Η παρουσίαση έγινε το 2011 και αφορά στην «ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Α.Ε». Σκοπός είναι να γνωστοποιήσει την ιστορία, από την ίδρυση της το 1970 μέχρι το 2006 όταν, για λόγους που αναφέρονται πιο κάτω, οι άνθρωποι που την δημιούργησαν απώλεσαν τον έλεγχο της. Σε απλά ελληνικά η εταιρία «πέθανε» και, μαζί της και οι …δημιουργοί της

Διαβάστε τη συνέχεια, κατεβάζοντας το συνημμένο αρχείο: ΤεχνικέςΕκδόσεις-PDFFile

Υπάρχουν ακόμα αναγνώστες που θυμούνται την παλιά εποχή. Τότε που το γράψιμο για τους 4Τ, την ΠΤΗΣΗ, που και που τον ΗΧΟ ξεκινούσε στις 7 το πρωί και τέλειωνε (αν) δυό ώρες μετά τα μεσάνυχτα

Και δεν έγραφα μόνο στα δικά μου περιοδικά αλλά και σε άλλα όπως το «ΑΛΦΑ», τα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» και, βέβαια στις εφημερίδες που εργάστηκα (ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΒΗΜΑ Κυριακής, Δημοκρατική Αλλαγή, Πρωινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΕΘΝΟΣ κ.α

Σε ορισμένα έντυπα έγραφα για τους δημιουργούς που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν αυτοκίνητα, αεροπλάνα, τρένα, πυραύλους, βιομηχανικό εξοπλισμό προσπαθώντας να «πω» στους αναγνώστες πως λειτουργούσε ο σύγχρονος κόσμος

Σε άλλα δημοσίευα αμιγώς πολιτικά κείμενα κάνοντας, πρώτα, χιούμορ και κριτική για τις πράξεις και τα κατορθώματα των ιριδιζόντων κουστουμιών της παλαιοδεξιάς, μετά στο, επιπέδου επαρχιακού εδωδιμοπωλείου, επαρχιακό «σοσιαλισμό» και το χυδαίο lifestyle που τον συνόδευε

Ακολούθησαν οι επιθεωρήσεις της «ισχυρής Ελλάδας», του «Εκσυγχρονισμού», της «Επανίδρυσης του Κράτους», της νεότερης ΝΔ, του «Προεδρικού» και του «ΟΛΟΥ» ΠΑΣΟΚ όχι αναγκαστικά μ’ αυτή τη σειρά αλλά, δεν μου έμεινε χρόνος να συγγράψω την «συνέχεια» της παράστασης ενός μοναδικού στην αρλουμπολογία του θεάτρου του νεοελληνικού παραλόγου

Στις δεκαετίες που πέρασαν αλλά, και στα τελευταία 2-3 χρόνια, δεν αναφερόμουν σε πρόσωπα. Ποτέ ή σχεδόν δεν έγραψα για τον κ. Μπουρδούφαλο, την Κα Πατσατσάκρη (φανταστικά ονόματα) γιατί πάντα πίστευα ότι, για όσα μουρλά, εξωπραγματικά και αντίθετα με όσα συνέβαιναν στην «Ευρώπη», δεν έφταιγαν μόνο τα καρτούν των δεκάδων κυβερνήσεων αλλά, και ο, σύμφωνα με τον Ανδρέα τον Α, Παπανδρέου τον Β «εθνικά υπερήφανο αι ανεξάρτητο λαό» ο οποίος λαός πήρε το όνομα του «Έλληνα Λαού» από τον Γεώργιο τον Β, Παπανδρέου τον Γ

Τα άρθρα που πρόβλεπα τι πρόκειται να συμβεί στο κρατίδιο αν συνεχίσει να κυβερνιέται με τον γνωστό κρατικοδίαιτο, χαζοχαρούμενο, ερασιτεχνικό και πολιτικάντικο τρόπο πρέπει να είναι πάνω από 5.000

Το επίσημο κράτος, και μια μεγάλη ομάδα αναγνωστών που στα άρθρα μου μάλλον αναγνώριζαν τον εαυτό τους, με κατέταξε στην κατηγορία των «γραφικών γκρινιάρηδων» που «γράφουν και λένε τα ίδια», που «δεν καταλαβαίνουν το μεγαλείο της Ισχυρής Ελλάδας», που «γίνονται κουραστικοί» αλλά, είναι και συμπλεγματικοί.

Γιατί:

Διότι δεν αγόρασαν Καγιέν, δεν έχτισαν «βίλα» στο «νησί των ανέμων», δεν μπήκαν εξώφυλλο στο Μαρί Κλερ (αλλά, ω της ντροπής που θα με συνοδεύει μέχρι Θανάτου, έγιναν εξώφυλλο στο «Status»)

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ (πάλι) μια παράσταση του Θεάτρου Νο όπου, το μέρος που η τρόικα θα συνομιλεί με τους «ανοιχτούς γιακάδες», τους λιγοστούς είναι αλήθεια λαιμοδέτες και τα φθαρμένα τζιν, μετατρέπεται σε Μέγα Εθνικό Πρόβλημα, χειρότερο απ’ την κατάρρευση της οικονομίας, τις ουρές στις τράπεζες, το κυπριακό, το σκοπιανό και άλλων κρίσιμων για το μέλλον του Δουκάτου του Φένγουικ (pls goggle it) θεμάτων

Εκτός από ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα περιπτώσεις, τα τηλεοπτικά τραπέζια, παράθυρα και μπαλκόνια είναι κατειλημμένα 24/7 από σαφώς διαταραγμένους τύπους ανδρών, γυναικών και λοιπών χαρακτήρων που, λες και βγήκαν από τον θάλαμο διακυβέρνησης του αστρόπλοιου στο STAR WARS

Παρακολουθώ (και αυτό το λέω για δεύτερη φορά στα 48 χρόνια της δημοσιογραφικής/εκδοτικής μου ζωής), ένα νέο άνθρωπο που αποκαλώ Comandante AlChip, να προσπαθεί να «τα βγάλει πέρα» με χαρακτήρες σαν αυτούς που ανέφερα πιο πάνω και άλλους με τους οποίους συνεργάστηκε για να κερδίσει τις εκλογές από τον προηγούμενο ηθοποιό του θεάτρου ΝΟ

Στην ηλικία που αισίως έφτασα του εύχομαι να απαλλαγεί απ’ τους ήρωες του Cartoon Network, να βρει 10-20 σοβαρούς επιστήμονες (ήδη έχει μερικούς), επαγγελματίες και «πυροβολημένους» ανθρώπους και ν’ αλλάξει την πορεία της χώρας

Αν δεν το κάνει τώρα που είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού το «Δουκάτο» δεν θα «επιτεθεί» στις μεταφυσικές «ΗΠΑ» και θα χάσει όχι μόνο τη μάχη αλλά και τον πόλεμο –αν και, ψυλλιάζομαι ότι, το τελευταίο ΔΕΝ θα συμβεί διότι, αν πραγματικά κινδυνεύσουμε, σε βοήθεια μας θα σπεύσει (πάλι) το Ιππικό!

Ίσως κάποιος επαναλάβει την διαχρονική μλκ που λέει (για μένα), όλοι μπορούν να Κάνουν κριτική αλλά λίγοι προτάσεις

Ε, λοιπόν λέω (και αδιαφορώ αν με αποκαλέσει προπέτη) πως τα τελευταία 48 χρόνια έχω κάνει δεκάδες προτάσεις τις οποίες, κατά ένα περίργο τρόπο και με όλες τις κυβερνήσεις, όρμησε ο Καλθος και τις κατάπιε

Αν κάποιος θέλει να τις δει (που δεν το θεωρώ πιθανό), δεν έχει παρά να βάλει σε μια μηχανή αναζήτησης, ας πούμε «Καββαθάς συγκεκριμένο θέμα» και θα τα βρει. Όλα. Από το 1958 μέχρι την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές

Διαβάστε κι’ αυτό που είδα στο ιστολόγιο του εξαιρετικού δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου…

Ο Κονδύλης εξηγεί “το φαύλο παιγνίδι” της ελληνικής “δανεικής ευημερίας”

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Εκεί που πίστευα πως το ζήτημα της ελληνικής κρίσης έχει, ενημερωτικά και επιστημονικά εξαντληθεί, άλλαξα γνώμη, ξαναδιαβάζοντας τον Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998) τον μεγαλύτερο ´Ελληνα πολιτικό φιλόσοφο και στοχαστή του 20ου αιώνα και από τους κορυφαίους της Ευρώπης, που γράφει στην παράδοση των Θουκυδίδη, Μακιαβέλι, Μαξ Βέμπερ και Ρειμόντ Αρόν. Ο Κονδύλης έφυγε αναπάντεχα στα 55.

Ως δείγμα γραφής της επιστημοσύνης του Π.Κ., ο οποίος αναλύει, ερμηνεύει αλλά και  προβλέπει, και εκεί φαίνεται και η αξία του, σας παρουσιάζω ένα μικρό απόσπασμα από το “Επίμετρο στην Ελληνική Έκδοση: Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής” που συνόδευσε την ελληνική έκδοση του βιβλίου του “Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο” (1992) το οποίο, όπως όλα τα κορυφαία του έργα, γράφθηκε στα Γερμανικά και μεταφράστηκε από τον ίδιο.

Από το απόσπασμα που ακολουθεί (Εκδόσεις Ποντίκι 2013),  η μόνη αλλαγή που έκανα στο κείμενο του Παναγιώτη Κονδύλη, είναι από το πολυτονικό στο μονοτονικό.

“Το φαύλο παιγνίδι της δανεικής ευημερίας (των Ελλήνων) με αντιπαροχή τη βαθμιαία εθνική εκποίηση θα μπορούσε ίσως να παραταθεί για πολύ μέσα στο θερμοκήπιο μιας Ευρώπης συνασπισμένης από τους φόβους του Ψυχρού Πολέμου και οικονομικά εύρωστης χάρη στην αμερικανική πολιτικοστρατιωτική στήριξη . Όμως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο το τέλος του Ψυχρού Πολέμου συνεπέφερε και το τέλος τέτοιων θερμοκηπίων, οι ευρωπαϊκές Δυνάμεις καλούνται να πληρώσουν τώρα οι ίδιες τα έξοδα για τις περιφερειακές και παγκόσμιες υποχρεώσεις ή επιθυμίες τους, και αρχίζει μία περίοδος όπου καθένας μετρά ως την τελευταία πεντάρα τά (πολιτικά και οικονομικά) έσοδα και έξοδα, προετοιμαζόμενος για τους διαγραφόμενους νέους και οξείς ανταγωνισμούς.

Υπό τις συνθήκες αυτές η Ελλάδα θα έπρεπε να διαθέτει μοναδικά και αναντικατάστατα γεωπολιτικά ή στρατηγικά πλεονεκτήματα προκειμένου ν´ ανταλλάξει
μ´αυτά τον παρασιτικό κατανατωλισμό της-όμως δεν διαθέτει κι αυτό σημαίνει ότι ακόμα και η εξακολούθηση της εθνικής εκποίησης στους ισχυρότερους Ευρωπαίους και άλλους εταίρους όχι μόνο την εν μέρει δωρεάν διατροφή δεν μπορεί να εξασφαλίσει, αλλά ούτε καν μπορεί να εγγυηθεί τουλάχιστον την πολιτικοστρατιωτική προστασία της ελληνικής εθνικής υπόστασης. Η αναζήτηση προστάτη είναι μάταιη, όχι γιατί οι περήφανοι Έλληνες δεν ζητούν και δεν θέλουν προστασία, αλλά γιατί κανείς δεν την προσφέρει αναμφίλεκτα και τελεσίδικα. Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση του ελληνικού έθνους, μετά από επτά δεκαετίες γεωπολιτικής και κοινωνικοπολιτικής
συρρίκνωσης.

Έτσι τίθεται και πάλι, από άλλους δρόμους και με άλλες συντεταγμένες, το κλασικό πρόβλημα της εθνικής επιβίωσης, το οποίο πολλοί πίστεψαν ότι θα λύσουν άνετα και πρόσχαρα με την “ευρωπαϊκή ενοποίηση”. Άλλοι πάλι πρεσβεύουν ότι κάθε διατύπωση τέτοιων προβλημάτων και γενικά οποιαδήποτε επικέντρωση της πολιτικής σκέψης στο έθνος σημαίνει απορριπτέο αταβισμό. Όποιος δεν θέλει να συγχέει τις ευχές του με την πραγματικότητα οφείλει να διαπιστώσει ότι, όσο κι αν αυτό φαίνεται λυπηρό για τις προοπτικές της παγκόσμιας κοινωνίας, το έθνος ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και συνεπώς η επιβίωση του ως εγγυητής της φυσικής και πολιτικοκοινωνικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων διόλου δεν έχουν πρακτικά ξεπερασθεί ούτε σε ευρωπαϊκό ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στο βιβλίο αυτό εξηγήσαμε γιατί είναι εσφαλμένη η αντίληψη ότι οι οικονομικές συγχωνεύσεις και οι διεθνείς τυποποιήσεις του δικαίου ή της ηθικής μπορούν από μόνες τους να δημιουργήσουν υπερεθνικές ενότητες. Όπως δείχνει, σε όποιον την παρακολουθεί προσεκτικά, η συμπεριφορά των μεγάλων ευρωπαϊκών και εξωευρωπαϊκων Δυνάμεων μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, αυτές διόλου δεν θεωρούν ότι η συγχώνευση των οικονομιών  θα καταργήσει τα εθνικά οικονομικά και άλλα συμφέροντα ή ότι η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς ζητήματα της οικονομίας θα εξαλείψει τους εθνικούς ανταγωνισμούς. Τα μικρότερα έθνη, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού, οφείλουν να συναγάγουν τα συμπεράσματά τους από τις παρατηρήσεις αυτές. Η συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία δεν σημαίνει κατάργηση της πολιτικής, και μάλιστα της εθνικής πολιτικής, παρά προκαλεί μιάν ολοένα και στενότερη σύνδεση ανάμεσα σε οικονομική και σε εθνική επιτυχία ή αποτυχία. Αυτό είναι οφθαλμοφανές στον στενότερο στρατιωτικό τομέα, έξ ίσου πρόδηλο θα γίνει όμως και ως πρός ολόκληρο το εθνικό-οικονομικό φάσμα στον βαθμό που ενεργειακοί πληθυσμιακοί, οικολογικοί και συναφείς παράγοντες αποκτήσουν στην αρχόμενη φάση της πλανητικής πολιτικής προνομιακή σημασία για την επιβίωση των επί μέρους εθνών. Σε μιά τέτοια περίπτωση, μόνο όποιος κάνει έγκαιρη και επίμονη προεργασία θα διασωθεί μακροπρόθεσμα -και το μικρό έθνος χρειάζεται ίσως μεγαλύτερη προβλεπτικότητα από τα μεγάλα.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, η μαζικοδημοκρατική  απάλειψη των προγραμματικών αστικοφιλελεύθερων διαχωρισμών ανάμεσα σε κυβερνητική, οικονομική, πολιτική, πολιτισμική ή ηθική σφαίρα κτλ. έκαμε το πρόβλημα της οικονομίας και συνάμα εκείνο της εθνικής επιβίωσης πολύ συνθετότερο απ´όσο ήταν στην εποχή του εθνικισμού του 19ου αιώνα. Η σφαιρικότητα του σύγχρονου οικονομικού προβλήματος απαιτεί σφαιρικότητα και συλλογικότητα της προσπάθειας για την επίλυσή του, ήτοι απαιτεί τη σύλληψη του ως πρόβλημα εθνικής επιβίωσης….Το σημερινό ελληνικό έθνος θα όφειλε να δεί την οικονομική του εκλογίκευση ακριβώς ως πάλη κατά του παρασιτισμού , ως αντικατάσταση μιας κοινωνικής συμβίωσης όπου ο ένας “κλάδος” ζεί απομυζώντας άμεσα ή έμμεσα (δηλ. μέσω της κυβερνητικής διαχείρισης των δημοσίων πόρων) κάποιον  άλλον, ενώ όλοι μαζί ζούν υποθηκεύοντας το εθνικό μέλλον, από μια κοινωνική συνοχή με την παραπάνω λειτουργική έννοια. Αυτό συνεπάγεται τόσο πολλά, τόσες πολλές αλλαγές σε τόσα διαφορετικά επίπεδα, ώστε είναι περισσότερο από αμφίβολο αν μπορεί σήμερα να πραγματοποιηθεί σε καθοριστικό βαθμό. Αλλά εδώ συζητάμε μόνο ποιές είναι οι απαρατήρητες προϋποθέσεις μιας εθνικής πολιτικής, δηλ. μιας πολιτικής με σκοπό την εθνική επιβίωση, χωρίς και να ισχυριζόμαστε ότι η τέτοια εθνική επιβίωση είναι πλέον εφικτή. Η ορθή θεραπεία δεν αρχίζει πάντοτε εγκαίρως.

Το γεγονός, το οποίο περιπλέκει αφάνταστα τη σημερινή ελληνική κατάσταση, κάνοντας τη να φαίνεται κατ´αρχήν αδιέξοδη, είναι ότι η υπέρβαση του παρασιτικού καταναλωτισμού ειδικότερα και του κοινωνικού και ιστορικού παρασιτισμού γενικότερα, η εκλογίκευση της οικονομίας και της εθνικής προσπάθειας στο σύνολό της, δεν προσκρούουν απλώς στα οργανωμένα συμφέροντα μιας μειοψηφίας , η οποία στο κάτω-κάτω θα μπορούσε να παραμερισθεί με οποιαδήποτε μέσα και προ πάντος με τη συμπαράσταση της μεγάλης πλειοψηφίας. Τα πράγματα είναι ακριβως αντίστροφα. Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων έχει έν τω μεταξύ συνυφάνει, κατά τρόπους κλασσικά απλούς ή απείρως ευρηματικούς, την ύπαρξη και τις απασχολήσεις της με τη νοοτροπία και με την πρακτική του παρασιτικού
καταναλωτισμού και του κοινωνικού παρασιτισμού. Για να ακριβολογήσουμε, βέβαια, πρέπει να προσθέσουμε ότι σε σχέση με τη σύγχρονη Ελλάδα η έννοια του παρασιτισμού μόνον οξύμωρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί: γιατί εδώ δεν πρόκειται για ένα λίγο-πολύ υγιή εθνικό κορμό, ο οποίος έχει αρκετές περισσές ικμάδες ώστε να τρέφει και μερικά παράσιτα ως σύνολο εις βάρος ολόκληρου του εαυτού του, ήτοι τρώει από τις σάρκες του και συχνότατα από τα περιττώματά του. Οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές, που ευδοκιμούν μοιραία σε τέτοιο μικροβιολογικό περιβάλλον, συμφυρόμενες με ζωτικότητα κατάλοιπα αιώνων ραγιαδισμού, βαλκανικού πατριαρχισμού και πελατειακού κοινοβουλευτισμού, αποτελούν την άκρα αντίθεση και τον κύριο φραγμό προς κάθε σύλληψη και λύση των προβλημάτων της εθνικής επιβίωσης πάνω σε βάση μακροπρόθεσμης και οργανωμένης συλλογικής προσπάθειας.

Η σημερινή ψυχοπνευματική εξαθλίωση του ελληνικού λαού στο σύνολό του δεν νοείται ωστόσο εδώ με τη στενή σημασία των διαφόρων ηθικολόγων, παρά πρωταρχικά ως μέγεθος πολιτικό: έγκειται στην επίμονη και ιδιοτελή παραγνώριση της αδήριτης σχέσης που υφίσταται ανάμεσα σε απόδοση και απόλαυση και κατ´ επέκταση στην αδιαφορία απέναντι στην υπονόμευση του εθνικού μέλλοντος εξ´αιτίας απολαύσεων μή καλυπτομένων από αντίστοιχη απόδοση. Ως ελαφρυντικό πρέπει ίσως να θεωρήσει κανείς ότι οι πλείστοι Έλληνες δεν γνωρίζουν καν τί σημαίνει “απόδοση” με την σύγχρονη έννοια και συχνά πιστεύουν ότι αποδίδουν μόνο και μόνο επειδή ιδρωκοπούν  φωνασκούν και τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ. Όμως αυτό ελάχιστα μεταβάλλει το πρακτικό αποτέλεσμα. Η δυσαρμονία απόλαυσης και απόδοσης ήταν ανεκτή όσο
η απόλαυση ήταν γλίσχρα και η απόδοση δεν μετριόταν πάντα με τα μέτρα των προηγμένων ανταγωνιστικών οικονομιών. Αλλά στις τελευταίες δεκαετίες μεταστράφηκαν και οι δύο αυτοί όροι: τα οικονομικά σύνορα έπεσαν, τουλάχιστον
σ´ό,τι αφορά το μέτρο της απόδοσης εφ´όσον δεν είναι δυνατόν να αποτιμώνται με άλλο μέτρο απόδοσης τα (συνεχώς αυξανόμενα) εισαγόμενα και με άλλο μέτρο τα εξαγόμενα, κι επομένως όποιος θέλει να εισαγάγει χωρίς να ξεπουληθεί πρέπει να εξαγάγει ίση απόδοση.

Οι αντιλήψεις για το τι σημαινει απόλαυσης προσανατολίστηκαν, πάλι, μαζικά στα πρότυπα των προηγμένων καταναλωτικών κοινωνιών έτσι ώστε η απόσταση απ´αυτά να γίνεται από τους πλείστους αισθητή ως στέρηση. Έτσι η διάσταση ανάμεσα σε απόλαυση και απόδοση έγινε εκρηκτική, με αποτέλεσμα τον τελευταίο καιρό να ξαναγίνουν επίκαιρες ορισμένες στοιχειώδεις οικονομικές αλήθειες που η Ελλάδα νόμιζε ότι τις είχε ξεπεράσει με την απλή μέθοδο του δανεισμού. Με δεδομένες όμως τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που επισημάναμε παραπάνω, οι αλήθειες αυτές δεν επενέργησαν ως καταλύτης παραγωγικών ενεργειών, παρά μάλλον ως καταλύτης αντεγκλήσεων, η στειρότητα των οποίων επέτεινε τη συλλογική αμηχανία και αβουλία. Πράγματι, για όποιον δεν είναι εξ´επαγγέλματος και ιδιοτελώς υποχρεωμένος (λ.χ. ως πολιτικός) να τρέφει και να διαδίδει ψευδαισθήσεις είναι προφανές ότι η χώρα βυθίζεται στον κοινωνικό λήθαργο και στη συλλογική απραξία, ήτοι η κοινωνική πράξη έχει υποκατασταθεί από αντανακλαστικές κινήσεις: το νευρόσπαστο κινείται κι αυτό, όμως δεν πράττει. Η αίσθηση της αποσύνθεσης είναι γενική και δεσπόζει σε όλες τις συζητήσεις, ενώ η εξ´ίσου διάχυτη δυσφορία εκτονώνεται όλο και ευκολότερα, όλο και συχνότερα σε προκλητική επιθετικότητα και σε επιδεικτική χυδαιότητα….”

Ελπίζω να μη περάσει απ’ το μυαλό σας η σκέψη ότι, συγκρίνω τον εαυτό μου με τον Κονδύλη! Τα όσα έγραψα (και ακόμα γράφω) δεν είναι τίποτα άλλο παρά το εναπόθεμα εμπειριών μιας ζωής σ’ ένα κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος αλλά που, το καλό του κομμάτι, δεν έχει σχέση με τον οίκο ανοχής που, τελικά, έχτισαν τα ιριδίζοντα κουστούμια, τα ζιβάγκο, τα λουμποτεν και, τα σακάκια με τους σηκωμένους γιακάδες και τα κόκκινα σιρίτια 

την παλιά εποχή. Τότε που το γράψιμο για τους 4Τ, την ΠΤΗΣΗ, που και που τον ΗΧΟ ξεκινούσε στις 7 το πρωί και τέλειωνε (αν) δυό ώρες μετά τα μεσάνυχτα

Και δεν έγραφα μόνο στα δικά μου περιοδικά αλλά και σε άλλα όπως το «ΑΛΦΑ», τα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» και, βέβαια στις εφημερίδες που εργάστηκα (ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΒΗΜΑ Κυριακής, Δημοκρατική Αλλαγή, Πρωινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΕΘΝΟΣ κ.α

Σε ορισμένα έντυπα έγραφα για τους δημιουργούς που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν αυτοκίνητα, αεροπλάνα, τρένα, πυραύλους, βιομηχανικό εξοπλισμό προσπαθώντας να «πω» στους αναγνώστες πως λειτουργούσε ο σύγχρονος κόσμος

Σε άλλα δημοσίευα αμιγώς πολιτικά κείμενα κάνοντας, πρώτα, χιούμορ και κριτική για τις πράξεις και τα κατορθώματα των ιριδιζόντων κουστουμιών της παλαιοδεξιάς, μετά στο, επιπέδου επαρχιακού εδωδιμοπωλείου, επαρχιακό «σοσιαλισμό» και το χυδαίο lifestyle που τον συνόδευε

Ακολούθησαν οι επιθεωρήσεις της «ισχυρής Ελλάδας», του «Εκσυγχρονισμού», της «Επανίδρυσης του Κράτους», της νεότερης ΝΔ, του «Προεδρικού» και του «ΟΛΟΥ» ΠΑΣΟΚ όχι αναγκαστικά μ’ αυτή τη σειρά αλλά, δεν μου έμεινε χρόνος να συγγράψω την «συνέχεια» της παράστασης ενός μοναδικού στην αρλουμπολογία του θεάτρου του νεοελληνικού παραλόγου

Στις δεκαετίες που πέρασαν αλλά, και στα τελευταία 2-3 χρόνια, δεν αναφερόμουν σε πρόσωπα. Ποτέ ή σχεδόν δεν έγραψα για τον κ. Μπουρδούφαλο, την Κα Πατσατσάκρη (φανταστικά ονόματα) γιατί πάντα πίστευα ότι, για όσα μουρλά, εξωπραγματικά και αντίθετα με όσα συνέβαιναν στην «Ευρώπη», δεν έφταιγαν μόνο τα καρτούν των δεκάδων κυβερνήσεων αλλά, και ο, σύμφωνα με τον Ανδρέα τον Α, Παπανδρέου τον Β «εθνικά υπερήφανο αι ανεξάρτητο λαό» ο οποίος λαός πήρε το όνομα του «Έλληνα Λαού» από τον Γεώργιο τον Β, Παπανδρέου τον Γ

Τα άρθρα που πρόβλεπα τι πρόκειται να συμβεί στο κρατίδιο αν συνεχίσει να κυβερνιέται με τον γνωστό κρατικοδίαιτο, χαζοχαρούμενο, ερασιτεχνικό και πολιτικάντικο τρόπο πρέπει να είναι πάνω από 5.000

Το επίσημο κράτος, και μια μεγάλη ομάδα αναγνωστών που στα άρθρα μου μάλλον αναγνώριζαν τον εαυτό τους, με κατέταξε στην κατηγορία των «γραφικών γκρινιάρηδων» που «γράφουν και λένε τα ίδια», που «δεν καταλαβαίνουν το μεγαλείο της Ισχυρής Ελλάδας», που «γίνονται κουραστικοί» αλλά, είναι και συμπλεγματικοί.

Γιατί:

Διότι δεν αγόρασαν Καγιέν, δεν έχτισαν «βίλα» στο «νησί των ανέμων», δεν μπήκαν εξώφυλλο στο Μαρί Κλερ (αλλά, ω της ντροπής που θα με συνοδεύει μέχρι Θανάτου, έγιναν εξώφυλλο στο «Status»)

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ (πάλι) μια παράσταση του Θεάτρου Νο όπου, το μέρος που η τρόικα θα συνομιλεί με τους «ανοιχτούς γιακάδες», τους λιγοστούς είναι αλήθεια λαιμοδέτες και τα φθαρμένα τζιν, μετατρέπεται σε Μέγα Εθνικό Πρόβλημα, χειρότερο απ’ την κατάρρευση της οικονομίας, τις ουρές στις τράπεζες, το κυπριακό, το σκοπιανό και άλλων κρίσιμων για το μέλλον του Δουκάτου του Φένγουικ (pls goggle it) θεμάτων

Εκτός από ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα περιπτώσεις, τα τηλεοπτικά τραπέζια, παράθυρα και μπαλκόνια είναι κατειλημμένα 24/7 από σαφώς διαταραγμένους τύπους ανδρών, γυναικών και λοιπών χαρακτήρων που, λες και βγήκαν από τον θάλαμο διακυβέρνησης του αστρόπλοιου στο STAR WARS

Παρακολουθώ (και αυτό το λέω για δεύτερη φορά στα 48 χρόνια της δημοσιογραφικής/εκδοτικής μου ζωής), ένα νέο άνθρωπο που αποκαλώ Comandante AlChip, να προσπαθεί να «τα βγάλει πέρα» με χαρακτήρες σαν αυτούς που ανέφερα πιο πάνω και άλλους με τους οποίους συνεργάστηκε για να κερδίσει τις εκλογές από τον προηγούμενο ηθοποιό του θεάτρου ΝΟ

Στην ηλικία που αισίως έφτασα του εύχομαι να απαλλαγεί απ’ τους ήρωες του Cartoon Network, να βρει 10-20 σοβαρούς επιστήμονες (ήδη έχει μερικούς), επαγγελματίες και «πυροβολημένους» ανθρώπους και ν’ αλλάξει την πορεία της χώρας

Αν δεν το κάνει τώρα που είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού το «Δουκάτο» δεν θα «επιτεθεί» στις μεταφυσικές «ΗΠΑ» και θα χάσει όχι μόνο τη μάχη αλλά και τον πόλεμο –αν και, ψυλλιάζομαι ότι, το τελευταίο ΔΕΝ θα συμβεί διότι, αν πραγματικά κινδυνεύσουμε, σε βοήθεια μας θα σπεύσει (πάλι) το Ιππικό!

Ίσως κάποιος επαναλάβει την διαχρονική μλκ που λέει (για μένα), όλοι μπορούν να Κάνουν κριτική αλλά λίγοι προτάσεις

Ε, λοιπόν λέω (και αδιαφορώ αν με αποκαλέσει προπέτη) πως τα τελευταία 48 χρόνια έχω κάνει δεκάδες προτάσεις τις οποίες, κατά ένα περίργο τρόπο και με όλες τις κυβερνήσεις, όρμησε ο Καλθος και τις κατάπιε

Αν κάποιος θέλει να τις δει (που δεν το θεωρώ πιθανό), δεν έχει παρά να βάλει σε μια μηχανή αναζήτησης, ας πούμε «Καββαθάς συγκεκριμένο θέμα» και θα τα βρει. Όλα. Από το 1958 μέχρι την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές

το σχεδιο δραχμη και τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Μία άλλη άποψη από ένα δημοσιογράφο τη γνώμη (και στάση ζωής) εκτιμώ_Κ.Κ

Άρθρο-απόσπασμα από βιβλίο του Καθηγητή Συγκριτικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Τάκη Παππά, που είδα στο ιστολόγιο «Αντικλείδι»

http://antikleidi.com/2015/06/23/xreokopoume_ploutisame/#more-90157

Πως παρουσιάζει η κυβέρνηση την πρότασή της για τη συμφωνία.

 

Για την «ιστορικότητα» του γεγονότος

Όσοι εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι, ο Μη Ευλογημένος και «αόρατος» δημοσιογράφος είχε την ικανότητα να …προβλέπει το μέλλον παραθέτω ένα σημερινό (22.06.15) άρθρο που, λίο-πολύ, λέει ότι έγραφα το 2011 για την αγορά ομολόγων «σκουπιδιών» και την αντικατάσταση τους με φρέσκο, πληθωρικό χρήμα

Επειδή έχω αναδημοσιεύσει το άρθρο μου από το «1ο ΘΕΜΑ» πολλές φορές όσοι ενδιαφέρονται δεν έχουν παρά να το αναζητήσουν σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο

Και κάτι ακόμα…

Σκοπεύω να γίνω ιδιαίτερα ενοχλητικός και, όπως λένε κάποιοι, «γραφικός» επαναλαμβάνοντας αυτό και άλλα άρθρα που, με κάθε λεπτομέρεια πρόβλεπαν και περιέγραφαν τι πρόκειται να συμβεί

Τώρα… Γιατί δεν έγινα Υπουργός Οικονομικών ίσως οφείλεται στο ότι, τα σακάκια με τα κόκκινα σιρίτια στον γιακά που έραβα την δεκαετία του ’50 δεν μου ταιριάζουν πια μια και πήρα (πολλά) κιλά

Μία ελπίδα που είχα εναποθέσει για να με προσέξει ο Πρωθυπουργός (οι δύο μου μοτοσικλέτες R1200R & Κ1200S) «έφαγε χώμα» προφανώς επειδή δεν είμαι παντρεμένος με θυγατέρα μεγαλοβιομηχάνου

Όπως λένε όμως οι παλιοί η Ελπίδα Πεθαίνει Τελευταία

p.s Η επανάληψη του εν λόγω άρθρου γίνεται μόνο για λόγους πλάκας και τίποτα άλλο

Απόφαση – «βόμβα» διευκολύνει τη χρεοκοπία.

Ακούω…

«Τι θα κάνουν οι χώρες της Ουροζόν σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις ή δεν πληρώσει την «δόση» στο ΔΝΤ» και σκέπτομαι πως η ίδια ερώτηση με άλλα όμως λόγια τίθεται απ’ το 1974 και δώθε

Δεν πάω πριν το 74 για ένα απλό λόγο, που έχω αναφέρει πολλές φορές: θα χαθώ στην μετάφραση, στην ιστορία, στα πραξικοπήματα, στα ιουλιανά, στον Εμφύλιο… Δεν έχει τέλος ο κατάλογος των κρίσεων που βασάνισαν την …νεοφυή χώρα -με την έννοια ότι (ξανα)δημιουργήθηκε το 1830 όταν οι ξένοι αποφάσισαν ότι ο Πανάρας κσι η Πόπη ήταν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων αλλά, αυτό είναι ένα κεφάλαιο που είναι καλύτερα να μην ακουμπίσω μια και δεν διαθέτω την επάρκεια ενός Ράμφου

Στο «Αναδρομικά Ι» αναφέρθηκα στους πραγματικούς υπεύθυνους της σημερινής κατάστασης χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι μια και, ποιος είμαι διά να ομιλώ

Εξ άλλου όπως λέει και μία γραφική φιγούρα αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση «κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει κάποιος που ξέρει ότι τελειώνει ο χρόνος» και, ο δικός μου χρόνος τελειώνει

Όμως…

Οι παλαιοί ναύτες ίσως θυμούνται τι έγραφα 30-40 χρόνια πριν. Ότι, «αν η Ελλάδα συνεχίσει να λειτουργεί με τον χαζοχαρούμενο τρόπο που λειτουργεί θα έλθει μία ημέρα που θα το πληρώσει σε χρήμα ή και, σε αίμα»

Τι γινόταν όμως όταν το έλεγα/έγραφα; Οι βολεμένα σε δημόσιες υπηρεσίες κονδυλοφόροι, οι γλείφτες των ισχυρών  οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι θαμώνες της Place de Bidet  και άλλα ιδιοτελή καθάρματα που εξασφάλιζαν τα προς τον χολιγουντιανό τους επιούσιο, κολλώντας σε διαπλεκόμενα κομματόσκυλα και αγράμματους υπουργούς με αποκαλούσαν γραφικό, γκρινιάρη, μίζερο, άνθρωπο που γράφει τα ίδια και τα ίδια, που δεν καταλαβαίνει το μεγαλείο της Ισχυρής Ελλάδας, τς Επανίδρυσης του Κράτους, του Εκσυγχρονισμού, του Αλλάαζομε ή Βουλιάζουμε.

Ένας ατέλειωτος κατάλογος από ειρωνικά, δηλητηριώδη, απαξιωτικά σχόλια για κάποιον που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να χρησιμοποιεί την Κοινή Λογική, να παρακολουθεί από κοντά τα όσα συνέβαιναν στον πλανήτη, να μελετάει τα κείμενα των ειδικών και να αντιγράφει  πρότυπα άλλων λαών

‘Οταν π.χ έγραφα τι κάνουν οι σπουδαστές στα ιταλικά, γαλλικά, εγγλέζικα και αμερικάνικα πανεπιστήμια με αποκαλούσαν ιταλόφιλο, γερμανόφιλο, αμερικανόφιλο ή ότι κατέβαινε στα ράθυμα μυαλά τους

Τώρα οι εποχές πέρασαν, οι αντοχές μίκρυναν, ο κινητήρες δεν δουλεύει στις 10.000 στροφές/λεπτό

Αλλά ας πούμε ότι δεν είχε «χαλάσει». Ποιος ακούει τον αόρατο άνθρωπο; Κανείς

Το γιατί είναι ένα ερώτημα που έχω θέσει πολλές φορές στον Μποζόνιο Χιγκς χωρίς να πάρω απάντηση. Ίσως, κάποιος απ’ τους αναγνώστες του ιστολόγιου που παρακολουθούν από μακριά να έχουν την απάντηση…

συνεχίζεται…

Ένα βλέμμα στον πραγματικό κίνδυνο (Επίκαιρα, 30.01.1975)

Ακόμα ένα άρθρο απ’ την Κρύπτη που δημοσιεύτηκε σ’ ένα παλαιό εβδομαδιαίο περιοδικό και γράφτηκε από κάποιον γνωστό μου. Οι αλλαγές είναι ελάχιστες, κυρίως όσον αφορά στις επαναλήψεις λέξεων/φράσεων. Παρακαλούνται οι νεότεροι, που δεν γνωρίζουν παλαιά ονόματα και καταστάσεις, να αντικαταστήσουν, π.χ, το Κίσιντζερ με Μέρκελ_Κ.Κ.

Όπως κάθε καλός πολίτης έτσι κι εγώ διαβάζω τις εφημερίδες και προσπαθώ να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα για τη σημερινή και τη μελλοντική κατάσταση της πατρίδας. Διαβάζω έναν ελεύθερο Τύπο ο οποίος, όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω καλύτερα από τους περισσότερους συμπατριώτες (μια και αφιερώνω έξη ώρες της ημέρας πίσω από ένα γραφείο εφημερίδας), προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του σωστά, σωστότερα από κάθε προηγούμενη περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Έχω όμως κι ένα ακόμη ‘‘αβαντάζ’’- αν μπορεί να το ονομάσεί κανείς έτσι. Δίπλα στο γραφείο μου εργάζονται τα τηλέτυπα του «Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων» και του «Ασοσιέιτεντ», τα οποία βγάζουν από τρία έως πέντε μέτρα χαρτί την ώρα μεταφέροντας τις ειδήσεις και τον παλμό της Γης και φυσικά και της χώρας. Τα διαβάζω προσεκτικά.

Από τα τηλεγραφήματα- μαμούθ των συνομιλιών του Βλαδιβοστόκ μέχρι τα μικρά που λένε πως έφυγε ένας ελέφαντας από ένα τσίρκο στο Παρίσι, κι από τις δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών του Πινοσέτ μέχρι τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της ‘‘φίλης και γείτονος Τουρκίας’’.

Η ιδέα δεν είναι να διαβάσεις ένα τηλεγράφημα. Η απλή αναφορά της επισκέψεως του Ρώσου επιτετραμμένου στην πρεσβεία της Αιγύπτου στο Λίβανο δεν σημαίνει τίποτα. Η σύνδεσή της όμως με την επίσκεψη του Αμερικανού επιτετραμμένου στην ίδια πρεσβεία μια ημέρα αργότερα μπορεί να σημαίνει πολλά αν συνδεθεί με τις υπόλοιπες ειδήσεις του μεσοανατολικού. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να γράψω περισσότερα για να καταλάβετε ότι η εργασία έχει τρομερό ενδιαφέρον.

Το ‘‘ενδιαφέρον’’ όμως είναι το ένα σκέλος της. Το άλλο είναι η καθημερινή αποκάλυψη ενός τεράστιου, απάνθρωπου και ανήθικου παιγνιδιού που παίζεται στον πλανήτη μας

Παίκτες οι λεγόμενες ‘‘υπερδυνάμεις’’. Πιόνια οι λαοί της Γης. Εσείς κι εγώ. Τα παιδιά σας και οι γονείς σας. Η ζωή σας και τα όνειρά σας. Το μέλλον και, φυσικά, το παρελθόν

Δεν υπάρχει καμιά ‘‘ιδεολογία’’ στο παιγνίδι. Δεν υπάρχουν κανόνες και συνθήκες της Γενεύης για τους αιχμαλώτους. Οι ‘‘υπερδυνάμεις’’ κινούν τα μηχανικά τους χέρια και εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν ή βρίσκονται ξαφνικά με μισή ή με καθόλου πατρίδα. Άλλοι πάλι ανακαλύπτουν ότι απέκτησαν γη δική τους και σύνορα και έγιναν και μέλη σ’ αυτό το διεθνές φιάσκο και στίγμα που λέγεται Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και που στην πραγματικότητα είναι Οργανισμός Οργανωμένων Συμφερόντων.

Πάρτε παράδειγμα τους Γείτονες μας. Μεγαλώσαμε με τον ‘‘κομμουνιστικό κίνδυνο’’ από τον Βορρά, ενώ ο πραγματικός κίνδυνος βρισκόταν, εδώ και χίλια χρόνια, στην Ανατολή.

Διαβάστε στις εφημερίδες τις δηλώσεις τους, αισθανθήτε το παιγνίδι που παίζεται σε βάρος της χώρας και θα δείτε ποιος είναι ο σκοπός των μηχανικών χεριών των ‘‘υπερδυνάμεων’’. Λίγες ημέρες πριν, οι Βρετανοί, ο λαός με τα δύο εγκεφαλικά κέντρα, που το ένα βρίσκεται ψηλά και το άλλο στο πίσω μέρος του σώματός, μετέφερε 8.000 Τουρκοκύπριους στα Άδανα, για να μεταφερθούν μετά στο τμήμα του νησιού που κατέλαβαν οι Τούρκοι μετά την πράξη των προδοτών του Ιωαννίδη και της κλίκας του

Ο Εζεμπέλ κάνει δηλώσσεις στη ‘‘Γκάρντιαν’’, το ‘‘Σαρατόγκα’’ πάει στην Σμύρνη και ο Κίσινγκερ εκφράζει την ικανοποίησή του για τις διακοινοτικές συνομιλίες επειδή πλησιάζει η 5η Φεβρουαρίου και το Αμερικάνικο Κογκρέσο, σε μια από τις ανθρωπιστικές του εξάρσεις, θα κόψει τη στρατιωτική βοήθεια προς τη ‘‘φίλην και σύμμαχον’’ χώρα, εκτός εάν ‘‘υπάρξει κάποια πρόοδος στη διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος’’

Βγαίνει λοιπόν ο Χένρυ, ‘‘ εκφράζει την ικανοποίησή του δια την πρόοδον’’, η βοήθεια συνεχίζεται, ο Εζεμπέλ μπορεί και κρώζει και τα Τούρκικα τζάμπο μεταφέρουν ανθρώπους στη σκακιέρα, και στην Ελλάδα είμαστε πολύ καλά, ευχαριστώ

Και να ήταν μόνον αυτά! Η ζωή δεν θα ήταν τόσο άσχημη. Το πολύ- πολύ να είχαμε άλλα 500 χρόνια Τούρκικης κατοχής.

Τα άλλα είναι η άρνηση των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων, να γυρίσουν το βλέμμα προς τον πραγματικό κίνδυνο που απειλεί τη χώρα

Οι εφημερίδες γράφουν για διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες εναντίον του ενός κόμματος ή του άλλου, εναντίον του νομοσχεδίου Άλφα ή της αποφάσεως Βήτα, ενώ, αργά αλλά σταθερά, οι ‘‘υπερδυνάμεις’’ ετοιμάζουν το ξεπούλημα της πατρίδας. Κι αυτό μου κάνει ‘‘πολύ μεγάλη εντύπωση’’, όπως λέγαμε και σε κάποια έκθεση ιδεών

Κανείς δεν είναι εναντίον των διαδηλώσεων. Τουλάχιστον κανείς απ’ όσους έχουν κάποιααξία σ’ αυτήν τη Γη. Όμως είναι περίεργο, σ’ αυτήν την τόσο κρίσιμη φάση για τη χώρα μας, να μην κάνουμε διαδηλώσεις εναντίον της Τουρκίας και να κάνουμε εναντίον του ίδιου του κράτους, το οποίο –καλώς ή κακώς- το εψήφισε το 54% του ελληνικού λαού…

Το σημειώνουν, ξέρετε, αυτό το φαινόμενο τα τηλεγραφήματα που έρχονται απ’ όλον τον κόσμο. Το γράφουν και οι έρημες οι εφημερίδες, ίσως όχι φαρδιά- πλατιά.

Κάθομαι και σκέπτομαι λοιπόν μήπως η ‘‘διαμαρτυρία ενάντια στην αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης’’ δεν είναι ένα κεφάλι στρουθοκάμηλου χωμένο μέσα στην άμμο.

Και παρακαλώ τους πλέον θερμόαιμους οργανωτές των διαμαρτυριών να κάνουν προσπάθεια να ‘‘νετάρουν’’ τους στόχους τους, γυρίζοντας την προσοχή τους προς την Ανατολή.

Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι από το 1821 και πεντακόσια χρόνια πίσω δεν υπήρχε το ΝΑΤΟ.

Ας αφήσουν λοιπόν τις διαμαρτυρίες γι’ αργότερα, εκτός εάν θέλουν να δουν τα σύνορα της Ελλάδος στη γραμμή Βόλου- Καρδίτσας- Άρτας.

Μόλις τελειώσουμε με τον Εζεμπέλ τότε μπορούμε να ασχοληθούμε με την αντιδραστική πολιτική οποιασδήποτε ‘‘Κυβέρνησης’’.

Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι η σημερινή κυβέρνηση ακολουθεί αντιδραστική πολιτική. Δεν μπορώ όμως να πιστέψω ότι, μετά από επτά χρόνια έσχατης εθνικής προδοσίας και ξεπουλήματος στους ξένους, υπάρχουν Έλληνες που θέλουν να προδώσουν πάλι τη χώρα, είτε είναι πολιτικοί είτε στρατιωτικοί.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΑΘΑΣ 

Θα μπορούσα να κοιτάζω προς το μέλλον αν είχα γεννηθεί το 2080 που, η τεχνολογία ανακατασκευής cyborg (κυβερνοοργανισμών) θα έχει εξελιχθεί. Το 2150 δλδ θα πήγαινα σ’ ένα «συνεργείο» και θα άλλαζα τα φθαρμένα εξαρτήματα (καρδιά, αρτηρίες, στομάχι, ότι) με καινούργια made in China, Japan διά να μην είπω Italyκαι κατηγορηθώ σαν «ιταλόφιλος»

Ναι. Με αυτόν το τρόπο θα αγόραζα μία αθανασία περιορισμένης χρήσεως κάτι που, αν το επιχειρούσα το 2250, θα αγόραζα κάτι πιο μόνιμο ήτοι ζωή 300-400 ετών οπότε και θα μπορούσα να κάνω όνειρα για το μέλλον –μου, όπως λέει και ο TUS στο τραγούδι «Πρώτος στο Σχολείο»

μελαγχολία

Το παραπάνω το είδα χθες αλλά νομίζω «ταιριάζει κουτί» και ενισχύει και την άποψη που υποστηρίζω εδώ και 40 χρόνια ότι, ο θάνατος είναι ένα άχρηστο μηχανικό λάθος

Πολλοί θα πουν ότι, η αθανασία είναι χειρότερη αλλά, ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω. Η, έστω και «περιορισμένη» αθανασία (200-400 χρόνια) είναι «καλύτερη» απ’ τον φαινομενικό θάνατο. Με ολίγα χρήματα και πολύ χιούμορ θα μπορεί κάποιος να κάνει ένα ταξίδι στον Άρη, να πάει στην Δήμητρα, να επισκεφθεί τον Σείριο κ.ο.κ

Ας μην είμαστε λοιπόν …μίζεροι και το μόνο που να μας ενδιαφέρει να είναι η «επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης για το χρέος»

Τι θέλω να πω; Μόνο ότι, πρέπει να έχεις πολλά χρόνια μπροστά σου για να τα βγάλεις πέρα με τον  παρόν σου, ιδιαίτερα όταν αυτό (το παρόν) είναι σαν αυτό που ζούμε τελευταία

Προσοχή! Μ’ αυτό δεν θέλω να πω ότι, ως Παλαιός που Έχει Δει Πολλά στη Ζωή, διαφωνώ με το τρόπο που ο Κομαντάντε AlChip, ο «Γιάνης», ο Σταθάκης και ο Mr Magoo διαχειρίζονται την υπόθεση του χρέους

Δεκαετίες τώρα λέω/γράφω ότι υπεύθυνοι για το πολιτικό-οικονομικό έγκλημα δεν είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν, ας πούμε, σ’ ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας αλλά, τα anime που κυβέρνησαν απ’ το 74 και δώθε, τα οποία και τίναξαν στον αέρα μία χώρα για να εκλεγούν/επανεκλεγούν, να κάνουν τα θελήματα των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και «βαρόνων» της πιο χυδαίας διαπλοκής στον «δυτικό»:κόσμο -αν δεχτούμε ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι, αυτά τα καρτούν εξελέγησαν απ’ τον «Ελληνα Λαό» (όπως τον αποκάλεσε ο Γεώργιος ο 2ος Παπανδρέου ο 3ος) αλλά, για 50η φορά θα επαναλάβω ότι, κάνουν λάθος! Δεν ήταν ο Ελληνικός λαός που τους εξέλεξε αλλά, το σύστημα αξιών που, οι συγκεκριμένοι τύποι έχτισαν τούβλο-τούβλο

Να το κάνω «λιανά». Ποιά άτομα/συμφέροντα  παίρνουν και πως τις τηλεοπτικές συχνότητες; Τι είδους «πρόγραμμα» και ποια συμφέροντα υπηρετούν; Ποια παραδείγματα και ποιο life style προβάλουν; Πως και με ποια πρότυπα μεγαλώνουν τα παιδιά στην ορεινή Ναυπακτία, στα Κάτω Πατήσια, στο Περιστέρι, στο Παγκράτι, παντού; Πότε ήταν ή τελευταία φορά που είδατε στα κανάλια των συγκεκριμένων να προβάλλονται σοβαροί, δημιουργικοί και παραγωγικοί άνθρωποι; Θα πρέπει να ανατρέξετε στο πολύ μακρινό παρελθόν που, η εμφάνιση της τηλεόρασης τους έκανε να αντιδρούν σαν τους παλαιούς ιθαγενείς που έβλεπαν αεροπλάνο για πρώτη φορά

dorabak-xristoforakos-karamanlis

Αυτοί αποτέλεσαν τους «υπηρέτες» του συστήματος «αξιών» που έκανε τον λαό να εκλέγει, με 48(;)% άτομα σαν κάποια απ’ τα «νούμερα» που κυβέρνησαν τη χώρα

Και, ήταν αυτά που έμαθαν τον «Έλληνα λαό» να συμπεριφέρεται σαν κατακτητής στην ίδια του την  χώρα. Δεν φταίνε λοιπόν τα 12χρονα για τον τρόπο που μεγλώνουν, τα πράγματα που μαθαίνουν, τα πρότυπα που ακολουθούν αλλά, αυτοί που έχουν στα χέρια τους τη δύναμη να αποφασίζουν και την δυνατότητα να την μεταβιβάζουν σε επιχειρηματικά και μορφωτικά «σκουπίδια»

coyote.blast

Να ‘μαι λοιπόν το 2015 να παρακολουθώ ακόμα ένα «δράμα» της (σχεδόν) 200χρονης ιστορίας μας και, λόγω έλλειψης μέσων (τεχνολογικών) να μη μπορώ να επηρεάσω τις εξελίξεις μια και, η ώρα της 2ης Παραίτησης πλησιάζει! Άλλοστε, τι έχει να πει ένας άνθρωπος που, σε μισό αιώνα δημοσιογραφικής και εκδοτικής παρουσίας, δεν κατάφερε να κάνει ούτε ένα Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας, προφανώς επειδή δεν είχε συγγενή «κοντά» σε πολιτειακό παράγοντα ή δεν συναγελάστηκε με μεγαλοπαράγοντα, μεγαλοεπιχειρηματία, μεγαλοδιαπλεκόμενο, μεγαλομαλάκα

Looking for a answer

Looking for a answer

Μία ζωή λάθη λοιπόν τα οποία πλήρωσε (και πληρώνει) ακριβά αλλά (μονολογεί): δεν βαριέσαι. Η υγεία του είναι σχετικά καλή, ακόμα καβαλάει μοτοσικλέτα, πετάει που και που ανεμόπτερα άρα, δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι το 2200. Μπορεί να φυλάξει λίγο DNA, να «πεθάνει» και, το 2250 να επανέλθει στη «ζωή» μέσω της τεχνικής του reverse engineering και, που ξέρετε, να γίνει ένας φίλης, ένας άδωνις, μία ντόρα, μία μακρή, κάτι βρε αδελφέ…

Θα επανέλθω…

5.0.2

διπλό κλικ για μεγέθυνση 

…Εκτός από τίτλος του Βιβλίου που δεν Τελειώνει (επειδή έχει ήδη γραφτεί), ο τίτλος του παρόντος σημειώματος ορίζει με ακρίβεια τη ζωή του Μπόζον ντε Χιγκς. Ο οποίος δεν εννοεί να αποφασίσει αν, είναι άνθρωπος ή υποατομικό σωματίδιο που ζει στα πειράματα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων στο CERN

Τα αδυσώπητα πλήγματα της «κακούργας της κενωνίας» έχουν απομειώσει (όπως λένε οι κεφαλές που στα παράθυρα), τις αντιστάσεις με αποτέλεσμα να τον χτυπούν ήπιες και βαριές ιώσεις

Πάει και γυρεύοντας. Όπως π.χ την περασμένη Πέμπτη που ξεκίνησε για επίσκεψη εις τους ιατρούς στο Ταμείο που φροντίζει χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις. Άνοιξε το «πι-σί», είδε πως δεν προβλέπονταν βροχές και καταιγίδες, φόρεσε καλοκαιρινό «μπουφάν», κράνος και γάντια και βγήκε απ’ το (ψηφιακό) Κωσταλέξι

Όμως, 200 μέτρα πιο κάτω του την είχε στημένη ένα σύννεφο φορτωμένο με 10.000 τόνους νερό το οποίο και άδειασε καθώς εκείνος πλησίαζε στην έξοδο για Αττική Οδό. Προσπάθησε να προφυλαχθεί στη πρώτη γέφυρα αλλά, είχαν ήδη προλάβει άλλοι οπότε συνέχισε  σκεπτόμενος ότι, η λιακάδα που φαινόταν στην Δυτική Περιφερειακή θα λειτουργούσε σαν στεγνωτήριο. Το «κόλπο» λειτούργησε αλλά, επειδή είναι πολύ μεγάλος ώστε να θεωρείται νέος και, σχετικά, νέος για να θεωρείται μεγάλος, την «άρπαξε», 3η φορά σε 6 μήνες 

Τα συμπτώματα είναι από αστεία μέχρι γελοία αφού, τη μία ημέρα είναι καλά, την επόμενη «έτσι κι’ έτσι» και, από την περασμένη Πέμπτη μέχρι το Σάββατο «χώμα». Σήμερα Κυριακή, ετοιμάστηκε για την καθιερωμένη (από το 1962), επίσκεψη στην αεροπορική βάση Δεκέλειας, με την ελπίδα να κάνει ακόμα μία πτήση με ανεμόπτερο. Όμως, την στιγμή που ήταν έτοιμος να ξεκινήσει άκουσε στις ειδήσεις ότι:

α. 46 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψαν κείμενο στο οποίο αντιτίθενται στην τοποθέτηση της Κας Παναρίτη στο ΔΝΤ

β. η Κα Παναρίτη είπε «πως αν δεν με θέλουν μία δεν τους θέλω 100″ -αν και, η δήλωση αποδίδεται σε τρολιά

γ. ενδέχεται να δηλώσει ότι δεν αποδέχεται τον διορισμό για «θρησκευτικούς λόγους»

δ. καθαρογράφεται η συμφωνία με τους «Θεσμούς»

ε. αποφάσισε να μείνει σπίτι, ελπίζοντας να «πάει αύριο» που είναι (πάλι) αργία.

Κατανοώντας ότι, σημειώματα σαν αυτό δεν οδηγούν πουθενά ο Χίγκς αποφάσισε να παρακολουθήσει τις ειδήσεις των 8 με την ελπίδα ότι, θα βοηθηθεί να (μισο)τελειώσει το παρόν. Εκεί άκουσε πως, τα επόμενα 24ωρα θα καταλήξουν σε ένα κοινό κείμενο με κύριο σημείο της συντελεστές ΦΠΑ επειδή, όπως όλοι οι προβληματισμένοι πολίτες γνωρίζουν, χωρίς ΦΠΑ η χώρα δεν θα κερδίσει την μάχη για τον 22ο αιώνα

Επόμενη σελίδα: »



Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 2.012 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: