Archive for the ‘Επι Προσωπικού’ Category

Η Μις Πίγκυ σε χαρακτηριστική φωτογραφία λίγη ώρα μετά την Επιστροφή της Δημοσιογραφίας στη ΝΕΤ

Η Μις Πίγκυ και ο Κέρμιτ (εγώ) λίγο μετά την προσχώρηση της στο νέο μου Κόμμα «Και με τον Αστυφύλαξ & με τον Χωροφύλαξ»

Ακούω (τώρα στον σκάει) τον ιδρυτή του «Ποταμιού» να λέει πως ποτέ δεν άκουσε από κανένα κόμμα και από κανένα επώνυμο (ή κάτι προς αυτή τη κατεύθυνηση), προτάσεις για να μη φτάσει η χώρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα…

Μόνο οι πόνοι του αυχενικού με εμποδίζουν να απαντήσω στους ιδρυτές των «δράσεων» και των «projects» που κάνουν την εμφάνιση τους στη χώρα που κυβερνιέται από τη Θεά Τύχη!

Με «αϊ σιχτίρ» και «αϊ, αϊ» κάθε λογής;

Αδόκιμο και μη ευγενικό

Ρε ‘σεις πατριώτες!

Ποτέ δεν έτυχε να διαβάσετε ένα κείμενο μου τα τελευταία 50 χρόνια; Τόσο αόρατο σας διάταξαν να με κάνετε;

Τι ‘ναι αυτά που ακούω πως πρώτα θα κάνουμε το «Ποτάμι» και μετά θ’ αποφασίσουμε που θα πάει; Τι χυλός είναι αυτός;

Την Κάθριν Άστον είχατε δασκάλα;

APTOPIX Britain Royal Baby

P101003211

Μία απ’ τις δεκάδες φωτογραφίες που τράβηξα από το εμπρός κάθισμα του Mig 25 «Foxbat» που με πήγε σε ύψος 87.000 ποδών πάνω απ’ τη Γη. Τη φυλάω στο αρχείο, στην καρδιά, στο νου σαν ένα απ’ τα διαμάντια της ζωής μου. Βλεπετε το μαύρο του διαστήματος, την ατμόσφαιρα και, βέβαια, την καμπυλότητα του πλανήτη

Οι παλιότεροι ξέρουν τη σχέση μου με την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο της αποκαλούμενης «επιστημονικής φαντασίας». Από τότε που διάβασα το «Απ’ τη Γη στη Σελήνη», το «20.000 λεύγες υπό την θάλασσα» και άλλα βιβλία, κλασικά εικονογραφημένα και ένας θεός ξέρει τι άλλο πιάστηκα στ’ αγκίστρι σε βαθμό που έκανα το παν για να λάβω μέρος στο αμερικάνικο ή (τότε) στο Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα. Επιστολές στη NASA για το, επίσης τότε, «Civilian Space Flight Participent Program», επιστολή και επίσκεψη στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα (Μπέρνς ή Μάϊλς δεν θυμάμαι) για να παρουσιάσω την υπόθεση μου, άλλο αίτημα στον (τότε) πρεσβευτή της ΕΣΣΔ ο οποίος, οφείλω να πω, με δέχτηκε στη πρεσβεία στο Ψυχικό, άκουσε το αίτημα μου, το έστειλε στη Σοβιετική Υπηρεσία διαστήματος και …απάντησε! Γραπτά. Έστειλα την απάντηση στην τότε γραμματέα του Ανδρέα Παπανδρέου, Κα Κοκκόλα η οποία απάντησε πως «ο πρόεδρος θα το δώσει στους συμβούλους του», προφανώς όρμησε ο κάλαθος και το κατάπιε ούτε καν  Γείτονας ή Κατσιφάρας δεν ήμουν για να μου δώσει σημασία ο Πρόεδρος

Δεν το ΄βαλα κάτω. Πήγα δύο φορές στο Ζουκόφσκι, μπήκα στον και τις δύο Επιταχυντή, μου είπαν ότι, είχα (από παιδί) ένα πρόβλημα στη καρδιά, καλύτερα να το ξεχάσω αλλά δεν! Μίλησα με τον Θόδωρο Γιουρτσινίκιν-Γραμματικόπουλο που, μόλις προχτές επέστρεψε από ένα ακόμα ταξίδι στον ISS, γύρισα στην Αθήνα, είπε στον Gollun de Bidet την ιδέα του Θόδωρου να πάνε δύο Έλληνες κοσμοναύτες που θα λέγονταν Αργοναύτες στον ISS να κηρύξουν απ’ εκεί την έναρξη των Ολυμπιακών, το Gollum με κοίταξε μέσα απ’ τις κουμπότρυπες του και με ρώτησε: «όταν θα πάτε εκεί επάνω κ. Καββαθά τι θα κάνετε;». Παρά λίγο να του πω τι, άνοιξα τη πόρτα και έφυγα. Την επόμενη χρονιά πήγα πάλι στο Yuri Gagarin Space Center μπήκα σε ένα Mig 25 και ανέβηκα στα 87.000 πόδια όπου είδα την καμπυλότητα του πλανήτη και το μαύρο του διαστήματος

Με όλες αυτές τις «περγαμηνές» καταλαβαίνετε ότι, οι καλές ταινίες Ε.Φ με συνεπαίρνουν. Οι καλές όμως. Από το Solaris και το Stalker του Andrei  Tarkovsky μέχρι την Οδύσσεια του Διαστήματος του Stanley Kubrick  και το πρώτο Allien Ridley Scott για να μην αναφερθώ στο κορυφαίο (για μένα) Blade Runner τού ίδιου σκηνοθέτη.

Διαβάζοντας την κριτική ενός συγκεκριμένου κυρίου (τώρα ξέρω) έκανα το λάθος να πάω. Έδωσα μάλιστα και 10 ούρο για 3D και άλλα 10 για την Σ.Κ 20! Γιατί; Διότι είμαι ευκολόπιστος για να μη πω την άλλη λέξη. Το μόνο που δεν είδα είναι,  όπως σωστά παρατήρησε η σύντροφος μου, την Σάντρα Μπούλοκ να βάζει sun lotion μετά την επιστροφή της στη Γη! Μετά από ένα διαστημικό ατύχημα η κυρία και ο κ. Νεσπρέσο βρίσκονται να αιωρούνται σε τροχιά 600 μιλίων (τι σημασία έχει;) πάνω απ’ τη Γη, έξω απ’ το ST 157 (πάλι τι σημασία έχει) όπου, για μία ώρα ανταλλάσσουν αμερικανιές αλλά, μετά αυτός χάνεται για να σωθεί εκείνη και εκείνη πρώτα μπαίνει σε ένα ρωσικό Σογιούζ, μετά σ’ ένα κινέζικο και τελικά πέφτει σε (ρηχή) θάλασσα όπου η κάψουλα βουλιάζει αλλά, αυτή βγαίνει και πιάνει το χώμα και μπαρτααααμ τίτλοι τέλους

Μη πάτε. Μη τους κάνετε τη χάρη. Φάτε τέσσερα σουβλάκια ή αντιγράψτε μία απ’ τις συνταγές «μαγειρικής» των κλώνων της τηλεόρασης

Gravity… Pull my other leg. There are bells on it too

Από τη στήλη «Άνθρωποι και Αντικείμενα» ενόςμακρινού(;) παρελθόντοςΠεριοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 673, 25-06-1981 
Souvenir 1981

Souvenir 1981 (Photo credit: Wikipedia)

Αποβραδίς σκεφτόταν την αυριανή μέρα. Είχε πολλά να κάνει, δουλειές που είχαν μαζευτεί μήνες τώρα, όλο αύριο και αύριο τις πήγαινε μα τώρα είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Δεν ήταν δα και τίποτα σπουδαία πράγματα. Το ρημάδι τ’ αυτοκίνητο ήθελε συνεργείο –πήγαινε στα εφτά χρόνια πια, πού να σκεφτεί κανείς να τ’ αλλάξει εκεί που είχαν φτάσει οι τιμές-, έπρεπε να γράψει το παιδί στο σχολείο, να πάει στο μαγαζί μετά, αργοπορημένος είναι αλήθεια, να δει αυτό το χαρτί που του είχαν στείλει «δια υπόθεσίν σας» απ’ την εφορία ή το ΙΚΑ ή το ΤΕΒΕ ή το ΤΣΑ ή κάποιο ταμείο απ’ τα τετρακόσια οκτώ που τον βασανίζουν μια ζωή. Ακόμα, ήθελε να πάει στο οικόπεδο που είχε αγοράσει 450.000 δραχμές τριακόσια τετραγωνικά, να δει μήπως και κατάφερνε να χτίσει το παράνομο στο γιορταστικό τριήμερο, αν όχι όλο τουλάχιστον να ρίξει κολόνες, αν τον βοηθούσε ο φίλος του ο Δημήτρης που είχε το παράπηγμα λίγο πιο κάτω. Σηκώθηκε πρωί, μαύρα χαράματα. Έφτιαξε καφέ, τον ήπιε γρήγορα, βγήκε στο δρόμο κι έκατσε στο τιμόνι του ρημαδιού. Καθώς γύριζε το κλειδί στη μίζα είδε την κλίση στο παρμπρίζ. Βγήκε, την πήρε, παράνομη στάθμευση έγραφε, γύρισε κοίταξε στο πεζοδρόμιο κι ανακάλυψε την πινακίδα φρέσκια- φρέσκια. «Χθες θα την έβαλαν», μουρμούρισε.

Ξεκίνησε. Πρώτη δουλειά συνεργείο. Θα τ’ άφηνε το πρωί, θα το ‘παιρνε το μεσημέρι. Έτσι είχε συνεννοηθεί με το μάστορα απ’ το τηλέφωνο. «Μη σε νοιάζει» του είχε πει, «θα το πάρεις νυφούλα». Το φαντάστηκε με νυφικό και χαμογέλασε πικρά: στο νου το «δια υπόθεσίν σας» και το σχολείο του παιδιού. Ήθελε ιδιωτικό, του είχαν πει, επειδή ήταν προβληματικό κι έπρεπε να το προσέχουν.

Θυμήθηκε τα δικά του χρόνια στο σχολείο. Εκατόν τριάντα παιδιά στην τάξη. Σίγουρα ανάμεσά τους θα υπήρχαν και προβληματικά, μόνο που τότε η λέξη δεν είχε εφευρεθεί.

Ταράχτηκε…

Τριάντα μέτρα εμπρός του αστυφύλακας. Σοβαρός κι αυστηρός του ‘κανε σήμα μ’ ένα κόκκινο παλούκι να σταματήσει δεξιά.

«Καλημέρα σας», είπε τ’ όργανο ευγενικά. «Κάνουμε έλεγχο καυσαερίων, πατήστε γκάζι παρακαλώ…»

Ένα άλλο όργανο έβαλε ένα σίδερο μέσα στην εξάτμιση. Ένα τρίτο παρακολουθούσε με σοβαρότητα ένα κουτί.

«Τι είναι τούτο;» τόλμησε.

«Εκπέμπετε άνω των 5% μονοξείδιο του άνθρακος κατ’ όγκον. Αφαίρεση αδείας, διπλώματος και παραπομπή στο δικαστήριο. Η ποινή είναι τρεις μήνες φυλακή άνευ εξαγοράς αν το κάνετε κατά λάθος κι έξι μήνες φυλακή άνευ εξαγοράς αν το κάνετε εξεπίτηδες… ».

«Κάνω ποιο, εξεπίτηδες;» τόλμησε να ρωτήσει.

«Άδεια και δίπλωμα παρακαλώ» είπε σοβαρό το όργανο, «ξηλώστε του τις πινακίδες» συμπλήρωσε, και δυο με γκρι στολές και κατσαβίδια έπεσαν επάνω και, σε δέκα δευτερόλεπτα, οι πινακίδες του αυτοκινήτου του βρίσκονταν μέσα σε μια πλαστική σακούλα, τακτικά τοποθετημένες μαζί με τις βίδες.

«Ρυπαίνετε την ατμόσφαιρα με την εξάτμισή σας», είπε ο επικεφαλής αλλά αυτός ούτε που κατάλαβε. Τι ήξερε από μονοξείδια και υπεροξείδια; Στο μαγαζί το χρησιμοποιούσε το ρημάδι, μετέφερε λεκάνες και νιπτήρες στις οικοδομές, πήγαινε και Κυριακή παρά Κυριακή μια βόλτα με την οικογένεια.

Θύμωσε, είναι αλήθεια, αλλά μετά σκέφτηκε πως ίσως ήταν μια ευκαιρία να το μαζέψει κιόλας. Ήθελε, εκτός από μπουζί- πλατίνες και ντεμπραγιάζ και φρένα και λάστιχα κι ο θερμοστάτης ξεκόλλημα για να ‘βλεπε γιατί έκαιγε τόσα λάδια. Πιο πολύ λάδι από βενζίνη έκαιγε.

Έβαλε το χαρτί της τροχαίας στο τζάμι, πήγε στο συνεργείο, είπε τα καθέκαστα, ζήτησε να γίνουν οι δουλειές στο αυτοκίνητο.

Έφυγε με το λεωφορείο για την Αθήνα, πήγε στο μαγαζί, πήρε το «χαρτί», πήγε στο ταμείο, πληροφορήθηκε πως έπρεπε να πληρώσει 200 χιλιάδες που δεν είχε εισπράξει.

«Μα δεν τα ‘χω εισπράξει» παραπονέθηκε. «Πώς να πληρώσω;»

«Αν δεν πληρώσεις σου κάνουμε κατάσχεση» απάντησαν. Ξαναπήγε στο μαγαζί κι άρχισε τα τηλέφωνα μήπως και μαζέψει τίποτα λεφτά απ’ αυτά που του χρωστούσαν.

Μάταιος κόπος…

Ο ένας έλειπε, ο άλλος ήταν βαριά άρρωστος, του τρίτου είχε πεθάνει η μάνα, του τέταρτου είχε πάθει καρκίνο η αδελφή.

Σκέφτηκε να δανειστεί, έπρεπε όμως να πάει στα Μελίσσια, αυτοκίνητο δεν είχε. Σκέφτηκε και τον τόκο. Τρία τοίς εκατό το μήνα ήθελε ο θεομπαίχτης.

Τώρα για το παιδί, είπε στον εαυτό του κι αισθάνθηκε κουρασμένος και λυπημένος. Δεν μπορούσε να χωνέψει που του αφαίρεσαν άδεια, δίπλωμα και πινακίδες, επειδή, λέει, ρύπαινε την ατμόσφαιρα. Τι ήξερε αυτός από ρυπάνσεις; Μηχανικός ήταν; Και μετά τι να ‘κανε; Το πήγε στο μάστρο- τάδε, το πήρε, πλήρωσε και 15.000 και του είπε πως ήταν σαν καινούριο. Αυτός έφταιγε που κάπνιζε;

Στο ιδιωτικό τον υποδέχτηκε ο διευθυντής. «Θέλετε να πάρουμε το γιο σας στο σχολείο;».

«Μάλιστα».

«Ξέρετε, φέτος είμαστε πλήρεις. Ίσως του χρόνου, αν πάρετε σειρά…».

«Ξέρετε. Είναι ανάγκη. Ο Θανασάκης είναι προβληματικός. Δεν παίρνει τα γράμματα. Μαλώνει. Θέλει παρακολούθηση…».

«Θα δούμε» απάντησε ο διευθυντής «ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε αλλά μπορεί να στοιχίσει κάτι πάρα πάνω…».

Έφυγε.

Τα τελευταία του χιλιάρικα στο ταμείο του σχολείου. «Εδώ έχουμε παιδιά της καλή κοινωνίας», είπε ο διευθυντής καθώς τον ξεπροβόδιζε. «Το παιδί θα γνωριστεί με καλό κόσμο».

Το μυαλό του έτρεξε πάλι στο Δημοτικό του σχολείο Προσπάθησε να θυμηθεί αν κάποιο απ’ τα κουρεμένα «γουλί» παιδιά του ’50 ήταν της καλής κοινωνίας. Δεν ήταν, συμπέρανε. Κι όμως όλοι οι παλιοί του φίλοι ήταν καλοί άνθρωποι.

Πήρε το λεωφορείο. Κατέβηκε στο Κίτζι, περπάτησε μέχρι το οικόπεδο.

Γύρω τους οργασμός. Οι πάντες έχτιζαν παράνομα. Ένας φτωχούλης μοίραζε φυλλάδια. Πήρε ένα. Ατομικές μπετονιέρες, έγραφε.

Ατομικές μπετονιέρες! Του θύμισε το ατομικό γιουβέτσι. Σκέφτηκε να παραγγείλει μια μερίδα μπετονιέρα.

«Κι η αστυνομία; Το πολεοδομικό;» ρώτησε τον τύπο που ‘φτιαχνε πανωσήκωμα. Ο τύπος τον κοίταξε λες κι έβλεπε άνθρωπο απ’ τον Άρη.

«Τι τσαμπουνάς μωρέ;» είπε στο τέλος, «ξένος είσαι;».

Πέρασε η μέρα. Έβαλε κάτι πέτρες στο οικόπεδο, πότισε και τα δεντράκια που ‘χε φυτέψει, κουράστηκε, αργά τ’ απόγιομα γύρισε στο τριάρι στο Περιστέρι.

Πέρασε κι ή άλλη μέρα, πήγε στο συνεργείο για το ρημάδι.

«Όλα έτοιμα;» ρώτησε.

«Κούκλα» τ’ απάντησαν.

«Πόσα;» 

«35.000» 

Έκανε φασαρία, παραπονέθηκε, πολλά λεφτά είπε, τον απείλησαν ότι δε θα του το δώσουν.

Πλήρωσε κι έφυγε.

Απ’ την εξάτμισή του έβγαινε ένας μαύρος καπνός, τα φρένα δεν έπιαναν, ο συμπλέκτης πατινάριζε.

«Τίποτα δεν έκαναν;» αναρωτήθηκε.

Τίποτα, Έλληνα πολίτη.

Υ.Γ. Στο δρόμο κάποιος τον πρόσβαλε. «Αμόρφωτε» του ‘πε «ούτε που ξέρεις τον Ρεμπώ, τον Μέηλερ. Πώς θα πας μπροστά στη ζωή;»

Σκέφτηκε το προβληματικό παιδί του. «Αυτό θα μορφωθεί» είπε φωναχτά χωρίς να το πιστεύει.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΑΘΑΣ

Μόλις άκουσα ότι «μελετάται» η πιθανότητα για εθνική σύνταξη 360 ούρο. Αν γίνει αυτό τι θα απογίνει η διασκέδαση μου στα σκυλάδικα; Η «μπέμπα»; Η «μερσεντέ»; Το «καγιέ»; Πως θα ζήσω χωρίς  lady; Χωρίς κιάμο και λεπά; Χωρίς λουλουδούδες και σπασμένα πιάτα; Πώς θα μεγαλώσω τα βλαστάρια μου χωρίς «τίμπερλαν», πόλο, ολστάρ; Και τι θα γίνει με το μπακάλικο, το συνεργείο, την αντιπροσωπεία φεράτι, ζορέτι, χάρλει;

Χτες, ένας από τους ακατοίκητους που πέρασαν τη ζωή τους νομίζοντας ότι είναι κάτι άλλο, με ρώτησε αν «σήμερα θα είμαι στην εκδήλωση της ντάβινσον»

Άντε και κάνε την Πράξη σκέφτηκα να του πω αλλά, οι καλοί μου τρόποι με συγκράτησαν. Εκτός από την χυδαιότητα του γεγονότος φαντάζεστε να με έβλεπαν δίπλα στον Scavenger?

 

http://www.youtube.com/watch?v=ejorQVy3m8E

Οι ηθικοί αυτουργοί – Τεύχος 536

Το ερώτημα που τίθεται είναι τεράστιο, αποφασιστικό για το παρόν και το μέλλον του ανθρώπου, που δεν είναι δυνατό ν’ αντιμετωπίζεται με την ελαφρότητα και την ανευθυνότητα που το αντιμετωπίζουν οι ανησυχούντες κουλτουριάρηδες της χώρας αυτής. Αναφέρομαι στην τεχνολογία και στις εφαρμογές της και στη χαριτωμένη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα περίεργα αυτά υπο – προϊόντα του ευκράτου κλίματος της χώρας μας και στους Επιστήμονες.

Δεν περνάει ημέρα που να μη διαβάσω ένα πύρινο, «προβληματισμένο» άρθρο, στο οποίο ο (ή η) συντάκτης του ζητά την κατάργηση των εργοστασίων, των ναυπηγείων, των λεωφορείων, των αυτοκινήτων, των καλοριφέρ, των αεροπλάνων, των διαστημοπλοίων, των σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τη διάσπαση του ατόμου και την «επιστροφή στις ρίζες» στη φύση και σε άλλες εποχές και περιοχές, που συναντώνται εν αφθονία στις κεφαλές των επαγγελματιών ερασιτεχνών.

Προσπαθώ να καταλάβω ποιο είναι το σημείο εκκίνησης όλων τούτων των καθυστερημένων προστατών του περιβάλλοντος και γιατί τα λένε όλα τούτα, αλλά, μέχρι σήμερα, έχω σημειώσει μηδέν πρόοδο.

Ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω τη φράση «κάτω η τεχνολογία και η βιομηχανική ανάπτυξη» ύστερα από διακόσια χρόνια αδιάκοπης προσπάθειας για… ανάπτυξη!

Θυμάμαι ακόμα τις εποχές που οι ίδιοι άνθρωποι καταφέρονταν με βέλη σκωπτικά εναντίον της υπανάπτυκτης «ψωροκώσταινας» και ζητούσαν την εκβιομηχάνισή της αλλιώς…

Θυμάμαι ακόμα τις «καμπάνιες» για την έλλειψη των… δρόμων, των αυτοκινήτων, των λεωφορείων, των λιμένων, των αεροδρομίων… Και παρακολουθώ με δικαιολογημένηέκπληξη τη λυσσασμένη τους αντίδραση ενάντια στα αντικείμενα και όχι, όπως θάπρεπε, ενάντια στους εγκληματικά ανίκανους χειριστές τους που επέτρεψαν στις μηχανές να καταστρέψουν το περιβάλλον.

Όπως κι εκείνος ο ανεκδιήγητος αξιωματικός της Τροχαίας που μου έλεγε πως τ’ αυτοκίνητα σκοτώνουν τους πεζούς (και το πίστευε), έτσι και τούτοι οι καλλιτεχνίζοντες, ανησυχούντες, αλληλοεπιδεικνυόμενοι «κουλτουριάρηδες» προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίνε τα… εργοστάσια και τ’ αυτοκίνητα, τα πλοία και τ’ αεροπλάνα που καταστρέφεται το περιβάλλον.

Κι επειδή οι περισσότεροι από δαύτους δεν ξέρουν τι είναι και πώς λειτουργούν όλες τούτες οι μηχανές, κολλάνε μια ταμπέλα πάνω σ’ όλες, που λέει Τεχνολογία, και καταφέρονται κατά της… ταμπέλας.

Αν, για 30 μόνο δευτερόλεπτα, προσπαθήσουμε να σκεφτούμε αντικειμενικά το πρόβλημα θα δούμε ότι ΠΟΤΕ, ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ δεν χτίστηκε μόνο του, δεν λειτούργησε μόνο του, δεν μόλυνε μόνο του. Τα εργοστάσια-όπως και τ’ αυτοκίνητα- είναι πράγματα που τα χειρίζονται άνθρωποι.. Αν λοιπόν τούτοι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να τα χειριστούν σωστά, τότε έχουμε καταστροφή και θάνατο. Και για τα δυο όμως αμέτοχοι είναι οι… κινητήρες ντήζελ και οι λαμαρίνες της καροσερί!

Υπεύθυνες για την έλλειψη προδιαγραφών ασφάλειας και καθαριότητας των εργοστασίων είναι οι κρατικές υπηρεσίες.

Αυτές έπρεπε να γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι μηχανές, τι κινδύνους παρουσιάζει η χρήση τους και πώς οι κίνδυνοι προλαμβάνονται. Αυτές έπρεπε να θέσουν τις προδιαγραφές λειτουργίας. Και άλλες υπηρεσίες να ελέγχουν τη σωστή λειτουργία τους.

Αν η Τεχνολογία καταστρέφει το περιβάλλον υπεύθυνοι είναι οι ανίκανοι κρατικοί υπάλληλοι.

Απ’ αυτούς αρχίζουν και σ’ αυτούς τελειώνουν τα πάντα. Τα σίδερα των χαλυβουργείων, οι δεξαμενές των διυλιστηρίων, οι κινητήρες των αεροπλάνων, τα ηλεκτρονικά μέσα- ακόμα και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές- δεν έμαθαν ακόμα να κάνουν του κεφαλιού τους!

Στη χώρα τούτη όμως τίποτα δεν είναι πιο εύκολο από τη γενίκευση. Άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα τυπωμένο κύκλωμα και σε μια πρίζα τηλεφώνου, άρχισαν τις επιθέσεις εναντίον της τεχνολογίας και κατάφεραν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο που τώρα περιμένει την επιστροφή στην Εδέμ.

Κανείς– ούτε ακόμα και το εργοστάσιο του Σεβέζο- δεν έχει κάνει τόσο μεγάλο κακό στο Περιβάλλον όσο τούτοι οι περίεργοι (και περίεργες) αρθρογράφοι.

Με την αντιδραστική και ανόητη τοποθέτησή τους τραβούν την προσοχή του κόσμου από τα αληθινά προβλήματα, επιδεινώνοντας έτσι την κατάσταση.

Αντί να κατακεραυνώσουν την «αρμόδια υπηρεσία» του υπουργείου τάδε, που έδωσε την άδεια λειτουργίας, χωρίς να επιβάλει πρώτα τους όρους του, ορμούν σαν λυσσασμένοι εναντίον των τοίχων και της τσιμινιέρας του εργοστασίου! (Τρανό παράδειγμα η Ελευσίνα). Το αποτέλεσμα είναι να σπάνε κάθε φορά τα μούτρα τους. Τους παρακολουθώ με συμπάθεια όλους τούτους, όπως παρακολουθώ με συμπάθεια κι όλους μας, που υποφέρουμε από την εγκληματική αδιαφορία και άγνοια των μανδαρίνων των κρατικών υπηρεσιών. Δεν απογοητεύομαι όμως… Γιατί ξέρω ότι οι Επιστήμονες αγρυπνούν. Καμιά ελπίδα δεν είναι μεγαλύτερη από την ελπίδα της επιστήμης.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΑΘΑΣ


Εν Λευκώ, Τεύχος 20, Μάιος 1972

Ήταν στο Ψυχικό πίσω απ’ το Φάρο, οικόπεδα γεμάτα παχύ γρασίδι και στην άκρη ένα σπίτι με μια δεξαμενή που ήταν γεμάτη βατράχια πράσινα!

Έξω απ’ το σπίτι ήταν πεταμένο ένα παλιό αυτοκίνητο.

M’ ένα i στους τροχούς, ένα ψυγείο που είχε κάθετες γραμμές και δύο τεράστια φανάρια που έγραφαν επάνω «King of the Road».

 Πήγαινα εκεί μικρός και χάζευα το μέλλον μου!

 Tην πρώτη μου μηχανική χαρά, τις πρώτες μου βίδες!

 Έρχονται σκέψεις σαν αυτές ακόμη και στους καλύτερους από μας κι είναι πολύ δύσκολο να μη νιώσεις ένα σφίξιμο στο στομάχι!

Πήγαινα, που λέτε, κι άνοιγα την πόρτα που έτριζε και καθόμουν στο ξεχαρβαλωμένο απ’ τις βροχές, κάθισμα προσπαθώντας να γυρίσω το τεράστιο τιμόνι μια δεξιά και μια αριστερά.

Kι όταν κάποτε βαριόμουν να «οδηγώ» έβγαινα έξω και κυνηγούσα τα… βατράχια γύρω απ’ τη δεξαμενή, γύρω απ’ το μεγάλο «μου» αυτοκίνητο.

 Eίκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα τ’ αυτοκίνητο ξαναγύρισε για να μου θυμίσει την Πρώτη Eπαφή. Kάνοντας μια οδυνηρή αρχή για όλες τις Πρώτες Eπαφές.

 Για την πρώτη βόλτα στο τετράγωνο με την κοπέλα που ’χε μάτια μεγάλα και μαλλιά «μετάξι», για την πρώτη βόλτα με μια παλιά Άρμστρονγκ Σίντλεϊ που έχασε τα φρένα της και κόλλησε σε μια μάντρα…

Για την πρώτη αγάπη -υπήρχε κι απ’ αυτό- την πρώτη απογοήτευση, την πρώτη μέρα στο σχολείο, το πρώτο παιχνίδι, το πρώτο άρθρο!

 Tι δεν ξεκίνησε το μεγάλο μαύρο σκουριασμένο αυτοκίνητο…

 Όλοι μας έχουμε μια ίδια Άνοιξη κι ένα Kαλοκαίρι.

 Mόνο που, 24 χρόνια αργότερα, είμαστε ακρωτηριασμένοι, λειψοί, μαζάνθρωποι μιας ζωής που μας έχει τραβήξει την αφή από τις άκρες των δαχτύλων, τα χρώματα απ’ τη ρετίνα των ματιών, τη γεύση απ’ την άκρη της γλώσσας…

 Προσπάθησα να ζωντανέψω την εικόνα.

 Προσπαθήστε κι εσείς… Nα δείτε αν θα έλθουν οι ρόδες με το μεγάλο ι στη μέση, το ψυγείο με τις κάθετες γραμμές και τα τεράστια φανάρια… Nα δείτε αν θα ξανάρθουν τα μεγάλα μάτια και τα μεταξένια μαλλιά ή η δεξαμενή με τα πράσινα βατράχια!

 Nα δείτε αν θα ξανάρθει ο μονόλογος που κάναμε πίσω απ’ το ξύλινο τιμόνι κι οι ήχοι για να ζωντανέψουμε τα μοτέρ που είχαν πεθάνει…

 Δεν ξέρω αν ανάμεσα στους παλιότερους υπήρξε μια Άνοιξη ή ένα Kαλοκαίρι του ’57…

 Δεν ξέρω αν πρέπει να θυμάται κανείς τις Πρώτες Φορές.

 Δεν έχουν θέση τέτοια πράγματα στην Άνοιξη του ’72…

 Όταν πια δεν μπορείς να βρεις ένα σπίτι με μια δεξαμενή και μια μεγάλη μαύρη Nτέμλερ, στα πράσινα χωράφια, πίσω απ’ το Φάρο στο Ψυχικό.

Κώστας Καββαθάς

CyberView 23.03.2000 (Δεκατρία χρόνια πριν μεγαλοκοπέλες μου…)

Επιστρέφεις το βράδυ σπίτι «πτώμα» από τα προβλήματα και τις συμπεριφορές της ημέρας και ανοίγεις τη τηλεόραση. Μηχανική κίνηση, που όλοι τη κάνουν από τον άνθρωπο που εργάζεται στα έργα του δήμου μέχρι τον επιχειρηματία, τον δάσκαλο, τον επιστήμονα. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να αποφύγουν το πειρασμό, να κρατήσουν κλειστό το κουτί και να ανοίξουν ένα βιβλίο ή να ξεκινήσουν μια συζήτηση με τον άνθρωπό τους –ιδιαίτερα όταν είναι πολλά χρόνια μαζί και τα θέματα έχουν εξαντληθεί. Ανοίγεις λοιπόν το κουτί και πέφτεις επάνω στον αβάσταχτο επαρχιωτισμό που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τα δρώμενα στη τηλεόραση, ιδιωτική και, δυστυχώς, κρατική. Από εκείνα τα αβάσταχτης σοβαροφάνειας «τοκ σόου», όπου πιτσιλωτά σακάκια με καφέ «σκατί» γραβάτες διαλέγονται με άτομα απίστευτης μετριότητας τα οποία συνήθως είναι υποψήφια για το βουλευτικό αξίωμα. Παλιά παρακολουθούσα τις συζητήσεις τους όχι για να πληροφορηθώ τις πολιτικές τους θέσεις (τις γνώριζα ή τις συμπέρανα από τα σχέδια και το χρώμα της γραβάτας, του σακακιού ή του φορέματος –αν ήταν κυρία), αλλά για να έχω υλικό για να θυμώνω. Σταμάτησα μετά από μία «συζήτηση» του Ε. Γιαννόπουλου με κάποιον στο Μάγκα. Η αυθυποβολή στο μαρτύριο έχει τα όρια της! Τα ίδια χτες. Έφτασα σπίτι με τέσσερα κιλά δηλητήριο στο αίμα, και τις προσωπικές μου ερινύες να με έχουν πάρει στο κατόπι. Κατάσταση δηλαδή που λίγο απέχει από τη …κατάρρευση που δεν έρχεται μόνο επειδή υπάρχει το χιούμορ του «θανατοποινίτη» επαγγελματία. Το χιούμορ αυτό επιτρέπει σε κάποιον που έχει βάλει (κακώς) το επάγγελμα πάνω από τη προσωπική του ζωή να κοιτάει τον εαυτό του από ψηλά (όπως ο γιατρός τον ασθενή στη χειρουργική τράπεζα) και να του λέει: «δεν πειράζει, σε λίγο καιρό θα έχεις τελειώσει έτσι κι’ αλλιώς γι’ αυτό διασκέδασε το…». Για να μη τα πολυλογώ ανοίγω τη τηλεόραση και τι βλέπω. Πρώτα εικόνες από ένα γήπεδο μπάσκετ όπου μερικές δεκάδες τρόφιμοι ΚΑΠΗ (στην ουσία ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας) χόρευαν ταγκό, βαλς, ροκ και ζεϊμπέκικο και μία «κριτική επιτροπή» τους βαθμολογούσε για να απονείμει βραβεία. Η εικόνα ήταν φοβερή αφού, στη πραγματικότητα δεν έδειχνε τα πρόσωπα των ηλικιωμένων αλλά το σημερινό πρόσωπο της Τζουτζίας. Το πρόσωπο μιας χώρας όπου οι θάνατοι είναι περισσότεροι απ’ τις γεννήσεις, και που σε λίγα χρόνια (το 2010) δεν θα έχει πλέον νέους για να υπηρετήσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις ούτε καν στον αποκαλούμενο «επαγγελματικό στρατό». Τεράστιο το θέμα που παρουσιάστηκε σε όλο το φρικιαστικό του μέγεθος σε ένα σημείωμα-δυναμίτη του υποστράτηγου Ε.Α. κ. Κ. Φράγκου στη χτεσινό φύλο της εφημερίδας «Τα ΝΕΑ». Σαν να μην έφταναν οι εικόνες των «ευτυχισμένων» νιάτων (από 60 και πάνω) ακολούθησαν εκείνες του απογόνου του …Βουκεφάλα. Όπως λένε και τα μαγνητόφωνα στις ειδήσεις «δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου» μόλις αντίκρισα ένα τύπο, που παρίστανε τον αναβάτη, να βασανίζει ένα δυστυχισμένο (από την εγκατάλειψη και κακομεταχείριση) άλογο που, σύμφωνα με κάποιους «ερευνητές» (με χρήματα της Ε.Ε.;) καταγόταν από το άλογο του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Ακόμα και στη Τζουτζίας σπάνια βλέπει κανείς αυτό το βαθμό του μορφωτικού ελλείμματος που οδηγεί σε ολισθήματα σαν αυτό. Με τα νεύρα κουρέλια, με τη καρδιά άδεια και το σώμα να τρέμει απ’ τη κούραση και τα νεύρα (από τους δύο αλήτες με το KZR που επέμεναν να «πιάνουν» μια ολόκληρη λωρίδα της Λ. Βουλιαγμένης) έπεσα για ύπνο. Σαν από αντίδραση στα όνειρα μου ήλθαν εικόνες απ’ το παρελθόν, με ωραιότερη εκείνη να διασχίζω τον Ατλαντικό σε ένα τετρακινητήριο, εμβολοφόρο DC6B με κατεύθυνση τις Η.Π.Α. Στο σκούρο μπλε του ουρανού έλαμπε ένα τεράστιο φεγγάρι με το φως του να αντανακλάται στα πιο λευκά σύννεφα που έχω δει στη ζωή μου. Κάτω ούτε ίχνος της Τζουτζίας._Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

14.03.2001 Cyber View  -πουλάκια μου που κάνετε πως δεν υπάρχω._Κ.Κ

Με τρομερό ενδιαφέρον παρακολουθώ τις εξελίξεις στη πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως την αποκαλεί ο λαός-στρουθοκάμηλος ή Μακεδονία όπως την αποκαλεί ο υπόλοιπος κόσμος. Κι’ αυτό γιατί, πριν 15 περίπου χρόνια, στους 4Τ και αλλού είχα γράψει μία σειρά άρθρων για το τι μέλλει γενέσθαι σ’ αυτή την «ευαίσθητη» περιοχή των Βαλκανίων έχοντας κάποιες πληροφορίες από ανθρώπους που ήταν σε θέση να γνωρίζουν περισσότερα. Το γενικό σχέδιο τότε αναφερόταν στη δημιουργία ενός ιδιότυπου προτεκτοράτου (σαν αυτό της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου) το οποίο, μετά από μία σειρά «τυχαίων» συγκρούσεων, θα ετίθετο υπό τη κηδεμονία του ΝΑΤΟ. Κατά ένα …περίεργο τρόπο το σχέδιο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη απόδειξη και η επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη στη Θράκη και στην αναβάθμιση του προξενείου των ΗΠΑ (αλλά και μιας πλειάδας άλλων χωρών) στη Θεσσαλονίκη και του αλλού. Τι σχέση έχει η Fyrom με την ελληνική Μακεδονία και τη δυτική Θράκη; Φαινομενικά ουδεμία, αλλά δεν είναι κακό να έχει κανείς τα μάτια και τ’ αυτιά ανοιχτά ώστε, αν κατά «τύχη» υπάρξει κάποια (εξέλιξη) να πει στους φίλους το βράδυ «εγώ σας τα ’λεγα». Όχι βέβαια πως έχει πλέον σημασία αν κάποιος «τα ’λεγε». Τα σχέδια για την σαλαμοποίηση της περιοχής έχουν ολοκληρωθεί, οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και κανείς, πολύ περισσότερο ένας δημοσιογράφος που είχε πληροφορηθεί ή έστω «μυριστεί» τη δουλειά να μπορεί να κάνει κάτι. Η άποψη μου είναι ότι τα νότια Βαλκάνια θα αποτελέσουν ένα ενιαίο χώρο στον οποίο τον πρώτο λόγο θα έχουν οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή η Ελλάδα και η Τουρκία οι οποίες, όπως διάβασα στις εφημερίδες, αποφάσισαν να μειώσουν δραστικά τα εξοπλιστικά τους προγράμματα μια και δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουν σε ξένο (νατοϊκό) αχυρώνα.

Τελικά, θα ρωτήσετε. Αυτό είναι καλό ή κακό; Μα και βέβαια καλό! Με μία παρόμοια «διευθέτηση» θα μπορέσουμε όλοι να ζήσουμε ειρηνικά, να αγοράσουμε Γκραν Τσέροκι, «μερσεντέ» και «ρειτζρόβερ» και να χορέψουμε τα τσιφτετέλια μας στα ελληνοτουρκικά πλέον σκυλάδικα. Σε όλα αυτά, εκτός από την επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη, πιστεύω ότι θα βοηθήσουν αποφασιστικά και άλλα δύο πράγματα α: οι επισκέψεις της λαίδης Άντζελα στην Άγκυρα και β: ο γάμος του ΛεΠα με την Χανούμ Μπουρέκ.

Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή._Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

Πάει καιρός που, οι συναιτέροι μου από την παλιά μου εταιρία «Τεχνόπολις Α.Ε» (που γλίτωσε σχετικά νωρίς τον εναγκαλισμό του life style), εργάζονται για την «υλοποίηση» της εφαρμογής «META4FOUR» που, στην ουσία, είναι ένα διευρυμένο kavvathas.com

Με όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου (είναι τόσα πολλά και άδικα που δεν αξίζει να τα περιγράψω), η προσπάθεια καθυστέρησε αλλά, σε λίγες μέρες το νέο site θα βγει στον «αέρα» του διαδικτύου. Στην ουσία το «META4Four» θα είναι ένα διευρυμένο ιστολόγιο που σημαίνει ότι, ο διαχειριστής του (εγώ!) αναζητεί συνεργάτες σε μια σειρά από τομείς οι οποίοι, υπάρχουν στο ιστολόγιο αλλά θα ήθελα να αποκτήσουν μια πιο λειτουργική μορφή. Για παράδειγμα αναζητώ συνεργάτες στους τομείς της Τεχνολογίας και των Επιστημών, της Λογοτεχνίας, του Κινηματογράφου και του Θεάτρου, του Περιβάλλοντος και, γενικά, των τομέων που πάντα απασχολούσαν τον γράφοντα.

Επειδή πολλοί με ρωτούν αν το ιστολόγιο «θα γράφει γι’ αυτοκίνητα» απαντάω πως ναι θα «γράφει» αλλά, με τον τρόπο που αρμόζει στη σημερινή Ελλάδα. Για παράδειγμα η είδηση ότι, παρουσιάστηκε η νέα Μερτσέντες 350GL ή το νέο Audi Σειρά 6 θα αντιμετωπίζεται με το σχόλιο «γι’ αυτό είχαμε μία ανησυχία» (για να μη χρησιμοποιήσω το άλλο, το χειρότερο

Αν λοιπόν θέλετε να λάβετε μέρος σε έναν από τους παραπάνω τομείς ή και σε άλλους που δεν αναφέρω παρακαλώ στείλτε μήνυμα στο pilot@techlink.gr. Στο σημείο αυτό θέλω α πω πως, θα έλθω σε επαφή σε όλους (δεεν ήταν …πολλοί) που απάτησαν σε παλιότερο κάλεσμα. Θα ήθελα το META4FOUR να γίνει το βήμα για την γενιά που μεγάλωσε με τα περιοδικά μου και, αν επιτρέπετε, με τον τρόπο σκέψης μου. Συγχωρέστε την μικρή δόση αυτοπροβολής που υποκρύπτει η προηγούμενη φράση αλλά, σκεφτείτε πόσες εκατοντάδες χιλιάδες φελλοί προβάλλονται ως αυθεντίες στην Ελλάδα

Περιμένω την αντίδραση σας που ελπίζω να είναι θετική…





Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 2.100 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: