Ο σκοπός τρόμαξε και ο αστυνομικός των ΜΑΤ …αυτοτραυματίστηκε», διαβάζω στη πρώτη σελίδα της σημερινής «Ελευθεροτυπίας» και είναι σαν να παρακολουθώ κωμωδία του νεορεαλιστικού ιταλικού κινηματογράφου, Γκρούτσο Μαρξ, Χοντρό-Λιγνό, Άντι Κλάϊντ, Keystone Cops ή όλους μαζί! Ο Παλαιοκώστας δραπέτευσε. Πάλι. Από τον Κορυδαλλό. Με ελικόπτερο όπως πριν δύο χρόνια. Copy paste. O σεναριογράφος του Χολιγουντ που θα έγραφε αυτό το ξεκαρδιστικό, ανατρεπτικό σενάριο θα κέρδισε εκατομμύρια δολάρια. Άντερο δεν μου έμεινε απ’ τα γέλια καθώς παρακολουθούσα τις ανταποκρίσεις των καναλιών που, εκτός απ’ το γέλιο που προκαλούσε το ίδιο το γεγονός, εκτόξευαν και μοναδικά γλωσσικά, συντακτικά και τεχνικά «μαργαριτάρια».
Βλέποντας τον θίασο να δίνει ακόμα μία παράσταση παντομίμας ξάπλωσα αναπαυτικά και χάαρηκα που έχω τη τύχη να ζω σ’ αυτή τη χώρα.

Διάβασα, σήμερα, στη «Καθημερινή» πως ο Υπουργός Ανάπτυξης κ. Χατζηδάκης αποδέχτηκε πρόταση του Γ.Γ ‘Ερευνας & Τεχνολογίας Φίλιππου Τσιλίδη για το project «Πράσινο Νησί». Εκτός από άσχετοι οι άνθρωποι είναι και κλέφτες ιδεών γιατί, αυτή τη πρόταση την υπέβαλα το 1993 στον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου

Χρόνια αργότερα την ίδια πρόταση υπέβαλλα στον Κώστα Καραμανλή όταν με κάλεσε στο Μέγαρο Μαξίμου, μαζί με τη πρόταση για αγώνα με οχήματα που χρησιμοποιούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας, για μία διαδρομή από την Ολυμπία στο Πεκίνο και, μετά, κάθε 4 χρόνια, στην εκάστοτε Ολυμπιακή Πόλη

Ο Πρωθυπουργός διάταξε (μπροστά μου) τον Υπουργό Ανάπτυξης και τον επίσης Γ.Γ Ε&Τ Τσουκαλά να την «υλοποιήσουν» το ταχύτερο. Η πρόταση όχι μόνο δεν «υλοποιήθηκε» αλλά΄, όπως γίνεται με τους μη αρεστούς στην Εξουσία, την κατάπιε ο κάλαθος των αχρήστων

Όπως δεκάδες φορές έχω γράψει η ιδέα για τον αγώνα, η πρόταση για το Πράσινο Νησί που, για πρώτη φορά είχα υποβάλει το 1987, η πρόταση για ένα ετήσιο αγώνα με «καθαρά» οχήματα στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας και άλλα ήταν και είναι δική μου και κανείς δεν μπορεί να την ιδιοποιηθεί χωρίς να κινδυνεύσει να γελοιοποιηθεί. Όμως, τι να περιμένει κανείς από κάποιον που ανάθεσε την καμπάνια για την Οδική Ασφάλεια στην (ωραιοτάτη χωρίς αμφιβολία) Κα έλλη Κοκκίνου και στον «Μικρό Νίνη»; Μήπως να σεβαστεί τους πρωτοπόρους; Ξέρω πως, κανείς από τους εν λόγω κυρίους δεν πρόκειται να διαβάσει το σχόλιο όμως καλό είναι να το γνωρίζουν οι λίγοι (πρός το παρόν) επισκέπτες του blog.

Μπετά και άσφαλτοι

Πάνω από 100 φορές στη 50χρονη δημοσιογραφική μου ζωή έχω γράψει ότι, για το μόνο πράγμα που είναι ικανή αυτή η χώρα είναι να ρίχνει μπετά και να στρώνει άσφαλτο. Παρ’ όλο (όπως ορισμένοι άσχετοι για να μη πω ηλίθιοι) με αποκαλούν «θιασώτη του γιωταχί» επιτρέψτε να αναφέρω ένα σημερινό παράδειγμ. Διάβασα στις εφημερίδες ότι, στο δυνάμενο να προβλεφθεί μέλλον, στην Αττική θα κατασκεαστούν σήραγγες και δρόμοι 62,5 χιλιομέτρων! Πότε; Τη στιγμή που η παγκόσμια δομική (και όχι οικονομική) κρίση συννταράσειτον πλανήτη και που, σε 3-4 χρόνια, στην Ελλάδα θα κάνουν πάλι την εμφάνισή τους τα γαϊδούρια και τα μουλάρια.
Αντί τα ταριχευμένα κουστούμια, που έχουν πεθάνει και δεν το έχουν καταλάβει, να ενισχύσουν την έρευνα και την παιδεία, αντί να δώσουν δημιουργικά παραδείγματα στην, στο μεγαλύτερο ποσοστό, αφασική νεολαία, φτιάχνουν δρόμους και ρίχνουν μπετά.
Σωστό από μία πλευρά. Αν δεν δώσουν δουλειά στους πατρώνους τους πως θα αυγατίσουν τις καταθέσεις τους στην Ελβετία…

Άσχετοι ή ηλίθιοι;


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πρώτο ΘΕΜΑ» στις 15.02.09. Περιμένω σχόλια…

Με ενδιαφέρον, ισχυρή δόση διεστραμμένης(;) ικανοποίησης και με μία μόνιμη απορία για το αν, οι άνθρωποι είναι άσχετοι ή ηλίθιοι, παρακολουθώ την προσπάθεια των ηγετών του «αναπτυγμένου» κόσμου να βρουν κοινό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης -που οι ίδιοι δημιούργησαν. Το ενδιαφέρον εκπορεύεται από τη γνήσια ανησυχία μου για το μέλλον δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η απορία για τη διανοητική τους κατάσταση προέρχεται απ’ τη διαπίστωση ότι, απλοί δημοσιογράφοι (μεταξύ των οποίων και η ταπεινότητά μου) έγραφαν γι’ αυτές από το 2006, ίσως και νωρίτερα (τα κείμενα στον διαδικτυακό μου τόπο (site) http://www.kavvathas.gr
Μετά από ώριμη σκέψη κατέληξα στο συμπέρασμα πως μάλλον είναι ηλίθιοι αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι δεν κατάλαβαν ότι η εποχή της Αποπληρωμής (payback time) για τα εγκλήματα που είχαν (είχαμε;) διαπράξει εναντίον του 3ου Κόσμου. Πιο απλά η κρίση δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το κόστος εξέλιξης του μηχανισμού που ανοιγοκλείνει τις πόρτες σε μια Μερτσέντες 600 (κάπου 10 εκατομμύρια €). Ακόμα και αν το όνομά σου δεν είναι Πωλ Κρούγκμαν ή Μιουριέλ Ρουμπινί, μπορείς να καταλάβεις πως, όταν ένα σύστημα διαθέτει 10 εκατ. € για να εξελίξει μία μπετούγια, 50 εκατ. για να σχεδιάσει ένα καμπινέ και 300 για να εξελίξει ένα Hummer, αυτό το σύστημα έχει υπογράψει τη θανατική του καταδίκη και κανένα μέτρο, καμία ένεση 28, 108 ή 808 δισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ δεν πρόκειται να το γλυτώσει απ’ τη καταστροφή. Πρόβλεψή μου είναι ότι, ο παλιός κόσμος πέθανε και πως ο νέος (που θα ανατείλει μετά από 100 χρόνια και 8-10 μεγάλους περιφερειακούς πολέμους) μπορεί να είναι οτιδήποτε ανάμεσα στο Venus Project και τον Τεχνολογικό Μεσαίωνα –που θα διαρκέσει για τουλάχιστον 300 χρόνια. Αν είναι το πρώτο τότε ετοιμαστείτε για επιστροφή στη φύση, παρέα με τη Σαρία και το Χαλιφάτο -σε ελαφρά βελτιωμένη έκδοση. Αν το δεύτερο ετοιμάστε παιδιά για εμφύτευση microchip, σπίτια για διαδραστική τηλεόραση, που δεν θα κλείνει ποτέ για να μπορεί να μας βλέπει και στο WC), ίδρυση Υπουργείων όπως: Υπ. Ευτυχίας, Νόμου, Τάξης και (αιωνίας) Ασφάλειας, Υπ. Νέας Γλώσσας, Νέας Τάξης, Γραμματεία Νέο-οθωμανικότητας αλλά, και μία σειρά Διευθύνσεις, Γενικές Γραμματείες και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που θα νοιάζονται περισσότερο για την διάσωση των νεοσσών της νυχτερίδας της Μαλαισίας από τα παιδιά της Παλαιστίνης. Πότε θα τελειώσει ή κρίση; Ακόμα δεν ξεκίνησε και ρωτάτε πότε θα τελειώσει; _K.K.

Το …μαντείο των Δελφών

Δεν περνάει στιγμή που να μην ακούω ή διαβάζω προβλέψεις για το πόσο θα διαρκέσει η κρίση. Κάθε φορά στο νου μου έρχεται ένα από τα πολλά άρθρα, που είχα γράψει στα έντυπα που συνεργάζομαι, αυτό που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2006 στο περιοδικό Status. Επειδή πολλοί είναι οι μ.Χ προφήτες επιτρέψε μου να πιάσω …πρώτο τραπέζι πίστα!
Διαβάστε λοιπόν τι έλεγα πριν 3 χρόνια

Πάει καιρός τώρα που λέω ότι ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και πως, κάθε μέρα που περνάει, οι συγκρούσεις θα γίνονται πιο άγριες. Σε αυτόν τον πρώτο πόλεμο του 21ου αιώνα αντιμέτωποι είναι ο 1ος και ο 3ος Κόσμος. Οι πολύ πλούσιοι και οι πολύ φτωχοί. Οι κατακτητές και οι λεηλατημένοι. Οι βιαστές και οι βιασμένοι. Αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει σε 4-5 χρόνια αλλά θα διαρκέσει πολλές δεκαετίες. Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι, σε αντίθεση με κάθε προηγούμενο, είναι πόλεμος ασύμμετρων απειλών, όπως εύστοχα τον αποκάλεσαν μετά την 9/11 τα γεράκια στην Ουάσινγκτον. Από την μία υπάρχουν οι οπλισμένες με όλα τα σύγχρονα όπλα στρατιές των Νέων Σταυροφόρων και απ’ την άλλη οι ζωσμένοι με εκρηκτικά, αποφασισμένοι παρίες του πλανήτη από τους οποίους οι πρώτοι αφαίρεσαν τα πάντα, από τη γη που καλλιεργούν μέχρι τα γάλα των παιδιών τους για να μην αναφερθώ στους 600.000 νεκρούς από την εισβολή στο Ιράκ και τις 18 γυναίκες και μωρά που εκτελέστηκαν από τους ισραηλινούς στη Λωρίδα της Γάζας. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους από την εκστρατεία εναντίον της Τροίας μέχρι το τελευταίο «δίκαιο» πόλεμο, ο 3ος είναι αποτέλεσμα των φοβερών, απάνθρωπων ανισοτήτων που, ο δυτικός άνθρωπος επέβαλε στα δισεκατομμύρια που ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα -που δεν θα ξεχάσω. Πριν 10 χρόνια στην παρουσίαση στη Στουτγάρδη ενός πανάκριβου μοντέλου της Μercedes Benz με κινητήρα V12 o υπεύθυνος ανακοίνωσε με υπερηφάνεια στους δημοσιογράφους ότι «η εξέλιξη μόνο του συστήματος που ανοίγει και κλείνει τις πόρτες κόστισε 5 εκατομμύρια μάρκα»! Λίγοι απ’ τους δημοσιογράφους κατάλαβαν την ύβρη. Πέντε εκατομμύρια μάρκα (ήταν πριν του ευρώ) για μία μπετούγια! Ο υποψιασμένος αναγνώστης δεν έχει παρά στην μία πλευρά της ζυγαριάς να βάλει το κλείθρο και στην άλλη τη κλοπή πλουτοπαραγωγικών πηγών από τις χώρες του, αποκαλούμενου 3ου Κόσμου που επιτρέπουν στον Γερμανό μηχανικό (και στον Έλληνα λωποδύτη, μεταπράτη ή κομπραδόρο) να κυκλοφορεί οδηγώντας την Ύβρη.
Χαμένοι στον ωκεανό των πιστωτικών καρτών, της φαινομενικής πραγματικότητας και του life style τζατζίκι με καγιέν δεν είμαστε σε θέση, δεν θέλουμε ή δεν μας αφήνουν να δούμε την ανισότητα. Και δεν μας αφήνουν γιατί, αν καταλάβουμε τι γίνεται, αν τρομάξουμε, συγκινηθούμε, συμπαρασταθούμε θα χαλάσουμε τη σούπα των διεθνικών. Γι’ αυτό φροντίζουν να στέλνουν τους στρατούς τους σε χώρες που, ακόμα, διαθέτουν αποθέματα (ουρανίου, πετρελαίου, χρυσού, φθηνού δυναμικού κλπ) τα οποία αρπάζουν για να μη χάσει ο βλάχος την «μερσεντέ» και ο γιάπης την Πόρσε.
Τα πράγματα εξελίσσονται όπως είχαν προβλέψει οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας. Τρομοκρατημένοι από τα εγκλήματα τους οι «πολιτισμένοι» της Δύσης αναζητούν τρόπους για να προφυλαχτούν από τα χτυπήματα. Ο Επίτροπος Δικαιοσύνης της Ε.Ε. Φ. Φρατίνι πρότεινε να ψηφιστεί νόμος που να επιβάλει τη «…καταγραφή και διατήρηση για ένα τουλάχιστον χρόνο όλων των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και τουλάχιστον για έξη μήνες του συνόλου της εμπορικής δραστηριότητας των πολιτών στο Ίντερνετ για κάθε χρήση…». Στον νέο Μεσαίωνα μία μικρή ομάδα ανθρώπων (όχι πάνω από 2.000.000) θα ελέγχει το σύνολο των πολιτών πρώτα του αναπτυγμένου και, σιγά-σιγά, του 3ου Κόσμου. Με πρόφαση το «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας» οι εχθροί της δημοκρατίας και της ελευθερίας απλώνουν τα πλοκάμια τους σε όλες τις πλευρές της ζωής μας. Οι χαρτογιακάδες των Βρυξελών λένε ότι είμαστε (όλοι) ύποπτοι για «τρομοκρατική ενέργεια» και, γι’ αυτό πρέπει να παρακολουθούν κάθε μας κίνηση. Πανίσχυρα (και πάμφθηνα πλέον) συστήματα όπως το Echelon καταγράφουν σε τεράστιες βάσεις δεδομένων κάθε τηλεφώνημα, φαξ, e-mail αλλά, με τα εκατομμύρια κάμερες που έχουν τοποθετήσει στους δρόμους και στα κτίρια, παρακολουθούν κάθε κίνηση ακόμα και λέξη που λέμε. Οι τεχνολογίες παρακολούθησης κάνουν τον Μεγάλο Αδελφό να μοιάζει με Μικρό Εξάδελφο ιδιαίτερα αν κανείς κάνει το λάθος να ταξιδέψει στη κοιτίδα της …δημοκρατίας, τις ΗΠΑ. Όπως μου λένε ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι απόλυτος και αυτό στη χώρα που διαθέτει το απόλυτα καλύτερο Σύνταγμα στον κόσμο. Πολλές φορές αναρωτιέμαι που πήγαν οι νέοι του Μάη του ’68, τι απέγινε η γενιά του Πολυτεχνείου, που χάθηκε ο Αντρέας, ο Φοίβος, ο Γιώργος και η Καίτη (Γώγου). Γιατί ανταλλάξαμε τα όνειρά μας με Γκραν Τσέροκι, Καγιέν και BMW Χ5; Τι κάνει τον νέο να θέλει να γίνει πορτιέρης σε ξενυχτάδικο και τη κοπελιά γλάστρα σε πρωϊνάδικο; Τι είναι αυτός ο εφιαλτικός κόσμος που λες και ξεπήδησε μέσα από τις (χειρότερες) σελίδες των βιβλίων της επιστημονικής φαντασίας. Εκατομμύρια άνθρωποι της δικής μου και της επόμενης γενιάς, αναρωτιούνται που πάμε. Μα που αλλού παρά στον …διάβολο!

Εν Λευκώ

Το κίτρινο αεροπλανάκι

Δύο χρόνια έμειναν για τους 4Τ να κλείσουν τα 40, και αυτός που τους έφτιαξε τα 140. Αυτό σημαίνει ότι το περιοδικό κυκλοφορούσε όταν οι σαράφηδες της Συγγρού και της Καλλιρρόης διέθεταν τον -εργοστασιακό- καθρέφτη του αυτοκινήτου ως «έξτρα» και ο γράφων φορούσε μουστάκι και περούκα για να επισκέπτεται τις εκθέσεις και να βλέπει πώς οι προϊστορικοί (με δύο, τρεις εξαιρέσεις) έμπορες και πωλητές έσπρωχναν τις τροχοφόρες βάρκες που παρήγαγε η αυτοκινητοβιομηχανία των golden boys των seventies. «Πόσο κάνει το άσπρο άλογο της Ford;» ρωτούσε ο τύπος από τις δυτικές συνοικίες και η ξανθιά με τις μαύρες ρίζες. Ο πωλητής-γάτα με πέταλα τους πουλούσε… Hillman Rapier, αντί για Ford Mustang. «Πόσο κάνει το Mini;» ρωτούσα εγώ, μεταμφιεσμένος με μουστάκι και περούκα. «Με ή χωρίς καθρέφτες;» με τελείωνε ο πωλητής με τα παντοφλέ σε αποχρώσεις του σκατί. Παρασυρμένος από αναμνήσεις που, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν πρόκειται να μεταφερθούν σε βιβλίο (αφού πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας), τείνω να ωραιοποιώ μια εποχή που σε δεκάδες πίστες της -τότε- δυτικής Ευρώπης αντηχούσαν εξατμίσεις κινητήρων που κατασκευάζονταν από μικρά και μεγάλα τμήματα εταιρειών όπου δούλευαν χιλιάδες μηχανικοί και τεχνικοί. Από τη Ferrari μέχρι τη Lotus και από την Cooper μέχρι τη Maserati, τη Lancia, τη Renault, τη Ford, την Osca, τη Stanguellini και, βέβαια, την Porsche, που ποτέ δεν εγκατέλειψε τις πίστες, δημιουργούσαν ένα περιβάλλον που έκανε έναν Έλληνα να γράφει άρθρα-ποταμούς. Προσπαθούσε να πει σε όσους ήταν σε θέση -ή μπορούσαν- ότι υπάρχουν παραδείγματα να ξεπατικωθούν και ευκαιρίες να αρπαχτούν από τον ανθό της ελληνικής νεολαίας και το πολιτικό σύστημα – αν υπάρχει κάτι τέτοιο.
Όπως γνωρίζουν οι παλιοί, η προσπάθεια έλαβε ιεραποστολική διάσταση. Από τη μία έβλεπα τις «κούρσες» που πουλιόνταν στην Ελλάδα και από την άλλη τις δημιουργίες των μηχανικών των εταιρειών που ανέφερα πιο πάνω. «Γιατί όχι κι εδώ;» ρωτούσα. Έναν κινητήρα, μία μοτοσικλέτα, ένα ποδήλατο, ένα μικρό αεροπλάνο, ένα ανεμόπτερο, κάτι… Έγραφα, αλλά έκανα το έγκλημα να επισκεφθώ γενικούς γραμματείς, υπουργούς ακόμα και πρωθυπουργούς για να τους πείσω πως στις 10 το πρωί είναι ημέρα, κι όχι νύχτα. Οι πιο χαμένες ώρες ήταν όταν προσπαθούσα να παρουσιάσω σε πασοκικές, σε νεοδημοκρατικές και -μία φορά- σε διαπρεπή «συνασπισμένη» γραβάτα την ανάγκη να φτιαχτεί ένα αυτοκινητοδρόμιο, ένα Τεχνολογικό Κέντρο στο Γκάζι (Τεχνόπολις το έλεγα, όμως τα ανθρωπάκια διατήρησαν το όνομα, και «ξέχασαν» το… Master Plan). Ούτε ένα Βραβείο Επιχειρηματικότητας δεν κατάφερα να πάρω ο έρμος!
Όσοι παρακολουθούν τη δουλειά μου γνωρίζουν ότι δε λέω ψέματα και πως τα παραπάνω δεν περιέχουν προσωπική πικρία.
Ύστερα από κοντά 50 χρόνια στο χώρο της ειδικής και γενικής δημοσιογραφίας και 38 χρόνια στον εκδοτικό χώρο, δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν «πούστη» Έλληνα, Ευρωπαίο, Αμερικανό, Ιάπωνα ή Αρειανό. Τα όσα έκανε η εταιρεία μας έγιναν μόνο στην Ιταλία, στην Αγγλία, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του ’60 από ανθρώπους σαν κι εμάς, που όμως τα παράτησαν όταν οι επιχειρήσεις τους πουλήθηκαν σε πολυεθνικούς κολοσσούς (ή κώλους, το ίδιο), ή έφυγαν από τη ζωή, ή σιχάθηκαν τη «δημοσιογραφία» του over και under the table. Παρά τα βαριά, κάτω από τη μέση χτυπήματα που δέχτηκαν, οι Τεχνικές Εκδόσεις ακόμη αντέχουν. Κι αυτό στην αρχή μιας κρίσης που οι διεθνείς και εγχώριοι πράκτορες αποκαλούν οικονομική, κι εγώ κοινωνική. Οι Τ.Ε. αντέχουν επειδή βασίζονται στους αναγνώστες, και όχι στο «σύστημα» που ανέφερα πιο πάνω. Το ερώτημα, βέβαια, είναι για πόσο! Ένα, δύο, τρία χρόνια; Θα φτάσω/ουμε τα 40;
Με αυτά και με εκείνα, με εκατοντάδες ώρες σε λιθογραφεία και βιβλιοδετεία να «ρίχνουμε» 5.000 τυπογραφικά την ώρα στη χειροκίνητη αλυσίδα (πριν βγουν οι αυτόματες μηχανές), με μάχες με εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς, αλλά πάντα με την ίδια πίστη στην Αποστολή, φτάσαμε (μισοί) στο 2009.
Από όλα όσα προτείναμε δεν έγινε τίποτα. Οι γραβατωμένοι τρόμαζαν (και σήμερα τρομάζουν περισσότερο) στο άκουσμα του ονόματος του περιοδικού. Όπως έχω γράψει, οι 4ΤΡΟΧΟΙ δεν υπάρχουν, είναι αόρατοι, «γράφουν γι’ αυτοκίνητα» ή, όπως άκουσα από επίσημα χείλη τελευταία, ο εκδότης τους ανήκει στην… εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Τέτοια είναι η μαλακία, όχι για το «Αριστερά», που θεωρώ τίτλο ευγενείας, αλλά για το μυαλό που κουβαλάνε τα golden boys της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και της επαπειλούμενης παγκόσμιας διακυβέρνησης, την οποία ελλειπτικά και διακριτικά στηρίζει (μεταξύ άλλων) και η ομάδα Γιωργάκη, Πάγκαλου, Βερελή και Ντορολίζας.

Θα επαναλάβω, εν συντομία, τα όσα γράφω 38 χρόνια. Τις χαμένες ευκαιρίες και τα ξενύχτια στο γιαπί της MAVA για να φτιάξουμε (με το Γιώργο Μιχαήλ) το πρωτότυπο Renault Farma. Παρήχθησαν 4.500 κομμάτια πριν το Κόμμα κλείσει το εργοστάσιο, όπως έκανε με της Pirelli στην Πάτρα, της Amico στη Λαμία, της NAMCO στη Θεσσαλονίκη, και καμιά 100ή άλλα, τα οποία, αν θέλετε να δείτε, για να μη λέτε ότι «κινδυνολογώ», ξεφυλλίστε το βιβλίο «Made in Greece», που περιέχει ιστορίες επιχειρήσεων και ιδιωτών που έκαναν το λάθος να επενδύσουν στον οίκο ανοχής. Συγκεκριμένα λουλούδια τους εκβίασαν, τους μηνύσαν, τους κατέσχεσαν και τους έκλεισαν τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, για να μη θιχτούν οι καταθέσεις των γνωστών-αγνώστων στις ελβετικές τράπεζες.

Μια ανοιξιάτικη ημέρα στους αγρούς – του Νέου Ψυχικού

Ήμουν δεν ήμουν 11 όταν βρήκα ένα κίτρινο αεροπλανάκι να στέκει ανάμεσα στις παπαρούνες και στα χαμομήλια στα χωράφια του Νέου Ψυχικού με πέντε, έξι σπίτια γύρω από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Έκανα διακοπές με μια θεία που έχει φύγει από τη ζωή. Το κράτησα λες και είχα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον… ET. Γύρω κανείς. Περίμενα 15 λεπτά και μετά άρχισα να περπατάω προς το σπίτι. Ξαφνικά μπροστά μου εμφανίστηκε ένας άγιος. Ένας άνθρωπος με το χαμόγελο του Ιησού και τη λεβεντιά του Διγενή Ακρίτα. «Πού πας με το αεροπλανάκι μου;» ρώτησε. «Δικό σας είναι;» «Ναι.» Το έπιασε προσεκτικά. «Πού μένεις; Θα σε πάω σπίτι. Είναι αργά.» Άνοιξε η θεία. Ο κύριος συστήθηκε. «Γιώργος Μανουσάκης, ζωγράφος» είπε. «Μένω κοντά. Αν θέλετε, φέρτε αύριο τον μικρό να του δείξω τα έργα μου και τα… μοντέλα.»
Δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα. Στις 10 ήμασταν εκεί. Ο Γιώργος άνοιξε και μπήκαμε στο στούντιο. Δύο μεγάλοι πάγκοι, ο ένας για χρώματα και τελάρα, ο άλλος για μοντέλα, δύο τρίποδα για τα έργα που ζωγράφιζε. Οι ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου έμπαιναν απ’ τις μισάνοιχτες γρίλιες και έκαναν φωτεινές γραμμές στη σκόνη απ’ το ξύλο balsa. Για πολλά χρόνια καθόμουν δίπλα του, κι εκείνος μου μιλούσε για τα πάντα. Για τη δικτατορία Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, αλλά και για το πώς συνταιριάζεις τα χρώματα για να φτιάξεις τον ουρανό και τη θάλασσα ή για τα μοντέλα πώς λιώνεις σε ασετόν… τσατσάρες από ταρταρούγα για να φτιάξεις κόλλα. Δάσκαλος και φίλος, μέχρι που έφυγε από τη ζωή. Ακόμη βασανίζομαι από τύψεις, επειδή στα τελευταία του δεν πήγαινα συχνά στο σπίτι στο Παγκράτι και στο άλλο στην Ακράτα. Είχα δουλειά, βλέπετε. Από τις 07.00 μέχρι τις 18.00 στα περιοδικά και από τις 18.00 μέχρι τη 01.00 στο εξωτερικό δελτίο στις εφημερίδες για να συγκεντρώσουμε με τη Σοφία τα χρήματα που χρειαζόμασταν για να ζήσουμε.
Τα μεγάλα ήρθαν το 2000, όταν η εταιρεία μας «μπήκε» στο Χρηματιστήριο. Οι αναγνώστες μάς τίμησαν όσο καμία άλλη εταιρεία στην ιστορία. Η μετοχή μας υπερκαλύφθηκε 752 φορές, όμως πρώτα εγώ τους απογοήτευσα. Στη ζωή μου έκανα δέκα πράγματα. Εννέα σωστά, και ένα λάθος. Το πλήρωσα με τη ζωή και την αξιοπρέπειά μου, που κάποια στιγμή -από άλλο χώρο- ίσως περιγράψω σε όλες τις φρικτές λεπτομέρειές του.
Πριν περάσω στο παρόν, θα επαναλάβω ότι η Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε. έχει πληρώσει από το 1972 μέχρι το 2008, χωρίς ούτε μία ημέρα καθυστέρησης, πάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ (τα 23,5 βεβαιωμένα, τα υπόλοιπα καθ’ υπολογισμό, αφού τα βιβλία έχουν καταστραφεί). Σε μια «ευρωπαϊκή» χώρα θα μου είχε απονεμηθεί το Βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής για την προσφορά μου στη χώρα (όπως παίρνουν οι εισαγωγείς αυτοκινήτων, για παράδειγμα!). Αντ’ αυτού πήρα το Παράσημο της Ανοιχτής Παλάμης.

Και η αναγκαστική προσγείωση…

Πρώτα της χώρας, μετά η δική μας – για την οποία περισσότερα σε άλλη ζωή. Ας ξεκινήσουμε από τις αρχές της δεκαετίας του ’60, μιας και το ’50 μαίνονταν οι διάφορες φάσεις του Εμφύλιου, καθώς οι επικυρίαρχοι μοίραζαν τη λεία που αποκόμισαν από το Β΄ Π.Π., τον οποίο πολλοί, ανάμεσα τους και ο γράφων, αποκαλούσαν τον «τελευταίο δίκαιο πόλεμο». Με το που έσκασαν τα «σίξτις», που λένε τα βλήματα στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εμφανίστηκε πρώτα (το ’64) η αποστασία. (Ποτέ δεν κατάλαβα από τι αποστάτησε και ποιος, αφού όλοι ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Αν, όπως φοβάμαι, εννοούν τον «Γέρο της Δημοκρατίας», καλό θα ήταν να διαβάσουν προσεκτικά την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης. )
Έγιναν εκδηλώσεις, διαδηλώσεις, έκαψαν και συγκεκριμένες εφημερίδες, και στις 21 Απρίλιου του 1967 μια ομάδα αξιωματικών που θύμιζε το «Τρίο Στούτζες» κατέβασε στην Αθήνα τα τανκς, κατέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το πολίτευμα και έβαλε τη χώρα στο γύψο για 7 χρόνια. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, ακολούθησε η Προδοσία της Κύπρου. Με εξαίρεση μερικών χιλιάδων πατριωτών, που αντιστάθηκαν δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους, οι υπόλοιποι τη «βρήκαμε» με «την τάξη και την ασφάλεια» (βάζω και τον εαυτό μου, και μένει στους παλιούς να αποφασίσουν αν πράττω σωστά). Ακολούθησαν η αντιπαροχή, το πανωσήκωμα, τα θαλασσοδάνεια, οι ιαχές για το Wembley και η αγορά Μερσεντέ. Ο ένας εθνικός και κοινωνικός εξευτελισμός ακολουθούσε τον άλλο, μέχρι που κάποιοι αποφάσισαν να αντιδράσουν. Πρώτα καταλαμβάνοντας τη Νομική και μετά το Πολυτεχνείο. Για την ιστορία, λέω (μιας και ακόμη ελλοχεύει ο κίνδυνος να πάρω σύνταξη… αντιστασιακού) πως μπήκα στο Ίδρυμα στις 11 το πρωί της Παρασκευής συνοδεύοντας τη Σοφία, που μετάφερε μηχανήματα που είχε προσφέρει ο αντιπρόσωπος της Kenwood, Νότης Βαρελτζίδης, για τη λειτουργία του σταθμού. Βγήκα στις 15.00 και επέστρεψα στις 22.00. (Το θυμάται κάποιο από τα παιδιά που ήταν στην Πύλη;). Βγήκα μισή ώρα πριν τη ρίξει το τανκ, μεταφέροντας τους αριθμούς τηλεφώνων που μου είχαν δώσει δύο πιτσιρίκια για να ειδοποιήσω τους δικούς τους, σε περίπτωση που δε γύριζαν σπίτι. Στην Κάνιγγος έφαγα πολύ ξύλο, κάνοντας τη μαλακία να πω ότι ήμουν δημοσιογράφος και μόλις είχα βγει από το Πολυτεχνείο. Μ’ έσωσε ένας χαμηλόβαθμος αστυνομικός (αναγνώστης;). Μετά συναντήθηκα με τη συνάδελφό μου τη Λήδα τη Μοσχονά. Μαζί γυρίζαμε στους δρόμους των Εξαρχείων, μέχρι που στην Ομόνοια μας ξαναπιάσανε και… Τι και; Ποιον ενδιαφέρουν οι ιστορίες από τη Χρονοδίνη;
Η 17η Νοέμβρη έριξε τη Χούντα, η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε, ήρθε ο Καραμανλής και για ένα χρόνο όλοι, ακόμα και οι… Κνίτες, πίστευαν ότι στη χώρα θα επικρατούσε η Δημοκρατία των Αξιών και των Αξίων. Τα όσα επακολούθησαν μόνο σε άσυλο ανιάτων μπορούσαν να συμβούν – και συνέβησαν. Σκάνδαλο Κοσκωτά, Ειδικό Δικαστήριο, επίορκοι σε κάθε τομέα της Δικαιοσύνης, Ίμια, S300 (ή μήπως ανάποδα;), δόσιμο Οτσαλάν από τον έναν από τους δύο γεφυροποιούς. Πού να προσθέσουμε τα πακέτα Ντελόρ, τα Α, Β, Γ, Δ και τα ΚΠΣ, τα ΕΣΧΑ και τα ΕΠΣΑ (συγγνώμη, το τελευταίο είναι ο καλύτερος ελληνικός χυμός!) και, πάνω απ’ όλα, το γεγονός ότι ο δυτικός κόσμος (και ο γίγας Ελλάς) έφτασε στο σημείο της αποπληρωμής. Η χώρα απειλείται με ένταξη στις διατάξεις του ΔΝΤ, όχι επειδή το έγραψε ο Economist (πριν από ένα μήνα), αλλά γιατί οι μηχανισμοί εξουσίας των «δύο μεγάλων κομμάτων» και οι 300 οικογένειες που εκτρέφουν τους περισσότερους απ’ τους εκπρόσωπους, έρημους κι απρόσωπους (γιατί στη Βουλή υπάρχουν και οι πτωχοί και οι τίμιοι), ήπιαν πρώτα το αίμα και τώρα τρώνε τα κόκαλα της Δανιμαρκίας. Τίποτα δεν άφησαν όρθιο. Από το σκάνδαλο του καλαμποκιού, το megaσκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, την πώληση των Ναυπηγείων, της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ (από τις συνδικάλες και την κομματική νομενκλατούρα) μέχρι τις «κινητοποιήσεις» για την Παιδεία, που δε λειτουργεί παρά μόνο σε τρία, τέσσερα ΑΕΙ και μερικά ΤΕΙ, όλα δίνουν εικόνα κατάρρευσης.
Ένας αναγνώστης μου έστειλε σχόλιο ενός πολίτη που διάβασα σε κάποιον ιστότοπο. Λέει:
«… Υπουργοί αλλοπαρμένοι από τη δύναμη της εξουσίας ευτελίζουν την καθημερινότητά τους για περισσότερο χρήμα. Επιλέγουν για συνομιλητές τυχοδιώκτες, μηχανές διαφθοράς με τελικό σκοπό τον κομματικό και προσωπικό πλουτισμό.
Καναλάρχες και επιχειρηματίες των ΜΜΕ μπουκώνουν με εκατομμύρια ευρώ γελοίες τηλεπερσόνες όλων των φύλων, για να πουλήσουν ηλιθιοδίνη στο κοινό, κρατώντας το σε καταστολή.
Ανύπαρκτοι πολιτικοί ηγέτες, που εξαρτούν την επιβίωσή τους από Τραπεζίτες και ΜΜΕ, ταΐζουν τους μεν και τους δε με ιλιγγιώδη ποσά, αδιαφορώντας για τα εξαθλιωμένα πλήθη που τους εξέλεξαν. Τραπεζίτες που δανειοδοτούν με απίστευτο χρήμα επιχειρήσεις σαπάκια και κολλητούς επιχειρηματίες, με κριτήριο το προσωπικό “πάρε δώσε”, για να διευκολύνουν την είσοδό τους στο Ναό του Τζόγου. Κανείς τους δε σεβάστηκε κανέναν κανόνα – ούτε εκείνους του πιο άγριου καπιταλισμού. Και τώρα που η ίδια η ζωή εκδικείται καλούνται οι πολίτες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα…»

Έπειτα από 50(;) χρόνια αδιατάρακτης ανάπτυξης (της παραοικονομίας) και πωλήσεων Μερσεντέ που έχουν ξεπεράσει τον κοινοτικό μέσο όρο, η Ελλάδα έφτασε στο σημείο που κουραστικά επαναλάμβανα: Τίποτα, εκτός από τη δουλειά που κάνουν στο ΙΤΥ και αλλού μερικές δεκάδες ερευνητών και λίγες εκατοντάδες δασκάλων, να μην έχει καμία προοπτική, ούτε καν στην υπ’ αριθμόν 1 βιομηχανία της, τον Τουρισμό. Θα πείτε… Ποιος θα ταξιδέψει, καθώς η παγκόσμια κρίση γκρεμίζει τον ένα κολοσσό μετά τον άλλον; Μήπως οι εργαζόμενοι στις αμερικανικές Ford, Chrysler και General Motors, που πήραν… δάνειο από τον άνθρωπο που γέννησε την κρίση; Μήπως οι άλλοι από την PSA, την BMW, τη Mercedes και τις δεκάδες μεγάλες και μικρές αυτοκινητοβιομηχανίες του πλανήτη; Καμία οικονομική ένεση, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν μπορεί να αντιστρέψει τον κατήφορο.
Ο παλιός κόσμος πέθανε και ένας νέος ανατέλλει. Ποιος; Λυπάμαι, αλλά οι προβλέψεις μου δεν είναι πειστικές. Ναι, θα γίνουν πέντε, έξι περιφερειακοί πόλεμοι. Ναι, το οικονομικό κέντρο θα μετακινηθεί ανατολικά. Ναι, λίγες χώρες θα τη «βγάλουν καθαρή» (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Ινδία – αν δεν τη διαλύσουν, όπως πρόσφατα προσπάθησαν). Για τις υπόλοιπες έλεγα να δούμε τι προβλέπει το ημερολόγιο των… Ίνκα!
Και η Τζουτζία; Ω, η Τζουτζία. Με 3 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες στα επόμενα τέσσερα χρόνια θα καταληφθεί, χωρίς να πέσει τουφεκιά. Οι αποκαλούμενοι «Έλληνες» θα αναζητήσουν την τύχη τους στα ορυχεία της Κίνας ή στα δάση του Αμαζονίου, αντί στο Da Capo και στα φραπογαλάδικα.
Ωραία αυτά, αλλά τι θα κάνουμε με τη «γενιά της οργής», την αποκαλούμενη και «γενιά των 700 ευρώ»; Λες και τα προηγούμενα 100 χρόνια στην Ελλάδα, στη Γιουγκοσλαβία, στην Αλγερία, στην Τυνησία, στην Ιταλία, στην Αγγλία, στις ίδιες τις ΗΠΑ, στον πλανήτη ολόκληρο δεν υπήρχαν (και σήμερα ακόμα πιο πολύ υπάρχουν) γενιές των 2.000, 3.000, 4.000 δραχμών, 20.000 λιρετών, 300 πιαστρών, 300 ρουβλίων, 10 δολαρίων (την ημέρα), ή 800 ευρώ (στην Ιταλία). 16 χιλιόμετρα την ημέρα περπατούσε ο μακαρίτης ο πατέρας μου για να πάει σχολείο, να σπουδάσει, να μπει στη Νομική. Δεν περνούσε τη μέρα σε μία απ’ τις… 600.000 καφετέριες που λειτουργούν στην Ελλάδα. Ούτε ξόδευε τα λεφτά του μπαμπά του, που δούλευε στα χωράφια, για να ψωνίσει στο Golden Hole. Είναι φανερό πως τη γενιά των 700 ευρώ την εφεύρε το Κόμμα που συμφώνησε για τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, σε συνεργασία με 300 επώνυμα vampire και τα δημοσιογραφικά χανουμάκια τους.
Και καλά ο γίγαντας λαός, τα χανουμάκια, οι εκσυγχρονιστές και οι «Αριστεροί» που πάνε στο Προεδρικό Μέγαρο για να γιορτάσουν την… αποκατάσταση της Δημοκρατίας – που ΠΟΤΕ δεν έπρεπε να χαθεί; Τι θα γίνει με τους μπάτσους (ο χαρακτηρισμός χρησιμοποιείται για να διαχωριστεί ο Αστυνομικός) που πυροβολούν παιδιά; Με τους κουκουλοφόρους που βαράνε μέχρι θανάτου αστυνομικούς που είχαν την ατυχία να βρεθούν σε μια συναυλία ή άλλους που εκτελούνται από χασισοκαλλιεργητές; Ποιον πολεμούν οι πράκτορες; Τ’ αδέλφια και τα ξαδέλφια τους; Τους συγγενείς; Τους άλλους Ιρλανδούς; (Δε λέμε «Έλληνες».) Για τους μπάτσους δεν έχω λόγο. Τους παρακολούθησα να εκτελούν έναν αθώο Βραζιλιάνο στον υπόγειο του Λονδίνου, να απαγχονίζουν τον Καραολή και τον Δημητρίου, να εκτελούν τον Bobby Sands και άλλους 16 απεργούς πείνας του IRA, να γαμάνε κρατουμένους στο Αμπού Γκράιμπ και στο Γκουαντάναμο, να σαπίζουν στο ξύλο παιδιά στο Ιράκ.
Άσχετο: Το σχόλιο αφιερώνεται στον τύπο που κάθε 7 ημέρες κάνει σβούρες με πανάκριβα αυτοκίνητα σε εγκαταλελειμμένα αεροδρόμια για την εκπομπή αυτοκινήτου του BBC «Top Gear», ο οποίος σε άρθρο του αποκάλεσε την Ελλάδα «τουαλέτα». Με τη σειρά μου, αποκαλώ την Αγγλία «χασάπη», αφού, άνευ λόγου, έσφαξε, έκαψε, βομβάρδισε και απαγχόνισε πάνω από 50 εκατομμύρια αθώους άνδρες, παιδιά και γυναίκες, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν μουστάκι, όπως οι Ελληνίδες.
Με την ευκαιρία, μπορεί κάποιος κάτοικος της Ρόδου να επιβεβαιώσει ή διαψεύσει το γεγονός ότι πριν από χρόνια κάποιοι έκαναν τον Jeremy τόπι στο ξύλο, επειδή, όντας ντίρλα στο μεθύσι, έκανε ό,τι κάνουν τα περιττώματα της Αυτοκρατορίας στα Μάλια, στην Αγία Νάπα και αλλού; Αν ούτως έχουν τα πράγματα, δικαιολογείται και η ανικανότητά του να δει τις τρίχες στις μασχάλες, στις γάμπες και στα μπούτια των Αγγλίδων.

Στα δικά μας. Τι θα γίνει με την άλλη πλευρά; Με τους ειδικούς φρουρούς που πυροβολούν 15χρονα παιδιά;
Ποία η λύση; Ερωτώ τους νέους: Τι θα λέγατε, αντί να καίτε περίπτερα και να σπάτε τις προθήκες καταστημάτων, να χτυπήσετε το σημείο G; Τους Σάυλοκ, τους Γραμματείς, τους Φαρισαίους, τους Πύργους της Βαβέλ, τα ΜΜΑ (Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης), τις άμαξες της κάθε Αντουανέτας; Τα Parasite Beaches και Bitches; Τα ξέκωλα και τους προαγωγούς τους; Τις λούγκρες και τα χανουμάκια τους; Τα Tsakali Clubs; Τα Golden Holes; Το lifestyle; Ό,τι καταστρέφει το περιβάλλον, την αισθητική, τη γλώσσα, την Παιδεία; Ή μήπως αυτά σας έχουν πει ότι είναι στόχοι ήσσονος σημασίας για την εποχή της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης;
Τι σχέση έχουν θεατριλίκια σαν και αυτό με τη ρίψη σκουπιδιών στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος; Δεν ενοχλείστε που το 80% των υβριδίων μιλάει με λεξιλόγιο 100 -το πολύ- λέξεων, από τις οποίες οι 80 είναι «μαλάκας»; Τι σχέση έχουν οι καταστροφές στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας με την εξέγερση των φοιτητών και των αγροτών το Μάη του ’68, με τον αγώνα των Αμερικανών φοιτητών ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, με τη Γένοβα, την Άνοιξη της Πράγας, την εξέγερση του Λος Άντζελες, την Τιεν αν Μεν, τα γεγονότα της Νομικής, το Πολυτεχνείο και τον αγώνα της νεολαίας ενάντια στην κοινωνία των πάμπερς, της Ζαχοπουλιάδας και του Βατοπεδίου;
Ναι στον αγώνα, όμως με συνέπεια, συνέχεια, αποφασιστικότητα και σοβαρότητα που αφαιρούν το λόγο απ’ τον αντίπαλο. Ο αγώνας δεν είναι για να έρθει στην εξουσία η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ ή θεία μου η Μαρίτσα, αλλά για την προσωπική και εθνική αξιοπρέπεια μιας πατρίδας που κάποτε έλεγαν Ελλάδα.

Το παρακάτω δημοσιεύτηκε πριν από λίγο καιρό στη στήλη μου στην εφημερίδα Πρώτο ΘΕΜΑ. Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης, το αναδημοσιεύω (περιληπτικά) στους 4Τ.

V For Vendetta

«… Remember, remember the 5th (ή 17th) of November, the gun powder treason and plot. I know of no reason why the gun powder treason should ever be forgotten…

Πριν από 2,5 χρόνια είδα την ταινία V For Vendetta των αδελφών Wachowski. Η ιστορία εξελίσσεται στην Αγγλία. Ένα καθεστώς που θυμίζει το “1984” του George Orwell έχει αναλάβει την “αναμόρφωση” των πολιτών. Οι μισοί είναι σπιούνοι, και οι άλλοι μισοί υπακούουν στις διαταγές του ενός και μοναδικού ηγέτη. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο Τιμωρός. Έχει αποδράσει από μία φυλακή ψυχών. Φοράει τη μάσκα του Guy Fawkes, που σκόπευε να ανατινάξει τη Βουλή των Κοινοτήτων όταν μέσα θα ήταν ο βασιλιάς και το σύνολο της προτεσταντικής αριστοκρατίας. Η συνομωσία απέτυχε, αλλά η ιστορία του “έγραψε” στο συλλογικό υποσυνείδητο (αν οι Άγγλοι εξακολουθούν να διαθέτουν το χαρακτηριστικό) και πήρε τη μορφή πράξης ενάντια στην καταπίεση. Ο V, όπως αποκαλεί τον εαυτό του, ανατινάσσει το Βρετανικό Κοινοβούλιο και άλλα μνημεία της “αυτοκρατορίας”. Το καθεστώς τον κυνηγάει και τον τραυματίζει βαριά. Αντί να πέσει στα χέρια των διωκτών του, αυτοκτονεί σ’ ένα βαγόνι του Μετρό που έχει προ-φορτώσει με 50 τόνους εκρηκτικά. Πριν πεθάνει έχει φροντίσει να στείλει εκατομμύρια μάσκες στους πολίτες που δε θέλουν τη δικτατορία. Αυτοί βγαίνουν στους δρόμους αναγκάζοντας τις δυνάμεις καταστολής να υποχωρήσουν. Η Δημοκρατία νικάει, και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα. Η ταινία δεν έχει(;) σχέση με τη δημοκρατία “μας”, όμως διαθέτει πολλά, κοινά σημεία…»

Στο τέλος του άρθρου επαναλάμβανα τους στίχους με μια μικρή, αλλά ουσιώδη αλλαγή στην ημερομηνία. Έγραφα: «… Remember, remember the 17th of November, the gun powder treason and plot. I know of no reason why the gun powder treason should ever be forgotten…»

Κάτι συνέβη στο δρόμο για τη… Χαβάνα

Ο Διάβολος έριξε στο δρόμο μου τον Πειρασμό. Δεν ήταν η… Andie MacDowell, αλλά μια ομάδα από καταπληκτικά αυτοκίνητα που έτυχε να έχουμε στους 4Τ. Αυτές οι διαστημικές μηχανές απέχουν 100 εκατομμύρια έτη φωτός από τα οικογενειακά των δεκαετιών του ’70 και του ’80, όχι όμως από τα οικογενειακά αγωνιστικά, τα οποία -πιστέψτε το- ήταν καλύτερα από τα σημερινά, που ωστόσο, χωρίς να διαθέτω τις γνώσεις και την επάρκεια ενός Nouriel Rubini ή ενός νομπελίστα σαν τον Paul Krugman, μάλλον βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους.
Αρχίζω με τον… Βεελζεβούλ, την BMW M3 MDCT. Καιρό είχα να αισθανθώ τον εναγκαλισμό του! Να γυρίσω στις εποχές των 2002ti, των Escort RS και των Renault 8 Gordini. Την οδήγησα για δύο, τρεις ημέρες, και είπα: Για να δούμε πώς πάει ο σατανάς. Πήγα στα Κιούρκα και απ’ εκεί στην ανάβαση της Ριτσώνας, μιας και είδα την… Κόλαση! Το πράγμα πάει τόσο γρήγορα, ώστε, αν δεν έχεις τις αισθήσεις στο 1.105 και τα ηλεκτρονικά ON, την… έβαψες. Έφυγες απ’ το δρόμο πριν προλάβεις να πεις «f*ck», εκτός αν σε λένε Loeb, οπότε το πράγμα αλλάζει. Τα πιτσιρίκια στους 4Τ έγραψαν (και συμφωνώ) πως η απόλυτη σπορ μπερλίνα έγινε ακόμα καλύτερη. Η BMW άλλαξε το χειροκίνητο 6άρι με ένα ημιαυτόματο διπλού συμπλέκτη 7 σχέσεων. Ο οδηγός μένει συγκεντρωμένος στο τιμόνι. Δύσκολα θα πετύχει ανθρώπινο χέρι παρόμοια ακρίβεια και ταχύτητα στις αλλαγές των ταχυτήτων. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ούτε η 7η δεν μπορεί να θεωρηθεί overdrive, ακολουθώντας τη λογική της κοντής κλιμάκωσης των πρώτων 6 σχέσεων, ώστε να εκμεταλλεύεται πλήρως το μεγάλο βάθος στροφόμετρου του κινητήρα. Είπα ότι αυτοκίνητα σαν και αυτό είναι από τα τελευταία της ευγενούς εποχής της αυτοκίνησης. Ποιος, εκτός από μία μικρή ομάδα «GoodFellas», είναι πλέον σε θέση να φέρει στους ώμους ή στο πορτοφόλι του ένα αυτοκίνητο με κυβισμό 3.999 κ.εκ., 420 ίππους/8.300 σ.α.λ., «0-100» σε 4,8 δλ., τελική 250 χλμ./ώρα (την είδα, αλλά δε σας λέω πού!), τιμή 91.000 ευρώ και κατανάλωση 19,5 λίτρα/100 χλμ. Εσείς; Ο Τριμήτσουλας; Ο Εφραίμ ίσως, όχι όμως μετά την έτσι κι έτσι μετάνοια ενώπιον του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Ακολούθησε το τετρακίνητο Audi TTS Roadster. Λίγο πιο βαρύ, αφού στην ανοιχτή έκδοση πλησιάζει τον 1,5 τόνο. Έχει την αναβαθμισμένη εκδοχή του 2λιτρου TFSI με 272 ίππους και σχεδόν 36 χλγμ. ροπής, που γνωρίζουμε από το S3. Πλεονέκτημα το τέλειο ζύγισμα και η τετρακίνηση, που, αν και τύπου Haldex (όχι μόνιμη), δίνει απίστευτα περιθώρια πρόσφυσης, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθούν δίπλα του ακόμα και οι καθαρόαιμες κατασκευές. Ο κινητήρας των 1.984 κ.εκ αποδίδει 272 ίππους στις 6.000 σ.α.λ. Το αυτοκίνητο φτάνει τα 250 χλμ./ώρα, αλλά η κατανάλωσή του είναι «λογική» με 15,2 λίτρα/100 χλμ. Η τιμή του ξεκινά από τα 57.300 ευρώ.
Ένα από τα ενδιαφέροντα, αναμενόμενα SUV του 2008 και το μοντέλο που ήρθε να καλύψει το κενό της Audi στην κατηγορία των μεσαίων SUV ήταν το Audi Q5 2.0T Quattro S-Tronic. Ο TFSI των 2,0 λίτρων αποδίδει… 211 ίππους, αποτελώντας φορολογικό ατού, αφού παρόμοια απόδοση συναντάμε μόνο σε μεγάλα ατμοσφαιρικά V6. Η υπερταχεία διαθέτει ημιαυτόματο 7τάχυτο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, που κάνει εύκολη τη ζωή του κάθε πονεμένου πτωχού, όπως και η μόνιμη τετρακίνηση. Η ποιότητα κατασκευής είναι υπεράνω κριτικής, η οδική συμπεριφορά το ίδιο, αλλά το βάρος ξεφεύγει, αγγίζοντας τους 2 τόνους για το full extra αυτοκίνητο της δοκιμής. Παρά το δεινοσαυρικό βάρος του, το τέρας σημείωσε μία από τις καλύτερες επιδόσεις για ακινητοποίηση από τα 120 χλμ./ώρα που έχουμε μετρήσει ποτέ: 51,7 μ. Κι όλα αυτά από 1.984 κ.εκ., που αποδίδουν 211 ίππους στις 6.000 σ.α.λ. Κάνει «0-100» σε 8,6 δλ, φτάνει τα 222 χλμ./ώρα και καταναλώνει 16,9 λίτρα/100 χλμ. Η τιμή του ξεκινά από τα 46.500 ευρώ.
Η έκπληξη της χρονιάς. Το VW Scirocco 2.0 TSI DSG. Όλοι αναρωτηθήκαμε γιατί κανείς δεν το σκέφτηκε νωρίτερα; Εκτός από τη Citroen C4 Coupe και το Renault Megane Coupe, που αναμένεται σύντομα, είναι δύσκολο να βρεις αυτοκίνητο που να ανταγωνίζεται το Scirocco. Ο 2λιτρος κινητήρας των 200 ίππων χρονολογείται από την εποχή του Golf V GTI, αλλά είναι υπόδειγμα ροπής και γραμμικής λειτουργίας, παρά την υπερτροφοδότηση. Με 0-100 χλμ./ώρα σε 6,7 δλ, τελική 235 χλμ. και κατανάλωση που δύσκολα υπερβαίνει τα 12 λίτρα/100 χλμ., το Scirocco των 32.700 ευρώ είναι ένα «τίμιο» αυτοκίνητο για την εποχή. Ακόμα πιο «τίμιο», ίσως λόγω του διακριτικού προφίλ του, είναι το VW Golf 1.4 TSI 160hp DSG7, που μοιάζει με το Scirocco, αφού βασίστηκε πάνω του, αν και είναι το πιο… mainstream μέλος της οικογένειας. Ο προκάτοχος, το Golf V, παρέμενε στην κορυφή της κατηγορίας μέχρι τη στιγμή που σταμάτησε η παραγωγή του. Η VW δε χρειάστηκε να κάνει πολλά. Λίγες, αλλά σημαντικές αλλαγές στα υλικά κατασκευής, και σημαντικές διαφοροποιήσεις στα μηχανικά μέρη βάζουν το βασιλιά ξανά στο θρόνο. Και εννοώ, βέβαια, τον κινητήρα των 160 ίππων και το 7άρι ημιαυτόματο DSG, που μπορεί να κοστολογείται αλμυρά, όμως αποζημιώνει στο δρόμο ακόμα και τον πιο άσχετο Ελληναρά. Πείτε μου εσείς οι παλιότεροι ποιος, εκτός από τους πολύ παλιούς που έζησαν τα Abarth 1000, μπορούσε να φανταστεί ότι μια εταιρεία θα προσέφερε ένα αυτοκίνητο 1.390 κ.εκ. με ισχύ 160 ίππους, «0-100» σε 7,8 δλ., τελική 220 χλμ./ώρα και κατανάλωση 10,8 λίτρα/100 χλμ. Η τιμή για το 5θυρο DSG είναι 23.250 ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι μπαίνει στον κατάλογο όλων των κατατρεγμένων Ελλάδος.
Τελειώνω τις αναφορές στα αυτοκίνητα από άλλο… πλανήτη με το Skoda Superb 1.4 TSI, ακόμα ένα combination και permutation της μεγάλης της VAG Σχολής του Μάρκετινγκ, που ξεκίνησε ο Πιχ και συνεχίζει ακάθεκτη. Τι λέει η Σχολή; Απλώς, πάρε δύο δάπεδα, δύο κινητήρες, τρία κιβώτια και φτιάξε 34 διαφορετικούς συνδυασμούς, που απλώνεις (υπό μορφή τραχανά) σε τύπο VW, Audi, Seat, Skoda, μπορεί και Porsche, ίσως και Peugeot, μπορεί και Renault, κανείς δεν ξέρει…
Big is beautiful, λοιπόν, ακόμα και για ένα αυτοκίνητο 1.400 κ.εκ.; Όχι, απαραίτητα. Στην περίπτωση του Superb το μέγεθος σημαίνει πως, εκτός από την οικογένειά σου, βάζεις και εκείνη του γείτονα. Αν αυτό συνδυάζεται με μια «ωραία εμφάνιση», που λέει κι ο Giorgakis, αχανείς χώρους στο πίσω κάθισμα και στο χώρο αποσκευών, αναβαθμισμένη ποιότητα και κινητήρα 1.400 κυβικών, τότε έχεις έναν νικητή. Ποιος το λέει αυτό; Ο γράφων, που, όπως και το περιοδικό, δε γνωρίζει ποιος είναι ο αντιπρόσωπος του συγκεκριμένου οχήματος στην Ελλάδα. Μήπως κάνω λάθος στο superb marketing της VAG; Κάθε άλλο! Το μοτέρ πασπαρτού του γκρουπ το φοράνε τα Golf, Scirocco, Tiguan, Passat, Superb, A3, Leon… Τα 20+ κιλά ροπής που αποδίδει καλύπτουν όλα τα σκάφη, άρα προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Αν είστε high, αγοράζετε Audi. Αν λίγο πιο κάτω, VW. Αν είστε ξύπνιος, Seat (πάει το Renault!) και, αν πάτερ φαμίλιας, Skoda, και η ντροπή μισή μισή – για τον ανταγωνισμό.
Αυτά για τον πρώτο μήνα του ’09, και περιμένω με αγωνία το τέλος της ιστορίας και του πολιτισμού, όπως λέει και το Ημερολόγιο των Ίνκα και εκείνοι που παρουσιάζονται στην εκπομπή του Χαραβέλα, μπορεί και του Πρετεντέρη – ακόμη το σκέπτομαι από τότε που έγραψε πως «ο Καραμανλής συνάντησε ένα δημοσιογράφο που του πρότεινε ένα ράλλυ για ηλιακά αυτοκίνητα». Αυτά για τον πρώτο μήνα του ’09, και περισσότερα το δεύτερο – αν η ελληνική αγορά και η αυτοκινητοβιομηχανία δεν έχουν καταρρεύσει λόγω της απληστίας των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Πινόκιο που έχουν στην υπηρεσία τους._ K. K.

ΥΓ: Τι θα γίνει με την αγορά του αυτοκινήτου στην Ελλάδα; Αν, όπως είπε πρόσφατα ο επικεφαλής της Ford Hellas, πέσει κάτω από τις 200.000, θα «κλάψουν μανούλες», ανάμεσα στις οποίες και οι δικές μας, τουλάχιστον όσες ζουν ακόμη, γιατί για τις άλλες δεν είμαι τόσο σίγουρος.

1ο ΘΕΜΑ

1o ΘΕΜΑ

08.03.09

Με τη δύναμη της λογικής

Ως ιδρυτής, πρόεδρος και μοναδικό μέλος του Κόμματος Κοινής Λογικής (το τίτλο του οποίου προσπαθεί μάταια να ιδιοποιηθεί το Ράδιο Ε), νομίζω ότι δικαιούμαι δια να ομιλώ περί των δρώμενων στη χώρα. Αρχίζω με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τα μπλόκα που έκοψαν στα 8 (ή μήπως στα 16, δεν μέτρησα) την Τζουτζία Χώρα. Όπως είναι γνωστό στους παλαιότερους κατοίκους του δοβλετιού, τα τελευταία 50 χρόνια, κάθε χρόνο γίνονται οι ίδιες κινητοποιήσεις χωρίς, καμία κυβέρνηση να έχει βρει λύση. Φέτος όμως υπήρξε μία εξαίρεση. Η επέλαση των τρακτέρ της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κρήτης η οποία Κρήτη τυχαίνει να είναι (μαζί με την Ιρλανδία) η «χώρα» που θα ήθελα να έχω γεννηθεί, αλλά αυτό είναι παντελώς άσχετο με το θέμα. Οι αγρότες της Μεγαλονήσου έφτασαν στο λιμάνι του Πειραιά και ζήτησαν να πάνε (με τα τρακτέρ) στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πράγμα απολύτως φυσικό στη Τζουτζία Χώρα.
Η άφιξη των τρακτέρ μου έδωσε μία μεγαλειώδη ιδέα. Κάθε τάξη που αισθάνεται ότι αδικείται από τον γαλάζιο ή πράσινο Πασά να προελαύνει στο Αθηναϊκό Κράτος με το εργαλείο της δουλειάς. Οι φορτηγατζήδες με νταλίκες, οι ανασκαφείς με μπουλντόζες, οι πιλότοι της Πολιτικής Αεροπορίας με τζάμπο και Αιρμπας, οι συνάδελφοί της Πολεμικής με Mirage 2000, F16 και F4 (σε χαμηλό ύψος λόγω της ύπαρξης της Ακρόπολης), οι κτηνοτρόφοι με τα πρόβατα και τα βόδια κοκ. Με αυτό τον τρόπο όλες οι τάξεις θα είναι σε θέση να κλέψουν την δεξιά τους τσέπη με το αριστερό χέρι και την αριστερή με το δεξιό. Για να το κάνω «λιανά» θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα των δύο «πακέτων Ντελόρ και των Α, Β, Γ και το λουρί της μάνας ΚΠΣ. Δισεκατομμύρια ευρώ εισέρευσαν από την Μεγάλη Πύλη στα ταμεία της Τζουτζίας και, σε ελάχιστο διάστημα, μεταμορφώθηκαν σε βίλες με ιδιωτικούς χώρους πλατσουρίσματος και γήπεδα τένις στο Νησί των Ανέμων, σε «μερσεντέ», «μπεμβέ», διπλοκάμπινα, και «καγιέ». Ένα μέρος πήγε σε πανωσηκώματα, πλαστικά «κεραμίδια» για παραδοσιακές κατοικίες και, δεν πρέπει να παραλείψω, σε φραπόγαλα στις 250.000 καφετέριες που αγωνιά ο ανθός της νεολαίας. Όπως είναι γνωστό η Τζουτζία είναι by far πρώτη στη κατανάλωση φραπόγαλου στο κόσμο.
Το Κόμμα της Κοινής Λογικής στηρίζει κάθε μορφής κινητοποίηση εργαζομένων που οδηγεί τη χώρα σε μεγαλύτερο δανεισμό. Με την ίδια θέρμη στηρίζει τις προσπάθειες των δύο μεγάλων κομμάτων να διαχειριστούν τα δάνεια. Ως Πρόεδρος του κόμματος δηλώνω πως, είμαι πρόθυμος και διαθέσιμος να λάβω μέρος σε όλα τα σκάνδαλα που τρέχουν τα τελευταία χρόνια από τα πάμπερς και το καλαμπόκι μέχρι τη Βόνταφον και τα Ίμια και από τη Ζίμενς μέχρι το Βατοπέδιο και την ενίσχυση των τραπεζών με ζεστό χρήμα. Που ξέρετε; Κάποιος υπουργός, πρωθυπουργός, πρόεδρος ΜΚΟ ή ΜΚΚ (μη κυβερνητικού κόμματος) μπορεί ακούσει την αγωνιώδη κραυγή και να μου πετάξει ένα «καγιέ», μία «μερσεντέ» αλλιώς τι πρόεδρος είμαι snif…_KK



META4



Το Meta4 μπορεί να σημαίνει πολλά… Μεταφορικά, μετά τους 4Τ, με τα τέσσερα, μετά από 40 (χρόνια), μετά τη ζωή, τον πόλεμο… Χρόνια φίλοι και γνωστοί με ρωρούσαν αν έχω ιστότοπο. Απαντούσα πως η ματαιοδοξία μου δεν ήταν τόσο μεγάλη. Το αποφάσισα την επομένη της χρησιμοποίσης (από τον υπουργό Μεταφορών Χατζηδάκη) του «μικρού Νίνη» και της Έλλης Κοκκίνου στην καμπάνια για την …οδική ασφάλεια! Παρ’ όλο ότι, στα 50 χρόνια της δημοσιογραφικής και στα 40 της εκδοτικής έχουν δχει πολλά τα μάτια μου το περιστατικό ήταν καθοριστικό για το μέλλον μου! Δεν μπορείς, είπα, παραμένεις αόρατος όταν, προβεβλημένα Μηδενικά κάνουν παιχνίδι στους τομείς που εσύ ξεκίνησες ή πρωτοστάτησες.
Ένα, συγγενές, παράδειγμα: η εμπλοκή μου με τον Παγκόσμιο Ιστό (Internet) ξεκίνησετο 1993 με την δημιουργία του BBS «Techlink» της εταιρίας «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε» που δημιούργησα το 1970 με την σύζυγό μου Σοφία, με την εξαγορά της Open Internet Services. Μία εξήηγηση είναι στο πρόλογο. Η άλλη έχει δημοσιευτεί με αρκετά, αλλά όχι πλήρη, στοιχεία στους 4Τ. Άνοιξα το blog γιατί είναι ο χώρος που να μπορώ να γράφω χωρίς τους «περιορισμούς» που αναπόφευκτα τίθενται με τις εξελίξεις των τελευταίων 6 ετών.
Ποιες είναι; Απλό. Η «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε» έκανε (το 1999) το λάθος να συμμετάσχει με ποσοστό 40% στην «Αλφα Πρες Α.Ε», ένα λιθογραφείο για εκτύπωση περιοδικών στην ΒΙΠΕ Κορωπίου. Η ιδέα ήταν καλή και πρωτοπόρα αλλά η πορεία ήταν, λόγω κακοδιαχείρησης, καταστροφική. Αποτέλεσμα; Η «Τεχνικές Εκδόσεις» -και ο γράφων- αναγκάστηκαν να πληρώσουν στις τράπεζες τις εγγυήσεις των δανείων που είχε πάρει η εταιρία προκειμένου να «στηθεί» το εργοστάσιο. Όταν, λόγω των ανεύθυνων πράξεων των διεθυνόντων, η επιχείρηση κατέρρευσε οι υπεύθυνοι εξαφανίστηκαν στο νεοελληνικό τοπίο. Έτσι, ο κλήρος έπεσε στις ΤΕ και σε εμένα προσωπικά μια και οι υπεύθυνοι απλά εξαφανίστηκαν.
Η εξόφληση των εγγυήσεων μόνο από τον εταίρο που δεν ήθελε να «λερώσει» την όνομά του και την ιστορία της εταιρίας του οδήγησε τις ΤΕ στην απώλεια όλων των περιουσιακών τους στοιχείων (κτίριο 4.500μ2 στην Ηλιουπόλεως 2-4 στον Υμηττό, πατρικό κτίριο 400μ2 στο Μετς, ραδιοφωνικό σταθμό «Εν Λευκώ», έκταση 125 στρεμμάτων στη Βοιωτία που προοριζόταν για τη δημιουργία του Κέντρου Οδικής Ασφάλειας Safetrack και, βέβαια, του 33,3% των μετοχών που επωλήθει σε άλλη εκδοτική εταιρία.
Με λίγα λόγια όλα όσα είχαμε φτιάξει από το 1970 μέχρι την αποπληρωμή των εγγυήσεων της ΑΠ, χάθηκαν μέσα σε ένα σοφά σχεδιασμένο και εκτελεσμένο σχέδιο στο οποίο πρωτεύοντα ρόλο έπαιξαν οι τράπεζες. και συγκριμένα μία από αυτές.
Αυτό είναι και το μόνο σχόλιο για το παρελθόν που θα διαβάσετε. Η ιστορία δεν είναι απλώς άδικη για
μένα και την οικογένειά μου αλλά δολοφονική γι’ αυτό, όσο λιγότερα τόσο καλύτερα.
Τι θα περιέχει ο ιστότοπος; Ότι και τα εκατομμύρια άλλοι: σχόλια για την καθημερινότηα και κείμενα του ιδιοκτήτη που δημοσιεύονται στα περιοδικά που (ακόμα) εργάζεται και στις εφημερίδες
. Για παράδειγμα σήμερα διάβασα πως, η συνεισφορά της Ελλάδας στο ισοζύγιο της παγκόσμιας αιολικής ενέργειας υποχώρησε στο 0,82%. Προφανώς επειδή η «αισθητική» των αδελφών του ελέους στο «νησί των ανέμων», στη Σέριφο, στη Πάρο, στη Νάξο και στην Ανωκάτωπετρομαγούλα θίγεται από τη ύπαρξη των ανεμμογενητριών, αλλά δεν ενοχλείται από τις χιλιάδες ανεξέλεγκτες χωματαρές που βρομίζουν τη χώρα. Ίσως επειδή, όπως αναφέρουν οι προσφυγές των εστέτ και των «βλάχων» στο ΣτΕ, τα αιολοικά πάρκα κάνουν τα πρόβατα gay και κόβουν το γάλα στις γίδες. Είναι προφανές ότι οι διασκεδαστές της Σερίφου, οι μοδίστρες της Μυκόνου και οι «διανοούμενοι» του DaCappo είναι πιο ευασίσθητοι οικολογικά από τους >Νοβηγούς, τους Δανούς, τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Ισπανούς, τους Αμερικανούς κοκ μέχρις δημοσιογραφικού εμμετού.
Ο ιστότοπος θα έχει και σχόλια για τα αυτοκίνητα που οδήγησα, την αγορά του αυτοκινήτου, την πολιτική, τις επιστήμες και την τεχνολογία, την αεροπορία και το διάστημα, τις εξελίξεις στη περιοχή μας και στον κόσμο. Δε ξέρω για πόσο καιρό θα αντέξω ούτε κάθε πότε θα αναρτώ σχόλια. Ελπίζω συχνά αλλά, αυτό θα εξαρτηθεί ακι από τις ανταπόκρισή σας.
Πάμε λοιπόν για μία ακόμα φορά με μία τελευταία σημείωση για όσους ζουν την παραίσθησή τους πιστεύοντας ότι ήταν πρωτοπόροι στον Παγκόσμιο Ιστό. Το BBS της Techlink των Τεχνικών Εκδόσεων βγήκε στο Διαδύκτιο το 1993 και το website της εταιρίας μας το 1994 ή 95 δεν θυμάμαι ακριβώς.
Όπως λένε και οι διαφημίσεις των εταιριών κινητής τηλεφωνίας …CU
.

Ξένοι πράκτορες…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 1ο ΘΕΜΑ στις 06.03.05

Μετά από σοβαρή μελέτη της νεοελληνικής πραγματικότητας κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, υπεύθυνοι για τα δεινά των τελευταίων 30 χρόνων δεν είναι αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν το τόπο αλλά ξένοι που έχουν στείλει στρατιές μυστικών πρακτόρων για να εμποδίσουν τον εθνικά υπερήφανο λαό μας να αναπτυχθεί. Με τη δράση τους ανάγκασαν όλες τις ξένες εταιρίες που είχαν επενδύσει στην Ελλάδα να τα μαζέψουν και να φύγουν. Αυτοί έκλεισαν το εργοστάσιο της Pirelli στη Πάτρα, τη βιομηχανία κατασκευής αυτοκινήτων στο Βόλο, το εργοστάσιο συναρμολόγησης της Opel στην Αθήνα. Αυτοί εμπόδισαν την ανάπτυξη του πρώτου ελληνικού ηλεκτρονικού υπολογιστή (που είχε ανακοινώσει ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου), χρεοκόπησαν την Ολυμπιακή Αεροπορία, τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και σταμάτησαν τη μετατροπή της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (Ε.Α.Β) στη μεγαλύτερη επισκευαστική μονάδα της ανατολικής Μεσογείου και μιας από τις σοβαρότερες στην Ε.Ε. Ακόμα μίσθαρνα όργανα ξένων δυνάμεων οδήγησαν στην απαξίωση ή και χρεοκοπία μεγάλες επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα αλλά και του ιδιωτικού όπως π.χ. τη Χαρτοποιία Λαδόπουλου, τη ΧΡΩΠΕΙ, την ΙΖΟΛΑ και άλλες ων ου εστί αριθμός. Η έρευνά μου αποκάλυψε επίσης ότι οι ξένοι βρίσκονται πίσω από τις εισαγωγές μανταρινιών, πορτοκαλιών και φιστικιών «Αιγίνης» από τη Τουρκία και το Ισραήλ αλλά και από τα πανωζύγια στη παραγωγή βάμβακος. Χρειάστηκαν χιλιάδες ώρες ερευνών και εμβριθούς μελέτης των πρωτοσέλιδων αλλά και των «πρωϊνάδικων» για να καταλάβω ότι πίσω από τα σκάνδαλα στην εκκλησία και στη δικαιοσύνη βρίσκονται οι ξένες μυστικές υπηρεσίες.
Αυτό όμως που με εξέπληξε περισσότερο είναι ότι ξένοι πράκτορες είναι υπεύθυνοι για τη βρώμα και τη δυσωδία που επικρατεί σχεδόν σε κάθε τετραγωνικό μέτρο, από το δασάκι της Εκάλης μέχρι τη νησίδα και τα πεζοδρόμια της Ε.Ο. 1, ιδιαίτερα από τη Κηφισιά μέχρι τον Πειραιά, όπου υπάρχουν πολλά φανάρια άρα και ευκαιρίες για τα πρακτόρια που παριστάνουν τους Έλληνες βιοπαλαιστές. Οι νησίδες είναι φίσκα στα άδεια πακέτα τσιγάρων, γάλακτος, μπίρας, και κάθε είδους αναψυκτικού. Η καταστρεπτική τους δράση επεκτείνεται και στους αρχαιολογικούς χώρους. Έξω απ’ τα ανάκτορα της Κνωσού ο δρόμος είναι γεμάτος από κουτάκια «κοκακόλας». Η περιοχή της Αρχαίας Αγοράς στην Αθήνα στενάζει από παπλώματα, σομιέδες και άδειες φιάλες μπίρας. Χτες είδα έναν να αδειάζει το τασάκι και να πετάει το χαρτομάντιλο που σκούπισε τη μύξα του από το παράθυρο της «μερσεντέ» του. Υπάρχουν ακόμα δεκάδες παραδείγματα που δείχνουν τη δράση του ξένου δάκτυλου τα οποία θα παραθέσω στη σειρά των άρθρων που θα μπορείτε να διαβάζετε στο «Θέμα». Την άλλη Κυριακή θα περιγράψω πως οι ξένες μυστικές υπηρεσίες εμποδίζουν τους υπουργούς της κυβέρνησης να «υλοποιήσουν» τις εντολές που τους έδωσε ο πρωθυπουργός σχετικά με τον αγώνα από την Ολυμπία στο Πεκίνο με οχήματα που χρησιμοποιούν εναλλακτικές πηγές ενέργειας και που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν φοιτητές και σπουδαστές ΑΕΙ και ΤΕΙ αλλά και τι με αναγκάζουν να πω στους εκπροσώπους της κινεζικής ολυμπιακής επιτροπής που με ρωτάνε τι έγινε με την εξαγγελία του γι’ αυτό μείνετε στη «συχνότητα»._Κ.Κ.





Αρέσει σε %d bloggers: