Archive for the ‘Επι Προσωπικού’ Category


Εν Λευκώ, Τεύχος 20, Μάιος 1972

Ήταν στο Ψυχικό πίσω απ’ το Φάρο, οικόπεδα γεμάτα παχύ γρασίδι και στην άκρη ένα σπίτι με μια δεξαμενή που ήταν γεμάτη βατράχια πράσινα!

Έξω απ’ το σπίτι ήταν πεταμένο ένα παλιό αυτοκίνητο.

M’ ένα i στους τροχούς, ένα ψυγείο που είχε κάθετες γραμμές και δύο τεράστια φανάρια που έγραφαν επάνω «King of the Road».

 Πήγαινα εκεί μικρός και χάζευα το μέλλον μου!

 Tην πρώτη μου μηχανική χαρά, τις πρώτες μου βίδες!

 Έρχονται σκέψεις σαν αυτές ακόμη και στους καλύτερους από μας κι είναι πολύ δύσκολο να μη νιώσεις ένα σφίξιμο στο στομάχι!

Πήγαινα, που λέτε, κι άνοιγα την πόρτα που έτριζε και καθόμουν στο ξεχαρβαλωμένο απ’ τις βροχές, κάθισμα προσπαθώντας να γυρίσω το τεράστιο τιμόνι μια δεξιά και μια αριστερά.

Kι όταν κάποτε βαριόμουν να «οδηγώ» έβγαινα έξω και κυνηγούσα τα… βατράχια γύρω απ’ τη δεξαμενή, γύρω απ’ το μεγάλο «μου» αυτοκίνητο.

 Eίκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα τ’ αυτοκίνητο ξαναγύρισε για να μου θυμίσει την Πρώτη Eπαφή. Kάνοντας μια οδυνηρή αρχή για όλες τις Πρώτες Eπαφές.

 Για την πρώτη βόλτα στο τετράγωνο με την κοπέλα που ’χε μάτια μεγάλα και μαλλιά «μετάξι», για την πρώτη βόλτα με μια παλιά Άρμστρονγκ Σίντλεϊ που έχασε τα φρένα της και κόλλησε σε μια μάντρα…

Για την πρώτη αγάπη -υπήρχε κι απ’ αυτό- την πρώτη απογοήτευση, την πρώτη μέρα στο σχολείο, το πρώτο παιχνίδι, το πρώτο άρθρο!

 Tι δεν ξεκίνησε το μεγάλο μαύρο σκουριασμένο αυτοκίνητο…

 Όλοι μας έχουμε μια ίδια Άνοιξη κι ένα Kαλοκαίρι.

 Mόνο που, 24 χρόνια αργότερα, είμαστε ακρωτηριασμένοι, λειψοί, μαζάνθρωποι μιας ζωής που μας έχει τραβήξει την αφή από τις άκρες των δαχτύλων, τα χρώματα απ’ τη ρετίνα των ματιών, τη γεύση απ’ την άκρη της γλώσσας…

 Προσπάθησα να ζωντανέψω την εικόνα.

 Προσπαθήστε κι εσείς… Nα δείτε αν θα έλθουν οι ρόδες με το μεγάλο ι στη μέση, το ψυγείο με τις κάθετες γραμμές και τα τεράστια φανάρια… Nα δείτε αν θα ξανάρθουν τα μεγάλα μάτια και τα μεταξένια μαλλιά ή η δεξαμενή με τα πράσινα βατράχια!

 Nα δείτε αν θα ξανάρθει ο μονόλογος που κάναμε πίσω απ’ το ξύλινο τιμόνι κι οι ήχοι για να ζωντανέψουμε τα μοτέρ που είχαν πεθάνει…

 Δεν ξέρω αν ανάμεσα στους παλιότερους υπήρξε μια Άνοιξη ή ένα Kαλοκαίρι του ’57…

 Δεν ξέρω αν πρέπει να θυμάται κανείς τις Πρώτες Φορές.

 Δεν έχουν θέση τέτοια πράγματα στην Άνοιξη του ’72…

 Όταν πια δεν μπορείς να βρεις ένα σπίτι με μια δεξαμενή και μια μεγάλη μαύρη Nτέμλερ, στα πράσινα χωράφια, πίσω απ’ το Φάρο στο Ψυχικό.

Κώστας Καββαθάς

CyberView 23.03.2000 (Δεκατρία χρόνια πριν μεγαλοκοπέλες μου…)

Επιστρέφεις το βράδυ σπίτι «πτώμα» από τα προβλήματα και τις συμπεριφορές της ημέρας και ανοίγεις τη τηλεόραση. Μηχανική κίνηση, που όλοι τη κάνουν από τον άνθρωπο που εργάζεται στα έργα του δήμου μέχρι τον επιχειρηματία, τον δάσκαλο, τον επιστήμονα. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να αποφύγουν το πειρασμό, να κρατήσουν κλειστό το κουτί και να ανοίξουν ένα βιβλίο ή να ξεκινήσουν μια συζήτηση με τον άνθρωπό τους –ιδιαίτερα όταν είναι πολλά χρόνια μαζί και τα θέματα έχουν εξαντληθεί. Ανοίγεις λοιπόν το κουτί και πέφτεις επάνω στον αβάσταχτο επαρχιωτισμό που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τα δρώμενα στη τηλεόραση, ιδιωτική και, δυστυχώς, κρατική. Από εκείνα τα αβάσταχτης σοβαροφάνειας «τοκ σόου», όπου πιτσιλωτά σακάκια με καφέ «σκατί» γραβάτες διαλέγονται με άτομα απίστευτης μετριότητας τα οποία συνήθως είναι υποψήφια για το βουλευτικό αξίωμα. Παλιά παρακολουθούσα τις συζητήσεις τους όχι για να πληροφορηθώ τις πολιτικές τους θέσεις (τις γνώριζα ή τις συμπέρανα από τα σχέδια και το χρώμα της γραβάτας, του σακακιού ή του φορέματος –αν ήταν κυρία), αλλά για να έχω υλικό για να θυμώνω. Σταμάτησα μετά από μία «συζήτηση» του Ε. Γιαννόπουλου με κάποιον στο Μάγκα. Η αυθυποβολή στο μαρτύριο έχει τα όρια της! Τα ίδια χτες. Έφτασα σπίτι με τέσσερα κιλά δηλητήριο στο αίμα, και τις προσωπικές μου ερινύες να με έχουν πάρει στο κατόπι. Κατάσταση δηλαδή που λίγο απέχει από τη …κατάρρευση που δεν έρχεται μόνο επειδή υπάρχει το χιούμορ του «θανατοποινίτη» επαγγελματία. Το χιούμορ αυτό επιτρέπει σε κάποιον που έχει βάλει (κακώς) το επάγγελμα πάνω από τη προσωπική του ζωή να κοιτάει τον εαυτό του από ψηλά (όπως ο γιατρός τον ασθενή στη χειρουργική τράπεζα) και να του λέει: «δεν πειράζει, σε λίγο καιρό θα έχεις τελειώσει έτσι κι’ αλλιώς γι’ αυτό διασκέδασε το…». Για να μη τα πολυλογώ ανοίγω τη τηλεόραση και τι βλέπω. Πρώτα εικόνες από ένα γήπεδο μπάσκετ όπου μερικές δεκάδες τρόφιμοι ΚΑΠΗ (στην ουσία ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας) χόρευαν ταγκό, βαλς, ροκ και ζεϊμπέκικο και μία «κριτική επιτροπή» τους βαθμολογούσε για να απονείμει βραβεία. Η εικόνα ήταν φοβερή αφού, στη πραγματικότητα δεν έδειχνε τα πρόσωπα των ηλικιωμένων αλλά το σημερινό πρόσωπο της Τζουτζίας. Το πρόσωπο μιας χώρας όπου οι θάνατοι είναι περισσότεροι απ’ τις γεννήσεις, και που σε λίγα χρόνια (το 2010) δεν θα έχει πλέον νέους για να υπηρετήσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις ούτε καν στον αποκαλούμενο «επαγγελματικό στρατό». Τεράστιο το θέμα που παρουσιάστηκε σε όλο το φρικιαστικό του μέγεθος σε ένα σημείωμα-δυναμίτη του υποστράτηγου Ε.Α. κ. Κ. Φράγκου στη χτεσινό φύλο της εφημερίδας «Τα ΝΕΑ». Σαν να μην έφταναν οι εικόνες των «ευτυχισμένων» νιάτων (από 60 και πάνω) ακολούθησαν εκείνες του απογόνου του …Βουκεφάλα. Όπως λένε και τα μαγνητόφωνα στις ειδήσεις «δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου» μόλις αντίκρισα ένα τύπο, που παρίστανε τον αναβάτη, να βασανίζει ένα δυστυχισμένο (από την εγκατάλειψη και κακομεταχείριση) άλογο που, σύμφωνα με κάποιους «ερευνητές» (με χρήματα της Ε.Ε.;) καταγόταν από το άλογο του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Ακόμα και στη Τζουτζίας σπάνια βλέπει κανείς αυτό το βαθμό του μορφωτικού ελλείμματος που οδηγεί σε ολισθήματα σαν αυτό. Με τα νεύρα κουρέλια, με τη καρδιά άδεια και το σώμα να τρέμει απ’ τη κούραση και τα νεύρα (από τους δύο αλήτες με το KZR που επέμεναν να «πιάνουν» μια ολόκληρη λωρίδα της Λ. Βουλιαγμένης) έπεσα για ύπνο. Σαν από αντίδραση στα όνειρα μου ήλθαν εικόνες απ’ το παρελθόν, με ωραιότερη εκείνη να διασχίζω τον Ατλαντικό σε ένα τετρακινητήριο, εμβολοφόρο DC6B με κατεύθυνση τις Η.Π.Α. Στο σκούρο μπλε του ουρανού έλαμπε ένα τεράστιο φεγγάρι με το φως του να αντανακλάται στα πιο λευκά σύννεφα που έχω δει στη ζωή μου. Κάτω ούτε ίχνος της Τζουτζίας._Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

14.03.2001 Cyber View  -πουλάκια μου που κάνετε πως δεν υπάρχω._Κ.Κ

Με τρομερό ενδιαφέρον παρακολουθώ τις εξελίξεις στη πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως την αποκαλεί ο λαός-στρουθοκάμηλος ή Μακεδονία όπως την αποκαλεί ο υπόλοιπος κόσμος. Κι’ αυτό γιατί, πριν 15 περίπου χρόνια, στους 4Τ και αλλού είχα γράψει μία σειρά άρθρων για το τι μέλλει γενέσθαι σ’ αυτή την «ευαίσθητη» περιοχή των Βαλκανίων έχοντας κάποιες πληροφορίες από ανθρώπους που ήταν σε θέση να γνωρίζουν περισσότερα. Το γενικό σχέδιο τότε αναφερόταν στη δημιουργία ενός ιδιότυπου προτεκτοράτου (σαν αυτό της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου) το οποίο, μετά από μία σειρά «τυχαίων» συγκρούσεων, θα ετίθετο υπό τη κηδεμονία του ΝΑΤΟ. Κατά ένα …περίεργο τρόπο το σχέδιο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη απόδειξη και η επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη στη Θράκη και στην αναβάθμιση του προξενείου των ΗΠΑ (αλλά και μιας πλειάδας άλλων χωρών) στη Θεσσαλονίκη και του αλλού. Τι σχέση έχει η Fyrom με την ελληνική Μακεδονία και τη δυτική Θράκη; Φαινομενικά ουδεμία, αλλά δεν είναι κακό να έχει κανείς τα μάτια και τ’ αυτιά ανοιχτά ώστε, αν κατά «τύχη» υπάρξει κάποια (εξέλιξη) να πει στους φίλους το βράδυ «εγώ σας τα ’λεγα». Όχι βέβαια πως έχει πλέον σημασία αν κάποιος «τα ’λεγε». Τα σχέδια για την σαλαμοποίηση της περιοχής έχουν ολοκληρωθεί, οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και κανείς, πολύ περισσότερο ένας δημοσιογράφος που είχε πληροφορηθεί ή έστω «μυριστεί» τη δουλειά να μπορεί να κάνει κάτι. Η άποψη μου είναι ότι τα νότια Βαλκάνια θα αποτελέσουν ένα ενιαίο χώρο στον οποίο τον πρώτο λόγο θα έχουν οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή η Ελλάδα και η Τουρκία οι οποίες, όπως διάβασα στις εφημερίδες, αποφάσισαν να μειώσουν δραστικά τα εξοπλιστικά τους προγράμματα μια και δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουν σε ξένο (νατοϊκό) αχυρώνα.

Τελικά, θα ρωτήσετε. Αυτό είναι καλό ή κακό; Μα και βέβαια καλό! Με μία παρόμοια «διευθέτηση» θα μπορέσουμε όλοι να ζήσουμε ειρηνικά, να αγοράσουμε Γκραν Τσέροκι, «μερσεντέ» και «ρειτζρόβερ» και να χορέψουμε τα τσιφτετέλια μας στα ελληνοτουρκικά πλέον σκυλάδικα. Σε όλα αυτά, εκτός από την επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη, πιστεύω ότι θα βοηθήσουν αποφασιστικά και άλλα δύο πράγματα α: οι επισκέψεις της λαίδης Άντζελα στην Άγκυρα και β: ο γάμος του ΛεΠα με την Χανούμ Μπουρέκ.

Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή._Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

Πάει καιρός που, οι συναιτέροι μου από την παλιά μου εταιρία “Τεχνόπολις Α.Ε” (που γλίτωσε σχετικά νωρίς τον εναγκαλισμό του life style), εργάζονται για την “υλοποίηση” της εφαρμογής “META4FOUR” που, στην ουσία, είναι ένα διευρυμένο kavvathas.com

Με όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου (είναι τόσα πολλά και άδικα που δεν αξίζει να τα περιγράψω), η προσπάθεια καθυστέρησε αλλά, σε λίγες μέρες το νέο site θα βγει στον “αέρα” του διαδικτύου. Στην ουσία το “META4Four” θα είναι ένα διευρυμένο ιστολόγιο που σημαίνει ότι, ο διαχειριστής του (εγώ!) αναζητεί συνεργάτες σε μια σειρά από τομείς οι οποίοι, υπάρχουν στο ιστολόγιο αλλά θα ήθελα να αποκτήσουν μια πιο λειτουργική μορφή. Για παράδειγμα αναζητώ συνεργάτες στους τομείς της Τεχνολογίας και των Επιστημών, της Λογοτεχνίας, του Κινηματογράφου και του Θεάτρου, του Περιβάλλοντος και, γενικά, των τομέων που πάντα απασχολούσαν τον γράφοντα.

Επειδή πολλοί με ρωτούν αν το ιστολόγιο “θα γράφει γι’ αυτοκίνητα” απαντάω πως ναι θα “γράφει” αλλά, με τον τρόπο που αρμόζει στη σημερινή Ελλάδα. Για παράδειγμα η είδηση ότι, παρουσιάστηκε η νέα Μερτσέντες 350GL ή το νέο Audi Σειρά 6 θα αντιμετωπίζεται με το σχόλιο “γι’ αυτό είχαμε μία ανησυχία” (για να μη χρησιμοποιήσω το άλλο, το χειρότερο

Αν λοιπόν θέλετε να λάβετε μέρος σε έναν από τους παραπάνω τομείς ή και σε άλλους που δεν αναφέρω παρακαλώ στείλτε μήνυμα στο pilot@techlink.gr. Στο σημείο αυτό θέλω α πω πως, θα έλθω σε επαφή σε όλους (δεεν ήταν …πολλοί) που απάτησαν σε παλιότερο κάλεσμα. Θα ήθελα το META4FOUR να γίνει το βήμα για την γενιά που μεγάλωσε με τα περιοδικά μου και, αν επιτρέπετε, με τον τρόπο σκέψης μου. Συγχωρέστε την μικρή δόση αυτοπροβολής που υποκρύπτει η προηγούμενη φράση αλλά, σκεφτείτε πόσες εκατοντάδες χιλιάδες φελλοί προβάλλονται ως αυθεντίες στην Ελλάδα

Περιμένω την αντίδραση σας που ελπίζω να είναι θετική…

 Δείτε ποιος δραστηριοποιείται στην Κέρκυρα και δεν το γνώριζα!_Κ.Κ.
Kostas Kavvathias Name: Kostas KavvathiasHome address:Melikia, Lefkimmi,Corfu-Greece 49080

E-mail address: info@kostaskavvathias.com

Telephone no: 00306975759592

Biography: Kostas Kavvathias was born in the Island of Corfu- Greece in July 24th 1968. His father was a builder constructor worker and his mother was a farmer. He has an older brother who’s a teacher and lives and works in Athens! At an early age came in contact with (later) friend, who introduce him to plastic modelling. It was love at first site! Kostas became an avid builder and till nowadays modelling is his prime hobby. He was so much fasinating with ww2 planes mainly, but also Ships and military hardware from the same period. As the years passed, he noticed that some model kits were more attractive in the box than others! The image on the box was so pleasant to watch, esspecially the Matchbox ones. He was so crazy with that, soon was bying kits with no much interest really, but for the nice painting on the lid of the box. Later on, Japanese model companies arrived in the model scene and made the young modeller to spend almost all his money to buy those great kits with the magic box art! As a child he always liked to draw, so having this under his belt he decided to have a go painting an aeroplane image!That was the beggining of a much stronger passion, the so called: Aviation art!! In 1988 moves to England for a 4 year stay. The passion then became an endless search for the country’s long tradition on aviation art! Names like, Frank wooton, Robert Taylor, David Sheperd, Gerald Coulson, became familiar names, and Kostas will look at the magazines all the adverts for the new aviation art hitting the market. In 1992 returns to Greece cos an Illness of his Mother force him to came back. He continued to search for anything he could find on aviation art, but simultaniosly he was working his own images trying to improve them by seeing the works of the great artists in the kind of field. Through a friend from Athens, he was able to collaborate with thePeriscopio Publications, and was commissioned by them to paint several covers for their Military and historic magazines and books. That activity, brought him in the attention of the Greek Air Force, and he painted for them more than 30 paintings.In the recent years, his work can be seen in the Military Art Gallery, under “originals for sale” section, in the web-site www.discounthobbyzone.gr and in the section “aircfafts” on the official site of the 57th Fighter group(US). Also nowadays works as an illustrator painting box art, for the Chinese model company Trumpeter! He works with Oils and Acrylics, on canvas, and he is mainly interested to sell his art as originals to who ever has a passion for aviation art. He also paints images concerning, maritime, military, motor sport, and nude subjects! Aviation art portal is for him a big step ahead cos he will have the chance, his work to be seen by a lot or really serious aviation art collectors and enthousiasts! His other interests are, Music, base guitar, guitar and drums. (he worked in England as a drummer in verious Rock bands). he also watched 233 lessons in the open university serries, to become an aerodynamic degree master. (with never finishing the course).

Copyright Kostas Kavvathias © 2013. All Rights Reserved.

pagaklos-tsoykatos

Τι σημασία έχει σε ποιο επεισόδιο είμαστε; Στο 3ο, 13ο ή 1003ο όλα λίγο πολύ ίδια είναι με τα ίδια cartoon από την “μεταπολίτευση” και δώθε όπως κουραστικά επαναλαμβάνω λες και κάποιος μ’ ακούει,. Αν πάμε πριν το 74 θα πέσουμε στην 7ετία,  στο Τρίο Στούτζες, στα “ιουλιανά”, στο “γέρο της …Δημοκρατίας”, στους Άγγλους, στον Στάλιν, στον Ζαχαριάδη, στον Εμφύλιο, σε όλα τα γεγονότα που έφτιαξαν την σύγχρονη Ελλάδα. Αυτό ΔΕΝ μπορώ να το κάνω. Δεν διαθέτω τις γνώσεις, την αντικειμενικότητα, το κουράγιο, ότι απαιτείται τέλος πάντων για να κρίνω τος εποχές. Μόνο (κακό;) χιούμορ μπορώ να κάνω για τα πιο ανώδυνα απ’ τα γεγονότα μπας και σκάσει λίγο το χειλάκι μας

Άκουγα προχτές τον “Μεγάλο Τραγουδιστή”, τον υπουργό από το Εξωτερικόν, τον τύπο που αποκαλούσε τον Δημήτρη -Η1Ν1- Αβραμόπουλο”κ. Τίποτα” (και σήμερα στηρίζει ανεπιφύλακτα), τον Πάγκαλο ντε να λέει πως, όταν ήταν υπουργός η ΕΥΠ ή κάποια υπηρεσία που μόνο αυτός ξέρει “παρακολουθούσε τους αμερικανούς πρέσβεις στην Αθήνα και στην  Άγκυρα” και “κάθε πρωί με τον καφέ και το κουλούρι του” διάβαζε τα ραπόρτα όπου έβλπε ότι, οι Αμερικανοί τον αποκαλούσαν mother fucker…

WOW αναφώνησα σαν  γνήσιο παιδί της Αλαμπάμα που είμαι. Τι μάγκα υπουργό είχαμε και χάσαμε ρε γυναικωτέ μου… Γιατί η Ιστορία μας το ‘κανε αυτό; Πως, ο μεγάλος θεός της Ελλάδας, αυτός που την σώζει την τελευταία στιγμή απ[‘ την καταστροφή, επέτρεψε να γίνει κάτι τέτοιο; Να χάσει η χώρα τον Πάγκαλο: Κρύος ιδρώτας με έλουσε που το σκέφτηκα. Γι’ αυτό, είπα, η οικονομία, η Παιδεία, η Ολυμπιακή Αεροπορία, τα Ίμια, η Μαδρίτη, το Δουβλίνο Ι και ΙΙ, αλλά και το Όλον ΠΑΣΟΚ πήγαν κατά διαβόλου. Γιατί Ο Μεγάλος Τραγουδιστής, ο άνθρωπος που ο Αέρας του Πήρε την Σημαία, ο θαυμαστής της αρχαίας ελληνικής πολιτείας που, κατά λάθος δεν κυκλοφορεί με χιτώνα, δεν ήταν πάντα εκεί! Αυτό το τέρας της αλλοπρόσαλλης “πολιτικής” δεν ήταν πάντα υπουργός! Oh mein Got γιατί μας το έκανες αυτό; Πως μπόρεσες να στερήσεις την χώρα από ένα τέτοιον Κλουζό;

Με αυτές τις μαύρες σκέψεις τελείωσε η σημερινή μου ημέρα, η 30η Οκτωβρίου με τον ήλιο να λάμπει, την θερμορασία στους …30 βαθμούς, την ατμόσφαιρα να έχει πάψει να λειτουργεί, τζ αεροπλάνα να μας ψεκάζουν, τον Αυτιά λέει “είστε σαφής”, τον άλλο να λέει “Υπουργέ Μου”, τον τρίτο τον Μεγλαλίσους να ζητάει να ανοίξουν πάλι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μετά τις αποφάσεις στις Δίκες Προθέσεων και τους τρεις χαρτογιακάδες της τρόϊκα να κάνουν (κάθε μέρα) την Πράξη σε αυτό που κάποτε, πριν την εμφάνιση των δεινοσεύρων και του Μεγάλου Τραγουδιστή, αποκαλούσαμε “Ελληνικό Λαό”

Που πάμε συμπατριώτες; Έχει αναρωτηθεί κανείς ή μόνο ο Πάγκαλος σκέτεται;

Μία κατάθεση του υπο/γου Ε.Α (δυστυχώς!) Κ. Φράγκου που είδα στο Almanac Press και που, λίγο-πολύ λέει τα όσα έγραφα στους παλιούς 4Τ και στην Πτήση._K.K.

(Ή αλλιώς Πίθος Δαναΐδων για το χρήμα των φορολογούμενων ή Πρυτανείο Νομενκλατουρίων και Συνδικαλιστών ή Χώροι εξαπάτησης και λαμογιάς)
του Κων. Φράγκου*
Έχουν γραφτεί τόσα τελευταία, τα περισσότερα όψιμα, για τις ΚΑΒ που αν προσθέσω ένα άλλο κείμενο στο ίδιο μοτίβο, φοβάμαι ότι κανείς δεν θα το διαβάσει.
Θα πάρω την εύθυμη πλευρά του θέματος, δηλαδή των φαλιμέντων των ΚΑΒ, αφού πρόκειται για ιλαροτραγωδία, και θα σας προσφέρω ως «ορεκτικό» δηλαδή εισαγωγή, μερικά χαριτωμένα τσιτάτα και διαπιστώσεις που όταν εγράφησαν ουδένα, από τους κατέχοντες τους θώκους συγκίνησαν. Ούτε καν τους απασχόλησαν. Είχαν πέσει με τα μούτρα στο μεγάλο φαγοπότι….Παχυδερμία, αδράνεια, αφασία…….
«Και τρέλα πολλή και αμαρτία περισσότερη και ψυχή του δράματος η φρίκη». Όταν ο Πόε έγραψε αυτά, άλλα είχε στο νου του, αλλά ο στίχος ταιριάζει στη σημερινή Κρατική Αμυντική Βιομηχανία.
Ν. ΚΥΡΙΑΖΗΣ, Καθηγητής(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20/07/1999)
Οι διορισμένοι στις κορυφαίες αμυντικές θέσεις κομματικοί νομενκλατούριοι από τους έχοντες «υψηλή αντίληψη της ευθύνης» Υπουργούς Άμυνας στο διάστημα 1996-2006 είχαν μη γνώση του αντικειμένου, μη εμπειρία και σπουδές ανύπαρκτες. Ήταν παντελώς άσχετοι και εν πολλοίς επικίνδυνοι. Όσο για το ήθος μερικών ας μη μιλήσουμε….
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 18/02/06
Στις Ελληνικές Αμυντικές Βιομηχανίες διορίζονται ως Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι κάθε καρυδιάς καρύδι. Π.χ. στην ΕΛΒΟ ένας εικαστικός, στην ΠΥΡΚΑΛ ένας τ. Πρόεδρος της Λαχαναγοράς, στην ΕΑΣ ένα οδοντίατρος, στην ΕΑΒ ένας συνδικαλιστής του ΟΤΕ και μετά ένας….φαρμακοποιός.
Στη συνέχεια…

στη Γενική Διεύθυνση Αμυντικής Βιομηχανίας του ΥΠΕΘΑ ένας λέκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Αμυντικών Ερευνών ένας οικοδόμος, Διοικητής της Γενικής Τράπεζας ένας λογιστής! Επί 10 χρόνια (1996-2006) οι καταχρεωμένες αμυντικές βιομηχανίες παραδίδονται, ως βορά, σε κομματικούς λεγεωνάριους. Τα χρέη τους τα πληρώνει, φυσικά, ο ελληνικός λαός.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/2/06
Μετά προκήρυξη και αυστηρή κρίση φακέλλων υποψηφίων το Τουρκικό Υπουργείο Άμυνας επέλεξε ως Διευθύνοντα Σύμβουλο της μεγάλης αεροπορικής βιομηχανίας TUCAS AEROSPACE INDUSTRIES (TAI) τον Άγγλο Μηχανικό κ. JERRY JONES. DEFENCE NEWS/5 Οκτ. ‘98
Το 50% των αντισταθμιστικών (ΑΩ) θα είναι υποκατασκευαστικό έργο στη βιομηχανία μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΠΩΚΟΣ (Συνέντευξη – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ/Φεβρ. ’99)
Τρία πουλάκια κάθονταν και ρώταγαν τον Σμπώκο.
Άρθρο του Γρ. Ρουμπάνη (Ε. 4/12/04)
Γίνεται απομύζηση του Ελληνικού Δημοσίου μέσω σκανδαλωδών υπερκοστολογήσεων. Πέλαγος θυγατρικών εταιρειών απολύτως παθητικών, η διατήρηση των οποίων αποσκοπεί μόνο στο βόλεμα «ημέτερων» και τη δυνατότητα συγκάλυψης αδιάφορων αδιάφανων συναλλαγών.
Γ. ΜΟΣΧΟΠΑΙΔΗΣ, Αποχωρών Πρόεδρος ΕΑΒ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14/06/01
Αδιαφανείς συμβάσεις προς τους ημετέρους και το αλόγιστο ξόδεμα τρισεκατομμυρίων δραχμών «στο όνομα της πατρίδας και της Εθνικής Άμυνας» είναι το ισχύον σύστημα των στρατιωτικών προμηθειών.
ΣΥΡΟΣ ΚΟΣΚΟΒΟΛΗΣ, Πρόεδρος ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ (ΕΑΣ) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31/12/03
Μετά τα «ορεκτικά» που είμαι βέβαιος ότι τα απολαύσατε θα σας προσφέρω ως «κύριο πιάτο» αποσπάσματα από ένα, εντελώς πρόσφατο, αποκαλυπτικό σχόλιο της Καθημερινής (04 Σεπτεμβρίου) δια χειρός κ. Αλέξη Παπαχελά :
Πώς χάσαμε την αμυντική βιομηχανία μας
Η Ελλάδα αγόρασε τα τελευταία 30 χρόνια ορισμένα από τα πιο ακριβά και υπερσύγχρονα εξοπλιστικά συστήματα. Είναι άκρως εντυπωσιακό, και πολύ θλιβερό, το ότι δεν κατάφερε να αποκτήσει μια στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία.
Το ανθρώπινο δυναμικό υπήρχε και υπάρχει. Έλληνες που έχουν δουλέψει σε μεγάλες βιομηχανίες στο εξωτερικό, καλοί επιστήμονες και τεχνικοί αποτελούν μια εξαιρετική «μαγιά» για μια σοβαρή βιομηχανία. Βρέθηκαν όμως οι «νταβατζήδες» που λυμαίνονταν τον χώρο των στρατιωτικών προμηθειών και βρήκαν τη φάμπρικα των αντισταθμιστικών. Πληρώναμε….λίγο πιο ακριβά κάθε σύστημα, με την ασαφή υπόσχεση πως ελληνικές εταιρείες θα αναλάμβαναν μέρος της παραγωγής. Τα αντισταθμιστικά προγράμματα αποδείχθηκαν μια από τις μεγαλύτερες κομπίνες και σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις άφησαν απτά οφέλη στο ελληνικό Δημόσιο.
Στην πράξη φαγώθηκαν σε «Καγιέν» και χλιδάτη ζωή για λίγους, καλά διασυνδεδεμένους, επιχειρηματίες και τους προστάτες τους.
Τον δρόμο της παρακμής πήρε όμως και η κρατική αμυντική βιομηχανία, που μέχρι κάποια εποχή στεκόταν και μπορούσε να διεκδικήσει υπεργολαβίες μεγάλων εταιρειών. Εκεί έμπλεξαν συνδικαλιστές, κομματικοί αξιωματούχοι που διόρισε το πολιτικό σύστημα και η συνέχεια είναι γνωστή. Δεν φτιάχναμε τίποτα μόνοι μας και ό,τι προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μας κόστιζε 3-4 φορές πιο ακριβά.
Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Τουρκία έχει προχωρήσει πολύ και στη συμπαραγωγή αεροσκαφών και σε πολλούς άλλους τομείς. Το έκανε με σύστημα και πειθαρχία. Εμείς ξοδέψαμε πολλά δισεκατομμύρια χωρίς να μείνει πίσω τίποτα απολύτως από την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Άλλη μια πτυχή κακοδιαχείρισης, με σημαντικές όμως επιπτώσεις εθνικής σημασίας.
Συνεχίζω εγώ:
Επαναλαμβάνω ότι αν γινόταν σωστή χρήση κι εκμετάλλευση των ΑΩ και αν τοποθετούντο εκεί, ικανές Διοικήσεις οι ΑΒ θα ευημερούσαν!
Συμπέρασμα: Δεν ξέρω τι θ’ αποφασίσει ο κ. Αλμούνια για την τύχη των Αμυντικών βιομηχανιών αλλά αν συνεχισθεί η κομματική φιλοσοφία και πάλι σε 2-3 χρόνια θα αναζητούμε έτερο κ. Αλμούνια.
Το …….επιδόρπιο
Οι χαμένες μάχες συμπυκνώνονται σε δύο λέξεις: Πολύ αργά…………..ΜΑΚΑΡΘΟΥΡ
Σημειώνω μόνο ένα γεγονός για να θαυμάσετε τις αθλιότητες εις βάρος της Αμυντικής μας βιομηχανίας, εις βάρος της Άμυνας, εις βάρος της Χώρας: Σε μια από τις μεγαλύτερες προμήθειες, κραυγαλέα σκάνδαλα της 10ετίας 2000-2010, (την αγορά ελικοπτέρων ΝΗ-90) ήταν τόση η πρεμούρα του ΥΕΘΑ να υπογράψει την άθλια σύμβαση ώστε εκείνο που φρόντισε πρώτα ήταν να δοθεί «χοντρή» προκαταβολή στην πωλήτρια Εταιρεία. Για ένα υλικό άγνωστο, γουρούνι στο σακί. Ελληνική συμμετοχή στο γιγαντιαίο πρόγραμμα των 720 εκ. € περιορίσθηκε στο 1,19%, επαναλαμβάνω 1,19% (!!!). Τα αντισταθμιστικά, από την ίδια σύμβαση δόθηκαν σε «φιλαράκια».
Θα επαναλάβω όμως ότι οι διοικήσεις των ΑΒ αντί να αναθέτονται σε έμπειρους τεχνοκράτες παραδίδονται, κατά κανόνα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε χέρια ανεύθυνων, ανεπαρκών, άσχετων και ενίοτε απατεώνων.
Ακόμα και πρόσφατα σημειώνουν τα εξής τραγικά:
Ο σπουδαίος Υπουργός Άμυνας κ. Ε. Μεϊμαράκης διόρισε στην ΕΑΒ ως Πρόεδρο Διευθυντή Φροντιστηρίου, κομματάρχη του, τον οποίο διετήρησε ο κ. Ε. Βενιζέλος και ο κ. Παναγιωτόπουλος! Μόλις προ μηνός αντικαταστάθηκε…
Σήμερα, και τώρα, ο φιλόπατρης κ. Ε. Βενιζέλος μετακινεί από την τρεκλίζουσα ΕΛΒΟ τον φίλο του Πρόεδρο, εξαίρετο κύριο αλλά παντελώς άσχετο, και τον τοποθετεί Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΑΒ!
Τελειώνοντας θα παραθέσω μία παράγραφο από άρθρο του κορυφαίου δημοσιογράφων κ. Χρ. Πασαλάρη (R-N 16 Μαρ. 13) και ένα στίχο από τον συμπατριώτη μου αξέχαστο ποιητή Νίκο Γκάτσο:
ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ο λαός αδρανεί, παραδίδεται αμαχητί στους αφέντες του, επαφίεται στην κούφια ρητορική καραγκιόζηδων της πολιτικής και των καναλιών. Περιμένει κάποιον σαν εκείνα τα άξια τέκνα που βλέπει στα αγάλματα, να βγει μπροστά, να τον ξυπνήσει, να τον οδηγήσει στην επαναστατική αλλαγή. Όχι να συναλλάσσεται παρακλητικά με τους υπηρέτες των ξένων δανειστών. Η ιστορία λέει ότι η Ελλάδα γεννοβολάει συνεχώς επαναστάτες. Ίσως υπάρχουν και σήμερα και δεν τους βλέπουμε… Ίσως κελαηδάνε και δεν τους ακούμε…. Ίσως…..»
«Έλα της θάλασσας θεριό
και του πελάγου μπόρα
το θλιβερό σκουπιδιαριό
να διώξεις απ’ τη Χώρα
Και για να σας ιντριγκάρω ακόμη πιο πολύ σας περιγράφω ότι, σύμφωνα με υπολογισμούς, το ποσό που διατέθηκε για Αντισταθμιστικά την περίοδο 1996-2006 ήταν περίπου 2,5 δις €. Προορίζονταν, κυρίως, για την εισαγωγή τεχνολογίας με παράλληλη ενίσχυση της Αμυντικής Βιομηχανίας. Απ’ αυτά και περισσότερο από 1,5 δις € αντιπροσωπεύει το ποσό που εισήλθε στις τσέπες των διαφόρων «συγγενών» γραφείων στα οποία είχαν «χειρισθεί» την εκτέλεση των ΑΩ.
Σήμερα, ώρα της καταστροφής, ο ανεκδιήγητος κ. Ε. Βενιζέλος, θλιβερά αποτυχών Υπουργός Άμυνας και Οικονομικών, ουδόλως «αντιλαμβανόμενος» την κρισιμότητα της κατάστασης εξακολουθεί ν’ απαιτεί από τον κ. Σαμαρά τον έλεγχο του μισού ΥΕΘΑ (Γεννηματά – Γεωργιόπουλος) και την ΕΑΒ (Διευθύνων Σύμβουλο).
Ζήτω το Έθνος.*Ο Κων. Φράγκος είναι Υπ/γος ε.α. Αναλυτής Αμυντ. Θεμάτων
Συγγραφέας – DEA Σορβόννης στα Αμυντικά

γεράκι-blanikΕίχαμε σχεδόν τελειώσει τις πτήσεις την Κυριακή όταν, στο δεξί φτερό του διθέσιου ανεμοπτέρου μας, του Blanik ήλθε και κάθισε ο κ. Γεράκης. Μείναμε. Μία στα 3 δισεκατομμύρια ψιθύρισα παρακαλώντας την παλιά ανεμοπόρο και φωτογράφο Κα Μπόζνου, να τραβήξει όσο πιο πολλές φωτογραφίες μπορούσε. Το έκανα και, σιωπηλά, ακολούθησαν και οι άλλοι

Κάθισε στο ακροπτερύγιο για ένα περίπου λεπτό λες και ήθελε να μας πει ότι δεν φοβάται, είναι δικός μας, πετάει όπως κι’ εμείς. Μείναμε ακίνητοι θαυμάζοντας την εικόνα. Από το μυαλό μου πέρασε όλη μου η ζωή. Από τα μοντέλα και τ’ ανεμόπτερα της δεκαετίας του ’50 μέχρι τα Mig25, Sukhoi, F16, Mirage 2000 και ότι άλλο έχω πετάξει στα 50 αυτά χρόνια. Πέρασαν και οι εικόνες από το οργανωμένο “ξέσκισμα” της ζωής του Κώστα και της Σοφίας Καββαθά από χλιδάτους τσόγλανους, και τα ενεργούμενα τους

Δε βαριέσαι, είπα στον κ. Γεράκη. Αυτά τα περιττώματα ποτέ δεν θα δουν τον κόσμο από ψηλά

Η ΑΝΛΑ εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα αεραθλητικά σωματεία της Ελλάδας -και της Ευρώπης. Χάρη στην εκπληκτική ομάδα που έχει δημιουργηθεί και, επιστρέψτε μου και στο ΔΣ και (λίγο) στον Πρόεδρο του, το Σωματείο "σκίζει". Προβλήματα; Πολλά με κύριο τις συμπεριφορές κατώτερων αξιωματιοκών που μας έχουν περάσει τσιγκέλι στη γλώσσα...

Η ΑΝΛΑ εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα αεραθλητικά σωματεία της Ελλάδας -και της Ευρώπης. Χάρη στην εκπληκτική ομάδα που έχει δημιουργηθεί και, επιστρέψτε μου και στο ΔΣ και (λίγο) στον Πρόεδρο του, το Σωματείο “σκίζει”. Προβλήματα; Πολλά με κύριο τις “διαμαρτυρίες” των δυσκοίλιων της περιοχής Φαρμακοτριφτών Μακεδονοθρακών. Αύριο θα αναρτήσω μία …άλλη φωτογραφία

Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι και είχα το θράσος να κάνω υποκλίσεις στον εαυτό μου θα είχα ήδη γράψει μερικές χιλιάδες λέξεις για το 2ο Athens Flying Week που πραγματοποιήθηκε το περασμένο σ/κ στο αεροδρόμιο Τατοίου. Κι’ αυτό γιατί, έχω την λαθεμένη ίσως εντύπωση ότι, στη ζωή μου έχω προσφέρει πολλά στην υπόθεση της Αεροπορίας γενικώς. Εν τάξη, το περιοδικό “ΠΤΗΣΗ&Διάστημα” που δημιούργησα στον …προηγούμενη μου ζωή δεν είναι πλέον δικό μου (όπως δεν είναι και οι 4Τ και ο ΗΧΟΣ) αλλά, τι στο καλό. Τα περιοδικά τα έχασα αλλά, διατηρώ την φλόγα που τα γέννησε και αυτή κανείς δεν είναι ικανός να μου την πάρει.

Τι έγινε λοιπόν το περασμένο σ/κ; Ότι, το κράτος που σιχαίνεται ότι, έχει σχέση με την αεροπορία ευχόταν να μη συμβεί. Η διοργάνωση είχε τεράστια επιτυχία, και στο Τατόι πήγαν (υπολογίζω, μια και η οργανωτική επιτροπή δεν με γνωρίζει), περισσότεροι απ 30.000 άτομα κάθε ηλικίας.

Δεν θα κάνω τον κόπο να περιγράψω τα όσα -ωραία- είδα αλλά θα αναφερθώ σε ένα-δύο σημεία. Το πρώτο ήταν η παρουσία ενός ακροβατικού team τεσσάρων αεροσκαφών από την Ιταλία που οι πιλότοι ήταν ΑΜΕΑ. Οι βοηθοί τους σήκωσαν απ’ τα αναπηρικά αμαξίδια και τους έβαλαν στα κόκπιτ για να κάνουν την επίδειξη τους. Το άλλο ήταν η παρουσία του φίλους πια Λούκα Μπερτόζιο που πετάει ένα ακροβατικό αεροπλάνο. Ακολούθησε η εμφάνιση ενός Ολλανδικού F16 ( η Π.Α έστειλε ένα TEXAN) και, το τελευταίο το …τηλεφώνημα των συφοριασμένων της περιοχής των Φαρμακοτριφτών που διαμαρτυρήθηκαν στον Πύργο Ελέγχου επειδή (τα  ανθρωπάρια “δεν μπορούσαν να ησυχάσουν”

Το σ/κ πέρασε και η Ελληνίτσα επέστρεψε στην καθυστερημένη ανακάλυψη της Χρυσής Αυγής





Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,344 other followers

%d bloggers like this: